چپتر 14: تو هم مهارت داری؟ (۱)
چپتر 14: تو هم مهارت داری؟ (۱)
-غرررررش!
اورک نعره کشید.
میتوانست فقط یک غرش کوتاه باشد و نه یک نعره بلند. اما برای من، مثل یک پژواک طولانی به نظر میرسید. ۵۰ ثانیه! در آن زمانِ تقریباً یک دقیقهای، صدای اورک در گوشم زنگ میزد.
«کـ... اوک...!»
دردی بود که احساس میکردم سرم دارد متلاشی میشود.
-هی. تمرکز کن.
به هو-ریونگ در آن زمانِ کند شده، مثل همیشه بود.
-از یه چیزی مثل اورک نترس! اورکها فقط به طرز مسخرهای قویان، الگوی حملهشون خیلی سادهست. اگه بتونی بفهمی از کجا حمله میکنن، میتونی راحت جاخالی بدی و ضدحمله بزنی. عین آب خوردنه لعنتی.
«گفتنش... آسونتر از... انجام دادنشه!»
-داره میاد.
اورک گرزش را چرخاند. نه، داشت آن را میچرخاند. گرز به آرامی اما با قطعیت به سرم نزدیک میشد. اگر بیحرکت میماندم، سرم منفجر میشد.
«لعـ... نتی!»
با تمام توانم به پهلو پریدم. اما بدنم از فرمانم پیروی نکرد.
«من کندترم!»
فقط یک قدم. میتوانستم تنها با یک قدم از حمله جاخالی بدهم، اما همان یک قدم هم خیلی کند بود. احساس درماندگی میکردم. آنقدر مستأصل بودم که دلم میخواست گریه کنم. میتوانستم جاخالی بدهم! حتی میدانستم قرار است به کجا حمله کند!
-میتونی جاخالی بدی. تسلیم نشو.
به هو-ریونگ با صدایی پایین گفت.
-هالهت رو روی پاهات متمرکز کن. حواست رو تقویت کن! جوری که انگار جریانی که تو قلبته داره به پای راستت فرستاده میشه، زود باش!
لعنتی.
«یارو یه روحه، اما دهنش جوری میجنبه که انگار زندهست!»
برای اولین بار در زندگیام، احساس کردم هاله چیست. چطور باید این را روی پایم متمرکز میکردم؟ واقعاً گفتنش آسانتر از انجام دادنش بود. اما... چاره دیگری نبود. باید کاری میکردم. حتی اگر از مردن نمیترسیدم، دلم نمیخواست سرم با گرز اورک از تنم جدا شود!
«حرکت کن!»
جریان درون قلبم. خنک و زلال بود، مانند یک جویبار روان. روی آن حس خنک تمرکز کردم و سعی کردم آن را به سمت پای راستم بفرستم.
پیچش.
هاله درون قلبم با تلاشهایم به خود لرزید، اما...
-سختتر از چیزیه که فکر میکنی، هان؟
سخت بود.
-دلیلش اینه که هنوز هیچ مسیری برای هاله تو بدنت وجود نداره. مسیر هنوز ساخته نشده! بدنت رو میشه به یه جاده کوهستانی تشبیه کرد. باید مثل یه بزرگراه صاف و هموارش کنی تا بتونی ازش استفاده کنی.
«هوپ...!»
در حالی که به هو-ریونگ داشت فک میزد، به تمرکز روی پای راستم ادامه دادم. اگر قلبم یک سینک گرفته بود، پای راستم مثل یک فنجان زیر آن بود. چکه. چکه. هاله به آرامی از سینک خراب میچکید.
-فقط به خاطر این میتونی حسش کنی که اون اکسیر رو خوردی. تو شرایط عادی، غیرممکنه. نوچ. وسواس تمیزی اون زنیکه چندشآوره، اما مهارتهاش حرف نداره.
گرز با صدای هوهویی از کنارم گذشت. وقتی رد میشد میتوانستم بادش را حس کنم. باد با پوستم برخورد کرد و پراکنده شد. ۱ ثانیه. نه، اگر فقط ۰.۵ ثانیه دیرتر میجنبیدم، بدنم با آن گرز متلاشی شده بود.
«چـ... چی...»
حس رهایی فقط یک لحظه دوام آورد.
«میشه...؟»
اورک خرناسی کشید. احتمالاً از این وضعیت خوشش نیامده بود. از این حقیقت که طعمه ضعیفی مثل من جرأت کرده بود از حملهاش فرار کند. او بلافاصله دوباره گرزش را بالا برد.
این بار، یک حمله افقی برای خرد کردن کمرم بود.
هیچ وقتی برای استراحت نبود.
هالهام را روی بالاتنهام متمرکز کردم.
-هم؟ چی میشه؟
«اگه... یه جاده کوهستانی رو... تبدیل به یه بزرگراه کنم...!»
سخت بود. سینکِ درون قلبم هنوز گرفته بود. نمیدیدم که به این زودیها آبی از آن جاری شود. تشنه بودم، اما فقط قطرهقطره از آن میچکید.
«دلم نمیخواد اعتراف کنم، اما حق با به هو-ریونگه.»
یک جاده کوهستانی بدون هیچ چیزی در اطرافش.
این استعارهای بینقص برای توصیف من بود.
بنابراین کنجکاو شدم.
اگر میتوانستم از این سطح عبور کنم.
اگر میتوانستم فرار کنم.
«بعدش... چی... میشه!»
-هه.
او پوزخند زد.
-تو. وقتی پدربزرگ مارکوس کشتت، گردنت بدون اینکه حتی فرصت مبارزه داشته باشی قطع شد، درسته؟
بله.
منظره آسمان شب و هلال ماه را به یاد آوردم.
کلمات به هو-ریونگ در مغزم فرو رفت.
-میتونی اون رو به عنوان یه خیابون صاف و تمیز در نظر بگیری.
«...»
یک خیابان تمیز.
آن حمله زیبا فقط... فقط یک خیابان تمیز بود.
-حتی پدربزرگ مارکوس هم راه درازی در پیش داره. و تو، بیا اصلاً در مورد تو حرف نزنیم. زامبی. من به خاطر این بهت غر نمیزنم که اخلاقم گنده، به خاطر اینه که ارزش غر شنیدن رو داری. هیهی.
دندانهایم را روی هم فشردم.
-مم؟
سرسختی در درونم جوانه زد.
«هوپ...!»
خم شدم. هووووش! گرز اورک در هوای بالای کمرم چرخید. نزدیک بود. به سختی توانستم بعد از حمله اول، از حمله دوم جاخالی بدهم. و قصد نداشتم اجازه دهم حمله دیگری انجام دهد.
-چی؟
قدرتم را در زانوهایم جمع کردم.
-نگاش کن.
هالهام را روی پاهایم متمرکز کردم. نه فقط تمرکز، بلکه آن را هدایت کردم. ۵ ثانیه. ۳ ثانیه. ۱ ثانیه. آشفته بود، اما وقتی هاله در پاهایم جمع شد، با تمام توانم به بالا پریدم.
شمشیرم را بالا بردم.
هدفم سیب گلوی اورک بود!
-گوو؟
او با گیجی به من نگاه کرد. انعکاس خودم را در چشمانش دیدم و شمشیری که در دستانم بود. شمشیرم در چشمانش بزرگتر شد. در یک لحظه، شمشیرم گلویش را برید و صورت اورک از درد در هم رفت.
-کراااااا!
تا خودِ آسمان عصرگاهی. در آن شکارگاه بزرگ، فریادی طنینانداز شد.
درست وقتی که فکر میکردم کار تمام شده است.
-تا آخرش گاردت رو پایین نیار!
به هو-ریونگ فریاد زد.
-پوست اورک خیلی سفته! هالهت رو روی تیغهت ثابت کن! نه، احتمالاً این خیلی برات سخته. فقط جوری بهش ضربه بزن که انگار داری خردش میکنی!
و من همین کار را کردم.
جیغ اورک خشنتر شد. هر قطره هالهای که میتوانستم را از قلبم بیرون کشیدم و از آن برای کوبیدن شمشیرم به پایین استفاده کردم. هر بار که شمشیر را فرود میآوردم، فریاد هیولا دردناکتر میشد.
-کوو، گا... کرررر...!
خون همهجا پاشید. خون اورک با حرکتی آهسته صورتم را پوشاند. جاخالی ندادم. حتی پلک هم نزدم. این کار برای ذخیره کردن آخرین قطرهی هاله برای شمشیرم بود.
«بمیـ... ر...!»
در یک لحظهی کوتاه.
حس کردم شمشیر پوست اورک را شکافت و تا طرف دیگرش فرو رفت.
-گرررر... رر...
تلوتلو خورد.
حتی تلوتلو خوردنش هم طولانی به نظر میرسید. آرام به پشت افتاد. شمشیرم را رها نکردم، برای همین وقتی هیولا افتاد، من هم با او افتادم.
«هو... ک، اوک...! هوپ...!»
در حالی که به جسد اورک نگاه میکردم، نفسنفس میزدم.
این فقط نفسنفس زدنِ ناشی از خستگی نبود.
یک لحظه بعد، تمام بدنم از درد به هم پیچید. دنیا دور سرم چرخید. واقعاً حس میکردم کل بدنم دارد از هم پاره میشود.
«اووک...؟!»
-درد داره؟ درد داره، مگه نه؟ آره. بدجور هم درد داره.
به هو-ریونگ در حالی که دورم پرواز میکرد، پوزخندی زد.
-چون وقتی هنوز مسیرت باز نشده بود از هالهات استفاده کردی. عمراً این بدن ضعیفت بتونه تحملش کنه! بیچاره شدی.
«تـ... تو...»
-آه. ولی دیدن اینکه آخرش هالهات رو خم کردی جالب بود. کارت خوب بود. تشویقت میکنم. وقتی از هاله استفاده میکنی باید خلاق باشی. خیلیا اشتباه میکنن، ولی هرچی باهوشتر باشی بهتر میجنگی.
الان اصلاً کنجکاو این چیزها نبودم.
«هی، هوک... کوک...!»
این درد!
دردی شبیه به خرد شدن استخوانها و منفجر شدن رگهایم. تنها دغدغهام این بود که چطور این حس را آرام کنم. معمولاً با گذشت زمان برطرف میشد، اما چون زمان برایم کش آمده بود، این گزینه منتفی بود. فقط درد میکرد. هنوز هم درد میکرد.
حس میکردم دارم میمیرم.
-اونقدر درد داره که انگار داری میمیری؟
«نمیبینی... مگه...»
-پس اگه واقعاً بمیری حالت بهتر میشه.
چی؟
-آدمایی که به هالهشون فشار میارن معمولاً نیمهفلج میشن. این با معجونها هم درست نمیشه. پس الان، فقط برای اینکه یه اورک رو شکار کنی، خودت رو فلج کردی.
«چـ... چی...»
-بهت که گفتم، زامبی. اگه مهارت بازگشت رو نداشتی، عمراً اینجور تمرینی رو بهت پیشنهاد میدادم. بابابزرگ مارکوس هم اکسیر میخوره ولی خودش تنهایی تمرین میکنه. مثل تو احمقانه به هیولاها حمله نمیکنه.
این روح عوضی؟
-ولی تو حتی اگه بمیری هم برمیگردی. این فوقالعادهست! حتی با تمرینات طاقتفرسا هم بدنت سالمه. واو، حسودیم شد. چقدر خوب میشد اگه منم مثل تو یه مهارت بازگشت داشتم!
واو.
چطور میتوانست اینقدر کینهتوز باشد؟
آیا این یارو مهارت منفعلی مثل [حرامزاده] یا [رفتار گستاخانه] داشت؟ این میتوانست شخصیت آشغالش را توضیح دهد.
-زامبی. ولی اگه خودکشی کنی، دوباره آمار قتلهات میره بالا.
«خب... که چی؟»
-دیگه نیازی نیست از این به بعد آمار قتلهات رو ببری بالا. تازه اگه بابابزرگ مارکوس مچت رو بگیره خطرناک میشه.
صدای نگرانکنندهای از پشتم آمد. صدایی بود که همین چند وقت پیش شنیده بودم. به عقب نگاه کردم و حس بدم درست از آب درآمد. هیولایی شبیه به همان اورکی که تازه افتاده بود، پشت سرم ایستاده بود و آب دهانش راه افتاده بود.
«لعنـ... تی.»
هیولا همان هیولا بود اما وضعیت من مثل قبل نبود. همانطور که به هو-ریونگ گفت، بدنم حالا نیمهفلج شده بود. حتی بلند کردن یک انگشت هم دردناک بود.
-عیبی نداره! بازیکنای زیادی هستن که تو کل عمرشون نمیتونن هاله رو درک کنن، و تو فقط با خوردن یه اکسیر تا حدودی گرفتی قضیه چیه. اگه همینطوری پیش بره، ۱۰۰ بار مردن باید بیشتر از حد کافی باشه. قدم به قدم.
به هو-ریونگ ریز خندید.
-بزن بریم زامبی! مرگ اول تو راهه!
همزمان، گرز اورک شروع به پایین آمدن کرد. به آرامی. سرم را هدف گرفته بود. در حالی که به گرزی که درست جلوی بینیام بود نگاه میکردم، دهانم را باز کردم.
«...لعنتی.»
تا حالا حس کردهاید بینیتان بشکند و درست بعد از آن حس کنید مغزتان دو شقه شده و منفجر میشود؟
احتمالاً نه. جای شکرش باقی است. چون واقعاً حس خوبی نیست.
اگر نقطه روشنی وجود داشت، احتمالاً این بود که درست بعد از منفجر شدن مغزم آن صدا را شنیدم.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
دنیایم به حالت عادی برگشت.
دقیقتر بگویم، حس زمانم برگشت.
«هووو...»
یک فضای تاریک و قیرگون.
فضایی که تا بازگشت بعدیام در آن میماندم.
در مکانی که تا حدودی به آن عادت کرده بودم... کسی که از او خوشم نمیآمد در اطرافم شناور بود.
-همم؟
به هو-ریونگ.
-عجب. این دیگه چیه؟
«...جاییه که بعد از مردن توش میمونم. وقتی توسط امپراتور شعله و قدیس شمشیر کشته شدم، کارتهای مهارتم رو اینجا انتخاب کردم. خب، فعلاً بهش میگم دنیای مردگان.»
-خیلی خفنه.
به هو-ریونگ در فضای تاریک چرخید.
-ولی زامبی. من چرا اینجام؟
«من از کجا بدونم؟ احتمالاً به خاطر اینه که الان به من وصلی.»
آهی کشیدم.
«اگه همینطوری صبر کنیم، با صدایی که بهم میگه به ۲۴ ساعت قبل برمیگردم، بازگشت میکنم. آهان راستی. کنجکاوم بدونم تو هم...»
درست در همان لحظهای که میخواستم بگویم کنجکاوم بدانم آیا او هم با من بازگشت میکند یا نه.
پنجره اطلاعات
[شرط مهارت به دلیل مرگ برآورده شد.]
پنجره اطلاعات
[مهارت هیولای اورک به طور تصادفی کپی میشود.]
«...ها؟»
-چی؟
من و به هو-ریونگ همزمان خشکمان زد. هر دو چرخیدیم و به هم نگاه کردیم. به هو-ریونگ گیج شده بود و صورت من هم احتمالاً حالت مشابهی داشت.
پنجره اطلاعات
[کارتهای مهارت در حال ایجاد شدن هستند.]
دو مهارت برنزیرنگ از دل تاریکی بیرون پریدند.
در حالی که با حماقت به آنها نگاه میکردم، زیر لب زمزمه کردم.
«...هیولاها هم مهارت داشتن؟»
و به هو-ریونگ فریاد زد.
-این دیگه چیه؟ این یه مهارت تقلبِ لعنتیه!