چپتر 144: دیرآمده. (۱)
چپتر 144: دیرآمده. (۱)
۱.
قهرمانانی که درون داستانها زندگی میکردند، مانند صورتهای فلکی میدرخشیدند.
من هیچ علاقهای به صورتهای فلکی که در آسمان شب میدرخشیدند نداشتم. ستارگان من شخصیتها بودند. داستانهایشان، صورتهای فلکی درخشان من بودند. آه. در فضا ستارگان بیشماری وجود داشت و در کیهان، داستانهایی بینهایت.
-میخوام داستانها رو یکم بیشتر ببینم.
بدون فکر، نور ستارگان را لمس کردم.
-فقط یکم بیشتر.
همین و بس.
۲.
سکوت بر کتابخانه حاکم شد.
کتابخانه بزرگ همه چیزها. مکانی که هر کتابش دربردارنده یک دنیا بود. افراد بیشماری در دنیاهای بیشمار زندگی میکردند و هر کدام از آنها داستانی داشتند. اینجا، دو شخصیت از یکی از کتابها، [حماسه لفانتا اِگیم]، حضور داشتند.
«...»
قاتل صورتهای فلکی در سکوت به مدیر پرورشگاه نگاه کرد.
«گفتی تو یکی از کسایی هستی که من رو کشته؟»
«بله. کیم یول-شی.»
«چه حرف عجیبی.»
صدای قاتل صورتهای فلکی بیروح بود.
«مرگ من ۱۵۳ سال و ۷ ماه و ۹ روز پیش ثبت شده. اسم کسی که اون زمان من رو کشت، امپراتور شمشیر بود.»
قاتل صورتهای فلکی دفترچه یادداشت قدیمیای را بیرون آورد. آن دفترچه خاطرات، آخرین ایستگاهی بود که [کیم یول] تا به حال به آن رسیده بود؛ عهدی بر اینکه او تنها ردپای گذشتهاش را به جا میگذارد اما هرگز خودش آن گذشته را به یاد نخواهد آورد.
«ویژگیهای امپراتور شمشیر که توی این دفترچه ثبت شده، با تو فرق داره.»
درست همانطور که اسکلتهای من پس از بلعیده شدن توسط تناسخ صد شبح هرگز خنجرهایشان را رها نمیکردند، قاتل صورتهای فلکی نیز تنها یک دفترچه یادداشت قدیمی داشت.
«تو نسل بعدی امپراتور شمشیری؟»
«...»
«تا جایی که من فهمیدم، امپراتور شمشیر از اون آدمهایی نیست که از کسی عذرخواهی کنه. از اونهایی هم نیست که دنبال عذرخواهی باشه.»
مدیر پرورشگاه باید متوجه شده باشد.
«تشخیص من اینه که تو نسل بعدی امپراتور شمشیر نیستی و کسی هم نیستی که من رو کشته باشه. دلیلی نداره از من عذرخواهی کنی.»
اینکه او دیگر خیلی دیر کرده بود.
«بنابراین، عذرخواهیت رو نمیپذیرم.»
«...»
«اولاً، اسم من لفانتا اِگیمه. لقبم قاتل صورتهای فلکیه. تو به من نگاه کردی و من رو کیم یول صدا زدی. با این حال، هیچجای این دفترچه ثبت نشده که من تا به حال کیم یول نامیده شده باشم. من رو با کس دیگهای اشتباه گرفتی؟»
«کیم یول-شی.»
صدای مدیر پرورشگاه میلرزید.
«کیم یول اسمیه که قبل از اینکه لفانتا اِگیم نامیده بشی، داشتی. این یه اسم از خیلی وقت پیشه، قبل از اینکه این دفترچه رو به دست بیاری. دنیایی که قبلاً توش زندگی میکردی...»
«فایدهای نداره.»
کسی کنارم آمد و زمزمه کرد. کتابدار بود. او چنان آرام در گوشم پچپچ کرد که قاتل صورتهای فلکی و مدیر پرورشگاه نتوانستند صدایش را بشنوند.
«صحنه تاثیرگذاریه. این رو میپذیرم. در یک طرف، قربانیای که در زمان مهر و موم شده. در طرف دیگه، تماشاچیای که توسط زمان منجمد شده. آه. این صحنه مثل یک نقاشی زیباست...»
به کتابدار نگاه کردم.
پنجره اطلاعات
[کتابدار گوشه هم خوشحال است و هم ناامید.]
حالت چهره عجیبی داشت. هم غمگین به نظر میرسید و هم خوشحال. در حالی که چشمانش با اندوه به پایین دوخته شده بود، نفسهایش برافروخته و تند بود.
«با این حال، پادشاه مرگ، خیلی از اتفاقات خیلی دیر رخ دادن. قاتل صورتهای فلکی هرگز نمیتونه نجات پیدا کنه.»
«...»
«دیگه مهم نیست که الان عذرخواهی رو بپذیره یا نه. قاتل صورتهای فلکی هیچچیز رو به یاد نمیاره. ظاهر و طرز فکرش کاملاً با کیم یول متفاوته. چطور میتونه برای چیزی که یادش نمیاد، عذرخواهی دریافت کنه؟ چطور میتونه کسی رو برای چیزی که به خاطر نمیاره، ببخشه؟»
بهآرامی گفتم: «تو... تو میدونی که من یه بازگشتکنندهام، درسته؟»
کتابدار لبخند زد.
«البته.»
«چطوری؟ هر بار که من برمیگردم، تو هم برمیگردی؟»
«نه، اینطوری کار نمیکنه. بهخصوص مهارت [ساعت کوکی بازگشتکننده] تو اونقدر خاصه که حتی یه صورت فلکی هم نمیتونه بهراحتی به مقام و عظمتش نزدیک بشه. اما من هم مثل بقیه صورتهای فلکی، قدرت هوشمندانهای دارم.»
کتابدار بشکنی زد. تق! سپس، کتابی به سمت ما پرواز کرد.
+
پنجره اطلاعات
[افسانه شهر صعودکننده]
+
این همان کتابی بود که وقتی برای اولین بار قدم به کتابخانه بزرگ همه چیزها گذاشتیم، آن صورت فلکی به ما نشان داده بود.
«این رو یادت میاد؟ این کتابِ دنیای توئه. ما نمیتونیم بهش بگیم آخرالزمان، چون هنوز نابود نشده.»
چشمان کتابدار برقی زد.
«حالا حدس بزن. فکر میکنی من چه کسی رو به عنوان قهرمان [افسانه شهر صعودکننده] تعیین کردم؟»
«...»
کاملاً واضح بود.
«من.»
«درسته. کاملاً درسته!»
«هر چیزی که به من مربوط میشه توی اون کتاب ثبت شده؟ تو میدونی من چه مهارتهایی دارم، کِی و چطور برمیگردم، و همه اینها رو؟»
«آه.»
کتابدار پوزخندی زد و صفحهای از [افسانه شهر صعودکننده] را ورق زد.
«بوسه زمان که با راویل ایوانسیا شریک شدی... اون عشق و صمیمیت واقعاً شیرین بود! تو اون موقعیت رو به روشی کاملاً غیرمنتظره حل کردی. اون تبدیل به یکی از صحنههای موردعلاقه من شد.»
«...»
«البته، "تروما"یی که این بار تجربه کردی هم توی این کتاب هست. برای همینه که به اون شخص اجازه دادم وارد کتابخونه بشه، با وجود اینکه هیچ لقبی نداره.»
اشاره کتابدار به مدیر پرورشگاه بود. حتی در همین لحظه، مدیر پرورشگاه ناامیدانه در تلاش بود تا به قاتل صورتهای فلکی توضیح دهد که او کیست و چه اتفاقی افتاده است. با این حال، چهره بیروح قاتل صورتهای فلکی هیچ تغییری نکرد.
کتابدار گفت: «سخت تلاش کردی، پادشاه مرگ.»
«تو تلاشت رو کردی. سعی خودت رو کردی و بهترین عملکردت رو نشون دادی. اما برای قاتل صورتهای فلکی دیگه خیلی دیره. این یه قانونه که رسیدن به بهترین پایان سخته، مهم نیست شخصیتها چقدر تلاش کنن. این پایان عادی و نرمالیه که برای قاتل صورتهای فلکی در نظر گرفته شده.»
کتابدار غمگین بود، اما... به نظر میرسید حتی بیشتر از آن، خوشحال است.
«بهجز پایان بد، این یه پایان قابلقبوله که قاتل صورتهای فلکی بهش برسه. هرچند، متأسفانه خود قاتل صورتهای فلکی این رو نخواهد فهمید. تلاشهای تو، پشیمانیهای مدیر پرورشگاه... همهچیز بیهودهست. آه. قاتل صورتهای فلکی برای همیشه به عنوان سلاحی که صورتهای فلکی رو سلاخی میکنه، باقی خواهد موند...»
«مهم نیست چه حرکتی بکنم؟»
«آره. مهم نیست چیکار کنی.»
کتابدار بهآرامی شروع به گذاشتن [افسانه شهر صعودکننده] در جیب سینهاش کرد. در آن لحظه، دستم را دراز کردم و مچ دستش را گرفتم. کتابدار جا خورد.
«اگه اینقدر مطمئنی...»
مستقیماً به چشمان کتابدار خیره شدم.
«ما دو تا. نظرت چیه یه شرطبندی کنیم؟»
«شرطبندی...؟»
«من میتونم خط زمانی کیم یول رو به خط زمانی قاتل صورتهای فلکی متصل کنم. همونطور که کیم یول تبدیل به قاتل صورتهای فلکی شد، من هم کاری میکنم که قاتل صورتهای فلکی دوباره تبدیل به کیم یول بشه. اونوقت، میتونه عذرخواهی مدیر پرورشگاه رو دریافت کنه.»
«بیگدار به آب نزن. مگه بهت نگفتم؟ این کار رسماً غیرممکنه...»
«برای همینه.»
مچ دست کتابدار را محکمتر فشردم.
«بیا شرط ببندیم.»
«...»
«گفتی اون یکی از شخصیتهای موردعلاقهته. قاتل صورتهای فلکی رو میگم. من به هر طریقی که شده خاطراتش رو برمیگردونم. تو هم باید کمک کنی. خب، لازم نیست برای کمک کردن کار زیادی انجام بدی. فقط در همون حدی که برای فرستادن من به [حماسه لفانتا اِگیم] کمک کردی.»
«همم.»
چشمان صورت فلکی باریک شد.
«اگه حتی بعد از کمک من هم شکست بخوری چی؟ چی گیر من میاد؟»
«میتونی برای ده سال هر کاری که دوست داری باهام بکنی.»
کتابدار متزلزل شد.
«گفتی میخواستی ابروهام رو بکنی و موهاش رو نگه داری؟ میتونی این کار رو بکنی. فکر کنم میخواستی ناخنهام رو هم کوتاه کنی. اون کار رو هم بکن. میذارم هر کاری دلت میخواد بکنی، تا بتونی ده سال تمام با خیال راحت هر جور دوست داری بازی کنی.»
چشمان کتابدار لرزید.
«گفتی هر کاری؟»
«آره.»
«د-داری حرف خیلی ترسناکی میزنی. پادشاه مرگ، من تا الان در برابرت خیلی مودب بودم. اگه هر کاری دلم بخواد بکنم، یه کار باشکوه و عظیم انجام میدم. فقط به خدمتکارهای نشانک نگاه کن...»
«شرطبندی. قبول میکنی یا نه؟»
لبهای کتابدار کمی لرزید. برای یک لحظه، چشمانش آلوده به طمع شد. درست مثل قاتل صورتهای فلکی، من هم شخصیت دیگری بودم که او دوستش داشت. کتابدار مثل ماری که به طعمهاش نگاه میکند، به من خیره شد.
«من باید به اصل عدم مداخله پایبند باشم.»
کتابدار آب دهانش را قورت داد.
«اما اگه خود شخصیت اول درخواست کنه، داستان فرق میکنه. به همین خاطره که آرزوی خدمتکار رو توی [افسانه آکادمی سورموین] برآورده کردم.»
«...»
«بسیار خب. پادشاه مرگ، من بهت کمک میکنم. با این حال، اگه نتونی قاتل صورتهای فلکی رو به کیم یول متصل کنی... من اون ده سالت رو میگیرم و حسابی ازش لذت میبرم.»
بسیار خب.
در حالی که هنوز مچ دست کتابدار را گرفته بودم، به سمت قاتل صورتهای فلکی و مدیر رفتم.
تق. تق. صدای قدمها در آن قسمت از کتابخانه که بقیه ترکش کرده بودند، طنینانداز شد.
- هی. هی! زامبی. دیوونه شدی؟ چرا داری همچین شرطی میبندی؟!
به هو-ریونگ سر و صدا راه انداخته بود.
- به خاطر این شرط میبندی که صد در صد مطمئنی میبری؟ ها؟ فکر میکنی اون منزویِ گوشهگیر ازت حمایت میکنه چون شخصیت مورد علاقهشی یا هر چیز دیگهای، اما اون یارو هم یه صورت فلکیه. یه صورت فلکی. تازه فقط این نیست، یه منحرف سطح بالاست! نمیدونی اگه روحت رو به اون حرومزاده بسپاری چه اتفاقی میافته!
'مشکلی نیست. کاملاً مطمئنم که میبرم.'
مدتها بود که به این فکر میکردم چرا برج وجود دارد.
نه اینکه هر چیزی برای وجود داشتن به دلیلی نیاز داشته باشد، اما حداقل برای من، به نظر میرسید که برج به دلیل مشخصی ساخته شده است. به خاطر برج—به لطف برج—کسانی که به دنیای بیرون پشت کرده بودند، توانستند زندگیشان را دوباره آغاز کنند.
تا یک بار دیگر زندگی کنند.
بعضیها ممکن است اسمش را تولد دوباره بگذارند و بعضی دیگر تناسخ.
«قاتل صورتهای فلکی.»
برای بعضیها، این به معنای تجدید دیدار بود.
«مدیر.»
و به این ترتیب، زمانهای متوقفشده دوباره به جریان افتادند.
«بیاین با من یه فیلم نوجوانانه بازی کنین.»
قاتل صورتهای فلکی و مدیر به من خیره شدند.
اولین کسی که دهان باز کرد، قاتل صورتهای فلکی بود.
«این یعنی چی؟»
«قاتل صورتهای فلکی. تو نمیتونی عذرخواهی مدیر رو بپذیری چون حافظهت رو از دست دادی. حتی فکر میکنی نیازی هم بهش نداری. اما اگه میتونستی بپذیریش، دلت میخواست که این کار رو بکنی.»
«همم.»
قاتل صورتهای فلکی دفتر خاطراتش را باز کرد و سر تکان داد.
«درسته. ما فقط مدت کوتاهی با هم صحبت کردیم، اما شخصی که جلوم زانو زده خیلی مهربونه. اون آدم اصولگراییه. قضاوت من اینه که اینها اصولی نیستن که باهاشون به دنیا اومده باشه، بلکه اونها رو با رنج کشیدن تو زندگی به دست آورده. اگه امکانش باشه، دلم میخواد عذرخواهیاش رو بپذیرم.»
«مدیر.»
به مدیر نگاه کردم. او هنوز روی کف کتابخانه زانو زده بود.
«اگه میتونستین از آقای کیم یول عذرخواهی کنین...»
«حتی جونم رو.»
مدیر بلافاصله جواب داد، بدون اینکه منتظر بماند تا حرفهایم تمام شود.
«با کمال میل روحم رو براش فدا میکنم.»
«...بله. ممنونم.»
دست مدیر را گرفتم و او را بالا کشیدم. دستش پیر و زمخت بود. آنوقت یادم آمد که مدت زیادی از آخرین باری که دستهای مدیر را گرفته بودم میگذرد. به یاد آوردم که خیلی وقت پیش، با مدیر در زمین بازی یک برج شنی ساخته بودیم.
'مدیر، این داستان به لطف شما ممکن شد.'
چون او فراموش نکرد، من توانستم در یک پرورشگاه بزرگ شوم.
'اگه مدیر هم مثل بقیه کیم یول رو فراموش میکرد، این لحظه هرگز اتفاق نمیافتاد.'
زندگی کیم یول، زندگی مدیر را بافت. زندگی مدیر، زندگی مرا خلق کرد.
حالا، زندگی من، زندگی قاتل صورتهای فلکی را درو کرده بود، و ما سه نفر توانستیم اینجا جایی پیدا کنیم.
ما سه نفر به هم متصل بودیم.
'من هرگز... اجازه نمیدم همه اینها بینتیجه بمونه.'
شاید کمی دیر شده باشد، اما زمان آن رسیده بود که دینم را به کسی که مرا بزرگ کرده بود، ادا کنم.
«کتابدار.»
دست مدیر را محکم گرفتم و چرخیدم تا با صورت فلکی روبهرو شوم. کتابدار طوری لبخند زد که انگار مطمئن بود در شرطبندی برنده میشود.
«حرف بزن، پادشاه مرگ! شکارچی محبوب من.»
«من، قاتل صورتهای فلکی و مدیر. من مرحله بعدی رو با این دو نفر به چالش میکشم.»
«اوهو!»
چشمان کتابدار طوری درخشید که انگار مجذوب شده بود.
«این کاملاً قابلستایشه. قصد داری دوباره بین شما سه نفر رابطه برقرار کنی، حتی اگه کمی دیر شده باشه؟ اوهو. خب، این یکی از پایانهای ممکنه. یه جور پایان بازه! با چیزی مثل: 'داستان ما تازه شروع میشه...'»
«نه.»
دست آزادم را دراز کردم و کتابی از او گرفتم.
«اینطوری نیست.»
[افسانه شهر صعودکننده].
کتابی که در آن من شخصیت اصلی بودم.
«من این کتاب رو برای مرحله بعدی انتخاب میکنم.»
«همم...؟»
کتابدار با گیجی سرش را به عقب و جلو کج کرد.
«متأسفم. متوجه نمیشم. [افسانه شهر صعودکننده] همین الان داره تو زمان واقعی اتفاق میافته. هیچ فایدهای نداره که اون رو تبدیل به یه مرحله کنی و به چالش بکشیش.»
«قبلاً خودت گفتی. من به عنوان قهرمان این کتاب انتخاب شدم. بنابراین، تمام چیزهایی که از سر گذروندم ثبت شده.»
«آره، اما...؟»
«ما سه نفر رو به یکی از رویدادهایی که از سر گذروندم بفرست.»
«منظورت کدوم رویداده؟»
«تروما.»
«...»
ناگهان.
لبخند از روی صورت کتابدار محو شد.
با آرامش به صورت فلکی روبهرویم نگاه کردم.
«خودت همین الان گفتی.»
『البته، 'تروما'یی که این بار تجربه کردی هم تو این کتاب هست.』
«اون تروما به یک تراژدی ختم شد. دنیا نابود شد. شاید فقط یه توهم بوده باشه، اما توسط خلأ بلعیده شد و تمام داستانهای هر شخصیت به پایان رسید. کتابدار، طبق طبقهبندیهای تو، اون تروما بدون شک یک [آخرالزمان] محسوب میشه.»
«آه...»
کتابدار دهانش را باز کرد.
او با چشمانی پر از حیرت به من نگاه کرد.
«پادشاه مرگ، امکان نداره تو...»
«ما سه نفر رو به آخرالزمان مدرسه راهنمایی و دبیرستان شینسئو بفرست. البته، قاتل صورتهای فلکی نقش کیم یول رو داره و مدیر هم مبصر کلاسه. منم همون قلدرم.»
اگر نمیتواند عذرخواهی را بپذیرد، اگر به خاطر از دست دادن حافظهاش نمیتواند ببخشد...
«و اجازه [غوطهوری] بده.»
...همین کافی است تا آن خاطرات را برگرداند.
همانطور که مفتش بدعتکار در بانوی ابریشم طلایی غوطهور شد و به شخصیت او تبدیل گشت.
همانطور که من در خدمتکار غوطهور شدم و بیشتر و بیشتر خاطرات او را به دست آوردم.
اگر قاتل صورتهای فلکی به عنوان کیم یول غوطهور شود... آنوقت خاطرات کیم یول به قاتل صورتهای فلکی پیوند میخورد.
قاتل صورتهای فلکی قادر خواهد بود روزهایش را به عنوان کیم یول به یاد بیاورد.
«کتابدار. نه، هاموسترا.»
درست بود. ما کمی دیر کرده بودیم.
اما هنوز هیچچیز تمام نشده بود.
«کتاب رو باز کن.»
نفس کتابدار در سینه حبس شد.