چپتر 148: [پشت‌بام. (۲)]
چپتر 148: [پشت‌بام. (۲)]
«کیه؟»
نمیتونستم بفهمم.
«کی داره به خاطر کیم یول اوضاع رو به هم میریزه؟!»
کیم یول خانواده نزدیکی نداشت. تقریباً میشد گفت هیچکس رو نداشت. قلدری کردن برای کیم یول قبل از اینکه دوستی پیدا کنه شروع شد، برای همین کسی نبود که بهش کمک کنه. من الکی کیم یول رو به عنوان قربانی انتخاب نکرده بودم!
«باید با کیم یول حرف بزنم. اون باید یه چیزی بدونه. هر چی که هست.»
با عجله به حیاط پشتی مدرسه رفتم. کیم یول الان باید مشغول رسیدگی به حیوانات مزرعه مدرسه باشه. من تکتک ساعات برنامه روزانه کیم یول رو میدونستم. همونطور که انتظار میرفت، پشت کیم یول رو در حالی که داشت به مرغها غذا میداد، دیدم.
«درسته. اینجا همون جاییه که باید باشی.»
اون پسری بود که با غذا دادن به حیواناتی که از خودش ضعیفتر بودن، به زور عزتنفسش رو تغذیه میکرد. اینطوری بود که وسواس کیم یول به مزرعه رو درک میکردم. در نهایت، انسانها هم حیوان بودن و حیوانات ضعیفتر به قویترها خدمت میکردن.
پنجره اطلاعات
[نرخ غوطهوری شما در حال حاضر ۱۰۰٪ است.]
مدرسه هم درست مثل مزرعه بود. قفسی کمی بزرگتر، و در این مکان، من حیوان قویتری نسبت به کیم یول بودم.
غریدم: «هی! کیم یول! چیکار کردی؟!»
کیم یول برنگشت. حتی جوابی هم نداد. طوری که انگار صدام رو نشنیده، به پخش کردن غذای حیوانات ادامه داد.
«ها. حالا دیگه منو نادیده میگیره؟»
باورنکردنیه. رفتم جلو و شانه کیم یول رو با خشونت چنگ زدم.
«هی، عوضی. وقتی یکی اسمت رو صدا میزنه، باید...!»
وقتی کیم یول به سمتم برگشت، چیزی افتاد. هدفون بود. اون هدفون تو گوشش گذاشته بود. صدای موسیقی کلاسیک از هدفونی که روی شانههاش افتاده بود، به بیرون ساطع میشد.
«...»
نگاهمون به هم گره خورد.
خشکم زد.
اشک در چشمان سیاه کیم یول حلقه زده بود.
«چی...»
برای لحظهای، زبانم بند اومد.
خودمم نمیدونستم چرا زبونم بند اومده بود. به خاطر این بود که اولین بار بود گریه کیم یول رو میدیدم؟ شاید. کیم یول هر چقدر هم که بهش قلدری میشد، هرگز اشکی نمیریخت. همین جنبه از اون بود که سادیسم مشتریها رو بیشتر تحریک میکرد.
اما فقط به این دلیل نبود.
«کیه؟»
احساس ناآشنایی داشت.
«این حرومزاده کیه؟»
چشمان کیم یول بیش از حد ناآشنا به نظر میرسید. نگاهش دور بود، به جای من، به پشت سرم نگاه میکرد. در حالی که شانهاش رو گرفته بودم، کیم یول بیصدا گریه میکرد. حتی به نظر میرسید اشکهاش جایی غیر از زمین میچکند.
«تو...»
«زیباست.»
کیم یول دهان باز کرد.
«چی؟»
«این آهنگ. موسیقیای که دارم بهش گوش میدم. یک مرد ناشنوا این موسیقی رو ساخته.»
دا دا دا دوم—
صدا از هدفون بیرون میریخت. ریتمی بود که قبلاً زیاد شنیده بودم. اما فقط برام سوال بود که این گدای بدبخت چطوری امپیتری پلیر گیر آورده.
«دارم به تحقیرها و نفرینهایی فکر میکنم که این مرد ناشنوا باید در طول زندگیاش متحمل شده باشه. آیا مردم با صدا زدنش به عنوان یک فلج بهش توهین نمیکردن؟ آیا مسخرهاش نمیکردن و بهش نمیخندیدن؟»
«داری چه چرتوپرتهایی میبافی، تو...؟»
«غمانگیز است. زخمها ابدی هستند. انسانی از صدها سال پیش رنج کشیده و در زندگیاش توهینها را تحمل کرده است. هزار سال پیش هم باید همینطور بوده باشد. هزار سال بعد هم همینطور خواهد بود.»
این حرومزاده دیوونه شده بود؟
«هیچچیز در این دنیا به خودی خود زیبا نیست. تنها کسانی که زخم خوردهاند، زیبایی را میبینند. تنها کسانی که زندگیشان ویران شده، از دیدن زندگی دیگری که هنوز ویران نشده است، احساس قدردانی میکنند. اشکها توسط کسانی ریخته میشوند که حتی تا مرز ویرانی تاب میآورند.»
نگاه کیم یول به هوا دوخته شده بود.
«اگر کسی وجود داشته باشد که باور کند تمام دنیا زیباست، قطعاً تمام دنیای خودش ویران شده است. تنها کسانی که در جهنم زندگی میکنند، دنیا را ستایش میکنند. من فکر میکنم که زندگی نفرینشدهی این مرد ناشنوا، در آهنگ او تجلی یافته است.»
«این افکار عقبمونده رو از کجا آوردی... هی، تو. چیکار کردی؟»
یقه کیم یول رو چسبیدم. فشار! وقتی تکونش دادم، کیسه غذا از دست کیم یول افتاد. غذای زرد رنگ از کیسهای که روی زمین افتاده بود بیرون ریخت.
«با مشتریهای من چیکار کردی، ای حرومزادهی بازیافتی؟!»
«...»
بالاخره، کیم یول به من نگاه کرد.
«من کاری نکردم، پادشاه مرگ.»
«پادشاه... چی؟»
«من فقط دارم به چیزی نگاه میکنم که دور انداخته بودم.»
کیم یول با تکبر مچ دستم رو گرفت. مبهوت، سعی کردم دستش رو پس بزنم.
حتی نتونستم تکون بخورم.
«ها؟»
سپس، کیم یول به سادگی دستم رو از یقهاش جدا کرد.
همه اینها در یک لحظه اتفاق افتاد.
گیج شده بودم، دوباره دستم رو دراز کردم، اما تق! کیم یول مچ دستم رو با ضربهای پس زد. مسیر منحرف شد. دستم از مسیر خارج شد و بدون کنترل من در هوا چرخید. در یک چشم به هم زدن، دستم با چیزی جز هوا برخورد نکرد.
«...ها؟»
با نگاهی خالی به کیم یول خیره شدم.
«مایه تأسف است.»
کیم یول با بیخیالی کیسه غذا رو برداشت.
«[کیم یول] خشمگین است. چیزی که کیم یول میخواهد خشونت فیزیکی نیست، بلکه دقیقتر بگویم، انتقامی بسیار بزرگتر است. و [من]... فکر میکنم میخواهم خواسته کیم یول را برآورده کنم.»
«تـ-تو. چیکار کردی؟ داری چه غلطی میکنی؟!»
«کیم یول میخواهد تو تمام چیزهایی که او تجربه کرده را از سر بگذرانی. انتقام یعنی پرتاب کردن حریفت به اعماق جهنمی که خودت در آن سقوط کردهای. این چیزی است که [کیم یول] فکر میکند.»
کیم یول.
نه.
«[من] با این نظر موافقم.»
یک غریبه داشت به من نگاه میکرد.
«منتظر بمان، قاتل کیم یول. روز رو به پایان است و مسیر طولانی است. بسیار طولانی است. بعد از آن دوباره تو را خواهم دید.»
کیم یول در حالی که هنوز کیسه غذا رو در دست داشت، با آرامش دور شد.
«هی! هی! همونجا وایسا! نـ...!»
همون موقع بود که جیب شلوارم لرزید. گوشیم یک پیامک دریافت کرد. یکی از مشتریهام حتماً تماس از دست رفته رو دیده و جواب داده بود. با نگاهی گذرا به کیم یول، سریع گوشیم رو چک کردم.
+
دیگه هرگز با من تماس نگیر.
اگه این کارو بکنی، میکشمت.
+
شوکه شدم. با گیجی با مشتریای که پیام رو فرستاده بود تماس گرفتم. اما حتی بعد از تماسهای مکرر، هیچ جوابی نیومد.
بدنم میلرزید.
«این دیگه چه کوفتیه...»
روز بعد وضعیت تغییری نکرد.
«چه خبره؟»
در واقع، بدتر هم شد.
«او-اونسو.»
وقتی وارد کلاس شدم، یکی از دوستام با تردید بهم نزدیک شد. اون کسی بود که دهها بار در [بازی کیم یول] ظاهر شده بود. بین مشتریها خیلی محبوب بود چون دست بزن خوبی داشت. این دوستم مخفیانه از این موضوع لذت میبرد و غرق در محبوبیتش بود.
«چیه؟»
«یـ-یه یادداشت هست که ازم خواستن بهت بدم.»
دوستم واقعاً وحشتزده به نظر میرسید.
«اینقدر بده؟»
«بیا... بـ-ببخشید.»
یادداشت رو روی میزم گذاشت و طوری که انگار داره فرار میکنه، عقب رفت. اخم کردم و یادداشت رو باز کردم.
چند کلمه دستنویس روی کاغذ بود.
[هوانگ اونسو تو یه زبالهدونی زندگی میکنه. کفشهای سالنی و یونیفرمهای مدرسهاش همه بازیافتیان. تنها زبالهای که نمیشه بازیافتش کرد، خود هوانگ اونسوه.]
«...»
تنها دلیلی که بلافاصله واکنش نشون ندادم این بود که بیش از حد مسخره بود.
«ها.»
خندهای مصنوعی کردم و به دوستم نگاه کردم.
«این چیه؟ یه شوخیه؟»
یکه خورد. خودش را پشت بقیه دانشآموزان جمع کرد.
همینطوری هم تمام شب بهخاطر رفتار مزخرف مشتریهایم اعصابم خرد بود، اما حالا با این رفتار این بهاصطلاح دوستم، دیگر داشتم از عصبانیت منفجر میشدم.
«بازیافتی مجبورت کرده این کار رو بکنی؟ هی. هی. نگاهم کن. لعنتی تو چشمام نگاه کن. یه کارایی هست که حتی بهعنوان یه دوست هم نباید انجامشون بدی. فهمیدی؟ کیم یول مجبورت کرد این یادداشت رو بهم بدی؟»
دوستم نتوانست چیزی بگوید. هنوز همان حالت وحشتزده توی صورتش بود. درست وقتی میخواستم بهخاطر این مسخرهبازی یقهاش را بگیرم، یکی دیگر از همکلاسیهایمان به میزم نزدیک شد.
«هوانگ اونسو...»
«چیه؟»
«ببخشید. اینو بگیر.»
همکلاسیام یادداشت دیگری روی میزم انداخت. ناخودآگاه یادداشت را برداشتم و خواندمش.
[دلم برای سالپایینیهای مدرسهمون خیلی میسوزه. اونا مجبورن به هوانگ اونسو بگن ارشد. تا حالا به این فکر کردی که چه حسی دارن؟ عذاب وجدان نمیگیری؟]
مغزم قفل کرد.
با استفاده از این فرصت، سه تا دیگر از همکلاسیها یادداشتهایی روی میزم گذاشتند. مثل دو نفر قبلی، آنها هم بهطور فعال توی «بازی کیم یول» شرکت داشتند.
[هوانگ اونسو واقعاً کثیفه. چطور میتونی حتی از معلم ریاضی هم کثیفتر باشی؟]
این دیگر چی بود؟
[واو! دانشآموزایی هم هستن که لباسفرمشون رو نمیشورن!]
چرا داشتند این کار را با من میکردند؟
[خیلی بوی بدی میدی. جداً، بوی گند میدی.]
دیروز چه اتفاقی افتاده بود؟
یک اتفاقی افتاده بود، ولی فقط من از آن بیخبر بودم.
یک چیزی باعث شده بود همه مشتریهایم به من پشت کنند. نهتنها این، بلکه دوستانم هم تهدید شده بودند تا این نمایش عجیبوغریب را اجرا کنند.
«آروم باش.»
قلبم دیوانهوار میتپید.
«آروم باش. بیا منطقی بهش فکر کنیم. کیم یول این کار رو کرده؟ نه. امکان نداره. دیروز یکم عجیب شده بود، ولی کار اون نیست. پس کی؟ کی این کار رو کرده؟»
همان موقع بود.
«هوانگ اونسو!»
معلم راهنما سرش را از لای درِ کلاس آورد تو. همه دانشآموزان برگشتند تا نگاهش کنند. نگاهی به اطراف کلاس انداخت، من را دید و بعد با دست اشاره کرد.
«بیا اینجا.»
«من...؟»
«چیه، مگه هوانگ اونسوی دیگهای هم تو کلاسمون داریم؟ تو دردسر نیفتادی، پس عجله کن و بیا. آه! مبصر کلاس! گوشی بچهها رو جمع کن و برام بیار.»
با تردید، دنبال معلم راهنما از کلاس بیرون رفتم. وقتی داشتم خارج میشدم، فضای اطرافم بهطرز مورمورکنندهای ساکت بود.
فضا بهشدت سنگین بود.
انگار همه همکلاسیهایم میدانستند چرا صدایم زدهاند، جوری که هیچ شکی نداشتند که چرا معلم راهنما فقط من را کشیده بیرون. تنها کسانی که عین خیالشان نبود، همان خرخوانهایی بودند که از کلهسحر سرشان توی جزوههایشان بود.
«هوانگ اونسو.»
دفتر معلمان.
«بله...؟»
معلم راهنما با آرامش پرسید: «کار بدی کردی؟ نکردی، درسته؟»
جوری حرف میزد که انگار اصلاً موضوع مهمی نیست. توی دفتر، دانشآموزان با لباسفرم در رفتوآمد بودند تا برگههای کپیشان را بردارند. معلمها هم داشتند قبل از شروع زنگ اول، جزوهها را مرتب میکردند.
«چی؟»
«دارم میپرسم کار بدی کردی یا نه. چیزی به ذهنت نمیرسه؟»
«نه...»
قلبم تندتر زد.
«فکر نمیکنم؟»
«همم.»
معلم راهنما سرش را خاراند.
«ببین، هوانگ اونسو. در این مورد پیش کسی دهنلقی نمیکنی، باشه؟»
«باشه...»
«به این گوش کن.»
معلم راهنما یکی از گوشیهای هندزفری را داد به من. گرفتمش. هندزفری به کامپیوتر معلم وصل بود. کلیک. وقتی روی موس کلیک کرد، صداهای ضبطشدهای را از توی هندزفری شنیدم.
— هی، هنوز زدن رو شروع نکنین! فقط مجبورش کنین زانو بزنه!
— ها؟ این دفعه خیلیا مشارکت کردن. برای اینکه از بین پنج تا درخواستِ امروز یکی رو انتخاب کنیم، قرعهکشی میکنیم.
پشت گردنم سرد شد.
— آه، کسی که امروز انتخاب شده «ملکه» است. تبریک میگم، ملکه. شماها دارین چیکار میکنین؟ براش دست بزنین، دست بزنین دیگه.
— واووو!
صدای من بود.
و صدای همان دوستانم که همین چند لحظه پیش آن یادداشتها را برایم پرت کرده بودند.
— بذارین درخواست ملکه رو ببینیم. هی، اون بهمون بودجه هم داده. ۱۰۰ هزار وون. گفته این پولِ غذامونه تا گرسنه نمونیم. و برای ستارهی محبوبمون، جاجانگمیون و جامپونگ رو قاطی میکنیم و... [۲]
کلیک.
معلم راهنما صدای ضبطشده را متوقف کرد.
«صداهای الان رو شنیدی؟»
«بله.»
«دیروز این فایل صوتی برام ایمیل شد. کیفیت صداش خوب نیست، ولی یهجورایی شبیه صدای تو و چند تا دیگه از بچههاست. برای همین صدات کردم تا ازت بپرسم. هوانگ اونسو، این تویی؟»
«من نیستم.»
سعی کردم خودم را به آن راه بزنم و گیج نشان دهم.
«تازهش هم، ملکه؟ این دیگه چه جور نمایشیه؟»
«کی میدونه؟ من از اول تا آخرش رو گوش دادم و واقعاً عجیبه. بههرحال، حس بدی به آدم میده. توی ایمیل نوشته شده بود که این فایلیه [برای اینکه هوانگ اونسو از کلاس ۵ سال دوم بشنوه]، برای همین با خودم گفتم شاید یه شوخی بین شما بچهها باشه...»
لعنتی. پس قضیه این بود. بقیه بچهها اینطوری تهدید شده بودند.
خوشبختانه، معلم راهنمای ما یک احمق تمامعیار بود. حتی بعد از گوش دادن به این فایل صوتی هم فکر میکرد ممکن است فقط یک شوخی باشد. خب، دقیقاً بهخاطر همین حماقتش بود که اصلاً نمیدانست توی کلاس چه خبر است. این برای من یک شانس بزرگ بود.
«فقط با این فایل صوتی هیچ کاری نمیشه کرد. این فقط یه تیر مشقیه.»
شاید یکی از «دوستانم» یا یکی از مشتریها این صدا را ضبط کرده بود و داشت با آن مسخرهبازی درمیآورد. اگر آن شخص مدرکی محکمتر از این فایل صوتی داشت، هیچ دلیلی وجود نداشت که آن را برای معلم راهنما نفرستد...
«مشکل اینجاست که همه از همین تیر مشقی هم ترسیدن. لعنت بهش.»
معلم راهنما سرش را بالا آورد و نگاهم کرد.
«واقعاً این شوخی رو با رفیقات راه ننداختی؟»
«نه. امم، ولی واقعاً نمیتونم با کسی در این مورد حرف بزنم؟»
«نه. اصلاً حرفش رو هم نزن. بههرحال، چون میگی چیزی نیست پس مشکلی هم نیست. برگرد سر کلاس.»
«چشم.»
بیسروصدا از پیش معلم رفتم.
«لعنتی، لعنتی، لعنتی!»
غژژ.
وقتی درِ دفتر معلمان را باز کردم، آنطرف در با یک نفر سینهبهسینه شدم.
«...»
مبصر کلاس بود. یک سبد پلاستیکیِ آبی دستش بود که گوشیهای بچههای کلاسمان را تویش جمع کرده بود.
«اوه. ببخشید.»
مبصر کلاس با همان حالت چهرهی همیشگی و قیافهی خرخوانش این را گفت و کمی از سر راهم کنار رفت. در حالت عادی از او تشکر میکردم، ولی الان اصلاً حوصلهاش را نداشتم. فقط یک لحظه نگاهم با نگاهش تلاقی کرد و زدم بیرون توی راهرو.
«نمیدونم کدوم حرومزادهای این رو کپی کرده، ولی امروز کاری میکنم تقاصش رو پس بده! تخمسگِ عوضی، من رو دستکم گرفته. این دیگه از شوخی گذشته. آخه چطور میتونی با یه همکلاسی همچین کاری بکنی؟!»
غژژ.
صدای بسته شدن در پشت سرم، بهآرامی توی راهرو پیچید.
~~~
[۱]: سمفونی شماره ۵ بتهوون در دو مینور. این چهار آکورد گاهی به عنوان کوبیدن سرنوشت به در تفسیر میشوند.
[۲]: به ترتیب نودل لوبیا سیاه و نودل غذاهای دریایی تند. غذاهای تلفیقی چینی-کرهای که... احتمالاً ترکیب کردنشان ایده خوبی نیست.