چپتر 149: [پشت‌بام. (۳)]
چپتر 149: [پشت‌بام. (۳)]
«اول باید دوستام رو آروم کنم.»
یه عوضی آبزیرکاه داشت سعی میکرد هرچیزی که ساخته بودم رو نابود کنه.
«فکر کردی میذارم؟»
باید با مهارت این ترسوا رو که با چندتا ایمیل تهدیدآمیز خودشون رو باخته بودن، دور هم جمع میکردم. اما مشکلی نبود. از پسش برمیومدم.
به محض اینکه به کلاس برگشتم، با بچههای گروهم حرف زدم.
«هی. میدونم چرا دارین این کار رو میکنین، اما تمومش کنین. چرا بین دوستا کاری میکنین که اینقدر آزاردهنده باشه؟ هان؟ اگه حرفی برای گفتن دارین، بگین. اگه چیزی هست که باید بشنوین، گوش بدین. مگه رفاقت نباید اینطوری باشه؟ هان؟»
اما واکنششون ناامیدکننده بود. هیچ جوابی ندادن و فقط به نگاه کردن به میزم ادامه دادن.
به سمت میزم رفتم.
دهها یادداشت مچالهشده توی کشو چپانده شده بود.
«...»
تکتک اون یادداشتها پر از تهمت و توهین به من بود.
«فقط به خاطر اینکه دیروز تو راهرو بهت سلام کردم، داشتی از خوشحالی میمردی.»
هرکسی میتونست بفهمه که محتوای این یادداشتها دروغه.
«من فقط تو سنگکاغذقیچی باختم، باشه؟ اشتباه برداشت نکن!»
جمله به جمله، هیچچیز جز کینه و تمسخر در آنها نبود.
در همون مدت کوتاهی که تو دفتر بودم، یادداشتها مثل یه کوه روی هم تلنبار شده بودن.
«هی، حرومزادهها...»
«هه.»
یک نفر خندید. سرم رو به سمتی که صدای خنده اومد چرخوندم، اما نتونستم بفهمم کار کی بود. دانشآموزای زیادی تو کلاس بودن.
«کی بود؟ کی این کار رو با میز من کرده، هان؟!»
یکی از دوستام با احتیاط گفت: «کـ-کار ما نبود.»
«کمی پیش، یکی از یه کلاس دیگه اومد و همه یادداشتها رو یکجا گذاشت اونجا...»
«یه کلاس دیگه؟»
«آره. میخواست یه چیزی بهت بگه... اینکه دیگه باهاش تماس نگیری.»
«...»
یکی از موکلهام بود. یکی از مشتریهام اون یادداشتها رو گذاشته بود. داشتم دیوونه میشدم. این [مجرم] ناشناس نه تنها داشت مشتریهام رو به هم میریخت، بلکه همکلاسیهام رو هم درگیر کرده بود.
«راستی، اونسو...»
«دیگه چی؟ چیه؟»
«پشتت...»
پشتم؟
«پشتم چی شده؟»
«خب، اونجا... خودت میدونی.»
بدنم رو چرخوندم. اگه سرم رو برمیگردوندم، میتونستم پشتم رو ببینم... هرچند نه خیلی خوب. صدای خنده تو کل کلاس پیچید.
«پوف...!»
«ها.»
دستهام رو خم کردم و به پشتم دست کشیدم. خشخش. یه چیزی حس کردم.
کاغذ. یه نفر یه کاغذ به پشتم چسبونده بود.
با عجله کاغذ رو کندم تا ببینم روش چی نوشته شده.
+
زباله رسمی دبیرستان شینسو!!
+
کلمات با دستخطی گرد و بامزه نوشته شده بودن.
«...»
کی این اتفاق افتاد؟ و کی چسبوندش؟ وقتی معلم راهنما صدام کرد، از قبل پشتم بود؟ یا یکی به محض اینکه وارد کلاس شدم، مخفیانه چسبوندش؟
اما وقتی برای فهمیدن این موضوع نبود.
«بـ-بیاید کلاس رو شروع کنیم...»
زنگ اول شروع شد. معلم ریاضی، بزرگترین آدم بیدستوپای مدرسهمون. همکلاسیهام که تا اون لحظه در حال پچپچ بودن، هماهنگ سر جاشون نشستن، انگار تصمیم گرفته بودن دانشآموزای نمونه بشن.
«لعنتی.»
تو دلم دندونهام رو به هم ساییدم.
«اگه الان قشقرق به پا کنم، فقط خودم رو مضحک جلوه میدم. باید جیم بزنم؟ نه. نمیتونم. بد میشه. اگه برم فقط بیشتر پشتم حرف میزنن. لعنت، لعنت...!»
در نهایت، چارهای نداشتم جز اینکه ساکت بشینم.
آدمهای اطرافم زیر لب پوزخند میزدن. کیم یول، بیتفاوت به دفترش خیره شده بود. مبصر کلاس که دیر به کلاس رسیده بود، از معلم ریاضی عذرخواهی کرد و سر جاش نشست. همه داشتن زندگی عادیشون رو میکردن.
«لعنت.»
دلم آشوب بود.
طبیعی بود که از دست اون مجرم عصبانی باشم. قابل انتظار بود. اما فراتر از اون شخص، حس کردم خشم نسبت به دوستان و همکلاسیهام هم ناگهان به جوش اومده.
«دستای شما هم کثیفه!»
ناعادلانه بود.
«یعنی الان واقعاً دارن خودشون رو میکشن کنار؟ با اینکه با من کیم یول رو مسخره میکردن و کتک میزدن؟ اینطور نبود که من مجبورشون کرده باشم کیم یول رو اذیت کنن. خودشون این کار رو کردن.»
ناعادلانه بود.
«کی اینجا کیم یول رو مسخره نکرده؟ خیلیهاشون التماسم میکردن که ویدیوها رو بهشون نشون بدم. چرا الان جوری وانمود میکنن که انگار کاری نکردن؟»
خیلی ناعادلانه بود.
چون من «تلاش کردم.» سخت کار کردم تا به چیزی برسم که بقیه نرسیدن. چی، مگه آزار و اذیت عمدی یه نفر کار آسونی بود؟ فکر میکردن میتونن یه طردشده رو به یه منفور کامل تبدیل کنن؟
«کرمهای... نه، زالوهای لعنتی.»
من براش زحمت کشیدم.
من با استفاده از صندوق پیشنهادات شورای دانشآموزی یه پلتفرم ساختم. با بچهپولدارها ارتباط برقرار کردم. در حالی که همسنوسالهام مثل بقیه درس میخوندن و همونطور که بهشون گفته شده بود زندگی میکردن، من داشتم به [آینده] فکر میکردم. من برنامه ریختم!
از طرف دیگه، این زالوهای توطئهگر چیکار کردن؟
«اونا از پلتفرمی که من با جونکندن ساختم مفتخوری کردن!»
همهچیز همینطور بود. چون بقیه میخندیدن، اونا هم میخندیدن. چون بقیه اذیت میکردن، اونا هم اذیت میکردن. این آدما، این حرومزادهها، فقط از یه منطق پیروی میکردن.
[چون بقیه هم دارن این کار رو میکنن.]
«حرومزادههای چندشآور.»
اینطوری خودشون رو به اون راه میزدن. [چون بقیه هم داشتن این کار رو میکردن]. [من زیاد بهش فکر نکردم]. [منظورم اینطوری نبود]. با آوردن چنین بهونههایی، فراموش میکردن که خودشون هم چطور از اذیت کردن کیم یول لذت میبردن.
«به جای اینکه وانمود کنن یادشون نمیاد، واقعاً فراموشش میکنن.»
چون مغزشون کار نمیکرد. اونا احمق بودن. حتی یادشون نمیموند چی گفتن یا چیکار کردن. این چه چیزی جز مسئله هوش میتونست باشه؟ اونا فقط ابلههایی بودن که کورکورانه از جماعت پیروی میکردن. و با این حال هنوز هم وانمود میکردن که بیگناهن، که انسانن...
«ناعادلانهست.»
این ناعادلانه بود.
«چرا من باید در برابر این حرومزادههای حقیر... چرا فقط من؟»
ناعادلانه بود!
اگه کسی که درست مثل قهرمان یه داستان بود، کسی که از لحظه تولدش درستکارانه رفتار کرده بود، میاومد سراغم، میفهمیدم.
اما قضیه این نبود.
«شرط میبندم هیچکدومشون حتی الان هم از کیم یول عذرخواهی نکردن.»
هیچکس این کار رو نکرده بود.
مطمئن بودم.
به همین خاطر ناعادلانه بود. خیلی ناعادلانه بود که این آدما فقط توسط اون [مجرم] تحریک شده بودن و بدون هیچ فکری من رو هدف قرار میدادن.
من نمیخواستم اینطوری با یه چاقو خنجر بخورم! این عوضیهای درجه دو!
من از اونا برتر بودم!
ویز—
گوشیم تو جیب شلوارم لرزید.
دوستدخترم پیام داده بود.
+
هوانگ اونسو، چیکار کردی؟
از این به بعد، از من دور بمون.
ما تموم کردیم.
+
«...»
زمان بدون توقف به جلو میرفت.
هیچ وقتی برای جواب دادن نداشتم. هیچ راهی به ذهنم نمیرسید. اون [مجرم] من رو به گوشهای هل داده بود و به هیچچیز رحم نمیکرد. با دوستدخترم تماس گرفتم، اما جواب نداد. حتی وقتی زنگ تفریح رفتم دنبالش، فقط با سردی بهم خیره شد.
همین دیروز لبخند زده بود و میگفت بودن با من چقدر سرگرمکنندهست.
«چرا...؟ من آدم باحالیام، یادت نیست...؟»
بعد از اون، زنگ تفریح حتی نتونستم درستوحسابی برم دستشویی. میترسیدم. اگه وقتی نبودم یکی دیگه میاومد و یه یادداشت تو کشوی میزم میذاشت چی؟
«لعنت.»
حتی موقع ناهار، فقط روی میزم دراز کشیدم و وانمود کردم خوابم. احمق که نبودم. تو این جو هیچ راهی نداشت همکلاسیهام باهام ناهار بخورن.
بهتر بود به جای اینکه برم کافهتریا و تنها غذا بخورم، وانمود کنم خوابیدم.
با خودم فکر کردم: «بازم، حداقل یه نفر پیدا نمیشه پیشنهاد بده باهام غذا بخوره؟» و سرم رو محکم روی میز کوبیدم.
«بعد، همون موقع بهشون میگم که امروز حالم خوب نیست. اگه اینطوری رد کنم، همه میفهمن که هوانگ اونسو از این قضیه آسیبی ندیده. حالش خوبه. یا شایدم بگن که قهر کردم و باید دلداریم بدن. آره، اینطوری به همه میفهمونم.»
قرار بود اینطوری بشه.
«من تو تمام این مدت اینقدر هوای این بچهها رو داشتم. بهشون غذا دادم و گذاشتم تو ویدیوها باشن. حتی وقتی دعواشون میشد، واسطهگری میکردم تا آشتی کنن. و... و...»
هیچ اتفاقی نیفتاد.
هیچکس من رو به کافهتریا دعوت نکرد.
«......»
کلاسِ خالی از دانشآموز، در زمان ناهار ساکت بود. سکوت دلگیر ساعت ۱۲:۴۵ ظهر. هیچکس در راهروها قدم نمیزد. باد از پنجره میوزید و پردههای سفید را به اهتزاز درمیآورد.
در حالی که بلند میشدم، زیر لب غریدم: «حرومزادهها...»
«میتونید یه چیزی بگید، نه؟ حداقل یه چیزی بگید...»
ناگهان، حس عمیقی از تحقیر بهم دست داد. اینکه بدون اینکه بدونم یادداشتی پشتم چسبیده، راه میرفتم. اینکه توسط این بچههای زالو صفت مسخره میشدم. اینکه با یه پیامک ازم جدا شدن. همهچیز به شدت تحقیرآمیز بود.
«عوضیهای نفرتانگیز. حرومزادههای بیهمهچیز...»
کشوی میز همکلاسیهایم را یکییکی گشتم.
زیر و رو کردم.
شاید مدرکی پیدا میشد که به مقصر اشاره کنه. شاید دستورالعملهای خاصی پنهان شده بود، مثل اینکه کِی یادداشتها رو برام بفرستن، توش چی بنویسن و غیره.
«خدایا، امیدوارم چیزی باشه. خواهش میکنم!»
همان موقع بود.
«...هوانگ اونسو، داری چیکار میکنی؟»
از تعجب به عقب پریدم. چون داشتم میزها رو میگشتم، حالت بدنم به هم ریخته بود. وقتی برگشتم، چهار تا از همکلاسیهام رو دیدم که جلوی در پشتی کلاس ایستاده بودن.
با لکنت گفتم: «آه. اون، امم. فقط یه لحظه.»
«یه لحظه؟ یه لحظه برای چی؟»
«فقط باید یه لحظه یه چیزی رو چک میکردم...»
«داری میز بقیه رو زیر و رو میکنی تا یه چیزی رو چک کنی؟ دیوونه شدی؟»
نه.
«هی، هوانگ اونسو داشت میزهای ما رو میگشت!»
«چی؟»
اینطور نبود.
«چرا داشت میز بقیه رو میگشت...؟»
«قبلاً هم این کار رو کرده بودی؟»
به من گوش کنید.
«واو. چندشآوره...»
اینطوری نبود.
لطفاً، به من گوش کنید.
الان یه نفر داره شما رو کنترل میکنه. نمیدونستید، مگه نه؟ بدون اینکه متوجه بشید دارن ازتون سوءاستفاده میکنن. باید این رو بدونید. شماها، شماها هم کارهای بدی کردید، پس ما تو یه جبههایم!
توی یه تیم!
یک تیم!
ما یه تیم هستیم!
اگه شماها به من حمله کنید، اتفاق خیلی بدی میافته. جدی میگم. کی جز من هواتون رو داره؟ من بازی کیم یول رو فقط برای شماها ساختم. من همهتون رو خوشحال کردم. من براتون سرگرمی فراهم کردم. کی این کار رو کرد؟ من!
پس لطفم رو جبران کنید! حرومزادهها!
احمق نباشید و جوگیر نشید. فقط قضاوت کنید کی طرف شماست! این یه توطئه بود. این یه تهمت بود. این ناعادلانه بود. عوضیهای پستفطرت! شاید احمق باشید، اما نمیتونید تشخیص بدید کی دوستتونه و کی دشمن؟
شما هیچ معرفتی ندارید؟!
ما تا اینجا با هم خوب بازی کردیم. شماها هم از آزار دادن کیم یول لذت میبردید. شما به کیم یول و پیرمردش که تو آشغالدونی زندگی میکرد و زباله جمع میکرد میخندیدید! همهتون آشغالید! چرا الان دارید سعی میکنید شورش کنید؟!
«این ناعادلانهست...»
خبر اینکه من موقع ناهار داشتم میزها رو زیر و رو میکردم، به سرعت بین بقیه پخش شد. آره، من این کار رو کردم. من میزهای شما رو گشتم. مگه چقدر موضوع مهمی بود؟ با این حال، به نظر میرسید همکلاسیهام فکر میکردن «گشتن میزها توسط هوانگ اونسو» خیلی جدیتر از «قلدری کردن ما برای کیم یول» بود.
«خیلی ناعادلانهست...»
اون بچهها هر روز با من میخندیدن و میگفتن «تهیهکننده، تهیهکننده!»، اما فقط به خاطر اینکه مقصر یه کم ازشون باجگیری کرده بود، بهم خیانت کردن. چقدر برای خوشحالی کلاس خودم رو به آب و آتش زده بودم؟
«اینقدر ناعادلانهست که میتونم بمیرم...»
بعد از مدرسه هیچچیزی تغییر نکرد.
حداقل امروز صبح، دوستام گفتن که متأسفن. حداقل تظاهر میکردن که متأسفن. اما بعد از اتفاقات زنگ ناهار، نگاهشون به من عوض شد. با سردی بهم نگاه میکردن، انگار کسی بودم که باید میکشتنش.
«حرومزادههای دیوونه.»
من چه کار اشتباهی کردم؟
این ناعادلانه بود.
احساس میکردم در حقم ظلم شده.
......
«هوانگ اونسو.»
بعد از رفتن دانشآموزها، کلاس خالی شده بود.
نماینده کلاس پرسید: «ببخشید، میتونم یه لحظه وقتت رو بگیرم؟»
نماینده کلاس تنها کسی بود که امروز تمام طول روز بیتفاوت مانده بود.
«چی شده...؟»
«سعی میکردم خودم رو قاطی نکنم، اما معلم راهنما و همکلاسیهامون مدام در موردش باهام حرف میزنن. به عنوان نماینده کلاس، باید تظاهر کنم که یکم برام مهمه.»
«ها...»
حتی نمیتونستم به خاطر فضولی کردنش بهش تیکه بندازم. نماینده کلاس اولین کسی بود که از زنگ ناهار به بعد با من حرف میزد. اگه بخوام محترمانه بگم، نماینده کلاس یه دانشآموز نمونه بود؛ اگه بخوام رک بگم، اون به خواست خودش یه آدم منزوی بود. شاید به همین خاطر بود که میتونست جو اطرافش رو نادیده بگیره.
«چه اتفاقی افتاده؟»
«......»
خیلی زود، راهی برای خروج از این وضعیت جهنمی دیدم.
«درسته. نماینده کلاس.»
نماینده نمرات خوبی داشت. معلمها به طور نامحسوسی بهش علاقه داشتن. حتی همکلاسیهام هم نمیتونستن به راحتی سر به سر نماینده بذارن. شاید اینطوری به دنیا اومده بود، اما نماینده کلاس یه هاله کمی مغرورانه داشت، برای همین حرف زدن باهاش آسون نبود.
با همراه کردن نماینده کلاس با خودم، میتونستم کمکم این وضعیت رو برگردونم.
«آره. راستش...»
بعد، در مورد اتفاقات ناعادلانهای که برام افتاده بود حرف زدم.
شاید یکم، خیلی کم، کیم یول رو تحقیر کرده بودم. اما شاید یه نفر حسودیش شده بود که دارم با یه دختر پولدار قرار میذارم، برای همین شایعات مسخرهای در موردم پخش کرده بودن. این ناعادلانه بود. ناعادلانه بود، اما همکلاسیهام حتی به حرفم گوش هم نمیدادن.
لطفاً کمکم کن.
«......»
نماینده کلاس در سکوت به غرغرهام که حدود نیم ساعت طول کشید گوش داد. حرفم رو قطع نکرد. حتی سوالی هم نپرسید. فقط با همون نگرش بیتفاوتش گوش داد، و من بابت این موضوع سپاسگزار بودم.
«میفهمم. پس این اتفاق افتاده.»
نماینده کلاس سر تکان داد.
«اونسو، درک میکنم که احساس میکنی در حقت ظلم شده. وضعیت وحشتناکیه. بعضی وقتها بچهها سرد میشن و میگن که این مسئولیت اونا نیست.»
«کاملاً حق با توئه.»
«اما من راهی برای کمک کردن ندارم. شاید...»
نماینده کلاس در افکارش غرق شد. به نظر میرسید برای مدت طولانی فکر میکرد. با اینکه خیلی باهاش صمیمی نبودم، میتونستم حس کنم که عمیقاً نگرانه. هر دومون دهنمون رو بسته نگه داشتیم. مدت زیادی بعد، نماینده کلاس سرش رو بالا آورد.
«آه.»
او روی میز کوبید.
«اونسو. این چطوره؟ تا جایی که من میفهمم، این مشکل فقط در صورتی حل میشه که بخشش کیم یول رو به دست بیاری.»
«از کیم یول...؟»
«آره. راستش، بقیه بچهها هیچکارهن. اگه کیم یول، یعنی کسی که در حقش ظلم شده تو رو ببخشه، دیگه هیچکس نمیتونه چیزی بگه.»
«......»
این راهحلی بود که هرگز به ذهنم خطور نکرده بود. اما حالا که شنیدمش، به نظر درست میاومد. مهم نبود بقیه بچهها سعی کنن چه کار کنن، اگه کیم یول میگفت «من الان هوانگ اونسو رو میبخشم»، اونا دیگه حرفی برای گفتن نداشتن.
«آه... اما...»
یه مشکلی وجود داشت.
«کیم یول عذرخواهی من رو قبول میکنه؟ فکر نکنم این کار رو بکنه...»
«نگران نباش. دردسر داره، اما بیا سعی کنیم باهاش حرف بزنیم.»
نماینده کلاس لبخند ملایمی زد.
«من کمکت میکنم، هوانگ اونسو.»
لبخند بسیار مهربانانهای بود.