چپتر 151: [دوست. (۲)]
چپتر 151: [دوست. (۲)]
«آره. هیچ قانونی وجود نداره که بگه من باید تسلیم بشم و بمیرم!»
بدبیاریها میتونن به موهبت تبدیل بشن.
فکر میکردم این اولین باریه که از زمان ورودم به دبیرستان، دوستی واقعی رو حس میکنم.
«میگن کسی که تو روزهای سخت دستت رو میگیره، دوست واقعیته.»
آره. با نگاهی به گذشته، میبینم که خیلی مغرور بودم.
آدمها تو زندگیشون ممکنه اشتباه کنن. در مورد من، بیش از حد به بچههای دیگه اعتماد کردم! یکی از دوستام فایل صوتی ضبطشده رو دزدید، و من اصلاً به این فکر نکردم که چطور میتونن دهنم رو سرویس کنن.
«اشکالی نداره. هنوز روزهای زیادی از زندگیم باقی مونده.»
من فقط یه دانشآموز سال دوم دبیرستان بودم. بعد از این ۶۰ سال دیگه زندگی میکردم. تو آینده هم به اشتباه کردن ادامه میدادم و هر بار با یه بحران ناامیدکننده روبهرو میشدم.
«اما همیشه فرصتی برای تغییر دادن اوضاع وجود داره.»
پس نباید اینقدر ناامید میشدم. نباید خیلی زود از همهچیز دست میکشیدم. باید به خودم باور میداشتم. باید به دوستم باور میداشتم! برخلاف اون احشام آشغال، من قوی بودم! من آدم قدرتمندی بودم!
«زندگی از تجربهها ساخته شده.»
و باید این اتفاق رو به عنوان یک تجربه خوب در نظر میگرفتم.
«راستش شانس آوردم که این اتفاق قبل از ورودم به جامعه افتاد. درسته، بیاید اینطوری فکر کنیم. اینطور نیست که طرح تجاریم شکست خورده باشه. دستگیر پلیس هم که نشدم. فقط یه کم دارم توسط بچههای دیگه اذیت میشم. وقتی انتخابات تموم بشه، اینم تموم میشه.»
واقعاً تجربه زندگی خوبی بود.
«یه عذرخواهی هم به دوستدخترم میندازم وسط حرفام. اگه مستقیم بگم خوشش نمیاد، پس یهجوری زیرپوستی میگم که فقط آدمای نزدیکمون بفهمن.»
ممم. میتونستم از مشتریهام هم به خاطر درگیر کردنشون تو این مشکل عذرخواهی کنم.
«کسایی که واقعاً باید ازشون عذرخواهی کنم مشتریها هستن. نه کیم یول. در مورد کیم یول، چه عذرخواهیم رو قبول کنه چه نکنه، همهچیز با یه عذرخواهی تموم میشه، اما مشتریها همیشه میتونن دوباره مشتریم بشن. صادقانه ازشون عذرخواهی میکنم.»
در روز انتخابات شورای دانشآموزی—
بالاخره شاهکارم رو تموم کردم.
+
سلام به همگی.
من هوانگ اونسو از سال دوم، کلاس ۵ هستم.
(تعظیم کردن.)
دلیلی که امروز با وجود اینکه کاندیدای انتخابات نیستم روی این سکو اومدم، اینه که باید چیزی رو به همه اعتراف کنم.
دانشآموزان دبیرستان شینسئو!
من اشتباه بزرگی مرتکب شدم.
من، هوانگ اونسو، در قلدری و آزار یکی از همکلاسیهام مشارکت داشتم.
(مکث برای ۲ ثانیه.)
وقتی دیدم همکلاسیم داره اذیت میشه، هیچ کاری برای متوقف کردنش انجام ندادم. در عوض، به بچههای دیگه تو آزار دادنش ملحق شدم. به بهانه اینکه داریم فقط شوخی میکنیم، کتکش زدم. به ادعای اینکه فقط دارم سربه سرش میذارم، تحقیرش کردم.
(آه کشیدن.)
دانشآموزان دبیرستان شینسئو.
تا الان، متوجه نبودم که این کار اشتباهه. فکر میکردم فقط داریم بین دوستا شوخی میکنیم و سربه سر هم میذاریم. اما شوخی کردن نباید به آدما صدمه بزنه، و نباید با شوخی آدما رو مسخره کنید.
این حقیقت که متوجه اشتباه بودنش نشدم.
اینکه ناآگاهانه بهش صدمه زدم و بهش خندیدم.
اینها بزرگترین اشتباهات من بودن.
یکی از کاندیداهایی که برای ریاست شورای دانشآموزی نامزد شده، کمکم کرد تا متوجه اشتباهاتم بشم. اولش، به حرفش گوش ندادم. گفتم هیچ کار اشتباهی نکردم، که شوخی کردن اشتباه نیست. اما به مدت دو هفته، این کاندیدا بعد از مدرسه تو کلاس موند تا با من صحبت کنه.
«باید عذرخواهی کنی.»
«میتونی عذرخواهی کنی.»
«اگه صادقانه عذرخواهی کنی، دوستت تو رو میبخشه...»
من سپاسگزارم.
(نگاه به سمت مبصر کلاس.)
به لطف تلاشها و تشویقهای این کاندیدا، امروز تونستم تو این جایگاه اشتباهاتم رو به همکلاسیهام و همه دانشآموزان اعتراف کنم.
البته، عذرخواهی امروز من زخمهایی رو که دوستم تحمل کرده التیام نمیبخشه.
(نگاهی به جمعیت انداختن.)
و تو تمام این مدت، نه تنها برای اون دوستم، بلکه برای دوستان دیگهام و افراد زیادی تو مدرسه دردسر درست کردم. بدون فکر حرف زدم. فکر میکنم افراد زیادی هستن که از من ناامید شدن.
(تعظیم کردن به سمت جمعیت.)
من اشتباه کردم.
(گفتن این حرف در حالی که سرم هنوز پایینه.)
متأسفم.
(کنار گذاشتن یادداشتهای سخنرانی در اینجا.)
(برای نشون دادن صداقت، خوندن از روی کاغذ رو متوقف کن!)
(این رو خط به خط حفظ کن! این مهمه!!)
از این به بعد، دیگه هرگز به سادگی «شوخی» نمیکنم یا «سربه سر» کسی نمیذارم.
همیشه فکر میکنم و باز هم فکر میکنم.
افکارم رو فقط بر اساس خودم پایهریزی نمیکنم، بلکه دوستانم و دیگران رو هم در نظر میگیرم.
(تقویت داستان. تداعی کردن یک صحنه.)
دوستی که بهش قلدری کردم، هر روز صبح زود به مدرسه میاد تا به مزرعه پشتی بره. تو مزرعه، از جوجهها و خرگوشهایی مراقبت میکنه که هیچکس دیگهای بهشون اهمیت نمیده.
اون آدم صادق و سختکوشیه. یه آدم واقعاً مهربون.
به خاطر آزار دادن چنین آدم صادق و خوشقلبی عمیقاً احساس گناه میکنم.
(قول دادن برای انجام کاری که صداقتم رو نشون بده.)
بعد از امروز، به جای این دوست—نه، همراه با این دوست...
هر روز صبح ساعت ۶:۳۰ به مدرسه میام تا از حیوانات مراقبت کنم. از امروز تا روزی که فارغالتحصیل بشم حتی یک روز رو هم جا نمیندازم. فقط به خاطر اینکه آخر هفته یا تعطیلاته به خودم استراحت نمیدم.
(چرا؟ یه دلیل خوب بهشون بده.)
این فقط یه عذرخواهی از دوستم نیست، بلکه یادآوریه تا هر روز به اشتباهاتم فکر کنم.
(هه.)
یک بار عذرخواهی کردن در اینجا گناهم رو پاک نمیکنه. همونطور که نباید بکنه. دانشآموزان دبیرستان شینسئو! اگه حتی یک روز غیبت کردم، لطفاً سرزنشم کنید.
من هنوز تغییر نکردم. اما میخوام تغییر کنم. میخوام از کاندیدای شماره ۲ تشکر کنم که بهم کمک کرد تا تغییر کنم.
(فکر کنم بهتره به جای اسمش به شمارهاش اشاره کنم، نه؟؟)
دانشآموزان دبیرستان شینسئو.
کاندیدای شماره ۲ باعث شد امروز بیام اینجا. اون من رو متقاعد کرد. دو هفته طول کشید تا این کار رو بکنه، اما اون زمان رو صرف متقاعد کردن یک دانشآموز کرد.
(روی کلمه دو تأکید کن.)
این صرفاً یه ارتباط کلامی نیست، بلکه ارتباط واقعی، درک واقعیه. ارتباط برقرار کردن تلاش میخواد. ارتباط زمان میبره. ارتباط یعنی تغییر دادن آدمهای اطرافتون.
(هرگز به متن سخنرانی نگاه نکن، و تپق نزن.)
(با تکتک افراد ارتباط چشمی برقرار کن.)
کاندیدای شماره ۲ کسیه که تلاش میکنه.
کاندیدایی که وقتش رو در اختیارتون میذاره.
کاندیدایی که اطرافیانش رو تغییر میده.
(جمعبندیش کن.)
نمیدونم همه شما چطور دوران مدرسهتون رو به یاد خواهید آورد.
اما من، دلم میخواد شما دوران مدرسهتون رو تا حد امکان با شادی به یاد بیارید. آرزو میکنم با عشق به یادشون بیارید. اما برای اینکه همهمون خوشحال باشیم و لذت ببریم، نمیتونیم باعث رنج کس دیگهای بشیم.
برای یک زندگی مدرسهای حتی کمی بهتر.
برای اینکه دوران مدرسهمون حتی کمی لذتبخشتر بشه.
لطفاً به کاندیدای شماره ۲ رأی بدید.
(از میکروفون فاصله بگیر.)
(با صدای طبیعی خودم. با صدای بلند.)
کیم یول!
به خاطر تمام این مدت متأسفم!
واقعاً متأسفم!
برات تو آینده بهترینها رو آرزو میکنم!
(سرم رو برای عذرخواهی خم کنم و تمومش کنم.)
(خروج.)
+
بینقص بود.
مبصر کلاس نظر داد: «ممم. خوبه. بد نیست...»
بد نیست؟ این سطح فقط «بد نبود»؟ حتماً چشماش ضعیف شده بود. خیلی ضعیف. این بد نبود. این یه شاهکار بود. نمیتونست ببینه چقدر تکنیکهای روانشناختی تو این پیاده کردم؟!
اما من آدم بخشندهای هستم، پس از این مورد چشمپوشی میکنم. هوف.
«چیزهای زیادی هست که باید حفظ کنی. از پسش برمیای؟»
«البته. دیشب همهاش رو حفظ کردم. میتونم با چشمای بسته هم انجامش بدم.»
«چقدر قابل اعتمادی، هوانگ اونسو. من یه دوست خوب پیدا کردم.»
مبصر کلاس زد رو شونهام. عوضی.
«پس بیا اول تمرین رو چک کنیم...»
مبصر کلاس قصد داشت وعدههای انتخاباتی و چشماندازهاش رو تو یه اسلایدشو ارائه بده. این یعنی سالن اجتماعات باید تاریک میشد. خوشبختانه، سالن اجتماعات میتونست بعد از فشار دادن یه دکمه و کمی صبر برای افتادن پردهها، تاریک بشه.
در طول تمرین، نگاهم با دوستدخترم گره خورد.
«...همف.»
وانمود کرد که من رو نمیشناسه، اما من عمداً سرم رو خم کردم. این ژست رو گرفتم تا ازش عذرخواهی کنم. بعد، چشماش طوری گرد شد که انگار غافلگیر شده بود.
«فقط صبر کن.»
تو ذهنم لبخند زدم.
«امروز دوباره برمیگردم به اوج.»
وقت سخنرانیهای انتخاباتی بود.
همه دانشآموزان تو سالن اجتماعات جمع شدن. سالن پر از جمعیت بود. دوستدخترم مضطرب به نظر میرسید. تو عقب سالن قدم میزد.
از طرف دیگه، مبصر کلاس خونسرد بود. طوری صاف روی صندلیش نشسته بود که انگار اصلاً استرس نداشت. حتی منم یکم استرس داشتم؛ اعصاب اون باید دیوانهوار قوی میبود.
«هی. استرس نداری؟»
مبصر کلاس زمزمه کرد: «نه.»
«استرس برای آدمای بیبرنامهست. برای امروز، من... من خیلی آمادهام. چقدر رویای همچین صحنه و همچین روزی رو داشتم؟ اجازه نمیدم استرس خرابش کنه.»
صداش سرد بود.
«...»
برای یک لحظه، پشت گردنم احساس سرما کردم. صدای مبصر کلاس تا این حد یخزده بود. ما چند روز بعد از مدرسه با هم وقت گذرونده بودیم، اما این اولین باری بود که مبصر کلاس از همچین لحنی استفاده میکرد.
«چش شده؟ با اینکه رفتار خودش هم با همیشه فرق داره.»
حس عجیبی داشتم، انگار که توبیخ شده باشم، برای همین فقط با معذب بودن همونجا ایستادم. همون موقع بود که یک نفر بهمون نزدیک شد.
«شـ-شماها.»
چهره آشنایی بود.
«دیگه وقت شروعه... فلش رو بدید...»
رئیس کلوپ پخش که چند وقت پیش سعی کرده بود من رو تهدید کنه، مضطرب به نظر میرسید. وقتی چشمش به ما افتاد خودش رو جمع کرد. هه. شاید به خاطر رفتار بدی که باهام داشت احساس گناه میکرد.
«آره. بفرما.»
مبصر کلاس یک فلش به رئیس کلوپ پخش داد.
او با دستهای لرزان گرفتش.
«مـ-من فقط باید فایل توی این رو باز کنم، درسته...؟»
«بله. فقط همونطور که توی تمرین انجام دادیم پیش برو.»
«همونطور که توی تمرین انجام دادیم... پس...»
«بعدش، کار تو تموم میشه.»
مبصر کلاس مستقیم به رئیس کلوپ پخش نگاه کرد.
«چیه؟ کار دیگهای هم هست که باید انجام بدم؟»
«نه! نـ-نیست! فقط پرسیدم. ببخشید! موفق باشید!»
رئیس کلوپ پخش با دستپاچگی از سکوی صحنه پایین رفت. پایین سکو، تجهیزات پخش مثل لپتاپها و پروژکتورها به هم ریخته بود.
«...ها؟»
رفتار رئیس کلوپ پخش کاملاً مشکوک بود. همیشه آدم عجیبی بود، اما اینطوری لکنت زبان نداشت.
«حالا، چند کلمهای از زبان مدیر مدرسه.»
اما وقت نبود تا رفتار عجیبش رو بررسی کنم. مدیر مدرسه و رئیس کمیته انتخابات (رئیس شورای دانشآموزی سال گذشته به عنوان نماینده اومده بود) یکی پس از دیگری صحبت کردند. سالن اجتماعات که به خاطر حضور دانشآموزها پر سر و صدا بود، خیلی زود ساکت شد.
«حالا، کاندیدای شماره ۱، لطفاً بیاید جلو.»
دوستدخترم اولین نفر سخنرانی کرد.
همونطور که مبصر کلاس پیشبینی کرده بود، او توی وعدههاش سنگ تمام گذاشت. تمام سخنرانیاش درباره وعدههای پرهزینه بود. اما دوستدخترم اونقدر پولدار بود که بتونه سر حرفش بمونه و بیشتر دانشآموزها هم این رو خوب میدونستند.
«ساده اما قدرتمنده.»
او با تشویق پرشور و کرکنندهای صحنه رو ترک کرد.
«مشکلی نیست. تا زمانی که بتونم خوب نقش بازی کنم برنده میشیم. نه، در واقع، نیازی نیست مبصر کلاس برنده بشه. تا زمانی که من کارم رو خوب انجام بدم کافیه. مهم اینه که جلوی همه دانشآموزها از کیم یول عذرخواهی کنم. بعدش بچهها میگن کافیه و...»
نفس عمیقی کشیدم.
«کاندیدای شماره ۲، لطفاً بیاید جلو.»
«...»
به عقب نگاه کردم.
مبصر کلاس داشت تماشا میکرد.
برام سر تکون داد.
«خوبه.»
بریم.
«از ته دل نقش بازی میکنم.»
رفتم پشت تریبون. با هر قدمی که برمیداشتم، حس میکردم سنگینی نگاهها روی بدنم بیشتر میشه. بوم. بوم. با تقلای زیاد تپش قلبم رو آروم کردم.
ووووززز—
پردههای ضخیم حرکت کردند تا جلوی نور خورشید رو بگیرند. سالن اجتماعات در تاریکی فرو رفت. وقتی رئیس کلوپ پخش پروژکتور رو تنظیم کرد، نور درخشانی صحنه رو روشن کرد. ذرات گرد و غبار در مسیر عبور پرتوهای نور توی هوا میدرخشیدند.
صدها چشم.
صدای نفس کشیدن صدها نفر.
«سلام به همگی.»
من.
به آرومی دهانم رو باز کردم.
«من هوانگ اونسو از سال دوم، کلاس ۵ هستم.»
سپس.
«دلیل اینکه امروز با وجود کاندید نبودن در انتخابات پشت این تریبون اومدم، اینه که باید چیزی رو به همه اعتراف کنم.»
و بعد با یک سخنرانی استادانه ادامه دادم.
«اوه.»
وقتی فضا رو آماده کردم، اضطرابم از بین رفت. نه. تنش هنوز همونجا بود. اما هیجانم برای بازیگری بر اضطرابم غلبه کرد و باعث شد زبونم آزادانه بچرخه.
«این جواب میده.»
صدام همونطور که میخواستم بلندتر و آرومتر میشد.
«این جواب میده!»
حالت چهرهام هم خشک نبود.
میتونستم حس کنم که عضلات صورتم کاملاً طبیعی حرکت میکنند.
«لعنتی! داره جواب میده!»
حالا که بهش فکر میکنم، من ویدیوهای بیشماری تولید کرده بودم. من به عنوان مدیر و تهیهکننده بازی کیم یول نقش بازی کرده بودم. اون هم بدون شک یک هنر و یک صحنه نمایش بود. من به بزرگترین بازیگر مدرسه راهنمایی و دبیرستان شینسو تبدیل شده بودم.
«دانشآموزان دبیرستان شینسو! تا الان نمیدونستم که این کار اشتباهه...!»
قلدری یک موضوع جنجالی بود. با ترکیب شدن اون با مهارتهای بازیگری من، حتی دانشآموزهای سال سومی که به سخنرانیها علاقهای نداشتند هم به من نگاه میکردند.
«من اشتباه کردم.»
تمام دانشآموزها داشتند به من نگاه میکردند.
«متأسفم.»
میتونستم صدای نفس کشیدنشون رو توی دستهام حس کنم، انگار که به یک جریان تبدیل شده بودند.
«من هنوز تغییر نکردم. اما میخوام تغییر کنم!»
نگاه کنید. به من نگاه کنید. هوانگ اونسو هنوز نمرده. من نمیمیرم.
فایل صوتی به طرز عجیبی لو رفته بود، اما این فقط یک اشتباه بود. من میتونستم به راحتی اشتباهی مثل این رو بپوشونم. من آدم فوقالعادهای بودم. اگه به عقب نگاه کنم، آیا دوستدخترم هم با شگفتی به من نگاه نمیکنه؟
«خواهش میکنم، لطفاً به کاندیدای شماره ۲ رأی بدید.»
سه قدم از میکروفون فاصله گرفتم و فریاد زدم.
«کیم یول!»
از پیروزیم مطمئن بودم.
«بابت تمام این مدت متأسفم! واقعاً متأسفم!»
سرم رو به سمتی که دانشآموزهای سال دوم، کلاس ۵ نشسته بودند خم کردم و تعظیم کردم.
«برات در آینده بهترینها رو آرزو میکنم!»
سکوت برقرار شد.
سپس، صدای کوچکی سکوت سالن رو شکست.
تق.
صدای تشویق از همون سمتی اومد که بهش تعظیم کرده بودم.
تق تق، تق، تق.
کیم یول ایستاده بود و داشت دست میزد. آره. اون کیم یول بود. کسی که قرار بود ازش عذرخواهی کنم و من رو ببخشه، داشت ایستاده تشویقم میکرد. با وجود اینکه چهره کیم یول بیحالت بود و تشویقش هیچ شوری نداشت، اما ایستاده تشویق کردنش فقط میتونست یک معنی داشته باشه.
بخشش!
به لطف پیشقدم شدن کیم یول، بقیه دانشآموزها هم شروع به تشویق کردند. دست زدن مسری بود. دانشآموزها طوری دست میزدند که انگار یک نمایش خوب رو دیده بودند، انگار که اشکالی نداشت کاری که در حال انجامش بودند رو متوقف کنند. حتی معلمها هم داشتند دست میزدند.
«کوه...!»
اشک از صورتم جاری شد.
«ممنونم!»
اینطور نبود که به خاطر بخشش کیم یول سپاسگزار باشم. کی اهمیت میداد که اون زباله بازیافتی من رو ببخشه یا نه؟ این من بودم. من از عرش به فرش افتاده بودم، اما به خودم افتخار میکردم که با قدرت خودم دوباره بالا کشیده بودم.
«ممنونم از خودم! ممنونم که تسلیم نشدم! کارت عالی بود!»
تق تق تق تق—
«از همه شما هم ممنونم!»
تق تق تق، تق، تق تق—
«ممنونم که جوگیر شدید! ممنونم! لطفاً به گوسفند بودن ادامه بدید! حتی بعد از فارغالتحصیلی و ورود به جامعه به عنوان یک بزرگسال، لطفاً برای همیشه مثل یک گله احشام بمونید!»
من از همهچیز در این دنیا سپاسگزار بودم.
-آه.
صدایی از بلندگوهای سالن پخش شد.
-سونبهنیم.
صدای تشویق قطع نشد. صدایی که از بلندگوها میاومد در ابتدا زیر سر و صداها گم شد. با این حال، رئیس کلوپ پخش صدا رو تنظیم کرد و صدا بلندتر شد.
«اشکالی نداره از این عکس بگیرم؟»
اشکهام رو پاک کردم. مطمئن نبودم، اما به نظر میرسید رئیس کلوپ پخش داره یک ویدیو پخش میکنه. برگشتم و دیدم که ویدیوی خاصی روی دیوارهای تاریک سالن در حال پخشه.
-نگرانش نباش.
چهره آشنایی توی ویدیو ظاهر شد.
-فقط میخوام به چند نفر نشونش بدم و بعد پاکش کنم.
اون من بودم.
«...»
ها؟
-سلام، مهمانان عزیز. امروز بازگشت برنامه مورد انتظار کیم یول تیوی است. آه، اما پیامهای زیادی دریافت کردم که میگفتند کیم یول تیوی خیلی بیکلاسه. منم موافقم!
نمیتونستم چیزی رو که میدیدم باور کنم.
توی ویدیو، من دوربین فیلمبرداری رو نگه داشته بودم و داشتم از صورت خودم فیلم میگرفتم. داشتم از کیم یول فیلم میگرفتم. این مال قبل از این بود که بازی به طور جدی شروع بشه. بچهها داشتند خوش میگذروندند و سر به سر کیم یول میگذاشتند.
-اما من سلیقه خوبی توی اسمگذاری ندارم. هاها. همگی! ممنون میشم اگه بتونید مستقیماً با یک پیام اسمی برای این سری پیشنهاد بدید!
چی؟
-حالا، بیاید مقدمه رو کوتاه کنیم. امروز چطور قراره با کیم یول بازی کنیم؟ افراد زیادی پیشنهاد دادند. بین کسانی که امروز پیشنهاد دادند، کسی که این افتخار نصیبش شده... تادا!
تمام دانشآموزهای جمع شده توی سالن به همهمه افتادند.
-ملکه!
معلمها به ویدیو خیره شده بودند.
-تبریک میگم! آه، بیاید درخواست ملکه رو اعلام کنیم. سریع بریم سراغش. سریع. آها. دو تا شیرموز آماده کنید. توی یکیشون یک هزارپا بندازید و توی اون یکی...
رنگم داشت مثل گچ سفید میشد.
کسی فریاد زد: «هوانگ اونسو، ای حرومزاده عوضی!»
صدای دوستدخترم بود.
دوستدخترم که بعد از سخنرانیاش به صندلیاش برگشته بود، ایستاد و جیغ کشید.
«ای حرومزاده روانی! دیوونه! ای عوضی—»
نمیتونستم صدای دوستدخترم رو خیلی خوب بشنوم.
ذهنم کاملاً خالی شده بود.
به طور غریزی، سرم رو چرخوندم تا به رئیس کلوپ پخش نگاه کنم.
«...»
سرش رو پایین انداخته بود و موس متصل به لپتاپ رو توی دستش گرفته بود.
دوباره روم رو برگردوندم.
این بار، به مبصر کلاس نگاه کردم.
«...»
مبصر کلاس داشت لبخند میزد.
«...»
یک لبخند بسیار مهربانانه بود.