چپتر 152: دوست. (۳)
چپتر 152: دوست. (۳)
لبخند مبصر کلاس بینقص بود.
گوشههای دهانش دقیقاً به اندازه مناسب بالا رفته بود. لبهایش با ظرافت جمع شده و گوشه چشمانش به نرمی پایین آمده بود. اصلاً اغراق نمیکردم. سپس، دهانش به حالت عادی برگشت و چشمانش به سرعت بالا رفت و به همان چهره بیحالت همیشگی مبصر کلاس تبدیل شد؛ حس میکردم دارم دیوانه میشوم.
مبصر کلاس قدم روی صحنه گذاشت.
در حالی که وحشتزده ایستاده بودم، مبصر کلاس میکروفون را گرفت.
«دانشآموزان دبیرستان شینسئو.»
صدایش در میان همهمه سالن اجتماعات طنین انداخت.
«ویدیویی که اکنون تماشا میکنید، نشان میدهد که هوانگ اونسو از سال دوم، کلاس پنجم، به صورت گروهی به همکلاسیاش، کیم یول، حمله میکند. این صحنهسازی نیست. این صحنه یک حمله واقعی است.»
مبصر کلاس هیچ کاغذی در دست نداشت که از روی آن بخواند. او در حال ایراد سخنرانیای بود که هرگز نشنیده بودم، سخنرانیای که هرگز در تمرینات آن را اجرا نکرده بود.
«من توانستم این مدارک را به لطف یک خبرچین ناشناس به دست بیاورم. بله. بیشتر از یک نفر بودند. جرایم ارتکابی توسط هوانگ اونسو از سال دوم، کلاس پنجم، در ۱۰۳ نوار، ۳۱۱ ویدیو و ۳۰۷۹۰ عکس ثبت شده است.»
جرایم؟
ویدیوها؟
عکسها؟
«رئیس کانون پخش. پاورپوینت را نمایش بده.»
«بـ-بله...»
نور پروژکتور روی دیوار سالن اجتماعات افتاد. ردیفهایی از عکسها به نمایش درآمد. تصاویر چندان واضح نبودند، اما یونیفرم مدرسه ما برای همه قابل تشخیص بود.
«ما قصد داریم امروز پس از پایان این ارائه، هوانگ اونسو از سال دوم، کلاس پنجم را به طور رسمی گزارش دهیم. البته، قربانی، کیم یول از سال دوم، کلاس پنجم، از هوانگ اونسو شکایت خواهد کرد.»
گزارش؟ شکایت؟
«میخواهم بپرسم. آیا کسی از میان معلمان دبیرستان شینسئو از این خشونت خبر داشت؟ ...میبینم که هیچکس. بله، البته. گذشته از فعالیتهای مجرمانه مداومی که در یک سال گذشته رخ داده است، معلمانی که قرار است مسئول زندگی مدرسهای ما باشند، هیچ اقدامی انجام ندادند. این واقعیت دبیرستان شینسئو است.»
واکنش معلمان تفاوت چندانی با واکنش خودم نداشت. همه آنها بهتزده به نظر میرسیدند. چند نفر از آنها با دستپاچگی با همکارانشان پچپچ میکردند و مدیر پایه از جایش بلند شد.
«یک لحظه صبر کن. صبر کن! تو! بیا پایین! فکر کردی داری چه کار—!»
«من اطمینان دارم که تمامی معلمان ما در گزارش به پلیس کمک خواهند کرد. من همه را از خشونت موجود در مدرسهمان مطلع میکنم.»
«نه، اگر اینطوری پیش بروی...»
«همه، لطفاً آگاه باشید که ارائه من در حال حاضر در حال ضبط و فیلمبرداری است. مدارک همین امروز صبح به رسانهها ارسال شده است.»
«...»
مدیر پایه سر جایش خشکش زد و به مدیر مدرسه نگاه کرد. تمام کادر مدرسه به مدیر خیره شدند. مدیر در حالی که به گوشیاش نگاه میکرد، دهانش را احمقانه باز و بسته میکرد و میگفت: «یـ-یک لحظه. لطفاً فقط یک لحظه صبر کنید.» شاید به کسی زنگ زده بود، یا شاید کسی با او تماس گرفته بود، اما داشت با سرِ پایین برای کسی تعظیم و چاپلوسی میکرد.
کادر مدرسه از رفتار او فلج شده به نظر میرسیدند.
«ا-این یک دروغه!»
در میکروفونی که در دستانم فشرده بودم فریاد زدم.
«همه عکسها ساختگیان! اونا جعلیان!»
اما بلندگوها صدایم را پخش نکردند. با تأخیر فهمیدم که رئیس کانون پخش حتماً میکروفون مرا قطع کرده است.
«لطفاً به هوانگ اونسو که اینجا ایستاده است نگاه کنید.»
تنها صدای مبصر کلاس بود که با صدای بلند در سالن اجتماعات طنینانداز میشد.
«آیا به خاطر دارید که هوانگ اونسو همین چند لحظه پیش در عذرخواهیاش چه گفت؟ او گفت: «وقتی دیدم همکلاسیام مورد آزار قرار میگیرد، هیچ کاری برای متوقف کردنش انجام ندادم.» «در عوض، من هم به بچههای دیگر در آزار دادن او ملحق شدم.» یادتان میآید؟»
دانشآموزان برآشفتند.
«او با گفتن اینکه فقط «ملحق شده است» خود را تبرئه کرد. یعنی ادعا کرد که مقصر اصلی نبوده است. با وجود اینکه خودش سازماندهی کرده، فیلم گرفته و ویدیوهای خشونت را به اشتراک گذاشته بود، هوانگ اونسو تا لحظه آخر به اشتباه خود اعتراف نکرد. سپس وانمود کرد که واقعاً توبه کرده و برای شما نمایشی به راه انداخت.»
تمام دانشآموزان حاضر در سالن به من خیره شده بودند.
«لطفاً به چهره هوانگ اونسو نگاه کنید. حالت چهرهاش را به خاطر بسپارید.»
درست بود.
مبصر کلاس یک عوضی بود.
«منطق هوانگ اونسو را به خاطر بسپارید. روشهایش را به خاطر بسپارید. طوری که خشونت را رهبری میکرد، طوری که سعی میکرد قسر در برود—تمام جزئیاتش را مشاهده کنید.»
این عوضی همان کسی بود که در پشت صحنه مرا شکار میکرد.
«...»
مبصر کلاس میکروفونش را پایین آورد. در حالی که هنوز دست راستش دور دستگاه حلقه شده بود، به سمت من چرخید. سپس، با صدایی که فقط من میتوانستم بشنوم صحبت کرد.
«آه. این یکی سخت بود.»
صدایش آنقدر آرام بود که حس کردم دارم از واقعیت جدا میشوم.
«به هر حال، هوانگ اونسو، زندگی تو تموم شده. احتمالاً از شنیدن اینکه چند نوع جرم مرتکب شدی غافلگیر میشی. با این حال، چون زیر سن قانونی هستی، احتمالاً تمام عمرت رو تو زندان نمیگذرونی، اما خب، مهم نیست. میتونیم فقط به زندگی اجتماعیات پایان بدیم.»
«تـ-تو...»
«برای منم سخت بود که نقش دوستت رو بازی کنم.»
مبصر کلاس آهی کشید.
مبصر کلاس غرولند کرد: «واقعاً. من به عنوان یک جوون خیلی احساساتیام. فقط حرف زدن با تو حالم رو به هم میزد. خوبه که کمرم درد نمیکنه، اما دنیا رو خیلی ساده دیدم... خب، اینطوری شد که سر از دانشگاه درآوردم.»
«میدونستی؟ بهبود جامعه پول زیادی میخواد. هر کار کوچیکی که میکنی به پول نیاز داره. کاشتن یه درخت پول میخواد. سفر به یه منطقه فاجعهزده پول میخواد. رسیدگی به معلما هم پول میخواد. هاه... اگه اینو تو دوران مدرسهام میدونستم، حتماً...»
«عوضیِ حرومزاده! چه غلطی داری میکنی؟!»
با خشم فریاد زدم. یک لحظه بعد، متوجه شدم که صدایم خیلی بلند بوده و در سراسر سالن اجتماعات پیچیده است. مکث کردم. برخلاف زمزمههای آرام مبصر کلاس، فریاد من کرکننده بود.
«آره.»
مبصر کلاس لبخند زد.
«دقیقاً داشتم چرتوپرت میگفتم تا تو رو مجبور کنم اینطوری داد بزنی. بچه. بدجور تو تله افتادی.»
وقتی لبخند آن پسر را دیدم، سرم دوباره خالی شد.
«احتمالاً داری به این فکر میکنی که دست به دامن پارتیهات بشی... پوف.»
مبصر کلاس دهانش را با دست چپش پوشاند و خندید.
«آه. ببخشید. فقط خندهداره.»
این حرومزاده.
«به هر حال، احتمالاً باور داری که پارتیهات بهت کمک میکنن. نمیکنن. دوستدختر رتبه EX تو؟ ما مذاکره کردیم تا ویدیوهایی که اون توشون حضور داشت رو پاک کنیم. تمام «مشتریهات» با ما معامله کردن. اینو یادت باشه. بچههای خانوادههای مرفه در واقع هیچ علاقهای به تو ندارن. اونا فقط به «جلوگیری از ارتباط با این حادثه» اهمیت میدن.»
در این هرجومرج، رئیس کانون پخش به جلو بردن اسلایدهای پاورپوینت ادامه داده بود. عکسها به هم متصل میشدند. همهمه دانشآموزان به یک جنجال تبدیل شد و در سراسر سالن اجتماعات، واکنشهایی مثل «لعنتی» و «دیوونه شده؟» به گوش میرسید.
«با اینکه دلم برای کیم یول-شی میسوزه... این نهایت چیزیه که گزارشت پیش میره. کاریش نمیشه کرد. مگه از بچگی همیشه بهت نگفتم، گونگجا؟»
مبصر کلاس لبخندی مؤدبانه و دوستانه بر لب داشت.
«انسان باید کاری را که از دستش برمیآید انجام دهد.»
آن لبخند باعث شد عقلم را از دست بدهم.
«یک روز با کسی آشنا میشوی که باعث میشود فکر کنی، آه، اگر این شخص را به حال خود رها کنم، دنیا کثیف میشود. اینجور آدمها وجود دارند و به جای اینکه بعداً پشیمان شوی، باید سریعاً از شرشان خلاص شوی. باید تا میتوانی آنها را نابود کنی تا حسرتی برایت باقی نماند.»
با غرش به سمت مبصر کلاس هجوم بردم. او مقاومتی نکرد. در عوض، پوزخند محوی زد.
«خب. گمان کنم به همین دلیله که مردم میگن باید بچهات رو درست تربیت کنی تا تو دوران پیریات راحت باشی...»
مشتم را حوالهاش کردم. او را زمین زدم و زیر مشت و لگد گرفتم. پشت سرم جیغ و فریادهایی به گوش میرسید، اما متوقف نشدم. عوضی. حرومزاده! به خاطر تو! چطور جرئت میکنی، کثافت؟! زندگی من!
«هی، هوانگ اونسو! آروم باش! معلم! باید جلوش رو بگیریم!»
«رئیس کانون پخش! بس کن! نمیتونی همین الان ضبط اینو متوقف کنی؟!»
«حـ-حتی اگه سرم داد بزنید... من مجبورم این کار رو بکنم، پس...»
زندگی من!
پنجره اطلاعات
شرایط پاکسازی برآورده شده است.
پنجره اطلاعات
با توجه به منحصربهفرد بودن این مرحله، درخواست قضاوت میشود.
من با تمام توانم زندگی کردم... حتی اگر بهترین زندگی را نداشتم، واقعاً تمام تلاشم را کردم! چه کسی اینجا بیشتر از من زحمت کشیده بود؟! آیا دانشآموزی بود که جدیتر از من زندگی کرده باشد؟!
پنجره اطلاعات
قضاوت کامل شد.
پنجره اطلاعات
ارباب مانسنگ پاکسازی را میپذیرد.
نه!
پنجره اطلاعات
با این حال، «افسانه شهر صعودکننده - داستان فرعی» در تاریخ حقیقی گنجانده نخواهد شد.
نبود!
پنجره اطلاعات
مرحله پاکسازی شد.
نمیتوانستم این را بپذیرم! نمیتوانستم! این ناعادلانه بود! سرم کلاه رفته بود. این غیرمنطقی بود! درست نبود! آره، این اشتباه بود! این نقض حقوق بشر بود! حقوق بشر من! همه انسانها حق یک محاکمه عادلانه را دارند... من هم یک انسانم! این اشتباه بود!
پنجره اطلاعات
امروز، مرحله طبقه ۲۹ پاکسازی شد.
در حقم ظلم شده بود.
با من همدردی کنید... یالا. دلتون برام بسوزه.
پنجره اطلاعات
ارباب مانسنگ به جای برج اعلام میکند.
من—
پنجره اطلاعات
خسته نباشید، همگی.
—هیچ کار اشتباهی نکردم.
پنجره اطلاعات
با اینکه من طرفدار همهام، اما با این مقدار، بقیه هم چشمپوشی میکردند. من نسبت به کسانی که تقلا میکنند، کمی سخاوتمندترم.
اصلاً هیچ کاری.
پنجره اطلاعات
باشد که شانس یار همگیتان باشد.
این اولین شکست من بود.
«...!»
نفس عمیق و شتابزدهای کشیدم و با نالهای، بهطور غریزی بدنم را بالا کشیدم و نشستم. قلبم به شدت میتپید. این اولین باری نبود که کاملاً در یک شخصیت غرق میشدم، اما عادت کردن به دردی که هنگام بازگشت به خود در قلبم میپیچید، کار سختی بود.
وقتی به اطرافم نگاه کردم، دیدم که در گوشهای از کتابخانه بزرگ هستیم.
«ممم...»
«آخ...»
قاتل صورتهای فلکی و مدیر پرورشگاه نیز یکییکی از جا بلند شدند. برای مدتی، هر سه نفرمان فقط نفسنفس میزدیم. انرژی انجام هیچ کار دیگری را نداشتیم. مغزهایمان کاملاً به هم ریخته بود.
بیش از ۱۰ دقیقه بعد، مدیر پرورشگاه به آرامی زمزمه کرد: «گونگجا...»
«بله؟»
«بیا اینجا...»
مدیر پرورشگاه با بیحالی با انگشتش اشاره کرد. یکجورهایی شوم به نظر میرسید. آن نور درندهای که در چشمان مدیر پرورشگاه بود، دقیقاً همان نگاهی بود که وقتی بچههای پرورشگاه با هم دعوا میکردند، به خود میگرفت. مطیعانه به سمت مدیر پرورشگاه رفتم و دو زانو نشستم.
«اوم، اومدم...»
«خیلی وقت پیش، در دوره بهار و پاییز، مردی به نام وو زیشو زندگی میکرد.»
لحظه به لحظه بیشتر احساس اضطراب میکردم.
وقتی مدیر پرورشگاه در کودکی ما را دعوا میکرد، هیچوقت همان لحظه سرمان داد نمیزد. او قضیه را کش میداد. وقتی از او سوالی میپرسیدیم، یک روز منتظرمان میگذاشت تا فکر کنیم. وقتی عصبانی میشد، بدون هیچ عجلهای برایمان داستانی تعریف میکرد. تا جایی که یادم میآید، داستان وو زیشو یک زنگ خطر رتبه S بود.
«بله...»
«این رو بارها براتون تعریف کردم، پس میدونم که یادت میاد. اون کسی بود که جسد مردی که خانوادهاش رو کشته بود از خاک بیرون کشید و اونقدر بهش شلاق زد تا استخونهاش پودر شد. اما بهش فکر کن.»
«بله...»
«وو زیشو میخواست برای انتقامش قبر رو نبش کنه، اما این دیگه چیه؟ یکی از قبل زمین رو کنده بود تا بیرون کشیدن جسد راحتتر بشه. حتی تابوت رو هم بیرون کشیده بودن. حالا، به نظرت وو زیشو از اینکه یکی قبر رو کنده، ممنون یا خوشحال میشه؟ یا فکر میکنی از اینکه یکی به قبر کسی که اون ادعای مالکیتش رو داشته دست زده، عصبانی میشه؟»
«آه...»
«نصف انتقام توسط یه نفر دیگه دزدیده شده. مگه نه؟»
با گیجی لکنت گرفتم: «مـ-معلم.»
«بله. بگو.»
«شما از این عصبانی نیستید که من زیادهروی کردم؟ یا اینکه روشی رو انتخاب کردم که بیش از حد فداکارانه بود؟ اوه. مگه نمیخواید من رو به خاطر اینکه مراقب بدنم نبودم دعوا کنید...؟»
«گونگجا. تو الان یه مرد بالغی. خودت باید مراقب خودت باشی. چرا من باید دخالت کنم؟ بزرگ کردن شماها به اندازه کافی سخت بود. هنوزم باید نگران تو باشم؟»
مدیر پرورشگاه با لحنی خشک صحبت میکرد. شگفتانگیز بود. مدیر پرورشگاهی که چنین حرفی را به این صراحت میزد شگفتانگیز بود، و حافظه من که برای لحظهای فراموش کرده بود او چنین آدمی است، شگفتانگیزتر بود.
«من شما بچهها رو طوری بزرگ کردم که تا حد ممکن قوی باشید. همدردی ممکنه مثل یه هدیه خوب به نظر برسه، اما اگه یه نفر چیزی جز دلسوزی دریافت نکنه، قدرتش رو از دست میده و پژمرده میشه. گونگجا. من اصلاً دلم برای زندگی تو نمیسوزه. هر طور که دوست داری زندگی کن.»
-همونطور که فکر میکردم...
به هو-ریونگ در کنارم زمزمه کرد. او طوری سر تکان میداد که انگار چیزی را فهمیده است.
-برام سوال بود که این اخلاق گند زامبی از کجا اومده. نگو از بچگی درست و حسابی آموزشش دیده...
ناگهان به این فکر افتادم که بچههایی که با من در پرورشگاه بزرگ شده بودند، الان چه کار میکنند. هانبیجا الان عضو مجلس ملی بود، مگه نه؟ آیا ویدیویی از او در اینترنت پیدا میشود؟
«گونگجا.»
«بـ-بله.»
«حتی اگه اون فایلهای صوتی و ویدیوها رو به من نمیدادی، بازم سخت تلاش میکردم تا کون هوانگ اونسو رو... ببخشید. نه، نیازی نیست عذرخواهی کنم. درسته. بازم سخت تلاش میکردم تا کون هوانگ اونسو رو پاره کنم. چرا خودت تنهایی قبر رو کندی؟ دلت دعوا میخواد؟»
نه. من تو این سن نمیتونم دعوا بشنوم! اونم جلوی به هو-ریونگ و شاینی!
«نه، آخه منم باید یه کاری میکردم... من یک سال زودتر از شما وارد مرحله شدم، مدیر. عـ-علاوه بر این، میزان غوطهوری من ۹۵٪ بود. فکر نمیکنید آدم تو همچین موقعیتی عجول و شتابزده میشه؟»
«...»
او مکث کرد.
مدیر پرورشگاه با شنیدن «یک سال» و «۹۵٪» تردید کرد. هوف! همونطور که از مدیر انتظار میرفت! با اینکه تظاهر میکرد اینطور نیست، اما حالا حتی من هم میدانستم که او مراعات دیگران را میکند. من دیگر یک مرد بالغ شده بودم!
«درسته. مدیر. شما به ما گفتید که باید هر طور دلمون میخواد زندگی کنیم. وقتی من وارد اون مرحله شدم، داشتم همون کاری رو میکردم که دلم میخواست. من داشتم از آموزههای شما پیروی میکردم.»
-همونطور که فکر میکردم...
به هو-ریونگ زمزمه کرد. دوباره، چهرهاش طوری بود که انگار چیزی را فهمیده است.
-برام سوال بود این زبوندرازیِ این تولهسگ از کجا اومده. نگو از بچگی داشته این بیشرمیِ لعنتیش رو تمرین میکرده...
در آن لحظه.
«ممم.»
قاتل صورتهای فلکی از جا بلند شد. مانند کسی که در طول یک کابوس گریه کرده باشد، رد اشک در چشمانش باقی مانده بود.
«پادشاه مرگ. همانطور که خواستی، من به درکی از [کیم یول] رسیدم. او را احساس کردم. او را به خاطر خواهم سپرد. چیزهای زیادی یاد گرفتم، اما یک چیز هست که میخواهم از تو بپرسم.»
قاتل صورتهای فلکی بدون اینکه چشمانش را پاک کند، مستقیماً به من نگاه کرد.
«میخواهی از حالا به بعد چه کار کنم؟»
«...»
دهانم را باز کردم.
«کیم یول یک قربانی است. او کشته شد. و در هنگام مرگ، آخرین کلماتش را به جا گذاشت.»
+
کسی که مرا به قتل رساند، تو بودی.
فراموش نکن.
تو مرا کشتی.
+
کینه او، در سه پیام متنی جمع شده بود.
در حالی که جانش را فدا میکرد، فریادی را منتقل کرد تا مقصران، آن جانوران، کاری را که کرده بودند فراموش نکنند. تا آن خاطرات تسخیرشان کند. برای همیشه.
«اما.»
دستمالی از جیبم بیرون آوردم و آن را محکم در دست فشردم.
«تو فراموش کردی.»
قاتل صورتهای فلکی سرش را کج کرد.
«به چه چیزی اشاره میکنی؟»
«جانهایی که وقتی صورتهای فلکی را میکُشتی، قربانی شدند. مردم دنیاهای بیشمار.»
«من فراموش کردم.»
در طبقه ۵۰، جایی که برای رسیدن به آن از یک میانبر استفاده کرده بودم، قاتل صورتهای فلکی این را گفته بود.
«من فراموشی دارم، غریبه.»
اینکه نمیتوانست به یاد بیاورد چه کار کرده است.
«اشتباهات من به دو چیز ختم میشوند. اول، من به این احتمال فکر نکردم که اگر یک صورت فلکی در یک دنیا ناپدید شود، صورتهای فلکی جدیدی متولد خواهند شد. دوم، من از این واقعیت غافل شدم که یک صورت فلکی مرده میتواند دنیا را نفرین کند.»
«من در آینده این اشتباهات را تکرار نخواهم کرد.»
«به عنوان قدردانی از این نصیحت، به من بگو چه میخواهی.»
دوباره دستمال را محکم فشردم.
«این کاری بود که بدون آگاهی و نیت قبلی انجام شد. اگر آن را فراموش کنی و بدون به یاد آوردنش به زندگی ادامه دهی، همهچیز تمام میشود. اما آیا [کیم یول] فکر میکرد آن جانوران لیاقت این را دارند که او را فراموش کنند؟»
«...»
«کسانی که کیم یول را تکهتکه کردند، بدترین نوع حرومزادهها بودند، قاتل صورتهای فلکی. اما این گناهی را که تو مرتکب شدهای، تغییر نمیدهد.»
چیزی که من میخواستم این بود که...
«از همان بهانهای که آن حیوانات استفاده کردند، استفاده نکن.»
...تو تغییر کنی.
از عروسک خیمهشببازی بودن دست برداری.
اگر امکانش هست که انسان شوی، انسان شوی.
«به کسانی که در حق تو ظلم کردهاند نگاه کن. سپس، به کسانی که تو در حقشان ظلم کردهای نگاه کن. لطفاً مستقیماً با آن روبهرو شو.»
«...»
«لطفاً همینجا تصمیمت را بگیر. اگر از این کار متنفری، من دیگر از تناسخ ۱۰۰ روح برای احضار دوباره تو استفاده نخواهم کرد. و یک روز، بهطور قطع، تمام عروسکهایت را پیدا کرده و نابود خواهم کرد. اما اگر...»
«اگر؟»
قاتل صورتهای فلکی به من نگاه کرد.
سطح آبیرنگ مردمکهایش میلرزید.
«اگر مستقیماً با آن روبهرو شوم، چه اتفاقی میافتد؟»
نمیدانستم این احساسات، ردپایی از همان شخصی است که در دبیرستان شینسئو درس میخواند و عضوی از کلاس ۵ سال دوم بود، یا اینکه خودِ قاتل صورتهای فلکی بود که اینها را حس میکرد.
و چون نمیدانستم، پرسیدم.
«[کیم یول] چه کار میکرد؟»
سپس.
«تو میخواهی چه کار کنی؟»
قاتل صورتهای فلکی دهانش را باز کرد.
«من...»
~~~
یادداشت ترجمه: در متن اصلی، مدیر پرورشگاه به یک اصطلاح چهار حرفی چینی (چنگیو) اشاره میکند که به معنای «نبش قبر برای شلاق زدن جسد در ملأ عام» است.