چپتر 157: [اوج‌گیری. (۱)]
چپتر 157: [اوج‌گیری. (۱)]
پیوندهای میان آدمها عجیب است.
مثلاً، دوستی پیدا میکنی و بعداً میفهمی که او نوه همان پیرمردی است که صاحب سوپرمارکت محلهتان است؛ یک ارتباط کوچک.
یا معلوم میشود شکارچیای که ۱۰ سال تحسینش میکردی، یک سایکوپت روانی است؛ او تو را میکشد، بعد تو او را میکشی، و حالا سرنوشتهایتان به هم گره خورده است... یک چیزی در همین مایهها...
نه، بیایید همینجا متوقفش کنیم. این مورد بیش از حد خاص است.
به هر حال، اصل حرفم ساده است. پیوندهای میان آدمها واقعاً غیرقابلتشخیص و پیچیده است. تا اینجای کار با آدمهای عجیب و مرموز زیادی روبهرو شده بودم، اما شگفتیِ ارتباطات انسانی همچنان مرا مبهوت میکرد.
-هی، کیم گونگجا. خیلی وقته ندیدمت، ولی حسابی خوشتیپ شدی!
به طور خاص، از کسی که داشتم با او تماس تصویری میگرفتم مبهوت شده بودم.
-نمیدونم چرا، ولی از بچگیهامون هم خوشقیافهتر شدی. پوست صورتت خیلی صاف شده. حسودیم شد! میدونی، شاید وقتی از پرورشگاه رفتیم، منم باید باهات میاومدم تو برج. کیم گونگجا، اینجا رو میبینی؟ هواش خرابه، آدماشم خرابن. اصلاً جای زندگی نیست.
مردی همسن و سال خودم داشت بیوقفه فک میزد.
یک کت و شلوار مرتب پوشیده بود.
نام مردی را که موهایش را با نسبت ۹ به ۱ فرق باز کرده بود، به زبان آوردم.
«کیم هانبیجا...»
-نه، نه. من الان کیم هانبیام، باشه؟ اسمم رو عوض کردم.
«از مدیر پرورشگاه شنیدم که نشان مجلس ملی رو به سینه زدی. تبریک میگم، رفیق.»
این پسر احتمالاً موفقترین فرد در گروه سنی ما در پرورشگاه بود، چرا که حالا نماینده مجلس ملی شده بود.
مدیر پرورشگاه همیشه میگفت «خوبه که آدم شانس بیاره و به مقام بالاتری برسه»، اما بالا رفتن برای جوانهایی مثل ما اصلاً آسان نبود.
-آره. گونگجا، در مقایسه با تو حس میکنم فقط دم یه مارم. مگه اینترنت رو ندیدی؟ خیلی معروف شدی. تو برای بالا بردن اعتبار کشورمون خیلی زحمت کشیدی.
«شرمنده. این چند روزه از اینترنت قطع بودم، برای همین خبر نداشتم.»
-هاه، واقعاً؟ عجیبه. به هر حال، رفیق. یه لطفی در حقم بکن.
کیم هانبیجا لبخند ملایمی زد.
-من برای انتخابات عمومی بعدی تو حوزه انتخابیه خودم نامزد شدم. متأسفانه، چون جوون و تازهکارم، واقعاً چیزی برای جلب توجه مردم ندارم. منظورم اینه که، اشکالی نداره اگه تبلیغ کنم که من و کیم گونگجا تو پرورشگاه بهترین دوستای هم بودیم؟
«نه، نمیتونی.»
سرم را تکان دادم.
«موفق باشی، جناب نماینده. سیاستمدار خوبی باش. سیاستی که مردم رو تو اولویت قرار میده. ازت میخوام که یه سیاست پاک و صادقانه رو پیش بگیری.»
-ها؟ آه. هی! هی!
حالت چهره هانبیجا مستأصل شد.
-گونگجا! خواهش میکنم کمکم کن! به کمکت نیاز دارم! متأسفم که تا الان باهات تماس نگرفتم! باید میدونستم که تو برج تا این حد پیش میری! فـ... فقط یه عکس! باهاش پوستر درست میکنم! خواهش میکنم کمکم کن تا یه بار دیگه نشان نمایندگی مجلس رو به سینه بزنم...
تق.
بدون هیچ تردیدی تلفن را قطع کردم. آخرین تصویری که روی صفحه نمایش داده شد، دوست دوران کودکیام بود که داشت گریه و التماس میکرد. با دیدن آن، فکری به ذهنم خطور کرد.
«من توی برج آدم موفقی شدم.»
دوست دوران کودکیام که تا به حال هیچوقت با من تماس نگرفته بود، بهم زنگ زد. باورم نمیشد که چنین درخواست ترحمانگیزی را از یک نماینده مجلس ملی دریافت کرده باشم. این چیزی بود که قبل از ۴۰۰۰ بار بازگشتم، حتی خوابش را هم نمیتوانستم ببینم.
ویززز-
به محض اینکه قطع کردم، تلفنم دوباره زنگ خورد. هانبیجا بود. کمی کلافه شدم.
«بله.»
-گونگجا، شرمنده. فقط داشتم به وقتایی که تو بچگی با هم بازی میکردیم فکر میکردم.
این یارو...
واقعاً یه سیاستمدار شده بود، نه؟
این حد از بیشرمی واقعاً دیدنی بود.
-مطمئنم سرت شلوغه، ولی میشه فقط یه لحظه به حرفام گوش بدی؟
«فکر نمیکنم نیازی باشه بیشتر از این چیزی بشنوم.»
-گونگجا. میدونم که ملیت تو برج معنی چندانی نداره. اما ما هنوزم هر دو کرهای هستیم. این میتونه یه ارتباط شخصی در نظر گرفته بشه. همین الان، آدمای زیادی هستن که طرفدار مجلس ملی، حزب و تو هستن، گونگجا.
«من قرار نیست فقط برای یه کم لطف و توجه، تبدیل به یه آدم بلهقربانگو بشم.»
-بگو چی میخوای...
«اوه، سیاست پاک؟ دلم میخواد برای صلح بشریت تلاش کنی.»
-نه یه چیز غیرممکن. احمق!
واقعاً. غیرممکن بود...
اگه غیرممکن بود، پس کاری از دست من برنمیاومد...
«اوه، راستی.»
در آن لحظه، فکری به ذهنم خطور کرد.
«یه چیزی هست که میخوام بپرسم.»
-همونطور که انتظار میرفت! امکان نداره که تو اصلاً هیچچیز نخوای. چیه؟ میتونی هر چیزی بهم بگی. حزب حاضره هر کاری از دستش برمیاد انجام بده. من حتی قبل از اینکه بهت زنگ بزنم یه چک سفیدامضا گرفتم.
«چقدر قابلاعتماد.»
لبخند کمرنگی زدم.
«احیاناً کسی به اسم هوانگ اونسو رو میشناسی؟»
کنفوسیوس میگفت روابط انسانی بسیار عجیباند.
گاهی اوقات، کسی که تصور میشد مرده است، میتوانست انتقامش را بگیرد.
۲.
«خب، این اتفاقی بود که افتاد.»
«روند طبیعی و منطقیای بود.»
پس از شنیدن داستان من، قدیس شمشیر سر تکان داد.
«زمانی که رتبه یک بودم، من هم درخواستهای مشابه زیادی دریافت میکردم. سیاستمداران، تاجران و حتی افرادی از خانوادهام صدها و هزاران بار با من تماس گرفتند.»
«هه. سوئدیها هم اینطوریان؟»
«فارغ از اینکه کجا زندگی میکنند، آدمها همهجا مثل هم هستند.»
جرنگ!
شمشیر قدیس شمشیر با شمشیر من برخورد کرد. ما داشتیم با آرامش با هم گپ میزدیم، اما دست و پایمان حسابی مشغول بود. ما برای بهبود مهارتهای یکدیگر میجنگیدیم.
من همچنین داشتم به نصیحتهایی درباره زندگی در این دنیا گوش میدادم.
«تو الان قدرت و اختیار داری. اون هم یه قدرت بسیار خاص. هرچه باشه، تو این قدرت رو به جای تاکتیکها یا دسیسههای سیاسی، از طریق دستاوردها و مهارتهات به دست آوردی، مگه نه؟ دنیای بیرون تو رو میپرسته. شکارچیهای داخل برج تحسینت میکنن.»
«داری خیلی هندونه زیر بغلم میذاری، پیرمرد.»
«هرچی بیشتر اینو بگم، تو هم محتاطتر میشی، بچه.»
قدیس شمشیر شمشیرش را تاب داد. شواااا! ضربه تیز شمشیر به سمت مچ دستم نشانه رفته بود. تیغهام را با زاویهای بالا آوردم و اجازه دادم شمشیرش از روی آن سُر بخورد و منحرف شود.
این حملهای بود که در گذشته چشمانم حتی قادر به دنبال کردنش نبود.
«مگه همین الانش هم محتاط نیستم؟»
اما حالا، میتوانستم در حالی که ضربات را رد و بدل میکردیم، اینگونه گپ بزنم. گاهی اوقات حتی قادر به ضدحمله بودم. ووش! هاله را از تیغهام آزاد کردم و شمشیر قدیس شمشیر را مهار کردم.
«مم.»
قدیس شمشیر ابروهایش را در هم کشید.
«نحوه استفادهات از هاله فوقالعادهست.»
«شنیدم که استعدادم تو هاله بیشتر از شمشیرزنیه.»
«نمیدونم اینو از کجا شنیدی، ولی حقیقته. هاله یه چیز ذهنیه. قدرتش کاملاً به این بستگی داره که تصویر ذهنیت چقدر قوی و متمرکز باشه، و شدتش میتونه به شدت متغیر باشه. همین الان داشتی به چی فکر میکردی؟»
خانهای، غرق در شعلههای آتش.
گروهی از کودکان با دست و پای بسته در آنجا گرفتار شده بودند. مهم نبود چقدر تقلا میکردند، نمیتوانستند خود را از بندهایشان رها کنند.
『درد داره...』
『خواهش میکنم منو ببخش...』
در حالی که به دست و پای کودکانی که با غل و زنجیر بسته شده بودند فکر میکردم، هالهام را به حرکت درآوردم. غلها و زنجیرها. پیچوتاب خوردن و تقلا کردن. با هالهای که از آن تصویر قدرت میگرفت، شمشیر قدیس شمشیر محکم در جای خود نگه داشته شد.
لبخندی زدم و گفتم: «چیز خاصی نیست. یه راز کاریه. برای همین نمیتونم همینطوری مجانی بهت لوش بدم.»
«...»
چشمان آبی قدیس شمشیر کمی لرزید.
«...چیزی هست که عمیقاً بابتش افسوس میخورم. مثل واگذار کردن [تاریخچه اهریمن آسمانی] به گیلد چن مو-مون. شاید باید بیشتر تلاش میکردم، حتی اگه به معنای استفاده از زور بود.»
«داری حسرت چیزهایی رو میخوری که تو گذشته اتفاق افتاده؟ حتماً خیلی خستهای.»
قدیس شمشیر لبخندی زد: «بچه پررو! من هیچ قصدی برای واگذار کردن رتبه اول ندارم!»
هاله آبی از شمشیر قدیس شمشیر منفجر شد. بنگ! فشار طوری پخش شد که انگار یک محفظه هوای فشرده منفجر شده باشد. من سریعاً از هالهام برای سرکوب این انفجار استفاده کردم.
«هاها!»
خندهای جوان از دهان پیرمرد خارج شد.
«خوبه!»
قدیس شمشیر به این انفجار بسنده نکرد. ووش! ووش! همچون یک طوفان، قدیس شمشیر به رها کردن هاله آبیاش ادامه داد. به عقب قدم برداشتم و با دقت، ضربات شمشیری که یکی پس از دیگری به سمتم هجوم میآوردند را دفع کردم.
«پس لذت پیدا کردن یک رقیب اینطوریه!»
قدیس شمشیر به وضوح غرق در شعف بود.
«وقتی با هم تو امپراتوری اِگیم میدویدیم، فکر نمیکردم تا این حد پیشرفت کنی! واقعاً نمیشه از روی ظاهر قضاوت کرد. خیلی خوشحالم که جوونی مثل تو پیدا شده!»
تیغههای باد همچون طوفان به خروش درآمدند. تا یکی را دفع میکردم، دیگری جایش را میگرفت. کلنگ! هرطور که بود توانستم با استفاده از شمشیر و هالهام جلوی آنها را بگیرم، اما حرکاتم کمکم داشتند نامنظم و شلخته میشدند.
«پیرمرد... زیادی... بهت خوش... نمیگذره؟»
«این خیلی کیف میده! گیلد چن مو-مون روز به روز داره پیشرفت میکنه و مهارتهای تو هم با سرعت ترسناکی داره بالا میره! حس میکنم این زندگی واقعاً ارزش زیستن داره!»
خنده پیرمرد در سراسر میدان طنینانداز شد.
آنها در طبقه اول برج، در یک زمین خالی بیرون از شهر عروج، بابل بودند. شکارچیان زیادی برای تماشای مبارزه تمرینی آنها آمده بودند. این شکارچیان با چشمانی گشادشده تماشا میکردند، فیلم میگرفتند و حتی در دفترچههای کوچکشان یادداشت برمیداشتند.
«فوقالعادهست...»
«یعنی بعد از تسلط بر هاله، همچین مبارزهای ممکنه؟»
«نباید اینطور باشه! هالهای که این دو نفر دارن نشون میدن...»
«همونطور که انتظار میرفت، قدیس شمشیر هنوز از پادشاه مرگ برتره.»
مم.
'نظر عموم همینه، نه؟'
روح پیروزی در قلبش به جوش آمد.
'خوبه. بهتون نشون میدم.'
هنوز هم خودم را ضعیفتر از قدیس شمشیر میدانستم. اما آنچه من فکر میکردم با آنچه دیگران فکر میکردند فرق داشت. خیلی فرق داشت.
«پیرمرد قدیس شمشیر.»
«چیه؟!»
«شخصاً دوست ندارم 'حرکات ناتمام' رو به نمایش بذارم. حس میکنم این کار بیاحترامی به حریفمه.»
تات! یکی از تیغههای بادی که قدیس شمشیر رها کرده بود را شکافتم و سپس به عقب پریدم تا فاصلهمان را بیشتر کنم.
«با این حال، من و تو رقبای معمولی نیستیم، پیرمرد.»
«اوه؟»
قدیس شمشیر به جای اینکه تعقیبم کند یا تحت فشارم بگذارد، فقط شمشیرش را پایین آورد. به نظر میرسید به شنیدن حرفهایم علاقهمند شده است.
«مطمئن نیستم منظورت رو فهمیده باشم، پادشاه مرگ. مگه ما ارتباط خاصی با هم داریم؟»
لبخند زدم: «درسته. مگه هر دوی ما شاگرد یک فرقه نیستیم؟»
«...»
حالت چهره پیرمرد خشک شد.
او میدانست که من درباره فرقه شیطانی صحبت نمیکنم. من داشتم درباره امپراتور شمشیر، به هو-ریونگ حرف میزدم.
درست مثل من، به هو-ریونگ به قدیس شمشیر هم متصل بود.
'در [تاریخچه اهریمن آسمانی]، به هو-ریونگ در برابر استادِ من ایستاد.'
صحنهای که در آن به هو-ریونگ و استادم در حال انجام نبرد ذهنی بودند، در برج پخش شده بود. از آنجا که این صحنه به نمایش درآمده بود، تمام شکارچیان برج میتوانستند تا دلشان میخواهد آن را تماشا کنند، و طبیعتاً این یعنی قدیس شمشیر هم میتوانست.
'غیرممکن بود که او را نشناسد.'
اکثر شکارچیان احتمالاً متوجه نشده بودند که آن روز شاهد چه چیزی بودهاند.
با این حال، حتی اگر هیچکس دیگری هم نمیدانست، به هو-ریونگی که همراه قدیس شمشیر بود، قطعاً میدانست.
'طبیعیه.'
چون این هنر رزمیای بود که خودش خلق کرده بود.
چطور ممکن بود آن را نشناسد؟
'هر دوی ما به هو-ریونگ یکسانی داریم.'
حالا، هر دوی ما از وجود [به هو-ریونگِ من] و [به هو-ریونگِ قدیس شمشیر] آگاه بودیم.
او قطعاً متوجه وجود دیگری شده بود.
'و با این حال، پیرمرد قدیس شمشیر هیچچیزی از من نپرسید... حتماً منتظر بوده تا اول خودم بهش اشاره کنم. اون واقعاً با ملاحظهست.'
با این حال، احتمالاً حتی تصورش را هم نمیکرد که در چنین موقعیتی این موضوع را پیش بکشم. احتمالاً فکر میکرد وقتی در یک مکان خصوصی در حال صحبت هستیم، به این موضوع اعتراف میکنم.
این موضوع با دیدن چهره شوکهشده قدیس شمشیر و اینکه شروع به نگاه کردن به اطرافمان کرد، ثابت میشد.
«نه. مرد جوان. پادشاه مرگ. اگه این رو اینجا بگی...!»
«شوکه شدی؟»
لبخند پهنی زدم.
«خوبه! پیرمرد! لطفاً حتی بیشتر از این شوکه شو!»
«چـ... چی داری...؟»
«این حرکت ناتمام منه! لطفاً بپذیرش!»
به سمت پیرمرد هجوم بردم.
درست است.
من فقط به هو-ریونگ را پیش کشیدم تا پیرمرد را غافلگیر کنم.
-واو. عجب حرومزاده پستفطرتی هستی. درسته که تو مبارزه هر کاری از دستت برمیاد باید بکنی، اما این دیگه...
با وجود این حرفها، به هو-ریونگ که پشتم ظاهر شده بود، با لحنی صحبت میکرد که به نظر میرسید سرشار از تحسین است. پس با این تمجیدی که از پشتم به گوش میرسید، شمشیر مقدس را بالا بردم و به پایین فرود آوردم.
'تصویری که باید به آن فکر کنم، آتشِ آن خانه است.'
آتشی که در آنجا زبانه میکشید.
'آن دود خفهکننده.'
هاله از بدنم منفجر شد. به نظر میرسید شاخکهای قرمزرنگی از هر سو هجوم میآورند. هالهام میدان کوچک را همچون آتشی خروشان در بر گرفت و تمام موجودات زنده درونش را خفه کرد.
آن زمین خالی خیلی زود به جهنمی سوزان تبدیل شد.
«...!»
قدیس شمشیر بالاخره واکنش نشان داد. او با عجله هاله آبیاش را برای مقابله با هاله من برانگیخت.
متأسفانه برای او، کار من هنوز تمام نشده بود.
『من نمیخوام بمیرم.』
کینه.
『خیلی گرسنهمه.』
ولع.
『میخوام زنده بمونم...』
امید.
من این احساسات را در هالهام فشرده کردم.
تکتک رشتههای هاله، حامل صدای کودک متفاوتی بود. بنابراین، هر کدام از آنها در مسیرهای متفاوتی و با شدتهای متفاوتی میسوختند.
شعلهها به موجودی زنده تبدیل شدند که به قدیس شمشیر حمله میکرد.
«همم؟!»
قدیس شمشیر با شتاب شعلهها را مسدود کرد. چپ، راست، جلو و عقب؛ او مجبور بود شعلههایی که از هر جهت میآمدند را بشکافد.
طبیعتاً، قدیس شمشیر در مقابله با چنین حملهای نمیتوانست جلوی باز شدن یک رخنه در دفاعش را بگیرد.
و من همچون یک حیوان درنده به سمت آن رخنه هجوم بردم.
آسمانهای دوزخی·بازآفرینی.
فرم اول.
شمشیر سوزان جوان.
تصمیم گرفتم آن را بسازم—آسمان دوزخیِ خودم را.
با دیدن این حرکت، چشمان پیرمرد گشاد شد.
«متأسفم. من برنده این مبارزهام!»
شمشیرم را با درندگی به سمت سر قدیس شمشیر کوبیدم.