چپتر 158: [اوجگیری. (۲)]
چپتر 158: [اوجگیری. (۲)]
«هوپ؟!»
در نهایت، قدیس شمشیر هنوز هم قدیس شمشیر بود. بنابراین با اینکه شوکه شده بود، باز هم شمشیرش را چرخاند. اگر از قبل تمرکزش را به هم نریخته بودم، احتمالاً میتوانست حملهام را دفع کند.
اما این بار، من یک قدم از او جلوتر بودم.
«...!»
شمشیر مقدس من به سمت گردن پیرمرد نشانه رفته بود. متوقف شدم. پیرمرد نگاهی به شمشیری انداخت که فقط ۵ سانتیمتر با گردنش فاصله داشت و او هم متوقف شد. قدیس شمشیر در آخرین تلاشش، شمشیر خود را به سمت گردن من بالا آورده بود، اما بیش از ۱۵ سانتیمتر با آن فاصله داشت.
«هوف.»
تکخندهای زدم.
«من بردم. پیرمرد.»
«...»
حالت چهره قدیس شمشیر به سرعت در هم رفت.
«ایـ... این حساب نیست! باطله! این باطله!»
«ها. نمیفهمم داری در مورد چی حرف میزنی. برد، برده. نکنه قراره بعد از باخت تو میدون جنگ هم گریه و زاری راه بندازی که باطله؟ هان؟ نمیدونستم اینجوری هستی، پیرمرد.»
«اما بازم باید یه حدی داشته باشه! این... این...»
«این چی؟»
«این اوج بیشرمی بود!»
چی؟ بیشرمانه؟ مگه این یه تعریف نبود؟
«پوهاها! خیلی ممنون، پیرمرد. هیچوقت فکر نمیکردم از زبون قدیس شمشیر بشنوم که بهم بگه بیشرم! بالاخره حس میکنم این زندگی ارزش زیستن رو داره. امیدوارم عمر طولانی و با برکتی داشته باشی.»
«تو...»
صورت قدیس شمشیر کمی لرزید. اگر نگاه میتوانست آدم بکشد، احتمالاً تا الان مرده بودم. اما هر چه بیشتر اینطور به من چشمغره میرفت، بیشتر احساس خوشحالی میکردم.
«من جلوی خودم رو گرفته بودم تا درباره ‹استاد›مون حرفی نزنم! به خاطر مراعات حال تو صبر کردم. چطور تونستی اینقدر بیرحمانه قلب یه پیرمرد رو زیر پا له کنی!»
«آره حتماً، بازنده.»
«با... بازنده؟! همف. ما تا الان ۵۳ بار مبارزه کردیم و من ۵۲ بارش رو بردم! اگه از ۵۳ تا مبارزه، ۵۲ تا برد و ۱ باخت داشته باشم، طبیعتاً من برندهام!»
«مبارزه آخر همیشه از همه مهمتره. مگه داستان پادشاه هژمون، شیانگ یو رو نمیدونی؟ حتی اگه تو ۱۰۰ تا نبرد بجنگی و ۹۹ تاش رو ببری، اگه فقط ۱ بار ببازی، بازندهای. اگه تو شیانگ یو هستی، پس منم لیو بانگم. من ارباب جهانم.»
«پس باید یه دور دیگه مبارزه کنیم!»
«همف. دلم نمیخواد مبارزه کنم. تا شش ماه آینده هم نمیخوام مبارزه کنم. در عوض، قراره تا شش ماه خبر اینکه قدیس شمشیر رو شکست دادم رو به گوش هر کسی که میشناسم برسونم. بعدش به این فکر میکنم که دوباره باهات مبارزه کنم یا نه.»
«هو... کوه، هوک...!!»
در آن لحظه، قدیس شمشیر طوری به نظر میرسید که انگار هر آن ممکن است غش کند. گویی قلب و رگهای خونیاش مسدود شده و جریان خونش بند آمده بود. در دل برای پیرمرد دعایی خواندم.
سپس، صدایی از فاصلهای نهچندان دور به گوش رسید.
«...به نظر میرسه شما دو تا خیلی با هم صمیمی هستین.»
پات!
شخصی در هوا ظاهر شد و سپس به آرامی روی زمین فرود آمد. او ارباب اژدهای سیاه بود. تماشاچیان اطراف زمین به محض ظاهر شدن ارباب اژدهای سیاه با مهارت تلهپورت، بلافاصله غرق در همهمه شدند. ۳ شکارچی برتر همه در یک مکان جمع شده بودند.
«هاه.»
ارباب اژدهای سیاه بالاخره متوجه شد که افراد دیگری هم آنجا هستند. لبخندی زد و دستش را تکان داد.
چیلیک! چیلیک!
شکارچیان با عجله گوشیهایشان را بیرون آوردند و شروع به عکس گرفتن از ما سه نفر کردند. تازه آن موقع بود که ارباب اژدهای سیاه با حالت عجیبی در چهرهاش به سمت ما برگشت.
«پادشاه مرگ که همیشه بچگانه رفتار میکنه، پس چیز عجیبی نیست، اما... قدیس شمشیر، تو چت شده؟ نکنه بیش از حد با پادشاه مرگ گشتی؟ همین باعث شد سن عقلیت بیاد پایین؟ به جز اون ظاهر گوشهگیرت، کاملاً فاسد شدی.»
«دلم نمیخواد این حرف رو از جادوگری بشنوم که ادای آدمای خجالتی رو درمیاره!»
«آه. درسته. حالا که بهش فکر میکنم، وقتی تازه وارد برج شده بودی، یکم پرشور و حرارت بودی. به زور یادم میاد... اما واقعاً هم دلم براش تنگ نشده.»
چشمان ارباب اژدهای سیاه با یادآوری گذشته کمی باریک شد. اما این فقط برای یک لحظه کوتاه بود. ارباب اژدهای سیاه فوراً حالت چهرهاش را کنترل کرد و دلیل حضورش را به ما گفت.
«برام مهم نیست اگه یه وقت دیگه مثل بچهها رفتار کنید، اما برای امروز، لطفاً وجههای در شأن رتبههای اول و دوم از خودتون نشون بدید. به جز شما دو نفر، بقیه رتبهدارها همه تو کتابخانه بزرگ جمع شدن.»
«هان؟»
در حالی که سرم را کمی کج کرده بودم، شمشیر مقدسم را غلاف کردم.
«اتفاقی افتاده؟»
«نمیدونم چطور میتونید هر روز بدون اینکه خسته بشید این کار رو بکنید، اما... همف. امروز روز مهمیه.»
ارباب اژدهای سیاه به آرامی زمزمه کرد.
«قراره طبقه ۳۱ رو باز کنیم.»
۳.
از زمانی که کتابخانه بزرگ را پاکسازی کرده بودیم، ۵۶ روز میگذشت.
در دو ماه گذشته، روزها به شدت پرمشغله بودند.
چی؟ اینکه پاکسازی طبقات ۲۱ تا ۳۰ برایمان سخت بود، پس میتوانستیم استراحت کنیم؟ این فقط برای شکارچیهای معمولی صدق میکرد. شکارچیهای برتر، مثل ارباب اژدهای سیاه و من، حسابی سرمان شلوغ بود. راستش را بخواهید، آنقدر سرم شلوغ بود که حس میکردم دارم میمیرم.
حدود یک ماه پیش، یکی از قدرتمندترین جنگسالاران آفریقا با موفقیت سرنگون شده بود و حدود ۱۳۰۰ سرباز شکستخورده به برج فرار کرده بودند. خیلی دیوانهوار بود، اما چنین اتفاقاتی نسبتاً زیاد رخ میداد. با این حال، هنوز هم برای تقسیمبندی تازهواردها دستمان حسابی بند بود.
«خوش آمدید! منتظرتان بودم!»
وقتی به کتابخانه بزرگ رسیدیم، مفتش بدعتکار با لبخندی به استقبالمان آمد.
ظاهرش به اندازه یک فرشته بامزه بود، اما وقتی آدم به این فکر میکرد که او در طول فرآیند جداسازی، ۳۳ نفر از سربازان را با همین لبخند بازجویی کرده بود، سطح بامزه بودنش به شدت افت میکرد.
«شنیدهام که قصد دارید طبقه ۳۱ را باز کنید!»
«بله! ما مهمترین وظایف را تا حدودی به پایان رساندهایم. هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد، اما مطمئنم که سطح اجرایی قادر به مدیریت آن خواهد بود. بله. هر کسی باید نقش خودش را ایفا کند!»
«مم.»
سرم را تکان دادم.
نقش شکارچیان رتبهبالا این بود که به طور مداوم به برج حمله کنند. ما به سمت بالا حرکت میکردیم، پرچمهایمان را میکاشتیم و به کسانی که ما را دنبال میکردند نشان میدادیم که هنوز «راه بیشتری برای رفتن» داریم. ما مسیر را به آنها نشان میدادیم. و وقتی آنها این مسیر را میدیدند، به آنها امید میداد.
در ازای آن، ما قدرت و اختیار داشتیم.
مسئولیتی که جانمان را برایش به خطر میانداختیم.
«پادشاه مرگ. در مبارزه تمرینی امروز صبح چه اتفاقی افتاد؟ قیافه قدیس شمشیر طوری است که انگار تپهای از مدفوع میل کرده است!»
«شاید باید بره دستشویی. بیا به خاطر مراعات حال بزرگترها، این جلسه رو هر چه زودتر تموم کنیم.»
«اوه، نه! قدیس شمشیر، اگر میخواهید از سرویس بهداشتی استفاده کنید هیچ اشکالی ندارد. ما میتوانیم چند دقیقه بیشتر صبر کنیم. اینطور نیست که طبقه ۳۱ قرار باشد فرار کند. اوه. آیا یبوست دارید؟ این میتواند کمی مشکلساز باشد.»
«شماها...»
«همم.»
جنگجوی صلیبی سرفه آرامی کرد.
«حالا که همه اینجان، بیاید شروع کنیم.»
جنگجوی صلیبی سپس سرش را چرخاند تا به هاموسترا نگاه کند.
هاموسترا در سکوت کنار میز ایستاده بود و هنوز لباس یکی از کارکنان کافه را به تن داشت. هاموسترا دیگر کتابدار کتابخانه بزرگ نبود. حالا، او فقط یک کارمند پارهوقت در کافه کتابخانه پلانتاریوم بود.
«پس [کتابدار] رو صدا کن.»
«مم. متوجهم.»
هاموسترا پیش از اینکه از کافه کتابخانه بیرون برود، لبخندی زد. نه از در جلویی، بلکه از در پشتی. جایی که تابلویی روی آن نصب شده بود و میگفت: «عبور فقط برای کارکنان مجاز است».
کمی بعد.
کودکی با لباس خواب پشمالو به دنبال هاموسترا به اتاق برگشت.
«صدام کردین...؟»
کودک با صدای بلندی خمیازه کشید.
«آه، پادشاه مرگ. خیلی وقته ندیدمت.»
کودک بالشی را در آغوش گرفته بود، انگار که تازه از خواب بیدار شده است. بالش بزرگ بود و طرح هلوهای رنگارنگی روی آن نقش بسته بود.
مهم نبود چطور به او نگاه میکردید، فکر میکردید فقط یک بچه کوچک است.
پنجره اطلاعات
[بانویی که در سراب راه میرود به شما درود میفرستد.]
این همان موجودی بود که به عنوان کتابدار در طبقه ۳۰ جانشین هاموسترا شده بود. این هیچ صورت فلکی معمولیای نبود، بلکه یکی از به اصطلاح «ستونها» بود.
کمی تعظیم کردم.
«آره. خیلی وقته ندیدمتون، بانوی من.»
بعداً فرصتی پیش میآمد تا درباره آن صورت فلکی صحبت کنم.
فعلاً حقیقت مهم این بود که [بانویی که در سراب راه میرود] مسئول کتابخانه بزرگ و آخرالزمانها بود. همچنین این یک حقیقت بود که او در حین حمله ما به برج، به عنوان راهنما و یاریرسان عمل میکرد.
«همم.»
بانو با چهرهای خوابآلود به دور میز نگاه کرد.
«همه رتبهبرترها اینجا جمع شدهن... قصد دارید از همین امروز شروع کنید؟»
«درسته.»
این ارباب اژدهای سیاه بود که به نمایندگی از ما جواب داد.
«شما دو ماه پیش به ما گفتید که مرحله بعدی هر وقت که ما بخواهیم باز میشه. ما تمام برنامهریزیهامون رو تموم کردیم، برای همین میخوایم از امروز شروع کنیم.»
«هه. سرعتتون خیلی بالاست...»
بانو با دستهای کوچکش چشمهایش را مالید.
«این رو فقط برای این میگم که یه وقت دچار سوءتفاهم نشده باشید. برای حمله به برج هیچ محدودیت زمانیای وجود نداره. مهم نیست ۶۰۰ روز طول بکشه یا ۱۲۰۰ سال. حتی اگه اصلاً نتونید پاکسازیش کنید هم مشکلی نیست. واقعاً مطمئنید که میخواید امروز طبقه ۳۱ رو باز کنید؟»
«درسته. ما...»
«آه. ببخشید، سیاه کوچولو. اما روی صحبتم با تو نبود.»
بانو حرف ارباب اژدهای سیاه را قطع کرد.
«این چیزیه که فقط نفر اول میتونه در موردش تصمیم بگیره. قانون اینه. توی هر برجی هم همینطوره. تو در حال حاضر رتبه سومی، پس حق نداری تصمیم بگیری.»
«......»
ارباب اژدهای سیاه دهانش را بست.
«ببخشید. حتماً با خودت فکر میکنی که خیلی ازخودراضی و سختگیرم، نه؟ متأسفانه قانون، قانونه، مخصوصاً توی برج. همهچیز به کسی بستگی داره که در جایگاه اول قرار داره. راستش رو بخوای، شماها خیلی خوششانسید. در گذشته...»
«بانو.»
هاموسترا به آرامی از گوشهای به حرف آمد.
«نمیخوام به روتون بیارم، اما دارید خیلی حرف میزنید.»
«آه. ببخشید. از وقتی اومدم اینجا همش خوابم میاد... به هر حال، شمشیری. مطمئنی که میخوای طبقه ۳۱ رو باز کنی؟»
بانو داشت به شکارچی رتبه یک برج نگاه میکرد. قدیس شمشیر.
«......»
قدیس شمشیر به آرامی نگاهی به اطراف انداخت. هر شکارچیای که با نگاه پیرمرد تلاقی میکرد، به نوبه خود سر تکان میداد. وقتی جنگجوی صلیبی که نگاهش در آخر به او افتاد نیز سرش را تکان داد، قدیس شمشیر بالاخره دهان باز کرد.
«مایل هستم که بازش کنم.»
«همم. متوجه شدم.»
بانو دستهایش را از هم باز کرد.
بالشی که در آغوش داشت روی زمین افتاد.
«من، [بانویی که در سراب راه میرود]، به عنوان راهنمای موقت این برج، سفر شما به سوی بهشت رو به رسمیت میشناسم.»
ناگهان، صدایی طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
[اعلام به همه.]
[امروز، مرحله بعدی باز شده است]
این صدای برج بود.
«مم. از اونجایی که همه اینجا هستن، از تشریفات میگذرم...»
بانو دستش را تکان داد.
سپس، لیستی در برابر چشمان ما ظاهر شد.
پنجره اطلاعات
۱. نژاد خالص
۲. نژاد اهریمن
۳. نژاد حلزون
۴. نژاد فرشته
۵. نژاد باستانی
مهم نبود چقدر پایین میرفتم، انگار لیست پایانی نداشت. دهها و صدها نام یکی پس از دیگری ردیف شده بودند.
'بالاخره وقتش رسید.'
در حالی که قلبم در سینه میکوبید، تمام تلاشم را کردم تا خونسردیام را حفظ کنم.
با این حال، به نظر میرسید همراهانم بیشتر کنجکاو بودند تا هیجانزده. همه آنها با ابروهای در هم گرهخورده به لیست نگاه میکردند.
در این موقعیت، اولین کسی که سوال پرسید، طبیعتاً مفتش بدعتکار بود.
«این چیست؟»
«سوال خوبیه.»
بانو خندید.
شاید از پاسخ دادن به سوال ما خوشحال بود.
«سعی کنید روشون ضربه بزنید. خودتون متوجه میشید.»
وقتی مفتش بدعتکار کلمات بانو را شنید، روی 'نژاد خالص' ضربه زد.
پات.
بلافاصله پس از آن، هولوگرامی در ذهن ما نقش بست.
پنجره اطلاعات
[نژاد خالص]
درجه انقراض: F (بدون خطر)
ضربالمثل: «ما جهان را تعیین میکنیم.»
توضیحات: نژادی با تواناییهای متوسط. بسته به جهان، نژاد خالص میتواند برده سایر نژادها باشد یا به عنوان اربابان آن جهان حکومت کند. «ما نمایندگان موجودات هوشمند هستیم.» نژاد خالص ادعا میکند که خالصترین موجودات است—به عبارت دیگر، انسانهای خالص. به گفته آنها، متوسط بودن طبیعی است و آنها آن را به عنوان استاندارد خود تعیین میکنند.
استعدادها: [تغییر موضع سریع]، [میراث سوابق]، [علاقهمند به میدان]
تکاملها: هیچ
نامهای مستعار: انسان، هیوم، هومو ساپینس، و غیره.
تصویری در کنار اطلاعات شناور شد.
هر طور که نگاه میکردیم، موجود نشان داده شده دقیقاً شبیه ما بود.
«......»
قلبم حتی تندتر شروع به تپیدن کرد.
اگر درست به خاطر داشته باشم، مرحلهای که داشتیم واردش میشدیم...
«این یک جنگ نژادی است!»
جنگ نژادها.
«هر کدوم از شما باید یک نژاد رو انتخاب کنید! اون نژاد شما رو به عنوان خدای خودشون میپرستن و تمدنهاشون رو بر اساس خواستهها و دستورات شما توسعه میدن.»
انتخاب یک نژاد از میان صدها نژاد.
در گذشته، امپراتور شعله که نفر اول رتبهبندی بود، نژاد پری را انتخاب کرد. او نژادی را انتخاب کرد که اغلب 'الف' نامیده میشد. و آن پریها را مثل هر چیز دیگری دستکاری کرد. این روند چنان وحشتناک بود که ترجیح میدادم به آن اشارهای نکنم.
با این حال، چیزی که میتوانستم بگویم این بود که هرگز فکر نمیکردم الفها بتوانند به چنین نژاد خشن و بیرحمی تبدیل شوند.
'برای خدای آتش!'
الفها در حالی که این کلمات را فریاد میزدند، به جلو یورش میبردند و نژادهای دیگر را با کمال میل قتلعام میکردند.
این نمونهای از فاجعهای بود که وقتی شکارچی رتبه اول از نظر روانی بیثبات بود، میتوانست رخ دهد.
«همم.»
مفتش بدعتکار سرش را به یک طرف کج کرد.
«منظورتان از 'توسعه تمدنشان' دقیقاً چیست؟»
«دقیقاً همون. تمدنشون رو به هر شکلی که دوست دارید توسعه بدید. میتونید تمدنی از راهزنهای جنگطلب بسازید، یا میتونید تمدنی از دانشمندان خلق کنید که دانش رو میپرستن. همهچیز به خودتون بستگی داره. آه، درسته. اینطوری بگم فهمیدنش راحتتره؟»
بانو قبل از اینکه خم شود و بالشش را بردارد، به آرامی آه کشید.
«این بار، همه شما...»
سپس، در حالی که بالش هلوییرنگ را در دست داشت، لبخند زد.
«...تجربه میکنید که صورت فلکی بودن چه حسی داره!»
همهمهای در اتاق پیچید.
در همین حین، چشمان من به لیست دوخته شده بود و سعی میکردم تصمیم بگیرم کدام نژاد بهترین انتخاب خواهد بود.
'زیرنژاد اژدها. این بچهها همهشون مثل اژدها درنده و قدرتمند به نظر میرسیدن، اما آیا در واقعیت به وایورنها نزدیکتر بودن؟ پریها... شاید قبل از بازگشتم اونها رو انتخاب میکردم. اما حالا، فکر استفاده از پریهایی که امپراتور شعله زمانی ازشون استفاده میکرد، زخمهای عمیقی بر قلب لطیفم به جا میذاره...'
- دیوونه.
به هو-ریونگ نوچنوچ کرد.
- فقط همون نژاد خالصِ ساده رو انتخاب کن. تو خودتم یه خالصی. به عنوان عضوی از این نژاد، بهتر از هر کسی میدونی چطور باید بزرگش کنی.
'نه.'
کاملاً واضح بود که باید کدام نژاد را انتخاب کنم.
پنجره اطلاعات
۱۰۳. نژاد دوکبی
در سکوت، نام آن نژاد را لمس کردم.
پنجره اطلاعات
[نژاد دوکبی]
درجه انقراض: A (بسیار خطرناک)
نامهای مستعار: گابلین، و غیره.
گابلین.
با نگاه کردن به این کلمه دو بخشی، احساس کردم جریان برقی از بدنم عبور کرد.
چطور میتوانستم احساس این جریان را بیان کنم؟
عشق؟
سرنوشت؟
نه.
'من بازگشتکنندهای هستم که ۱۱ سال به گذشته برگشته.'
پس این-
'باید به دستش بیارم.'
کارتی از جیبم بیرون آوردم.
این برگ برندهای بود که برای مدتی بسیار طولانی با دقت نگهش داشته بودم.
رازی که هیچکس حتی نمیتوانست تصورش را بکند.
'وقتش رسیده.'
روی این کارت، که رنگش بینهایت شبیه به مدفوع بود، حروفی پیچیده حک شده بود.
پنجره اطلاعات
[جامعه عالی گابلین]
رتبه: F
تأثیرات: پادشاه گابلین غرق در افکارش بود. «سطح فرهنگ ما گابلینها خیلی پایینه. همه زبانها به 'کرک، کرک' ختم میشن. من نمیتونم با این وضع، شأن و منزلتم رو نشون بدم!» سپس، ذهن نابغه پادشاه گابلین جرقهای زد. «درسته! از این به بعد، من به جای 'کرک'، 'گورک' میگم. گورک! این تلفظیه که کاملاً برازنده یک پادشاه ارزشمنده.»
※ با این حال، درگیریهای درون قبیله بدتر میشود.
※ این مهارتی است که از هیولای پادشاه بزرگ گابلین کپی شده است.
- هوی؟ هوی. یه لحظه صبر کن.
تقریباً میتوانستم تغییر حالت چهره روحی که پشتم بود را حس کنم.
- این کار رو نمیکنی، مگه نه؟ گونگجا. حتی اگه یکی از عوضیترین حرومزادههای دنیا هم باشی، دیگه تا این حد بد نیستی. مگه نه؟
حالت چهرهام جدی و باوقار بود.
'گابلین.'
با لحنی استوار در ذهنم اعلام کردم.
'من گابلین رو انتخاب میکنم.'
به هو-ریونگ برای لحظهای ساکت شد.
سپس منفجر شد.
- هوی! حرومزاده روانی!!
حالا.
وقت اوجگیری بود.
(یادداشت مترجم:
۱. شیانگ یو یکی از بزرگترین ژنرالهای تاریخ چین است و به خود لقب «پادشاه هژمون چوی غربی» را داده بود. گفته میشود که او در تمام نبردها به جز یکی، یعنی آخرین نبردش، پیروز شده بود.)