چپتر 16: تو هم مهارت داری؟ (۳)
چپتر 16: تو هم مهارت داری؟ (۳)
یک هفته گذشت.
-گور...
هیولا در حالی که صدایی شبیه به جوشیدن کتری آب درمیآورد، تلوتلو خورد. یک پادشاه گابلین. عضو ارشد طبقه ۵ سقوط کرده بود.
با چهرهای مصمم به صورت پادشاه گابلین نگاه کردم.
«گور.»
این هیولا قویترین چیزی بود که در این هفته دیده بودم. آه، چند بار مرده بودم تا به این هیولا برسم؟ با این حس که دارم یک جنگجوی شجاع دشمن را بدرقه میکنم، پادشاه گابلین را راهی کردم...
-چرت و پرت نگو. زامبی روانی.
«آه. خدایا. به زور تونستم بعد از ۶ سکه این رو شکار کنم. نمیتونی بذاری تو آرامش تماشا کنم؟»
۶ سکه یعنی ۶ تا از جانهایم را وسط گذاشته بودم. الان روی سکه ششم بودم، پس برای رسیدن به این پادشاه گابلین ۵ بار مرده بودم.
به هو-ریونگ پوزخند زد.
-اگه بعد از شکار یه هیولا اینطوری غرق فکر بشی، رسماً یه روانی هستی. من فقط حقیقت رو میگم.
«واو، که اینطور. شخصیت امپراتور شمشیرِ ما چقدر عالیه.»
شاید از مکالمهمان متوجه شده باشید، اما من حالا به هاله عادت کرده بودم. زمان هنوز هم به خاطر اثرات اکسیر به کندی میگذشت.
فقط مسئله این بود که با متمرکز کردن هالهام روی زبانم، خیلی سریعتر از حالت عادی حرف میزدم.
«گورک.»
هرچند این یک پیروزی شرافتمندانه نبود و برای برد از حقههای کثیفی استفاده کرده بودم.
یک کارت به رنگ مدفوع بیرون کشیدم و آن را بررسی کردم.
پنجره اطلاعات
[جامعه عالی گابلین]
رتبه: F
اثرات: پادشاه گابلین غرق در فکر شد. «سطح فرهنگ ما گابلینها خیلی پایینه. همه زبانها به کرک، کرک ختم میشه. من نمیتونم شأن و منزلتم رو با این نشون بدم!» سپس، ذهن نابغه پادشاه گابلین جرقهای زد. «درسته! از این به بعد، من به جای کرک، میگم گورک. گورک! این تلفظیه که کاملاً برازنده یک پادشاه ارزشمنده.»
※ با این حال، درگیریهای درون قبیله بدتر میشود.
※ این مهارتی است که از هیولای پادشاه بزرگ گابلین کپی شده است.
نوچنوچ کردم.
«گابلینها نگران غیرضروریترین چیزها هستن. کرک و گورک که اساساً یه چیزن.»
-برای همینه که اونا گابلینها هستن. آدما هم تفاوت چندانی باهاشون ندارن.
«چی؟»
-داشتم با خودم حرف میزدم.
وقتی میخواستم از او بپرسم منظورش چیست، صدایی در سرم طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
[وجود شما در حال واضحتر شدن است.]
صدایی بود که هرگز قبلاً نشنیده بودم.
با این حال، میدانستم چه معنایی دارد. بازیکنان بیشماری به آن شهادت داده بودند و حتی ویدیوهای خودشان را در این باره نشان داده بودند.
«بـ، بالاخره!»
لحظه ارتقای سطح بود!
پنجره اطلاعات
[سطح شکارچی کیم گونگجا در حال توسعه است.]
«آه...»
لحظه تکاندهندهای بود. من تمام عمرم را به عنوان یک شکارچی رتبه F زندگی کرده بودم. همیشه نگران بودم که شاید تا آخر عمرم مجبور باشم همینطور زندگی کنم. اما من مهارت کپی کردن و مهارت بازگشت را داشتم و حالا، پس از پشت سر گذاشتن موانع پر از درد و رنج... لحظه ارتقای سطح بالاخره برای من فرا رسیده بود.
پنجره اطلاعات
[جایگاههای مهارت شما در حال افزایش است!]
پنجره اطلاعات
[رتبه شکارچی شما اکنون کلاس E است!]
هرچند که فقط یک کلاس E بودم.
پنجره اطلاعات
[باشد که شانس با شما یار باشد.]
هوووش!
هاله سرخ از پاهایم شعلهور شد. چیزی شبیه به یک مایع قرمز رنگ بدنم را پوشاند. سپس، دوباره به پایین لغزید و ناپدید شد.
-...اون آتشبازی بود؟
به هو-ریونگ اخم کرد.
-یا خون؟ همم. گیجکنندهست. فکر کنم یا آتشبازی بود یا خون...
«اون فقط یه جلوه برای ارتقای سطح بود، مگه نه؟»
-فقط یه جلوه نیست که باحال به نظر برسه.
به هو-ریونگ پشت سرش را خاراند.
-یه جور نشانهست.
«نشانه؟»
-اوهوم. نوع جلوهای که خودش رو نشون میده، شکل هاله رو تعیین میکنه. حتی اون امپراتور شعله که کشتی. شکل هاله اون یارو احتمالاً آتش بوده.
«میگی آتشبازی.»
سعی کردم به یاد بیاورم. صحنهای که امپراتور شعله، قدیسه را با آتش در زاغهها به قتل رساند. مرور دوباره این خاطره اصلاً خوشایند نبود، اما... قطعاً به نظر میرسید که یو سو-ها با شکل هالهای سر و کار داشت که به آتش مربوط میشد.
-شکل هاله یه شکارچی معمولاً بر اساس تروما اونا شکل میگیره.
تروما.
-اتفاقات مهم. صحنهها. خاطرات. همون چیزایی که نقاط عطف زندگیت هستن، به عنوان شکل هاله تو ظاهر میشن. مثل تجسم ناخودآگاه یه نفر؟ خب، لزوماً نباید یه تروما منفی باشه. اما معمولاً هستن.
«جالبه.»
-از چیزی که من میتونم بگم، مال تو یا آتشه یا خون.
با گوش دادن به حرفهایش، کنجکاو شدم.
«حالا که اینو میگی... شکل هاله قدیس شمشیر چیه؟»
-نور ماه.
به هو-ریونگ با بیخیالی این را پراند.
-بابابزرگ مارکوس میگفت وقتی جوون بود تو کوهستان گم شده. نمیخواسته بمیره، برای همین تا نوک قله بالا میره، و وقتی به قله میرسه، برگهایی که آسمون شب رو پوشونده بودن کنار میرن و آسمون پدیدار میشه. وقتی به بالاترین نقطه میرسه، تمام پهنه سیاه آسمون شب رو میبینه.
نور ماه.
-میگفت اون موقع به یه چیزی فکر کرده. اینکه ماه از خودش نوری نداره، بلکه با نور خورشید میدرخشه. حتی زندگی کسی که فقط پذیرندهست هم میتونه فراتر از زیبایی باشه. آه. من هم دلم میخواد با دریافت اون نور بدرخشم.
«...»
-میگفت اونقدر براش خاطرهانگیز بوده که تو تمام طول عمرش اون رو تو قلبش نگه داشته.
با شنیدن داستانش احساس بیقراری کردم.
«اما گفتی اون موقع جوون بوده.»
-آره. وقتی ۱۲ سالش بود.
«کدوم بچه ۱۲ سالهای همچین افکار عمیقی داره؟»
به هو-ریونگ سر تکان داد.
-برای همینه که بابابزرگ مارکوس از شکم مادرش پیرمرد به دنیا اومده. نوچ نوچ. من وقتی ۱۲ سالم بود، فقط به این فکر میکردم که چطور قلدری که جلوم وایساده رو به مؤثرترین شکل ممکن له کنم.
«نه، فکر نمیکنم اون هم... خیلی عادی باشه...»
اگر قدیس شمشیر از بدو تولد یک پیرمرد بود، پس به هو-ریونگ چه بود؟ یک قلدر مادرزاد؟
-به هر حال، تو به طبقه ۵ عادت کردی. بیا بریم طبقه ۶.
«آه، راجع به اون.»
گفتم.
«نمیتونیم مستقیم بریم سراغ غول طبقه ۱۰؟»
-چی؟
«میدونم که میتونم مهارت یه هیولا رو کپی کنم. الان تا حدودی به هاله عادت کردم. فکر کنم الان بتونم از پس غول طبقه ۱۰ بربیام.»
به هو-ریونگ برای لحظهای دهانش را بست.
با نگاهی تند و تیز به من خیره شد.
-کیم گونگجا. یه تازهکار از همین الان داره زیادی مغرور میشه؟
«اصلاً اینطور نیست.»
با قاطعیت جواب دادم.
در دنیای ما، هیچکس برای چندین سال موفق به عبور از طبقه ۱۰ نشده بود. از آنجایی که جرئت کرده بودم بگویم آن منطقه با درجه سختی بالا را پاکسازی میکنم، نگرانی به هو-ریونگ درباره من کاملاً طبیعی بود.
«من واقعاً به خودم مطمئنم.»
اما واقعاً باور داشتم که میتوانم این کار را انجام دهم.
نه، من مطمئن بودم.
«اگه نتونم با ۲ سکه انجامش بدم، تو رو استاد صدا میزنم.»
-اوه؟ ۲ سکه؟
به نظر میرسید به هو-ریونگ وسوسه شده است.
-پسری که ۶ سکه داد تا غول گابلینها رو بگیره، میخواد غول طبقه ۱۰ رو فقط با ۲ سکه شکست بده؟ واقعاً؟ احتمالاً نمیدونی، اما من به این راحتیها نمیذارم آدما از زیر شرطبندی در برن.
«اما! یه شرط دارم.»
-هم؟
انگشت اشارهام را بالا آوردم.
«باید بدون هیچ پنهانکاریای بهم بگی باس طبقه دهم چه نوع مهارتی داره. نمیتونی در این مورد دروغ بگی. گول زدنم با کارتها هم ممنوعه.»
-هم. به نظر که خیلی آسونه.
«علاوه بر اون!»
نیشخند زدم.
«و اگه من بردم، باید من رو گونگجا-نیم صدا کنی. تا جایی که ممکنه مودبانه. با احترام کامل.»
-...
«چرا؟ ترسیدی؟ هه. اگه ترسیدی، باید بکشی کنار.»
تیک.
عبارتی که یک قلدر بیشتر از همه از آن متنفر بود، احتمالاً «ترسیدی؟» بود. و به هو-ریونگ یک قلدر معمولی نبود. او بزرگترین قلدری بود که تا طبقه ۹۹ بالا رفته بود.
عضلات صورتش تیک زد.
-تفو! این تازهکار داره امپراتور شمشیر بزرگ رو مسخره میکنه فقط به خاطر اینکه یه مهارت تقلبی داره؟ هوهوهو، باشه. بیا شرط ببندیم!
«شرط.»
-شرط! کیم زامبی، تو نمیتونی باس طبقه دهم رو مطیع خودت کنی و مجبور میشی تا آخر عمرت من رو سسونگ-نیم صدا کنی. آه! اما از اونجایی که نمیتونی بمیری، باید تا ابد بهم بگی سسونگ-نیم.
«نکنه مهارت توهمزایی هم داری؟ آماده شو تا به گونگجا-نیم خدمت کنی.»
-هه هه هه.
«که هه هه.»
هر دو به هم خیره شدیم و شیطانی خندیدیم.
شکارچیهایی که از دور در حال شکار گابلینها بودند، بین خودشان پچپچ میکردند.
«هی. اون یارو از قبل همش داره با خودش حرف میزنه.»
«و حالا حتی داره با خودش میخنده. مشکل روانی داره؟»
«هیس! ممکنه اینطرفی نگاه کنه. وانمود کن ندیدی، وانمود کن.»
«...»
...احتمالاً از حالا به بعد باید کمتر با خودم حرف میزدم.
با آرامش دهانم را بستم و به سمت طبقه دهم راه افتادم.
۴.
برخلاف سایر مناطق شکار، جلوی اتاق باس طبقه دهم یک دربان حضور داشت.
شخصی که از طرف انجمن شکارچیان فرستاده شده بود، با شنیدن حرفهایم اخم کرد.
«میخوای به تنهایی وارد اتاق باس بشی؟»
«بله.»
تنها دو ثانیه طول کشید تا حالت چهرهاش به شکلی دربیاید که انگار میپرسید: «این یاروی دیوونه دیگه کیه؟»
«اوم. نمیدونم اخبار دفعه قبل رو دیدی یا نه... ۳۰ عضو افتخاری از گیلد اژدهای سیاه. به همراه ۴ نفر از بالاترین رتبهدارها، اما همشون شکست خوردن. تنهایی شکار کردن یعنی خودکشی.»
«خب که چی؟»
من کاملاً مطمئن بودم.
«فرستادن یک شکارچی به حملهای که خودش میخواد، از قوانین انجمنه.»
«درسته اما...»
چهرهای مضطرب به خود گرفت.
«ببخشید، اما من اسم تمام شکارچیهایی که وارد اینجا میشن رو یادداشت میکنم. احتمالاً رئیسم این لیست رو بررسی میکنه... و در نهایت من میشم اون آدم بده که گذاشته یه شکارچی بمیره. لطفاً شرایط من رو هم در نظر بگیر.»
«ممم.»
باید چه کار میکردم؟ با آرامش چانهام را نوازش کردم.
-چی؟ انجمن شکارچیان؟ ما تو دنیای من هیچوقت همچین کسایی رو نداشتیم!
منظورم این بود که من تنها کسی بودم که آرامش داشت.
-این احمقهای نادون! اصلاً از این سیاستبازیهای لعنتیشون برای ساختن گیلدها و انجمنها خوشم نمیاومد. برای همینه که هنوز تو این طبقه دهم کوفتی دارن التماس میکنن! هی، کیم زامبی! فقط این یارو رو کتک بزن و برو تو اتاق باس.
چی؟ چرا باید یه آدم بیگناه رو کتک بزنم؟
-جرئت کرده راهت رو ببنده.
او نه تنها یک روانپریش بود، بلکه مثل یک پشه هم روی اعصاب میرفت.
«دربان-نیم.»
در دلم نوچی کردم و کیسهای بیرون آوردم.
«میبینم که سخت کار میکنی. حق با شماست. اینکه بخوام تنهایی تلاش کنم فقط یه نقشه خودکشیه. اما... من واقعاً میخوام خودم رو بکشم.»
«ببخشید؟»
«این روزها خیلی خستهام...»
لبخند تلخی زدم.
«دوستدخترم یک سال پیش فوت کرد. چند وقت پیش، قلعه کیمیاگری گفت که یه بیماری لاعلاج دارم. حتی اگه زنده بمونم، فقط نیم سال طول میکشه، و من اعتماد به نفس این رو ندارم که اون نیم سال رو بدون دوستدخترم تحمل کنم.»
«آه...»
-چی؟
به هو-ریونگ چهرهاش را در هم کشید.
-این یارو زامبی داره چه چرت و پرتی میگه؟
نادیدهاش گرفتم. و به زمزمه کردن با دربان ادامه دادم.
«اما حتی اگه یه رتبهپایین باشم، بازم یه شکارچیام. نمیخوام وارد بیمارستان قلعه کیمیاگری بشم و همش به این فکر کنم که کی قراره بمیرم. حتی اگه بمیرم... میخوام تا لحظه آخر با یه هیولا مبارزه کنم.»
«شما همچین...»
با چهرهای ترحمانگیز به من نگاه میکرد. میدانید که. همان چهرهای که مردم وقتی به بدبختیهای دیگران گوش میدهند، به خود میگیرند.
«این پولیئه که از مبارزاتم جمع کردم.»
کیسه را به دربان دادم. داخلش ۱۰۰ طلا بود.
«به هر حال جایی برای خرج کردنش ندارم... میتونی برای خودت برش داری.»
«مـ... من نمیتونم این پول رو قبول کنم!»
«من میخوام با خیالی آسوده این دنیا رو ترک کنم، دربان-نیم. و لطفاً یادداشت نکن که من وارد اینجا شدم. این آخرین درخواست زندگی شکارچیِ منه...»
چهرهاش سنگین شد، انگار که میخواست گریه کند. و البته احتمالاً بخشی از آن سنگینی به خاطر آن کیسه پول بود.
«...بسیار خب. برو داخل. من هیچی ندیدم...»
-ها، اینو باش.
او کاملاً گیج شده بود.
-هی. شما دو تا دارین فیلم بازی میکنین؟ این یه شوخی نیست، درسته؟
در هر صورت، دربان اجازه داد وارد شوم.
او را ترک کردم و به داخل رفتم. یک مسیر سنگفرش شده بود. مکانی که باس طبقه دهم در آن اقامت داشت، شبیه به یک اقامتگاه مجلل متعلق به یک خانواده اشرافی قدیمی بود. در مسیر سنگفرش شده قدم زدم.
طبقه دهمی که امپراتور شعله یو سو-ها پاکسازی کرده بود.
جلوی در بزرگ ایستادم.
به آرامی در را هل دادم و باز کردم.
این بار فرق میکنه. به جای امپراتور شعله... نه.
غیژژژژ.
در با صدای بلندی باز شد.
من افسانهای پرزرق و برقتر از امپراتور شعله مینویسم.
یک قدم به جلو برداشتم.
و شروع شد.
-هاهاهاهاها!
صدای خندهای از اطرافم شنیدم. در همان زمان، دری که از آن وارد شده بودم بسته شد. بوم! در یک لحظه، اطرافم تاریک شد و خندههای مورمورکننده بلندتر شدند.
شمعها یکییکی روشن شدند.
-میخوای با من بازی کنی؟
اینجا و آنجا. شمعها بدون اینکه کسی به آنها دست بزند روشن میشدند. هر جا که شمعی روشن میشد، عروسکهایی وجود داشتند. عروسکهای کوچکی که بچهها با آنها بازی میکردند.
-میخوای با ما بازی کنی؟
عروسکها صحبت کردند.
-گرگم به هوا؟ گل شکوفه داده؟ قایمموشک؟
-یخها آب شدن. گلها پاره شدن. بیا قایمموشک بازی کنیم!
-بیا! با ما بازی کن! با ما قایمموشک بازی کن!
-هاهاهاها!
آماده شدم.
«بسیار خب. باهاتون بازی میکنم.»
هالهای که در بدنم پرورش داده بودم، اوج گرفت.
انگار که منتظرم بود، صدایی در سرم طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
شما وارد مرحله باس شدهاید.
پنجره اطلاعات
چالشگر، شکارچی کیم گونگجا است. ۱ نفر.
پنجره اطلاعات
امیدواریم شانس با شما یار باشد.
مرحلهای که بشریت هنوز آن را پاکسازی نکرده بود.
«قایمموشک اقامتگاه آتش دوزخی» آغاز شد.