چپتر 163: امپراتوری بزرگ حلزونها. (۱)
چپتر 163: امپراتوری بزرگ حلزونها. (۱)
۱.
بلافاصله بعد از پاکسازی مرحله.
به زور به طبقه ۳۲ کشیده شدم، جایی که همرزمان شکارچیام را همراه با [بانویی که در سراب راه میرود] پیدا کردم. بانو که در میان آنها نشسته بود، بالشی با ظاهری عجیب را در آغوش داشت.
«نه. اون...؟»
با دقت بیشتر، فهمیدم که آن یک بالش نیست، بلکه یک عروسک پولیشی حلزون است.
نمیتوانستم باورش کنم.
از آنجایی که عروسک حلزون وجود داشت، برایم سوال شد که آیا عروسک گابلین هم هست یا نه...
«من یه عروسک گابلین هم دارم.»
«ها؟»
«بیا.»
بانو انگار از ناکجاآباد یک عروسک گابلین بیرون کشید. عروسک گوشهای دراز، دماغی چاق و گونههایی برجسته داشت.
«اوه، اینو از کجا آوردی...؟»
«خودم درستش کردم.»
«میشه نشونش بدی به...»
درست زمانی که میخواستم بهعنوان خدای گابلینها یک درخواست کاملاً مشروع بکنم، یک نفر حرفم را قطع کرد.
«داری چیکار میکنی؟»
ارباب اژدهای سیاه با چهرهای کلافه نگاهم کرد.
«اگه وقت داری که با صورت فلکی مسخرهبازی دربیاری، پس باید بریم مرحله بعدی. فقط ۲۴ روز طول کشید تا طبقه ۳۱ رو پاکسازی کنیم... نه، یعنی حس زمان من عجیب شده؟ هرچی باشه، سالها طول کشید تا طبقه ۱۰ رو پاکسازی کنیم. شاید...»
«واقعاً میتونی در حالی که اونو تو دستت گرفتی، این حرف رو بزنی...»
«ایـ... این فقط برای تحقیقه.»
ارباب اژدهای سیاه بهسرعت عروسک مینیاتوری خفاش را پشت سرش قایم کرد.
کنت و جنگجوی صلیبی هم به ترتیب داشتند با عروسکهای الف و پری دریایی ور میرفتند.
«من فقط دارم این آیتم رو بررسی میکنم. مگه پیدا کردن چیزی که مستقیماً توسط یه صورت فلکی ساخته شده باشه، نادر نیست؟»
«توضیحات آیتم خیلی جالبه.»
این آدمها...
«پادشاه مرگ، بیا.»
«آه. ممنون.»
عروسک گابلین را گرفتم و در حالی که به اطراف نگاه میکردم، آن را محکم در آغوشم فشردم.
ما در یک فضای کاملاً سفید بودیم. انگار یک کاغذ نقاشی سفید بود که تا بینهایت کشیده شده بود. و ما در مرکز آن ایستاده بودیم.
ممم.
«...اینجا طبقه ۳۲ئه؟»
این را پرسیدم، هرچند فکر نمیکردم آنجا طبقه ۳۲ باشد. و همانطور که انتظار داشتم، بانو در حالی که عروسک حلزون را در آغوش داشت، سرش را تکان داد.
«بهتره اینجا رو یهجور اتاق انتظار در نظر بگیرید. برای شروع طبقه ۳۲، همه شما اول باید "پاکسازی مرحله" رو اعلام کنید. آه. در مورد مار سمی (افعی)، اون از ۱۵ روز پیش اینجا منتظره.»
«فکر کردم از بیحوصلگی میمیرم!»
مار سمی (افعی) که روی زمین نشسته بود، چهرهاش در هم رفت.
«چرا اینقدر طولش دادید؟ من به بچههای کوچیکم رسیدگی کردم و بعدش تا جایی که میتونستم سریع زدم بیرون. حتی نمیتونستم تماشا کنم شماها دارید چیکار میکنید، برای همین مجبور شدم کل روز رو مدیتیشن کنم.»
«اونم با عروسک پری.»
«به مدیتیشن کمک میکنه. من از کاربردیترین و عملگرایانهترین استراتژیای که به ذهنم میرسید استفاده کردم، اما شماها چی؟ انتظار نداشتم اینقدر غرقش بشید. انگار...»
«نه. تو بیش از حد بیتفاوت بودی.»
جنگجوی صلیبی آهی کشید.
«بانو همون موقع که وارد طبقه ۳۱ شدیم اینو گفت. [از طبقه ۳۱ تا ۴۰، یک جنگ نژادی خواهد بود]. به عبارت دیگه، همیشه این احتمال وجود داشت که طبقات ۳۱ تا ۴۰ به هم متصل باشن. ممکنه مجبور بشیم به حکومت بر نژادهایی که تو طبقه ۳۱ انتخاب کردیم ادامه بدیم.»
«ها؟»
«اگه فقط بحث پاکسازی طبقه ۳۱ بود، حق با تو میشد، رهبر گیلد چن مو-مون. اما اگه قراره تا طبقه ۴۰ به حکومت ادامه بدیم، قضیه کاملاً فرق میکنه. حتی اگه ما حضور نداشته باشیم، بازم باید از قبل برای پیشرفتشون آمادهسازی میکردیم.»
رنگ از رخسار مار سمی (افعی) کمی پرید.
«صـ... صبر کن. اینو از کجا شنیدی؟»
«برای هر کسی که دقت کرده باشه، کاملاً واضحه.»
جنگجوی صلیبی آه سنگینی کشید.
«فقط بهش فکر کن، لیائو فان. تو عادت داری به چیزایی که ربطی به هنرهای رزمی ندارن توجه نکنی...»
«جـ... جدی؟ برای همینه که همهتون اینقدر تو طبقه ۳۱ موندید؟»
مار سمی (افعی) با چشمانی ناامید به اطراف نگاه کرد، به این امید که کسی حرفهای او را انکار کند.
متأسفانه، هیچ شکارچیای آنجا نبود که به خواستههای او اهمیتی بدهد.
«نگرانش نباش، مار سمی (افعی).»
برای دلداری دادنش، به شانهاش زدم و با مهربانی لبخند زدم.
«پا... پادشاه مرگ... راسته؟ جنگجوی صلیبی حتماً اشتباه کرده، مگه نه؟ امکان نداره من تنها کسی باشم که متوجه نشده...؟»
«حتی اگه قبیله تو نابود بشه، ما هنوز ششتا قبیله دیگه برامون باقی میمونه.»
«لعنتی!»
مار سمی (افعی) صورتش را میان دستانش پنهان کرد.
بانو در حالی که نمایش کوچک ما را تماشا میکرد، لبخندی شیطنتآمیز بر لب داشت.
«لازم نیست زیاد نگران باشید. هر هفت قبیله تا عصر بعدی زنده میمونن... به عبارت دیگه، همهشون به طبقه ۳۲ میرسن. به لطف تلاشهای سخت شما، دوران پیشاتاریخ خیلی سریع به پایان رسید. و حالا، نوبت دوران باستانه.»
باستان.
از طبقه ۳۱ تا ۳۲، یک شکاف زمانی بین دورهها وجود داشت.
«حداقل هزار سال گذشته.»
هزاران سال. کمی نگران گابلینها بودم، اما خوشحال شدم که بانو اعلام کرد آنها هنوز زندهاند.
اما بانو سپس حرف کاملاً غیرمنتظرهای زد.
«خب پس! حالا که همه اینجان، مرحله بعدی رو باز میکنم.»
عروسک حلزونی که بانو در دست داشت به هوا بلند شد و او روی آن خزید. سپس، مانند یک سوارهنظام سوار بر اسب، دستش را بالا برد و فریاد زد.
«تنظیمات طبقه ۳۲، ۲۰۰ سال بعد از طبقه ۳۱ئه!»
«...»
همراهانم همگی در سکوت به او خیره شدند. واکنش من هم فرقی نداشت.
«ها؟»
بانو تازه گفته بود ۲۰۰ سال، نه ۲۰۰۰ سال.
به عبارت دیگر، این یعنی دوران پیشاتاریخ در عرض ۲۰۰ سال به پایان رسیده و پس از آن دوران باستان آغاز شده بود.
«دویست سال؟ بانوی من، نکنه منظورتون دو هزار سال بود؟»
چهرهای گیج و سردرگم داشتم. غیرقابلباور بود.
در گذشته، حتی زمانی که امپراتور شعله از تمام امتیازاتش برای پرورش الفها استفاده کرده بود، فاصله بین طبقه ۳۱ و ۳۲ بیش از هزار سال بود. و حتی اگر حافظهام دقیق نبود، مطمئناً کمتر از ۵۰۰ سال نمیشد.
اما ۲۰۰ سال؟
یعنی واقعاً آن بچهها را اینقدر خوب بزرگ کرده بودیم؟
«درست شنیدی.»
بانو به نرمی لبخند زد.
«منم غافلگیر شدم. میدونستم که سریع عمل میکنید، اما فکر نمیکردم تا این حد سریع باشه. نه. در این مورد، فکر کنم باید بگم [کند] بود، نه [سریع]... هوم. به نظر میرسه گاهی اوقات، انتخاب مسیر طولانیتر هم میتونه یه میانبر در نظر گرفته بشه.»
«منظورت چیه؟»
«وقتی برسید به طبقه ۳۲ متوجه میشید. ههه.»
بانو عروسک گابلین را روی زمین سفید گذاشت. سپس دستانش را کاملاً باز کرد. (یادداشت مترجم: مگه عروسک گابلین رو نداده بود به گونگجا؟)
«حالا طبقه ۳۲ رو باز میکنم!»
«یک لحظه صبر کن.»
ارباب اژدهای سیاه به حرف آمد. او هم از اینکه فقط ۲۰۰ سال گذشته بود، شوکه به نظر میرسید.
«هنوز همهمون نرسیدیم. مفتش بدعتکار اینجا نیست.»
حق با ارباب اژدهای سیاه بود. در حال حاضر فقط شش نفر از ما در «اتاق انتظار» بودیم. یکی از اعضای گروهمان، یعنی مفتش بدعتکار، هنوز پیدایش نشده بود.
«ما فقط بعد از اینکه اون پاکسازی رو اعلام کنه میتونیم بریم طبقه ۳۲...»
«آه. لازم نیست نگران اون باشید. مشکلی نیست.»
بانو با بیخیالی دستش را تکان داد.
«همونطور که قبلاً گفتم، [هر کسی که باید اینجا باشه، اینجاست]. اگه نگران رتبه ۴، مفتش بدعتکار هستید، اون اولین نفری بود که به طبقه ۳۲ رسید و الان منتظر شماست.»
«...چی؟»
«همونطور که گفتم.»
بانو لبخند درخشانی زد.
«وقتی برسید اونجا خودتون متوجه میشید.»
پـاااات!
نور درخشانی ما را در بر گرفت.
۲.
وقتی چشمانمان را باز کردیم، دیدیم که در هوا شناوریم. جهان زیر پاهایمان گسترده شده بود.
دفعه قبل، چیزی که دیدیم یک جنگل بزرگ بود. اما این بار فرق داشت. نه جنگلی در کار بود، نه جویباری و نه نور خورشیدی که از میان برگها بتابد.
حتی آسمانی هم وجود نداشت.
- خدای من.
ارباب اژدهای سیاه با بهت زمزمه کرد.
- اینجا دیگه کجاست...؟!
جهانِ زیر پاهایمان.
منظرهای که ارباب اژدهای سیاه به عنوان «اینجا» به آن اشاره کرد، یک «شهر زیرزمینی» بود. شهری که تا به حال نه نامش را شنیده و نه دیده بودیم.
- خیلی سخته چون راه خونه خیلی دوره، ریم.
ناگهان صدایی تیز اما واضح طنینانداز شد.
- شنیدم نزدیک اون حفره بزرگ یه میخانه جدید باز شده...
- کاش میتونستم خدمت اجباری امسالم رو عقب بندازم، ریم.
موجودات کوچکی در سراسر شهر میخزیدند. درست است. آنها راه نمیرفتند؛ میخزیدند.
آنها حلزون بودند.
این موجودات نیمهشفاف به این طرف و آن طرف میخزیدند. با صدفهای حلزونی بزرگی بر پشتشان.
- این دیگه چه کوفتیه...؟
این شهر زیرزمینی. نه، این دنیای زیرزمینی با شهرهایی که به آنها عادت داشتیم بسیار متفاوت بود. این طبیعی بود. بالاخره، وقتی حلزونها به انتهای جادههایی که روی آنها میخزیدند میرسیدند، به سادگی شروع به بالا رفتن از دیوارها میکردند.
- همینطوری الکی از دیوارها بالا نرو، ریم!
- مسخرهبازی درنیار. هر دیواری برای ما یه جاده خوبه، ریم. خدا تصمیم میگیره کجا باید بریم، اما من میتونم تصمیم بگیرم چطوری به اونجا برسم، ریم.
حلزونها آزادانه و راحت از چپ به راست و از بالا به پایین حرکت میکردند.
این یک دنیای زیرزمینیِ عظیم بود.
ساختمانهای بزرگ متعددی وجود داشتند که به نظر میرسید بیش از ۲۰ طبقه ارتفاع داشته باشند، اما هیچکدام پله نداشتند. حلزونها به سادگی از دیوارها بالا میرفتند و از پنجرهها به داخل میخزیدند.
- اجاره ماهیانه این چند روزه خیلی بالا رفته، ریم...
- حیف شد، اما فکر کنم این زمستون رو باید تو همین «صدف قدیمی» خودم بمونم...
حتی بعضیهایشان صدف نداشتند.
این حلزونهای بیصدف در غارهای کوچکی که در آن لانه کرده بودند، دور هم جمع میشدند. آنها همچنین جواهرات آبی درخشانی را جابهجا میکردند. هر زمان که یک حلزون این جواهرات را میبلعید، بدن نیمهشفافش به رنگ آبی میدرخشید. گویی بدنشان واقعاً به رنگ آبی درآمده بود.
- ریم... امروز برای این یه لقمه خیلی سختی کشیدم، ریم...
- از روی درخششون به نظر میاد اون حرومزادهها این بار چیزای خوبی برامون نگه داشتن، ریم.
- شانس آوردیم. این روزها، تاجرها هیچ اخلاق و وجدانی ندارن. چطور میتونن حتی با سیگارهای سنگی هم تقلب کنن؟ این کاری نیست که آدمای عادی انجام بدن. ریم.
- بذار منم یه مزهای بکنم...
ماجرا به همین جا ختم نمیشد.
- زودتر بار رو جابهجا کن، ریم!
یک حلزون شاخک خود را تاب داد. پک! و صدای برخورد با گوشت به گوش رسید. موجودی که ضربه شاخک به او خورده بود، در حالی که سنگهای سنگینی را روی یک گاری میگذاشت، ناله کرد.
نژاد اصیل.
موجوداتی که مار سمی (افعی) بر آنها حکومت میکرد.
- واقعاً که این نژاد اصیل خیلی تنبلن! ریم!
حلزونی که به نظر میرسید سرکارگر باشد، غرولند کرد.
- با اینکه اینهمه براشون پول دادیم، تا چشم ازشون برمیداریم، سعی میکنن یه غلطی بکنن. ما نجاتشون دادیم، بهشون غذا دادیم، لباس پوشوندیم و گذاشتیم بخوابن. نمیدونم چرا هنوز اینقدر نمکنشناسن.
- درسته. فقط به خاطر اینه که این بردهها میتونن یکم بهتر بالا برن و زور بازو دارن. وگرنه این نژاد بیصدف هیچ فایده دیگهای نداشتن.
- هی، برده. یه بار بگو «ریم»، ریم. اگه بتونی درست تلفظش کنی، ولت میکنم.
حلزونها بسیار کوچکتر از نژاد اصیل بودند. نژاد اصیل بدنهایی به اندازه اورکها داشتند و یک شاخ در وسط پیشانیشان بود. با این حال، به نظر میرسید از این حلزونها که فقط تا کمرشان میرسیدند، میترسیدند.
- ری... ریمی.
- دیدی؟! این برده حتی نمیتونه «ریم» رو درست بگه، ریم! اینا اونقدر پست و حقیرن که حتی نمیتونن کلمه مقدس رو به زبون بیارن. موجودات بیمصرف. فقط سنگها رو جابهجا کن!
- وو.
خدای من.
آیا حلزونها اسپرایتها را برده خود کرده بودند؟
- نه... این... دیگه چه کوفتیه...
دهان مار سمی (افعی) از تعجب باز ماند.
به طور ناگهانی، نژاد او تبدیل به برده شده بودند.
- ایـ... این اصلاً با عقل جور درنمیاد. مـ... من قبل از ترک طبقه ۳۱ام هر کاری از دستم برمیومد انجام دادم! بهشون یاد دادم چطور شمشیر و نیزه بسازن، بهشون یاد دادم چطور بجنگن... پس این دیگه چیه؟ چرا نژاد من برده شدن؟!
- آرا.
در همین لحظه بود که صدای آشنایی را شنیدیم...
- بالاخره میتوانم چهرههایی که دلم برایشان تنگ شده بود را ببینم!
او مفتش بدعتکار بود.
- آهاها. پس بالاخره تشخیص داد که ما وارد عصر جدیدی شدهایم. همم. وقتی بخواهد کند باشد، کند است و وقتی بخواهد سریع باشد، سریع است. نه. اگر بخواهم از یک دیدگاه بیطرفانه به آن نگاه کنم، گمان میکنم خیلی سریع این موضوع را تشخیص داد!
مفتش بدعتکار مثل همیشه بود. همان ردای سیاه کشیشی را بر تن داشت و همان لبخند همیشگی بر لبانش نقش بسته بود. به همین دلیل بود که مار سمی (افعی) وقتی به سمت مفتش بدعتکار هجوم برد، هیچ چیز عجیبی احساس نکرد.
- هی! ای حرومزادهی روانی!
- آه، بله؟
- چطور این اتفاق افتاد؟ چرا نژاد من بردههای نژاد تو شدن؟!
مار سمی (افعی) یقه مفتش بدعتکار را گرفت و او را به شدت تکان داد. با این وجود، با وجود این تکانهای شدید، لبخند مفتش بدعتکار هیچ تغییری نکرد.
- تمام تلاشم را میکنم تا به طور خلاصه توضیح بدهم! تمدن فعلی حلزونها که من خلق کردم، به نیروی کار عظیمی نیاز داشت. بردهداری سیستم بسیار مفیدی برای تأمین نیروی کار است. کاملاً تصادفی، نژاد اصیل ۱۱۲ سال پیش به ما حمله کردند، و حلزونها آنها را شکست داده و اسیرشان کردند!
- چـ... چی داری میگی...؟
- آه. جای نگرانی نیست. رام کردن آنها سخت بود، زیرا نژاد بسیار مغروری هستند، و با اینکه هنوز هم کار دشواری است، اما حداقل توانستهایم تا حدودی روحیه آنها را در هم بشکنیم. شاید تا سه نسل دیگر، بتوانیم ماهیت این نژاد را به کل تغییر دهیم.
- ...
دهان مار سمی (افعی) باز ماند. به نظر میرسید که او قادر به درک حرفهای مفتش بدعتکار نبود. از سوی دیگر، سایر شکارچیها که تازه داشتند متوجه میشدند چه اتفاقی افتاده است، در سکوت به یکدیگر خیره شدند.
- ...آقای مفتش بدعتکار.
من دهانم را باز کردم و تصمیم گرفتم پیشقدم شوم.
- یه چیزی هست که میخوام ازتون بپرسم.
- آه، پادشاه مرگ! بله! شما میتوانید هر چیزی از من بپرسید.
مفتش بدعتکار لبخند زد. اگر دمی داشت، احتمالاً در آن لحظه شروع به تکان دادن آن میکرد. لبخندش مثل همیشه درخشان بود.
- همه ما بعد از پاکسازی طبقه ۳۱ام به اتاق انتظار رفتیم، اما شما اونجا نبودید. بانو هم گفت که شما اولین نفری بودید که وارد طبقه ۳۲ام شدید... این یعنی چی؟
- مم؟ آه. متوجهم. هاها.
مفتش بدعتکار قبل از اینکه سر تکان دهد، سرش را چند بار به عقب و جلو کج کرد.
- راستش را بخواهید، این بیان کاملاً درست نیست. من اولین نفری نبودم که به طبقه ۳۲ام رسیدم. در واقع، من هرگز طبقه ۳۱ام را ترک نکردم!
- ...
سکوت.
- ...ها؟
- دقیقاً همانطور است که گفتم، پادشاه مرگ! میدانم که همه شما یکییکی پاکسازی مرحله را اعلام کردید. برج به من گفت. با این حال، فکری به ذهنم رسید! اگر طبقه ۳۱ام به طبقه بعدی متصل است، آیا اصلاً نیازی به اعلام پاکسازی مرحله بود؟
- ...
- من کمی درباره چگونگی توسعه تاریخ بشر میدانم. و باور داشتم که این دانش قطعاً کمک بزرگی به توسعه تمدن حلزونهای من خواهد کرد. بنابراین، به برج گفتم که پاکسازی مرحله را اعلام نخواهم کرد.
- پس...
- بله! من
*** 164 - CH.159. [The Great Snail Empire. (2)].txt ***