چپتر 165: [امپراتوری بزرگ حلزونها. (۳)]
چپتر 165: [امپراتوری بزرگ حلزونها. (۳)]
بقیه، مثل مار سمی (افعی) و ارباب اژدهای سیاه یکی پس از دیگری کمی اخم کردند. حتماً آنها هم یک ماموریت دریافت کرده بودند.
حدس زدن محتوای آن چندان سخت نبود.
«شرط میبندم درباره کمک به فرار نژادهایی است که مسئولیتشان را بر عهده دارند.»
در همین زمان بود که مفتش بدعتکار هم لبخند زد.
«اوه؟»
احتمالاً او هم یک [ماموریت] دریافت کرده بود.
حدس زدن موضوع آن هم چندان سخت نبود.
«همین الان یک ماموریت دریافت کردم. ماموریتم این است که با جلوگیری از فرار نژادهای شما، از امپراتوری خودم محافظت کنم!»
دقیقاً برعکس ماموریت ما.
دفاع از امپراتوری.
«احتمالاً به شما ماموریت داده شده تا نژادهای مربوط به خودتان را از امپراتوری اسلایم نجات دهید. همم، چقدر جالب. اهداف ماموریت ما با هم در تضاد هستند.»
«...»
سکوت عجیبی بر گروه حاکم شد. وووو... وو!! برای مدتی، فریادهای کولوسئوم زیر پایمان تنها چیزی بود که میشنیدیم.
مفتش بدعتکار چانهاش را مالید.
«فهمیدم. همگی. لطفاً تسلیم من شوید.»
«...چی؟»
ارباب اژدهای سیاه با شنیدن این حرف اخم کرد. با این حال، حالت چهره مفتش بدعتکار تغییری نکرد. او لبخند زد و طوری حرف زد که انگار منطقیترین حرف ممکن را زده است.
«میدانم که ممکن است الان به خاطر احساساتتان گیج شده باشید! با وجود اینکه فقط چند هفته گذشته، شما وقت و محبت خود را صرف نژادهای مختلف خود کردید. طبیعی است که نتوانید برده شدن آنها را بپذیرید. اما این سریعترین روش است!»
سریع.
«اگر من دخالت نمیکردم، مردم این جهان هزاران سال بیهدف سرگردان میماندند! اما به خاطر مداخله من، آنها توانستند تنها پس از ۲۰۰ سال وارد دوران باستان شوند. تا این حد سریع بود!»
«مفتش بدعتکار. حتی اگر حق با تو باشد، استفاده از مذهب و بردهداری به این شکل...»
«من نمیگویم روشم بینقص است. ارباب اژدهای سیاه! تصور کنید در آن هزاران سالی که قرار بود بگذرد، چقدر جان فدا میشد. حتی اگر تمدن من از صدها هزار برده استفاده کند و از آنها کار بکشد، تنها "چند" صد سال گذشته است!»
«...»
«من تاریخ را حتی بیشتر از این سرعت خواهم بخشید.»
همانطور که مفتش بدعتکار این را میگفت، به نظر میرسید نور مشعلهای بیشمار شهر زیرزمینی بر او میتابد. مجسمه سگ غولپیکر سایهاش را روی ما انداخته بود.
«از دوران باستان تا قرون وسطی. از قرون وسطی تا دوران مدرن. و در نهایت از دوران مدرن تا عصر حاضر! من میتوانم از تمام اشتباهات، سوءتفاهمها و کشتارهایی که بشریت تجربه کرده است جلوگیری کنم!»
در صدای مفتش بدعتکار رنگی از یقین وجود داشت.
او همچنین سعی کرد عزم خود را از طریق نگاه غمگینش منتقل کند.
انگار داشت میگفت «من از پسش برمیآیم».
«پس همگی. لطفاً تسلیم شوید. من در این جهان میمانم و آنها را راهنمایی میکنم. ۴۰۰ سال. نه، تنها در ۳۶۰ سال، آنها را به همان سطحی میرسانم که تمدن ما به آن رسیده است!»
«تو قصد داری ۳۶۰ سال دیگر اینجا بمانی...؟»
«بله!»
در زیر ستونی که تاریخ یک تمدن واحد را به تصویر میکشید، مفتش بدعتکار لبخند پهنی زد.
«به من اعتماد کنید، همگی، و بروید!»
۴.
ما جلسهای داشتیم، اما هیچ نتیجه واقعی در پی نداشت. برخی از همکارانمان معتقد بودند که باید این مرحله را به مفتش بدعتکار بسپاریم، در حالی که برخی دیگر به شدت با آن مخالف بودند.
در نهایت، بیش از دو ساعت بحث کردیم اما نتوانستیم به توافق برسیم.
«بیایید اول نگاهی به وضعیت نژادهایمان بیندازیم. همه دارن یواشیواش بیقرارتر میشن.»
این پیشنهادی بود که دادم.
«اگه اینطوری پیش بره فقط تبدیل به یه بحث احساسی میشه... پس بیاید بریم ببینیم اون بچهها چطور زندگی میکنن. بعد هر کدوممون تصمیم خودمون رو میگیریم. فردا همینجا همدیگه رو میبینیم. باشه؟»
همراهانم همه با حرفهایم سر تکان دادند. همگی در حالی که نالهها و آههایمان را فرو میخوردیم، پراکنده شدیم تا مناطقی را که نژادهایمان در آن ساکن بودند جستجو کنیم.
طبیعتاً من به سمت جایی رفتم که گابلینها در آن اقامت داشتند.
بیشتر گابلینها در معادن نمک زندگی میکردند.
-کار روزانه امروز تموم شد! رایم! همه برید خونه!
-به جز سرپرستها، شما کپکها حق ندارید بیرون پرسه بزنید!
-صف بکشید! با نظم!
حلزونها شاخکهایشان را تاب دادند. گابلینها با ترس عقب کشیدند و وارد گودالهایی شدند که درست کنار معادن حفر شده بود.
این «گودالها» تنها اقامتگاهی بود که به گابلینها داده شده بود.
«...»
زبانم بند آمده بود.
آنقدر بیحرف مانده بودم که چیزی شبیه به یک ناله از لبانم خارج شد.
«این منطقی نیست... این یه گوداله. من میدونم این بچهها چقدر گل و لای رو دوست دارن. چطور میتونن تو این جایی که هیچچیزی جز بوی نمک نداره زندگی کنن؟ حداقل ترجیح میدن تو یه جای مرطوب زندگی کنن.»
-آره.
به هو-ریونگ از پشتم زمزمه کرد.
-حتی دارن برای پیدا کردن آب هم جون میکنن. هی.
از میان صدها گودال، یکی دو گابلین بیرون آمدند. این گابلینها نوارهای قرمزی دور گردن و کوزههای آبی به کمر داشتند.
سرپرستها.
رهبران هر گودال باید خودشان بیرون میآمدند و آب میآوردند.
-کرر.
سرپرستها عموماً مادههای مسنتر بودند.
فوراً فهمیدم چرا این مادههای مسنتر به عنوان سرپرست انتخاب شده بودند.
-چرا این دو تا تو خوابگاه نیستن؟!
-کرک، وقتی ما پیششون نیستیم، بچهها شروع میکنن به گریه کردن. ببین، کر...
-تچ!
ناظران حلزونی دستور داده بودند که [هیچ گابلینی به جز سرپرست اجازه پرسه زدن در بیرون را ندارد]. با این حال، این امر مانع از آن نمیشد که مادههای مسنتر بچههایشان را با خود بیاورند. اگر یک ماده مسن به عنوان سرپرست انتخاب میشد، میتوانست تا دو بچه را با خود بیاورد، که به این معنی بود که دو کوزه آب بیشتر میتوانست پر شود.
-گورک!
-آب! که، آب!
گابلینهای جوان با صدای شلپشلوپ به داخل آب چشمه در غار پریدند. شلپ، شلوپ! در حالی که بچهها شنا میکردند، مادهها آب میکشیدند.
آنها از کوزههای سفالی پختهنشده استفاده میکردند. این کوزهها آنقدر ضعیف بودند که اگر میافتادند بلافاصله خرد میشدند. اما برای گابلینهایی که در این شرایط جهنمی زندگی میکردند، گنجینههایی بیقیمت بودند. بنابراین سرپرستها مراقب بودند تا از شکستن آنها جلوگیری کنند.
«...»
هر لحظه بیشتر از قبل زبانم بند میآمد.
زمان کشیدن آب از چشمه، تنها زمان آزادی بود که به گابلینها اختصاص داده شده بود. در طول این استراحت نادر، گابلینهای ماده مسنتر با مخلوط کردن خاک با آب، حس گل و لای را شبیهسازی میکردند و سپس با این گل زبر، روی پوست گابلینهای جوان خالکوبی میکشیدند.
-گورر!
-گورک، گورک!
بچهها از این کار بسیار لذت میبردند.
برخی از بچهها نیز خاک برمیداشتند و روی پوست مادهها میمالیدند. اینها بیشتر شبیه خطخطی بودند تا خالکوبی.
با این وجود، مادههای مسنتر نقاشیهای بچهها را پاک نمیکردند.
-وقت کار شبانهست! رایم!
کار روزانه ادامه یافت.
-تنبلی نکنید، ای کپکها!
ناظر حلزونی به آنها نهیب زد. حلزونها گابلینها را [کپکها] مینامیدند. این یک توهین بود. در زبان حلزونها، کلمه کپک [اورک] بود که شبیه به صداهایی بود که گابلینها درمیآوردند، بنابراین آنها این نام را بهشان داده بودند.
-از خوابگاه بیاید بیرون!
-وقت منو تلف نکنید! اورکهای تنبل.
از بیرحمیِ صدا زدن یک نژاد با چنین نامی، صرفاً به این دلیل که «گفتنش بامزه است»، زبانم بند آمده بود.
گابلینها تنها کسانی نبودند که با القاب توهینآمیز صدا زده میشدند.
پریها [شاخکوتاهها] بودند. خونآشامها [زالوها] بودند. و وقتی نوبت به نژاد اقیانوس میرسید، به سادگی [ماهی] بودند. در زیر ظلم و ستم حلزونها، ویژگیهای خاص قبایل دیگر به سوژهای برای تمسخر تبدیل شده بود.
-برین سر کار!
-شیفت شبتون رو شروع کنین!
تق!
گابلینها با در دست داشتن چکشهای سنگی، روی سنگ نمک میکوبیدند. سنگ نمکِ بهدستآمده از معادن بسیار بزرگ و سخت بود. وظیفه شبانه گابلینها این بود که این سنگها را به اندازههایی خرد کنند که خوردنشان راحت باشد.
-کرر...
-کرک. کرر.
سنگ نمک هنگام خرد شدن بوی تند و سنگینی داشت. بویی شبیه به تخممرغ گندیده. تق! تق! تق! گابلینها برای یک ساعت، دو ساعت، سه ساعت به کوبیدن سنگ نمک ادامه دادند. تمام این مدت مجبور بودند آن بوی وحشتناک را تحمل کنند.
-کررر...
از دور، گابلینها طوری به نظر میرسیدند که انگار دارند چوبهای رختشویی را تاب میدهند. اما اگر با دقت نگاه میکردید، متوجه میشدید که این چکشهای گابلینها بود که فرسوده و ساییده شده بود.
همانطور که سنگ نمک میشکست، ناخنهای آنها نیز میشکست.
خون از انگشتان چروکیدهشان جاری میشد و غبار سنگ نمک روی زخمها مینشست. اما گابلینها فقط هر از گاهی بدون توقف ناله میکردند، گویی به این وضعیت عادت کرده بودند.
-رایم.
ناظر حلزون به بالا نگاه کرد.
سوراخ واحدی در سقف غار زیرزمینی وجود داشت. از طریق آن، نور خورشید در طول روز و نور ماه در شب به داخل میتابید. حالا، ستارهها در آسمان شب قابل مشاهده بودند.
-همین کافیه!
-برای امشب کافیه، رایم!
-معدنچیها برگردین به اقامتگاههاتون! همه چکشها رو بذارین سر جاشون. حدود ۵۰ تا کپک چکش داشتن! فراموش نکنین! ۵۰ تا کپک چکش داشتن!
گابلینها با سرهای پایینافتاده به گودالهایشان بازگشتند.
-کرر... گور.
وقتی گابلینها به گودال برگشتند، دو کوزه آب منتظرشان بود. همینطور چند ماهی که شبیه ماهی کپور بودند.
اینها ماهیهایی بودند که توسط ماهیگیران پری دریایی صید شده بودند.
بردههایی که در آب زندگی میکردند، ماهی میگرفتند تا بردههایی را که در غارها زندگی میکردند سیر کنند.
«...»
دود ناشی از کباب کردن ماهیها از هر گودال به هوا برخاست. یک، دو، سه، چهار، چند صد آتش به طور همزمان روشن شد.
گابلینهای جوان مدام دستشان را به سمت ماهیها دراز میکردند، پیش از آنکه پخته شوند. مادرانشان که از استخراج سنگ نمک در تمام طول روز خسته بودند، فقط با ضرباتی ضعیفتر از نشستن یک مگس، به پشت بچهها میزدند.
با این حال، بچهها گرسنه بودند. سرانجام، اولین تکههای ماهی به بچهها داده شد و آنها با عجله شروع به خوردن کردند.
-اونا همیشه چیزایی که میخوان بخورن رو میسوزونن، رایم.
حلزونهایی که مراقب شیفت شب بودند، بین خودشان ریزریز خندیدند.
-این به خاطر اینه که سیستم گوارشیشون مثل ما پیشرفته نیست.
-اونا فقط یه مشت وحشیان. چطور میتونی غذات رو بسوزونی؟
-راستی، به زودی باید یه کاندیدای جدید برای کولوسئوم بفرستیم...
شب بود.
گابلینها کمکم به خواب رفتند. و حلزونهایی که از برجهای نگهبانی مراقبشان بودند نیز خوابیدند. گذشته از صدای افراد مست در دوردست که هر از گاهی شنیده میشد، شهر زیرزمینی در سکوت فرو رفت.
«مم.»
در این لحظه، من دیگر تصمیمم را گرفته بودم.
به آرامی زمزمه کردم:
«به نظر میرسه باید از راویل عذرخواهی کنم.»
به هو-ریونگ که متوجه افکارم شده بود، به حرف آمد.
-میخوای برگردی عقب؟
«آره. اگه برگردم عقب و با مفتش بدعتکار حرف بزنم، باید بتونم یه آینده جدید بسازم.»
-اگه حرف زدن باهاش جواب نداد چی؟
«اونوقت مجبورم بیشتر باهاش حرف بزنم. در هر صورت، ۲۰۰ سال برای این کار وقت دارم، مگه نه؟»
به هو-ریونگ بینیاش را چین داد.
-به نظرم نباید این کار رو بکنی.
«چرا؟ با حرفهای مفتش بدعتکار موافقی؟»
-نه بابا، اینطوری نیست... هوم. چطوری توضیح بدم که حرومزادهای مثل تو حالیش بشه؟
به هو-ریونگ سرش را خاراند.
-هی. مثلاً فرض کن من بچه توأم.
«ها؟»
-یه مثاله، فقط یه مثال! با اون قیافه احمقانه به من زل نزن. خلاصه، وانمود کن من بچه توأم و رفتم مدرسه، اما وقتی برگشتم خونه، فهمیدی کتک خوردم. آیا یه روز برمیگردی عقب تا این واقعیت رو که من کتک خوردم پاک کنی؟
«...داری چی میگی؟»
-از دید من به قضیه نگاه کن.
به هو-ریونگ به چشمانم نگاه کرد.
-فرض کن تصادف کردم. یا یه جوری مُردم. اونوقت طبیعیه که تو برگردی عقب. نه، حتی یه لحظه هم برای برگشتن تردید نمیکنی. یه بار میمیری و جون من رو نجات میدی. گرفتی؟
«نه، الان منظورت چیه...»
-اما چی میشه اگه به خاطر یه اتفاقی یه روز برگردی عقب و بعد بفهمی که اصلاً نیازی به این کار نبوده؟ فکر نمیکنی این یه جور گند زدنه؟ اونی که مشکل داره منم، پس چرا تو داری خودت رو جر میدی و به عقب برمیگردی؟ مطمئنم حتی بهم یه فرصت هم نمیدی.
«چه فرصتی؟»
-فرصتِ کتک زدن حرومزادههایی که من رو زدن. این چیزیه که خودت هم باید باهاش آشنا باشی. همین چند ماه پیش یه موقعیت مشابه رو تجربه کردی.
«اما...»
-بهشون اعتماد کن.
«به کی؟»
-به خودت.
به هو-ریونگ با آرامش جواب داد.
-و به کوچولوهایی که بزرگ کردی.
در حالی که داشتم فکر میکردم، موشهای توی غار جیرجیر کردند.
سپس، پس از گذشت مدتی طولانی.
-ها؟
به هو-ریونگ ناگهان به حرف آمد.
-هی، زامبی. اونجا رو ببین.
«ها؟»
-اونجا. گابلینها.
سرم را به سمتی که اشاره میکرد چرخاندم.
-وقتی باید خواب باشن، دارن چیکار میکنن؟
غافلگیر شدم.
گابلینها داشتند یواشکی از گودالهایشان بیرون میخزیدند. از هر گودال حدود یک یا دو گابلین بیرون میآمد. گابلینها پس از اطمینان از اینکه ناظرانشان در برجهای نگهبانی خوابیدهاند، به آرامی و با احتیاط به سمت خاصی حرکت کردند.
-اوه پسر. دارن برمیگردن به همون غار؟
گابلینها وارد معدن نمک شدند.
داخل معدن مانند لانه مورچهها با پیچیدگی حفر شده بود. ناظران حلزون که نسبتاً در برابر نمک آسیبپذیر بودند، تنها از بیرون معدن به بردهها دستور میدادند. آنها هرگز تا این حد عمیق نمیآمدند.
-کرر...
-کرک، کر.
گابلینها در حین راه رفتن صدایشان را پایین نگه میداشتند. هرچه عمیقتر میرفتند، گذرگاه باریکتر و سقف کوتاهتر میشد. با این حال، گابلینها طوری به راه رفتن در این مسیر ادامه میدادند که گویی بارها این کار را انجام داده بودند.
«ها؟»
گوشههای لب به هو-ریونگ کمی به سمت بالا متمایل شد.
-میبینی؟
«...»
-اونا بیخ گوش ظالماشون یه گذرگاه مخفی ساختن.
طبقه دوم زیرزمین. طبقه سوم زیرزمین. طبقه چهارم زیرزمین.
گابلینها به اعماق معدن پایین رفتند. صدها تقاطع به این گذرگاه متصل بود. اگر کسی بدون دانستن مسیر به اینجا میآمد، این احتمال وجود داشت که تا آخر عمر در اینجا گیر بیفتد.
-کرر.
سرانجام، پس از حدود یک ساعت طی کردن مسیر، به مقصدشان رسیدند.
-کرک، کر.
-کرررر...
در غار تاریک، شعله یک مشعل هر از گاهی سوسو میزد. پیکر گابلینها به سختی در آن نور قابل تشخیص بود.
-اوهو.
به هو-ریونگ غافلگیر شده بود.
-اونجا رو باش! حق با من بود، مگه نه؟ اونا هم واسه خودشون کسی هستن. همینطوری دست رو دست نمیذارن تا یکی بیاد نجاتشون بده!
شاید در پاسخ به حرفهای به هو-ریونگ بود.
اما در همان لحظه، صدای برج در گوشم طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
[نژاد گابلینها یک مجمع مخفی ایجاد کرده است.]