چپتر 17: مجازات تروما (۱)

اژدهای سیاه.

گیلدی که از زمان باز شدن برج، در بالاترین جایگاه حکمرانی میکرد.

[ما در طبقه ۱۰ شکست نخوردیم چون تواناییاش را نداشتیم.]

شکارچی رتبه ۲ که اژدهای سیاه را کنترل میکرد. او دهها بار طبقه ۱۰ را به چالش کشید. هر بار که آن را به چالش میکشید، شکست میخورد. شکارچی رتبه ۲ باخت، اما تمام شکارچیانی را که در آن شرکت کرده بودند نجات داد. او در یک مصاحبه این را گفت:

[ما فقط بدشانس بودیم.]

وقتی امپراتور شعله خودش از طبقه ۱۰ عبور کرد، به همه اعلام کرد:

[شانس هم یه مهارته، بازندهها.]

این همان مصاحبهای بود که به «اعلامیه بازندهها» معروف شد.

پس از آن، اژدهای سیاه که حالا به یک گروه بازنده تبدیل شده بود، شروع به احتیاط در برابر امپراتور شعله کرد... خب، این دیگر مهم نبود. یو سو-ها پیش از این به دست من کشته شده بود. حالا دیگر احتمال چنین مصاحبهای از بین رفته بود. اما مشکل این بود:

«چرا امپراتور شعله تونست طبقه ۱۰ رو پاکسازی کنه؟»

«چون فقط قویتر بود؟»

یا...

«چون دلیل دیگهای داشت؟»

جواب همین الان داشت خودش را جلوی چشمانم نمایان میکرد.

۲.

پنجره اطلاعات

[مرحله باس آغاز میشود.]

همزمان با طنینانداز شدن این صدا، عمارت شروع به تغییر کرد.

همهجا، شمعها شروع به کج شدن کردند. هر جا که میافتادند، آتش زبانه میکشید. انگار از قبل روی زمین نفت ریخته بودند. آتش در یک چشم به هم زدن عمارت غربی را بلعید.

-هاهاهاها!

در میان آتش، فقط عروسکها سالم بودند.

-تو گرگی! ما فرار میکنیم!

-بیاین فرار کنیم، فرار کنیم! بیاین از اینجا فرار کنیم!

صدها. نه، هزاران عروسک کوچک. عروسکها لابی طبقه اول را پر کرده بودند. احتمالاً دهها هزار عروسک در سراسر عمارت وجود داشت.

«یکی از اینها.»

گولوپ. آب دهانم را قورت دادم.

«[عروسک واقعی] یه جایی پنهان شده.»

احتمال ۱ در ۱۰,۰۰۰!

این همان دلیلی بود که مردم تا به حال شکست خورده بودند.

«باید در حالی که دنبال عروسک واقعی میگردم، بقیه عروسکها رو بسوزونم. اگه قبل از مرگم فرار کنم، فقط حدود ۱۰ دقیقه وقت دارم که بگردم.»

آتشی که عمارت را میسوزاند، یک آتش معمولی نبود. این یک شکل هاله بود که به آن آتش جهنم میگفتند.

این یعنی...

«کل این عمارت داره با هاله میسوزه.»

یک هیولای باس که میدانست چطور از هاله استفاده کند!

تا به حال، کسانی که آن را به چالش کشیده بودند، یا از آتش جهنم میمردند، یا فرار میکردند؛ یکی از این دو سرنوشت در انتظارشان بود. شکارچیان جان خود را روی احتمال ۱ در ۱۰,۰۰۰ به خطر میانداختند، اما بیفایده بود. آنها فقط با جیغهای وحشتناک در آتش میسوختند و خاکستر میشدند.

و اینجا... راز اینکه چرا فقط امپراتور شعله توانسته بود موفق شود، نهفته بود.

زیر لب با خودم زمزمه کردم:

«اون عوضی که تمام شانسها رو میبلعید.»

بله. هاله هیولای باس، دقیقاً شبیه هاله امپراتور شعله بود.

برای سایر بازیکنان، این آتش جهنم بود. با این حال، امپراتور شعله در آن احساس راحتی میکرد، انگار که در اتاق خواب خودش بود. چرا که آتش جهنم هیولای باس طبقه ۱۰، همان ویژگیهای آتش یو سو-ها را داشت.

«تچ.»

«احتمالاً اونقدر گشته تا عروسک واقعی رو پیدا کرده.»

و بعدش هم پز داده که شانس هم یه مهارته.

او قطعاً کسی نبود که ازش خوشم بیاید.

-شکارچیای که با شانس زنده مونده، خودتی.

«منظورت چیه که با شانس زنده موندم؟»

با شنیدن طعنهاش، ابروهایم را در هم کشیدم.

«من همین الانش هم به زور با هالهام دوام آوردم.»

عرق از میان ابروهایم میچکید. چه گرمای سوزانی! بدنم در حرارتی غرق شده بود که اصلاً قابل مقایسه با گرمای چشمه آب گرم نبود. اگر از هالهام استفاده نمیکردم، تا الان در آتش سوخته بودم.

-آره. ولی احتمالاً ۱ دقیقه نهایت حد تحملت باشه.

به طرز آزاردهندهای، به هو-ریونگ دقیقاً وضعیتم را میدانست.

-تازه، پدربزرگ مارکوس میتونه ۳۰ دقیقه دوام بیاره. میدونی چرا هنوز اینجا رو به چالش نکشیده؟ چون میخواد اون ۳۰ دقیقه رو به ۱ ساعت برسونه.

«...آه، بله بله. ممنون که فاصله مهارتهامون رو بهم یادآوری کردی.»

-هیهیهی.

به هو-ریونگ آزادانه در لابیای که در آتش میسوخت پرواز میکرد. عروسکها در پایین میخندیدند و ارواح در بالا پوزخند میزدند. هیچ خانه ارواحی بهتر از اینجا وجود نداشت.

-خب؟ تو فقط ۲ سکه داری، حالا میخوای چی کار کنی؟

«میخوای چی کار کنم. باید بمیرم.»

-قیافهاش رو ببین. فکر میکنی اگه اینجا بمیری، یهو هالهات بیشتر میشه؟

به هو-ریونگ به من پوزخند زد.

-فقط ۲ راه برای پاکسازی این اتاق وجود داره! یا با شانس عروسک واقعی رو پیدا کنی، یا بتونی اونقدر خوب از هاله استفاده کنی تا پیداش کنی. ولی تو احمقانه فقط ۲ سکه روی خودت شرط بستی. احتمالاً جواب نمیده.

«هه هه.»

با وجود اینکه غرق در عرق بودم، لبخندم را حفظ کردم.

«این یارو یکی رو میدونه ولی دومی رو نه. نه. نکنه دو تا رو میدونه ولی سومی رو نه؟»

-چی؟

«بذار ببینیم بعد از یه بار مردن کی برنده میشه.»

حالا فقط ۲۰ ثانیه تا تمام شدن هالهام وقت داشتم.

به نزدیکترین عروسک نزدیک شدم. دلیلش... خب، واقعاً دلیلی نداشتم. فقط فکر کردم همونجا ایستادن و منتظر مرگ موندن خیلی خستهکنندهست. شاید هم واقعاً اونقدر خوششانس بودم که عروسک جلوم همون عروسک [واقعی] باشه.

-میخوای با ما بازی کنی؟

قرررچ.

گردن عروسک چرخید. فقط گردنش چرخید. اگر همین الان برای یک فیلم ترسناک انتخاب میشد، اصلاً جای تعجب نداشت. او یک پیراهن چیندار پوشیده بود، اما لباسش اصلاً نمیسوخت. انگار در برابر آتش مصون بود.

«گرفتمت.»

دستم را روی سر عروسک گذاشتم و گفتم.

کیک کیک.

عروسک با چهرهای بیتفاوت، شروع به خندیدن کرد.

-بیپ! من نیستم!

این تنها چیزی نبود که رها کرد. او لبهایش را رها کرد. پوستش. چشمانش. بدنش مانند کاغذ به پایین لغزید. آتش در یک لحظه عروسک را بلعید و او مانند یک نوار ضبطشده خراب به حرف زدن ادامه داد.

-من نیستم! من نیستم! من نیستم!

-نیستم! من، نیستم. من... من... نیستم... من...

-من... نیستم...

کاملاً ذوب شد.

«واو...»

زبانم بند آمده بود. بدنم داغ بود اما داشتم میلرزیدم. خیلی وحشتناکتر از آن چیزی بود که تصور میکردم.

«مورمورم شد. آخه چرا باید هیولای باس رو اینطوری بسازن؟»

-کی از معنای عظیم برج خبر داره. زامبی. اینکه یه ضعیفالنفسی مثل تو یه مهارت تقلب لعنتی گیرش بیاد هم یکی از معانی برجه. اگه برج شخصیت داشت، احتمالاً یه روانی منحرف بود.

«تو واقعاً...»

دیگر نتوانستم شکایتی بکنم.

«کوک؟!»

هالهام تمام شده بود.

شعلهها به سمتم هجوم آوردند، گویی تمام مدت منتظر این لحظه بودند. اول کف کفشهایم ذوب شد. بعد لباسهایم. و سپس آتش به موهایم رسید.

«آه،»

از سر تا پایم.

«آاااخ! آاااااااخ!!!»

تمام بدنم در حال سوختن بود. با وجود اینکه پوستم در حال ذوب شدن و فروریختن بود، آتش متوقف نشد. در عوض، محکمتر به من چسبید، گویی یک میانوعده لذیذ پیدا کرده باشد. اعصاب. استخوانها. گلو. کبد.

«آخ، لعنـ...! اوک، کهااااک!»

-و تو یه منحرفی هستی که روی برج رو هم کم کردی. هه. حتی اگه بخوای بزرگترین شکارچی برج بشی، زنده زنده سوختن رو جوری قبول میکنی انگار هیچی نیست. قبولت دارم، کیم زامبی! تو یه منحرف واقعی هستی!

دلم میخواست بمیرم.

زودتر، دلم میخواست حتی یه ثانیه هم که شده زودتر بمیرم!

«اوووه...!»

نمیتونستم حرف بزنم. صدام خفه شده بود. چشمها و گوشهایم سوخته بودند.

درست در لحظهای که حس میکردم سرم از شدت گرما در حال منفجر شدن است، صدایی مثل اینکه منتظر همین لحظه باشد، از ناخودآگاهم به گوش رسید.

پنجره اطلاعات

[شما مردهاید.]

لعنتی.

باید یکم زودتر من رو میکشتند.

«-پوووه!»

مثل کسی که بعد از یک شیرجه طولانی تازه به سطح آب رسیده باشد، نفس کشیدم. هرچند واقعاً نفسی بیرون نداده بودم و این فقط یک احساس بود.

اینجا دنیای مردگان بود. همان مکان سیاهی که بدن برهنهام مثل یک روح در آن پرسه میزد.

پنجره اطلاعات

[مرگ شما شرایط مهارت را برآورده کرده است.]

پنجره اطلاعات

[مهارتهای هیولا، دوشیزه آتش دوزخی، به صورت تصادفی در حال کپی شدن هستند.]

و البته اینجا برای من یک مکان فرصتساز هم بود.

پنجره اطلاعات

[کارتهای مهارت در حال ایجاد هستند.]

کارتها در نیستیِ سیاه شناور شدند. آیا این یک اتفاق غیرمنتظره بود؟ با اینکه او یک هیولای باس بود، اما فقط ۱ کارت طلایی وجود داشت. بقیه کارتها نقرهای یا به رنگ مدفوع بودند.

«بذار ببینم. قولت رو که فراموش نکردی، مگه نه؟»

-میدونم. بابا بیخیال. من رو آدمی میبینی که زیر قولش بزنه؟ نگران نباش.

به هو-ریونگ پوزخند زد.

-بذار ببینیم. این خانم چه جور مهارتی داره؟

به هو-ریونگ در هوا شناور شد و به سمت طرف دیگر کارتها رفت. او داشت اطلاعات روی کارتها را پیشاپیش به من میگفت.

-اوهو! هی، این یکی معرکهست!

به هو-ریونگ کارت طلایی را خواند.

+

پنجره اطلاعات

[تله آتش دوزخی]

رتبه: -S

اثرات: حسرتها. کینهها. شکایتها. کارهایی که نتوانستی انجام دهی، صدایی که نتوانستی به زبان بیاوری، آرزوهایی که نتوانستی به آنها برسی. همه را بسوزان. «خیلی گرمه.» گرمه؟ دنیا را به تودهای از آتش تبدیل کن. «حس میکنم دارم میمیرم.» بمیر. اگر بخواهی، آتش دوزخی هاله در هر نقطهای تا شعاع ۲ کیلومتری تو فرود میآید.

هیچکس بدون اجازه تو نمیتواند این جهنم را ترک کند.

هیچکس.

※اما، خودت باید در این شعاع حضور داشته باشی.

مهارت ترسناکی بود.

-همین خودشه. زامبی، خفه شو و همین مهارت رو بردار.

«...»

-همم؟ هی، کیم زامبی. چرا جواب نمیدی؟

«نه. هیچی.»

اخم کردم.

«نمیدونم چرا، اما یه جای کار میلنگه.»

مشکل کجا بود؟

مهارت فوقالعادهای بود. اما یک چیزی درست نبود. احساس ناراحتی میکردم، مثل اینکه چیزی در گلویم گیر کرده باشد و نتوانم آن را بیرون بیاورم. حسی شبیه به اینکه لوله آب ترکیده باشد اما ندانی نشتی از کجاست.

«...به هر حال، مهارتهای بعدی رو بخون.»

-همم؟ فکر نکنم مهارتی بهتر از این پیدا بشه. نمیتونی همین رو انتخاب کنی؟

«دنبال یه مهارت خاص میگردم. یالا، زود باش!»

-هومف،

لبولوچهاش را آویزان کرد، اما بقیه کارتها را خواند.

-خیلی خب، خوب گوش کن. [نقشه هزارتو] رتبه -A، [کنترلکننده عروسک] رتبه B، [حمله به هدف] رتبه -B، [نصب تله] رتبه C...

مکث.

-...

او داشت به روانی کارتها را میخواند که حرف خودش را قطع کرد. آخرین مهارت. چشمان به هو-ریونگ با دیدن کارت نقرهای درخشان لرزید.

-پشمام؟

پوزخند زدم.

«دقیقاً.»

-نـ... نه، این نیست... صبر کن...

«خوبه. فهمیدم. نیازی نیست بخونیش.»

مطمئن بودم.

این همان کارتی بود که میخواستم.

پنجره اطلاعات

[لطفاً یک کارت مهارت انتخاب کنید.]

کارتها شروع به پرواز در اطراف کردند. سرعتشان زیاد بود. اما من از همان ابتدا روی یک کارت تمرکز کرده بودم و این موضوع گیجم نکرد.

-هی! گونگجا! هی! اینجوری نکن دیگه.

به هو-ریونگ همچنان فریاد میزد، انگار که میدانست.

-اینو ببین. واو، یه کارت طلایی! واو، مهارت رتبه S! محشره! اگه اینو داشته باشی میتونی هر وقت خواستی آتش دوزخی درست کنی. چقدر خفنه.

«نمیدونم.»

-چرا نمیدونی! من که عاشقش میشم! اگه دختر بودم، عاشق جذابیت تو میشدم کیم گونگجا! بیا همینو برداریم! پیش به سوی زندگی سلبریتیوارِ کیم گونگجا!

نیشخند زدم.

«باید متوجه میشدی که یه چیزی عجیبه.»

سرنخهایی وجود داشت.

«بین دهها هزار عروسک، فقط یکی واقعیه. عروسک واقعی همون کاربر مهارته، پس طبیعتاً آسیبی نمیبینه.»

دستم را دراز کردم.

«اما چرا عروسکهای تقلبی هم سالمن؟»

و کارت نقرهای را قاپیدم.

-آااااخ! نه! نه! لعنتی، نه!

«فقط یه جواب وجود داره. امپراتور شمشیر.»

کارت نقرهای را برگرداندم.

+

پنجره اطلاعات

[احتیاط آتش در شب و روز]

رتبه: A

اثرات: آخ، چقدر گرمه! اگه اینو به حال خودش رها کنیم، خونمون کاملاً میسوزه، مگه نه؟ اما حالا دیگه نیازی نیست نگران باشی. موجودات زنده و غیرزندهای که انتخاب میکنی، در برابر آتش مصون میشن و نمیسوزن.

※اما، آسیب ناشی از آب و یخ ۳۰۰٪ افزایش مییابد.

+

آره.

مرحله ۱۰. قایمموشک در اقامتگاه آتش دوزخی.

باس فقط توانایی سوزاندن چیزها را نداشت.

«بزن بریم!»

او همچنین مهارت متضادش را هم داشت، یعنی نسوزاندن چیزها.

مشتم را گره کردم و اجازه دادم در حس پیروزی غرق شوم.

«آمدم! دیدم! فتح کردم!»

-نه... نه، هقهق. این درست نیست... این واقعاً درست نیست...

روان به هو-ریونگ فروپاشید.

«منظورت چیه که درست نیست؟ با این مهارت، اگه خودم رو مصون کنم کار تمومه. میتونم با خیال راحت دنبال عروسک واقعی بگردم. بازی تمومه. از امروز به بعد باید منو گونگجا-نیم صدا کنی!»

-لعنت... گندش بزنن... فاک... این یه کلاهبرداریه. از اولش هم قرار بود همینجوری بشه...

«اواهاهاها! از حالا به بعد بهم بگو گونگجا-نیم!»

صدایم در فضای تاریک طنینانداز شد.

صدایی که متعلق به من نبود نیز به صدا درآمد.

پنجره اطلاعات

[انتخاب تکمیل شد. مهارت در حال کپی شدن است.]

پنجره اطلاعات

[شما به ۲۴ ساعت قبل بازگردانده میشوید.]

این پیام جشنی بود که پیروزیام را به بهترین شکل نوید میداد.

حالا میتوانستم به یک روز قبل برگردم و دوباره طبقه ۱۰ را به چالش بکشم.

پاکسازی آن حالا دقیقاً پیش رویم بود.

پنجره اطلاعات

[رتبه فعلی شکارچی شما کلاس E است.]

با این حال، امروز این پایان ماجرا نبود.

پنجره اطلاعات

[شما به دلیل مهارت خود یک مجازات دریافت خواهید کرد.]

-ها؟

«اوه. درسته.»

این هشداری بود که وقتی رتبه F بودم ندیده بودمش.

اما این بار، برای اولین بار، اولین مجازاتم را دریافت کردم.

در این فکر بودم که چه مجازاتی به من داده میشود.

پنجره اطلاعات

[ترومای دشمن شما در حال بازسازی است.]

پنجره اطلاعات

[شدت: ضعیف. جاده جهنم.]

«همم؟ تروما؟»

با شنیدن این کلمه غیرمنتظره سرم را کج کردم.

«اینکه ترومای دشمنم بازسازی بشه یعنی چی...»

قبل از اینکه حرفم تمام شود، دنیای پیش رویم سفید شد.