چپتر 176: نبرد برای سرزمین مقدس (۱)
چپتر 176: نبرد برای سرزمین مقدس (۱)
۱.
آدمهایی پیدا میشدند که منظرهی جان دادن انسانها در جنگ را به «شکوفایی زیبای گلها» تشبیه میکردند. اما من یقین دارم که آنها هرگز پایشان به میدان نبرد باز نشده بود.
-اووووه!
-دروازه رو هل بدین! بشکنینش!
-کررنگ، کررک!
صداهای بیشماری مثل وزوز پشهها به گوشمان هجوم میآوردند. کرک! درست در کنار ما، تبر عظیمی سربازی زرهپوش را در هم کوبید.
صدای شکافته شدن گوشت. جیغِ در هم شکستن آهن. ناله و زجههای مجروحان. در این میدان نبرد، جانها درست مثل ترکیدن حبابهای یک مرداب جوشان، خاموش میشدند.
«-صبر کنین ببینم. چه خبره؟»
ارباب اژدهای سیاه با چهرهای شوکه به حرف آمد. شوکهشدنش به خاطر بیرحمی میدان نبرد نبود. او از این واقعیت جا خورده بود که ما ناگهان درست در وسط یکی از آنها ظاهر شده بودیم.
«بانوی من، چه اتفاقی... غیبش زد. برای کسی پنجره مأموریت باز شد؟»
«نه، نشد.»
«برای منم همینطور!»
«چقدر نامهربون.»
ارباب اژدهای سیاه نوچی کرد.
«یعنی داره بهمون میگه خودمون از این وضعیت سر در بیاریم؟ با اینکه شخصیتش یکم عجیب بود، اما [کتابدار] صورت فلکی مهربونی بود... هاه. همگی، بیاید پرواز کنیم و وضعیت این جنگ رو از آسمون بررسی کنیم. اینطوری بهتره.»
تق، ارباب اژدهای سیاه پایش را روی زمین کوبید.
«ها؟»
با این حال، بدنش به هوا بلند نشد.
ارباب اژدهای سیاه با گیجی اخم کرد.
«...چه خبره؟ نمیتونم پرواز کنم؟»
همانطور بود که میگفت.
ما در طبقههای ۳۱ و ۳۲ میتوانستیم آزادانه پرواز کنیم. این قابلیت به ما اجازه میداد تا همهچیز را از زاویه دید یک پرنده زیر نظر بگیریم. شاید بشود گفت حس میکردیم به موجوداتی برتر تبدیل شدهایم.
«مبارزه واقعی تازه از الان شروع میشه.»
من معنی پشت این وضعیت غافلگیرکننده را درک میکردم.
«در واقع، این خیلی هم خوبه. فرقی نمیکنه مهارت باشه یا یه توانایی، اگه بیش از حد بهش وابسته بشی، مهارتت به عنوان یه شکارچی افت میکنه. حتی اگه حادثهای هم پیش بیاد، در بدترین حالت فقط تو زمان به عقب برمیگردم.»
به اطرافم نگاه کردم.
در حال حاضر، ما هنوز هم مثل قبل نامرئی بودیم. اعضای بدن و خونی که در هوا پخش میشدند، آزادانه از درون بدن ما عبور میکردند. طبیعتاً تجربه خوشایندی نبود که اندامهای خونین یک نفر از وسط بدنت رد شود، اما...
«فقط یک یا دو نژاد تو این نبرد شرکت ندارن.»
اگر تمرکز میکردیم، مشاهده آنچه در اطرافمان میگذشت کار آسانی بود.
«انسانها، الفها، اسپرایتها... این یه اتحاد چندنژادیه. به نظر میرسه دارن با هم میجنگن، اما انگار تو یه جبهه هم هستن. هر نژاد مسئول یه بخش متفاوت از ارتشه. انسانها دیوار سپری تشکیل دادن و تو موقعیت پیادهنظام هستن، در حالی که الفها کماندارن... و اسپرایتها سوارهنظام.»
چشمانم را ریز کردم.
«خونآشامها به عنوان یگانهای هوایی عمل میکنن. ممم. پریهای دریایی رو نمیبینم، اما به نظر میرسه تمام نژادهایی که یه زمانی توسط حلزونها برده شده بودن، بخشی از این ارتش متحدن.»
«پس دشمن...»
«آره.»
سرم را تکان دادم.
«به احتمال نود درصد همون حلزونها هستن.»
اووووه!
ارتش متحد کمکم و ذرهذره به جلو پیشروی میکرد. فهمیدن دقیق روند پیشرفت نبرد کار سختی بود چون توسط سربازان محاصره شده بودیم، اما میتوانستیم تشخیص دهیم که وضعیت به تدریج در حال تغییر است.
«اینطوری نمیشه. اگه اینجا بمونیم، چیزی جز جنازه نمیبینیم.»
ارباب اژدهای سیاه دستم را گرفت.
«من با پادشاه مرگ میرم گشتزنی. اگه همهمون پخش بشیم دور هم جمع شدن سخت میشه، پس شماها همینجا منتظر بمونید. برات مشکلی نداره، پادشاه مرگ؟»
متوجه شدم که ارباب اژدهای سیاه میخواهد چه کار کند. تکنیک انتقال مکانی. ارباب اژدهای سیاه قصد داشت با استفاده از مهارت ویژهاش گشتزنی کند. این مهارت به او اجازه میداد نه تنها خودش، بلکه شخص دیگری را هم منتقل کند. تنها محدودیتش این بود که طرف مقابل باید با استفاده از مهارت موافقت میکرد.
«بله.»
«خوبه.»
هاله سیاهی از بدن ارباب اژدهای سیاه نشت کرد و دور مچم پیچید.
«انتقال!»
لحظه بعد، در هوا بودیم و به هزاران سربازی که مثل دستهای از حشرات زیر پایمان میخزیدند، نگاه میکردیم. وقتی جاذبه شروع به پایین کشیدنمان کرد، ارباب اژدهای سیاه دوباره از مهارتش استفاده کرد.
«انتقال!»
و برای مدتی از سقوط بازایستادیم.
«...قصد نداری که هر بار داریم سقوط میکنیم از انتقال مکانی استفاده کنی، نه؟»
«نمیتونیم پرواز کنیم، پس چاره دیگهای ندارم. انتقال. تو دوران طولانی کاریم به عنوان یه شکارچی، انتقال، چیزی که فهمیدم این بود که، انتقال، مهارت مثل یه ماهیچهست، هر چی بیشتر ازش استفاده کنی، راحتتر میشه. انتقال.»
«واو، این اصلاً باحال نیست...»
«مگه باحال بودن نون و آب میشه؟ انتقال. من سرم به استفاده از مهارتم گرمه، پس تو حواست به وضعیت روی زمین باشه.»
«باشه.»
به سرعت به حالت «ذهن خالی» رسیدم و با دقت جنگِ پایین را زیر نظر گرفتم.
«هاه.»
بلافاصله حس آشناپنداری به من دست داد.
«اینجا به نظر آشنا میاد...»
«درسته. منم بنا به دلایلی حس کردم اینجا آشناست.»
«این یه جنگ داخلی نیست، یه محاصرهست.»
همانطور که انتظار داشتیم، کسانی که با حلزونها میجنگیدند همان نیروهای متحد بودند. حلزونها در ورودی غار بزرگی که به نظر میرسید فقط یک دیوار و یک دروازه دارد، یک اردوگاه مستحکم برپا کرده بودند.
«...اونجا رایمپولیس نیست؟»
شهری که فرار تاریخی بردهها در آن رخ داده بود.
حالا، نژادهایی که دیگر برده نبودند، در حال حمله بودند.
۲.
«اونا بهش میگن سرزمین مقدس.»
قدیس شمشیر این را گفت.
همه ما اطلاعاتی را که جمعآوری کرده بودیم، به اشتراک گذاشتیم.
«من مکالمه چند تا سرباز رو تو پادگان انسانها شنیدم. میگفتن که تو این لشکرکشی حتماً سرزمین مقدس رو میگیرن. با توجه به اینکه گفتن این لشکرکشی، فکر نمیکنم این اولین باری باشه که به رایمپولیس حمله میکنن.»
«آه. از چیزایی که من شنیدم، این ششمین لشکرکشیه.»
مار سمی (افعی) دستش را بالا برد.
«ارتش متحد صدها سال پیش برای مقابله با امپراتوری رایم تشکیل شده. بیشتر امپراتوری از قبل نابود شده و شنیدم که رایمپولیس تنها پایگاهیه که هنوز سقوط نکرده.»
«سرزمین مقدس... یه عبارت رو اعصاب دیگه.»
ارباب اژدهای سیاه در حالی که چهرهاش در هم رفته بود، کف دستش را روی پیشانیاش فشار داد.
«اگه مجبور بودم سه تا کلمه رو که تو دنیا بیشتر از همه از شنیدنشون متنفرم انتخاب کنم، اون کلمات ترور، سرزمین مقدس و بدعتکار بودن. آه. تو روزهای اول برج، انواع و اقسام بدعتکارها اینور و اونور میرفتن و فریاد میزدن برج سرزمین مقدسه! این برج بابل هست که خدا به ما داده...»
«اون کلیسای نوبابلیها بود.»
جنگجوی صلیبی دست به سینه ایستاد.
«راستش رو بخواین، اونا فقط یه مشت آدم ضعیف بودن. یادمه بدعتکارها دیوونه شده بودن و فریاد میزدن اینجا رلیه است.»
سرم را کج کردم.
«رلیه؟ اون دیگه چیه؟»
«منم جزئیاتش رو نمیدونم. یه چیزی درباره شهری که تو یه رمان اومده، اما تو اقیانوس آرام غرق شده.»
«برج که تو اقیانوس آرام نیست، مگه نه؟»
برج همهجا بود و هیچجا نبود.
به بیان ساده، برجی که از دنیای بیرون دیده میشد، بیشتر شبیه یک معجزه بود.
فارغ از اینکه کجا بودید، میتوانستید سایه برج را در افق ببینید. فرقی نمیکرد در سئول باشید یا بوسان، کره یا شیلی، در هر زمان و مکانی میتوانستید برج را ببینید.
گویی شما را وسوسه میکرد تا به سویش بشتابید.
«بدعتکارانی هستن که واقعاً اون رمان رو باور کردن. انتظار نداشته باش منطقی فکر کنن. محض اطلاعت، خیلی از اون بدعتکارها هنوز تو معبد ده هزار فعالن.»
«اِ. واقعاً مشکلی نداره؟ همهشون روانپریشن.»
«حالا میفهمی چرا معبد ده هزار رو به مفتش بدعتکار سپردیم. پادشاه مرگ. تنها کسی که میتونه بر آدمهای دیوانه حکومت کنه، کسیه که از خودشون دیوانهتر باشه.»
«واقعاً...»
معبد ده هزار بیشتر از چیزی که فکر میکردم، ابهت داشت.
ارباب اژدهای سیاه آهی کشید.
«کارآمدترین روش این بود که تمام اون مشکلات رو به مفتش بدعتکار بسپاریم... مطمئنم با این کار ضرر کردیم. اما در نهایت، اونا مفید بودن، ولی غیرضروری.»
نبرد برای مدتی متوقف شد.
میدان نبرد که در طول روز به شدت بیرحمانه و خشن بود، با غروب خورشید در سکوت فرو رفت. با وزش نسیم خنک شبانه، اتحاد چندنژادی شروع به آماده کردن شام خود کردند.
«چطور ممکنه همچین جایی یه سرزمین مقدس در نظر گرفته بشه...»
«کاملاً طبیعیه که سرزمین مقدس در نظر گرفته بشه.»
من نتیجهگیری کردم.
«اینجا سرزمینیه که تمام خدایان محافظ هفت نژاد در اون نزول کردن. اگه این مکان رو به عنوان یه سرزمین مقدس در نظر نمیگرفتن، غیرمنطقی بود. از حلزونها گرفته تا انسانها، پریان دریایی، ارواح و الفها. اینجا برای هر نژادی یه سرزمین مقدسه.»
قدیس شمشیر سر تکان داد.
«حلزونها سعی دارن از این مکان دفاع کنن و بقیه نژادها در تلاش برای تسخیرشن.»
«مهمتر از اون، این تنها شهریه که از امپراتوری باقی مونده... همین باعث میشه عقبنشینی برای هر دو طرف سخت بشه.»
اتحاد چندنژادی تاریخچهای از ظلم و بردگی به دست حلزونها داشت. بنابراین ایمان، کینه و سیاست، همگی در هم آمیخته شده بودند. این چیزی نبود که به راحتی حل شود.
«اَه.»
ارباب اژدهای سیاه ناله کرد.
«عجیبه. میدونستم همچین اتفاقی میافته، برای همین مدام به اون بچهخونآشامها یادآوری میکردم. هیچ خدایی تو این دنیا وجود نداره و حتی اگه خدایی هم باشه، اون من نیستم. یعنی آموزههام رو فراموش کردن...؟»
«اوه. منم یه کار مشابه کردم.»
حرفهای ارباب اژدهای سیاه توجهم را جلب کرد.
«ارباب اژدهای سیاه، امتیازاتت رو خرج چی کردی؟»
«[تکامل نژاد].»
هاه.
تقریباً مطمئن بودم که ارباب اژدهای سیاه مثل یک سنجاب رفتار میکند و تمام امتیازاتش را پسانداز میکند.
«سرمایهگذاری بزرگی کردی. غافلگیر شدم.»
«...»
ارباب اژدهای سیاه با حالتی مات و مبهوت به صورتم خیره شد و بعد آهی کشید.
«...اتفاقی شنیدم که میخوای چه آیتمی رو انتخاب کنی.»
«ها؟»
«گفتم تصمیم گرفتم از انتخاب تو پیروی کنم. در موردش مطمئن نیستم، اما تو انتخابش کردی. با خودم فکر کردم حتماً آیتم خوبیه، برای همین همون رو انتخاب کردم.»
«اِ. ولی اینطوری بیش از حد ازم تقلید نمیکنی؟»
«چقدر پر سر و صدایی. استفاده از بقیه به عنوان الگو هیچ ایرادی نداره.»
«واو، این بیشرمیت رو تحسین میکنم... خونآشامها اساساً خفاشهای باهوشن. برام جالبه بدونم بعد از تکامل چطور تغییر کردن.»
«نمیدونم. شاید فقط یه ذره تغییر کنن؟»
«هیس.»
جنگجوی صلیبی دستش را بالا آورد و به یک سمت از اردوگاه نظامی اشاره کرد.
«اونجا داره شلوغ میشه.»
فوراً ساکت شدیم. همانطور که جنگجوی صلیبی گفت، همهمهای در اردوگاه ارتش متفقین برپا شده بود. سربازانی که با خوشحالی در حال خوردن شامشان بودند، به سرعت باقیمانده نانشان را بلعیدند و به آن سمت دویدند.
«ما هم بریم.»
به سرعت دور ارباب اژدهای سیاه جمع شدیم، در حالی که او برای انتقال آماده میشد. «احساس میکنم یهو تبدیل به یه خوک مادر شدم...» با وجود اینکه شکایت میکرد، اما میدانست که این سریعترین روش است.
ورودی اردوگاه نظامی.
صدها جنگجو در اینجا صف کشیده بودند. آنها جنگجویان نژادی بودند که هیچ شباهتی به پریان دریایی، خونآشامها، انسانها، ارواح یا الفها نداشتند.
فرمانده انسانها فریاد زد.
-جنگجویان سرزمینهای مرطوب. چه چیزی شما رو به اینجا کشونده؟ ما متحدانی هستیم که بر سر کینههای گذشته پیمانی مقدس بستیم. با شمشیر و نیزه به این مکان تجاوز نکنید.
-اوگور.
رهبر جنگجویان سرش را اندکی خم کرد.
-من گرکسا هستم، جنگجوی بزرگ رتبه ۷۳ در شورای رودخانه آتش و رهبر این هیئت اعزامی. اجداد من کسانی هستن که در رایمپولیس سنگ نمک استخراج میکردن. میتونید مطمئن باشید، شمشیرهای ما هنوز به سمت شما نشانه نرفته.
آنها گابلینها بودند.
رهبر گروه که سوار بر یک شیر بود، به اردوگاه متفقین نزدیک شد.
-هیئت اعزامی؟ مردمان سرزمینهای مرطوب اعلام کرده بودن که در این جنگ شرکت نمیکنن.
-ما گفتیم که به هیئت اعزامی شما ملحق نمیشیم.
جنگجوی گابلین با آرامش صحبت کرد.
-هرچند کمی دیر، اما شورا تصمیم گرفته در این جنگ شرکت کنه.
-چی گفتی؟ جنگ؟
-اوگور. به عنوان یکی از نجیبزادگان نماینده شورا، اومدم تا این تصمیم رو به اطلاع شما برسونم. بدونید که ما هیچ قصدی برای خیانت یا غافلگیر کردن شما نداریم.
هه.
درست در همان لحظه بود که واقعاً احساس کردم ۶۰۰ سال گذشته است.
«طرز صحبت کردنشون خیلی پخته و فرهیخته شده.»
حتی در مرحله قبلی هم، تلفظهای منحصربهفرد گابلینها دستنخورده باقی مانده بود. در پایان هر جمله، آنها معمولاً کلماتی مثل «گورک» را به زبان میآوردند. با این حال، به سختی میشد اثری از آن را در صحبتهای این جنگجو پیدا کرد. تلفظشان هم کمی کاملتر شده بود، طوری که «گور» بیشتر به «اوگور» نزدیک شده بود.
-نه... الان واقعاً مشکل اصلی طرز صحبت کردنشونه...؟
به هو-ریونگ از پشتم زمزمه کرد.
-این بچهها واقعاً خیلی گنده شدن!
حق با او بود.
گابلینها، که قبلاً قدشان به اندازه کوتولهها بود، حالا جثهشان تقریباً دو برابر شده بود. حالا همقد یا حتی بلندتر از انسانها بودند.
«[تکامل نژاد] خوب جواب داده.»
آنها بزرگتر از انسانها اما کوچکتر از اورکها بودند.
-گررر.
او حتی سوار بر شیری بود که از خودش هم بزرگتر بود. شیر بو کشید و به فرمانده انسانها غره رفت، که باعث شد او یک قدم به عقب بردارد.
-نگران نباش.
گابلین روی یال شیر دست کشید.
-این بچه دوست خوبیه. آروم باش.
-نه... منظورت از شرکت در جنگ چیه؟ یعنی قصد داری طرف حلزونها رو بگیری و علیه هیئت اعزامی ما بجنگی؟ واضح حرف بزن. تو فرستادهای هستی که برای اعلام جنگ اومده؟!
-به نامهای ککرکر و گورکه قسم میخورم. اینطور نیست.
حتی اگر به ککرکر قسم میخورد، واقعاً لازم بود به گورکه هم قسم بخورد؟
تولهسگ. به نظر میرسد حسابی به جایی رسیده است.
-ما فقط به نام خدا اینجاییم تا از ارتکاب جنایات شیطانی جلوگیری کنیم.
-جنایات...؟ جنایات شیطانی؟
-درسته. همگی دارید اشتباه میکنید. خدایان محافظ هرگز نمیخواستن که ما نژاد حلزون رو نابود کنیم. در دوران فرار بزرگ، وقتی سعی کردیم از حلزونها انتقام بگیریم، محافظان از ما روی برگردوندن. معنی این اتفاق کاملاً روشنه.
گابلین لبخند درندهای زد.
-جنگی فراتر از این، دیگه نه شرافتمندانهست و نه مقدس. همونطور که شلاق زدن حلزونها به اون شکل کار اشتباهی بود، این هم اشتباهه که ما آخرین پناهگاه حلزونها رو نابود کنیم.
-چی...
-به عبارت دیگه، انتقام کسانی که در غل و زنجیر بسته شده بودن، از قبل گرفته شده.
جنگجوی بزرگ نژاد گابلین ادامه داد.
-دست از مبارزه بردارید. ما اینجاییم تا به این جنگ قدیمی پایان بدیم.
~~~
یادداشت مترجم:
رلیه یک شهر گمشده خیالی است که اولین بار در داستان کوتاه اچ. پی. لاوکرفت به نام «احضار کثولو» که در فوریه ۱۹۲۸ در مجله داستانهای عجیب منتشر شد، توصیف شده است. رلیه یک شهر غرق شده در اقیانوس آرام جنوبی و زندان موجودی به نام کثولو است.