چپتر 177: نبرد برای سرزمین مقدس (۲)
چپتر 177: نبرد برای سرزمین مقدس (۲)
ارتش متحد شروع به همهمه کرد.
- پایان دادن به جنگ قدیمی...؟
- اونا نمیخوان حلزونها رو نابود کنن.
و این همهمه اصلاً نشانه خوبی نبود. در عوض، فرماندهان نژادهای دیگر که در گوشهای ایستاده و گوش میدادند، همگی شروع به خالی کردن خشم خود بر سر گابلینها کردند.
- این یعنی اونا دارن طرف بردهدارها رو میگیرن.
- اینا همش مزخرفه!
- احتمالاً به همین خاطر بود که برای شرکت تو جنگ دو دل بودن!
- اونا احتمالاً صبر کردن تا هر دو ارتش ضعیف و خسته بشن و بعد وارد عمل بشن. ممکنه حلزونها ازشون کمک خواسته باشن. شماها خجالت نمیکشید تو چشم ارواح اجدادتون نگاه کنید؟
انتقادات مثل سیل به سویشان سرازیر شد.
اما جنگجویان گابلین حتی خم به ابرو نیاوردند.
- مهم نیست چه میگویید. ما با شجاعت نیت خودمان را آشکار کردهایم. شورای رودخانه آتش ۱۲ جلسه کوچک و ۶ جلسه بزرگ برگزار کرد. و در نهایت اجماع ما بر این شد که [این جنگ که به انقراض حلزونها منجر میشود، فراتر از یک انتقام ساده است].
- خائنها!
- باید دوباره به پاهاتون زنجیر ببندید!
- یک لحظه صبر کنید.
صدای بال زدن.
صدها خفاش که از حصارِ کشیده شده دور اردوگاه آویزان بودند، بالهایشان را باز کردند. سپس، یکی از آنها پایین پرید و به شکل یک انساننما درآمد. یک خونآشام که شنلی تیره به تن داشت. این فرم تکاملیافته نژاد خونآشام بود.
- من کاراجان از جنگل خون هستم. فرمانده ۱۶۰۰ سرباز نخبه. اجداد من روی سقف رایمپولیس زندگی میکردند و پدربزرگ و مادربزرگم در آخرین لشکرکشی، جنگجویان بزرگی بودند.
ارباب اژدهای سیاه لرزید. با اینکه تا حدودی انتظارش را داشت، اما تکامل نژاد خودش او را غافلگیر کرد.
- ای جنگجویان سرزمینهای مرطوب. شما اولین کسانی بودید که در دوران فرار بزرگ از رایمپولیس گریختید. شما اولین کسانی بودید که تبرهای سنگی خود را برداشتید، اما وقتی فرصت این را داشتیم که حلزونها را برای همیشه نابود کنیم، به ما پشت کردید.
یک نجیبزاده از نژاد خونآشام، یک نجیبزاده خونمَک، نیشهایش را نشان داد.
- طبق افسانهها، تعقیبکنندگان حلزونی هم به دلیلی نامعلوم شما را رها کردند.
- ...
- نمیتوانم جلوی شک و تردیدم را بگیرم. شما که از شرکت در هرگونه لشکرکشی امتناع کردید، حالا پیش روی ما ظاهر شدهاید و فریاد میزنید که جنگ باید متوقف شود. چرا احساس میکنم مدتها پیش با حلزونها پیمانی مخفیانه بستهاید؟
- بیش از نیم هزاره از آن زمان میگذرد. به لطف دستاوردهای ککرکر و حواریاش گورکه بود که ما بر تعقیب حلزونها غلبه کردیم. حواری گورکه، بر پشت ککرکر سوار شد و ۱۳ جنگجوی حلزونی را پشت سر هم در نبردهای تن به تن شکست داد.
هی.
«گورکهی ما به عنوان حواری انتخاب شده؟»
به دلیلی نامعلوم، هم احساس خوشحالی میکردم و هم غم. او بچهای بود که من را اهریمن صدا میزد و میگفت نمیخواهد از من کتک بخورد. اما حالا نامش را در تاریخ به جا گذاشته بود.
- فرمانده حلزونها که تحت تأثیر توانایی آنها قرار گرفته بود، با ارتش خود عقبنشینی کرد.
- هه. چقدر تأثیرگذار.
خونآشام پوزخند زد.
- دوئل شرافتمندانه پیامبر نجیب و تحسین دشمنش. این واقعاً یک داستان حماسی است که میتواند در افسانهها خوانده شود. نمیدانم این فقط حس من است یا نه، اما احساس میکنم این بیشتر شبیه [یک پیمان بین دو طرف] بود تا [تحت تأثیر قرار دادن دشمن].
حالت چهره فرمانده گابلینها کمی تغییر کرد.
- ...این به هیچ وجه یک دوئل شرافتمندانه نبود. ککرکر جنبهای بیرحم و شرور دارد. او گورکه را که نمیخواست بجنگد، مجبور به شرکت در نبرد کرد.
ها؟
- حواری گورکه حتی در هنگام مرگ نیز درخواستی از ما داشت. ککرکر خدای ما نیست. در عوض، او دوستی است که میخواهد به ما کمک کند. اما از آنجایی که دهانی کثیف و اخلاقی گند دارد، دوستی نیست که بخواهید به او نزدیک شوید.
جانم؟
- درست است. به بیان ساده، ککرکر یک دوست بد است.
- چطور میتونید خدای خودتون رو یه دوست بد خطاب کنید؟ این کفرگوییه!
فرمانده انسانها با صدای بلندی فریاد زد. با این حال، حالت جدی چهره جنگجوی بزرگی که از طرف گابلینها اعزام شده بود، تغییری نکرد.
- این چیزی است که در افسانهها آمده. نامهایی که برای اشاره به ککرکر استفاده میشوند عبارتند از [شیرِ بددهن]، [کسی که عاشق کتک زدن با دستهایش است] و [معتقد به آموزش از طریق خشونت].
«...»
بقیه شکارچیها به آرامی برگشتند و به من نگاه کردند.
اوووه...
میتوانستم از حالت چهره و نگاههایشان بفهمم. انگار همگی به من مشکوک شده بودند و در دل داشتند سرزنشم میکردند. مدت زیادی از آخرین باری که چنین نگاههایی از همراهانم دریافت کرده بودم میگذشت.
«پادشاه مرگ...»
ارباب اژدهای سیاه دهان باز کرد.
«تو... فکر نمیکردم همچین آدمی باشی. وقتی حواسمون نبود داشتی این بچهها رو کتک میزدی؟ شوکه شدم. راستش رو بخوای، خیلی شوکه شدم.»
«...میگن ذات واقعی یه نفر وقتی معلوم میشه که پدر یا مادر میشه و باید بچه بزرگ کنه.»
جنگجوی صلیبی با نگاهی تیز به من خیره شد.
«چقدر با گابلینها بدرفتاری کردی که همچین افسانههایی در موردت سینه به سینه نقل شده؟ پادشاه مرگ. چند بار اون پسر کوچولوی گابلین رو کتک زدی؟ امیدوارم به کارات فکر کنی...»
«نه، نه، نه. یه لحظه صبر کنید! وایسید! دست نگه دارید!»
دستهایم را با شدت به چپ و راست تکان دادم.
«اینطوری نیست! من آدم خشنی نیستم! خودتون که میدونید!»
«خب. حتماً یه کاری کردی دیگه...؟ وگرنه همچین حرفهایی نسل به نسل منتقل نمیشد.»
«آره کتکش زدم! اما وقتی داشتم از آیتم [تسخیر رویا] استفاده میکردم این کار رو کردم. تو آیتم بود. آیتم! تو رویا هر چقدر هم که کتک میخورد، هیچ جراحتی برنمیداشت. برای همین من از سریعترین روش برای آموزش هاله بهش استفاده کردم...»
«خدای من. سعی کردی گابلین رو تو رویاهاش به کشتن بدی؟»
جنگجوی صلیبی با چشمانی گشاد شده پرسید. بقیه همراهانم هم به آرامی پچپچ کردند.
«اینکه روی بدنش هیچ زخمی باقی نمونده با آسیب روانی فرق داره. آسیبهای روانی میتونن چندین برابر جدیتر باشن. تازه، آموزش از طریق خشونت...»
«[شیرِ بددهن]...»
«[کسی که عاشق کتک زدن با دستهاشه]...»
«[معتقد به آموزش از طریق خشونت]...»
«نه، یه لحظه صبر کنید. جدی میگم، این حرفها من رو آدم بدی نشون میده، اما اصلاً اینطوری نبود! نمیتونم دقیقاً بهتون بگم چطوری بود، اما بهتون اطمینان میدم که اونقدرها هم بد نبود! واقعاً! من فقط داشتم مطمئن میشدم که اون گابلینهای کوچولو فرهنگشون رو از دست ندن. باید حرفم رو باور کنید.»
«توجیههای همیشگی...»
«دقیقاً مثل پروندههای خشونت خانگی...»
آه، آاااه!
آبروم! وجههام داشت لکهدار میشد!
وجهه باارزشم که میشد در هر زمان و مکانی بهم تکیه کرد، اینکه من آدمی قابلاعتماد، مهربون و توانمند بودم!
- هی. داری در مورد کی حرف میزنی...؟
«معلومه، خودم.»
- تو واقعاً یه عوضی دیوونهای...
در حالی که وجهه من داشت نابود میشد، رهبران ارتش متحد هم با شوک به جنگجوی بزرگ گابلین نگاه میکردند.
- همه میدونن که نوادگان معدنچیهای سنگ نمک دیوونه شدن...
- چطور میتونن با خدای خودشون اینطوری رفتار کنن؟ عقلشون رو از دست دادن؟
- همونطور که انتظار میرفت، ما نمیتونیم با این آدمای عجیب و غریب قاتی بشیم.
خب. به نظر میرسید گابلینها هم وجهه عجیبی پیدا کرده بودند.
این که تقصیر من نبود، بود؟ نه. فکر نمیکنم... شاید هم بود؟
- اوگور.
جنگجوی بزرگ گابلین آهی کشید.
- ما نیت شورا را به شما منتقل کردیم. برایم اهمیتی ندارد که ما را بپذیرید یا نه. با این حال، به خاطر داشته باشید که ما اینجا هستیم تا به این جنگ پایان دهیم. چه نژاد حلزون باشد و چه نژادی دیگر، ما دست روی دست نمیگذاریم تا نابودی آنها را تماشا کنیم.
- هوه! فکر میکنید میتونید هر کاری که دلتون میخواد بکنید؟!
-ما همیشه هر کاری دلمون بخواد میکنیم.
بعد از گفتن این حرفها، گابلین شیرش را چرخاند.
-یادتون باشه. ما فقط پیشقراولیم. رئیس شورا مستقیماً داره یگان اصلی رو رهبری میکنه. «شیرهای باراننوش» و «جنگجویان عاشق آتش» همه تو راهن. بهتره که بترسید.
سپس رو به زیردستانش گفت:
-بریم.
جنگجویان گابلین یکپارچه به حرکت درآمدند و ارتش متحد را با چهرههایی ناامید و مستأصل به حال خود رها کردند. اگر میخواستند جلویشان را بگیرند، باید میجنگیدند، اما جنگیدن با نیروهایی که نه متحد بودند و نه دشمن، هیچ سودی نداشت. ارتش متحد فقط توانست با ابروهای گرهکرده به تماشای گابلینها بنشیند که این طرف و آن طرف میرفتند و کارهای عجیبی میکردند.
-نه.
در همان لحظه.
-اونا...؟
با نگاه به گابلینها، ارتش متحد ناگهان منفجر شد. حتی رهبرانشان هم در شوک فرو رفتند.
-اـ اونا دارن اونجا اردوگاه میزنن؟!
درست در فضای بین اردوگاه ارتش متحد و نژاد حلزون.
جنگجویان گابلین در مکانی مستقر شدند که به آنها اجازه میداد در یک چشم به هم زدن به هر دو طرف برسند.
-اووگ. چسبندگی خاک اینجا بد نیست.
-به اندازهی کافی چسبناکه.
-از راهپیمایی خسته شدم. پشتم رو برام بمال.
جویباری از میان دشتها میگذشت و در کنار آن، حدود ۴۰۰ گابلین مشغول ورز دادن گلولای حاشیهی رود بودند. آنها گل را به پشت یکدیگر میمالیدند و الگوهای پیچیدهای روی بدنشان حک میکردند. این منظرهای بیدغدغه و آرامبخش بود، درست شبیه به گروهی که به تعطیلات رفته باشند. هیچکس انتظار دیدن چنین صحنهای را در وسط میدان جنگ نداشت.
کسانی که از هیچچیز خبر نداشتند، ممکن بود فکر کنند آنها فقط برای تفریح به آنجا آمدهاند.
«چقدر بیشرم...»
«نمیدونم چرا، ولی حس میکنم این صحنه آشناست...»
«حس میکنم قبلاً این رو یه جایی دیدم...؟»
شکارچیهای کنارم شروع کردند به نگاه کردن بین من و گابلینها.
نمیفهمیدم چرا.
من که جز خوبی هیچ کار دیگهای برای اون بچهها نکرده بودم.
-به محض اینکه یه شماره انتخاب کردید، حرکت کنید.
بعد از حمامشان، دو جنگجوی گابلین از اردوگاه خارج شدند.
یکی رو به ارتش متحد ایستاد.
و دیگری رو به نژاد حلزون.
تنها دو جنگجو ایستاده بودند و مسیر دو ارتش را مسدود کرده بودند.
-اوگور.
جنگجوی گابلین در حالی که شمشیر بزرگی در دست داشت، به ارتش متحد خیره شد.
انگار با نگاهش به آنها میگفت که برای پیشروی، اول باید از روی جنازهی او رد شوند.
-اون، اونها...!
رهبران ارتش متحد با درک معنای پشت این حرکت و نگاه، به خشم آمدند.
-اون حرومزادههای گستاخ! واقعاً فکر میکنن ما جرئت نداریم تن به تن باهاشون بجنگیم؟!
-گابلینها همیشه همینطورن! مثل نجیبزادهها حرف میزنن، اما رفتارشان مثل وحشیهاست!
-ما شوالیههایی هستیم که ارادهی مقدس محافظان را برپا میداریم. این دورگههای پررو که خدای خودشان را مسخره میکنند، چطور جرئت میکنند راه ما را ببندند؟!
-مبارز بفرستید! فرستادن فقط یکی از مبارزان ما برای اونا از سرشون هم زیاده!
کمی بعد، یک مبارز الف سوار بر اسبی سفید به میدان آمد.
-حرومزادهی کپکزده! امروز اون جنازهی بدبوت رو میفرستم زیر خاک!
وقتی جنگجوی گابلین الف را دید که در برابرش ایستاده، فریاد زد:
-اسم من مورمو است. از نوادگان کرکرکر و جنگجوی بزرگ، گورگیرِ فرار بزرگ. من در بین جنگجویان شورای پنج رودخانه، رتبهی ۶۳۱ را دارم. اسم تو چیه؟
-نیازی نیست اسمم رو به تو بگـ...!
در همان لحظه، جنگجوی گابلین شمشیر بزرگش را پرتاب کرد.
شمشیر عظیم مانند یک آسیاب بادی در هوا چرخید و جلو رفت.
-من؟!
الف که شوکه شده بود، به زحمت توانست شمشیرهای دوقلویش را به موقع بالا بیاورد. جرنگ! با صدایی انفجارمانند، پری به پرواز درآمد. او تیغه را دفع کرده بود، اما نیروی حمله به قدری زیاد بود که نتوانست شتاب آن را خنثی کند.
-کـ، سرفه!؟
الف که حتی نتوانست فرود درستی داشته باشد، سرفهای کرد و سعی کرد روی پاهایش بایستد. با این حال، گابلین سوار بر شیرش از قبل به او نزدیک شده بود. شیر با پنجههای جلوییاش روی شانههای الف پا گذاشت.
-هیی...
-اینکه اسم خودت و اجدادت رو فاش نکنی، نشون میده که هیچ آدابی نداری. اوگور.
پوک!
سپس گابلین شیرش را هدایت کرد تا روی سر الف پا بگذارد. پس از آنکه سر الف متلاشی شد، شیر پنجهاش را روی زمین کشید و غرش کرد.
دوئل در یک چشم به هم زدن به پایان رسیده بود.
-شیهه!
اسب سفید که صاحبش را از دست داده بود، شیههای کشید و ترحمانگیز به سمت دیگر دشت دوید. یا حداقل سعی کرد که بدود.
-شیهه؟!
یکی از سربازان گابلین ناگهان نیزهای را در سینه اسب فرو کرد. دشت فوراً غرق در سکوت شد. سپس گابلین به سمت اسب دوید و آن را به عقب کشید.
وقتی ارتش متحد با چهرههایی بهتزده به آنها خیره شدند، گابلین متوجه شد که کار خجالتآوری انجام داده و مؤدبانه سر تعظیم فرود آورد.
-ببخشید. یکم گشنمه...
-......
-فکر کردم حیفه که همینطوری بذارم فرار کنه. گوشت باارزشه. یا حداقل، من اینطور فکر میکنم. برگردید به جنگتون.
و با این حرف، با خیال راحت به اردوگاه گابلینها بازگشت.
او در هنگام تعظیم کردن کاملاً مؤدب بود.
-......
برای ارتش متحد سخت بود که دهانهای بازماندهشان را ببندند.
-اون...
-حرومزادهی پستفطرت!
-هیچوقت فکر نمیکردم همچین حرومزادهی بیفرهنگی تو دنیا وجود داشته باشه!
-تو یه دوئل شرافتمندانه شمشیرش رو پرتاب کرد! به این میگید جنگجو؟!
-اگه فکر میکنید ناعادلانهست، شما هم شمشیرهاتون رو پرتاب کنید. اوگور.
جنگجویی که الف را کشته بود، بینیاش را چین داد.
-ما همیشه همینطوری بودیم.
-چی؟
-ما از بچگی هاله رو یاد میگیریم، و برادرهای بزرگی که بهمون یاد میدن، حسابی کتکمون میزنن. ما ذاتاً نژاد ضعیف و زشتی هستیم، پس اگه نمیخوایم بمیریم، باید یاد بگیریم چطور از هاله استفاده کنیم. اونا ما رو تا حدی میزدن که آرزوی مرگ میکردیم، اما تو کتک زدن اونقدر مهارت داشتن که نمیتونستیم بمیریم. با بارها و بارها کتک خوردن، یاد گرفتیم چطور از هاله استفاده کنیم.
انتخاب کردن یکی از برادرهای بزرگتر و در عوض کتک زدن او، روندی بود که برای شناخته شدن به عنوان یک فرد بالغ باید طی میشد.
جنگجوی گابلین به آسمان غروب نگاه کرد.
چشمان درخشانش به نظر میرسید حاوی غمی است که در کلمات نمیگنجد.
-حتی یه عضو شورا مثل من هم نمیتونه باور کنه که همچین نژاد بیفرهنگی تو دنیا وجود داره...
-......
-اما چارهای نیست. این بهترین راهه. هیچ روشی برای آموزش هاله مؤثرتر از درد مرگ نیست. این همون آموزشیه که کرکرکر بیش از ۶۰۰ سال پیش به حواری، گورکه، داد.
جنگجو زمزمه کرد.
-ما به این میگیم [روش تمرین هاله شیبال] که از روی طرز صحبت کردن کرکرکر الگوبرداری شده. واقعاً دیوانهکنندهست.
پشت سر او، دیگر جنگجویان گابلین همگی فریاد زدند:
-رفاقت به جای احترام! اعتماد به جای ایمان!
-شیبال!
-شیبول!
جنگجو سر تکان داد.
-رودخانهی نژاد ما عمیق و پهناوره. تو این دنیا هیچ خدایی وجود نداره، فقط دوستای بد هستن. پس ما باید تمام تلاشمون رو بکنیم. چارهای جز این نداریم. ای کسانی که زمانی با ما تو یه غل و زنجیر بودید. دست از نابود کردن نژاد حلزون بردارید.
-......
-وگرنه، شکست میخورید.
دشت غرق در سکوت شد.
من هم ساکت بودم.
اما همراهانم ساکت نبودند.
«اون پادشاه مرگه...»
«قطعاً پادشاه مرگه...»
«پادشاه مرگ، تو چرا اونجایی؟»
«پادشاه مرگ، کِی دندون درآوردی و پوستت رو سبز رنگ کردی؟»
صبر کنید ببینم.
یعنی تصویر من پیش بقیه یه مشکلی داشت؟