چپتر 181: پسرم بیش از حد قوی است (۳)
چپتر 181: پسرم بیش از حد قوی است (۳)
اوبورکا تبرش را روی شانههایش گذاشت.
-عضلههای قشنگی داری. به جای اینکه بکشمت، فقط تا حد مرگ کتکت میزنم.
همانطور که گفته بود، جنگجویی را که جامباپ زیادی خورده بود، حسابی کتک زد.
-گووک!
اوبورکا مشتش را در شکم جنگجو فرو برد و جنگجو هم جامباپش را به دنیا نشان داد.
نام اثر هنریِ او «دو ماهی و کمی مرغ هزارپا» بود. اثری که به دلیل تضاد بین شیرههای رقیق معده و محتویات غلیظش حسابی به چشم میآمد.
گابلینهای مختلفی که شاهد این اثر هنری بودند، از شدت احساسات به لرزه افتادند.
-هـ-هنوز هم مثل همیشه به طرز مسخرهای قویه...
-واقعاً میخوام بدونم رئیس چی میخوره که اینقدر دیوانهوار قویه!
-حتی یه رنکر دو رقمی هم با یه ضربه پرت شد. این دیوانهکنندهست.
-به نظرتون قویتر از قبل نشده...؟
-فکر میکنم این یه تصمیم واقعاً عالیه، رئیس! رئیس چهره و افتخار نژاد ماست! زندهباد رئیس!
-کی اون حرف رو زد؟
-اون حرومزادهی بیشرم.
-بیا بیرون ای حلزون!
پس از آن، چندین جنگجو برای مخالفت با این تصمیم جلو آمدند. در میان آنها افراد رتبه صدم و حتی جنگجوی رتبه ششم هم حضور داشتند. با این حال، هیچ جنگجویی نتوانست اوبورکا را مجبور کند که از تبرش استفاده کند. همه آنها فقط با یک مشت از پا درآمدند.
وقتی تعداد جنگجویانِ کتکخورده به ۳۳ رسید، گابلینها چارهای نداشتند جز اینکه با هم متحد شوند و یکصدا یک کلمه را فریاد بزنند.
-شیبال...
-شیبال...
اوبورکا تبرش را زمین گذاشت و دستبهسینه ایستاد.
-ضعیفید. شماها چطور اینقدر ضعیفید؟ اونقدر ضعیفید که از کتک زدنتون احساس بدی پیدا میکنم. همین الانش هم خیلی متأسفم بچهها. قبل از اینکه بیشتر از این متأسف بشم، بیسروصدا با تصمیمم موافقت کنید.
یک جنگجوی خوب همیشه پیروز میشود. اما یک جنگجوی واقعاً خوب میداند که وقتی به هر دلیلی شکست خورد، چطور آن را بپذیرد.
از این نظر، تمام گابلینها جنگجویان واقعاً خوبی بودند.
-من موافقم.
-من موافقم، اوگو.
-کسایی که مخالفن، حرف بزنن.
سکوت.
فقط صدای سوختن آتشِ اردوگاه نظامی به گوش میرسید. تمام اعضای شورای رودخانه آتش و تمام جنگجویان حاضر در میدان نبرد موافقت خود را اعلام کردند.
اوبورکا نگاهی به اطراف انداخت و سر تکان داد.
-خوبه. پس بهعنوان رئیس شورای رودخانه آتش، بدینوسیله اعلام میکنم که «اگر یکی از شش نژاد در آستانه انقراض قرار گرفت، ما به آن نژاد کمک خواهیم کرد». کسانی که در موافقت فریاد زدند و کسانی که با وجود مخالفتشان سکوت کردند، و همچنین فرزندانشان، نمیتوانند از این فرمان سرپیچی کنند. همگی. به زمین مقدس قسم بخورید.
اوبورکا تبرش را سه بار به زمین کوبید.
بوم! بوم! بوم!
جنگجویان گابلین هم بدون هیچ حرفی سلاحهایشان را بالا بردند و سه بار به زمین کوبیدند.
-مم.
اوبورکا به چادر برگشت و سر جایش نشست.
نمایندگان شش نژاد با چهرهای بیحالت به او خیره شده بودند.
اوبورکا دستبهسینه به نمایندگان نگاه کرد.
-ما قسم خوردیم که این عهد به نسلهای بعدیمون هم منتقل بشه.
-......
-سؤال دیگهای هست؟
-......
فرمانده خونآشامها مؤدبانه سرش را خم کرد.
-همین کافیه. من سؤال دیگهای ندارم.
یکی سرش را خم کرد و دیگری سرش را بالا گرفت. او نماینده نژاد اونی بود.
-هی، کپک. تو واقعاً قوی هستی!
-پدرمون از منم قویتره.
-ها، تولهسگ؟
-اشتباه میکنی. ما تولهسگ نیستیم. وقتی ککرکر نزول کرد، بدن یک شیر رو قرض گرفت. بنابراین، ما فرزندان شیرها هستیم، اون اصطلاح فقط برازنده اون حلزونهای اونجاست. ناامید شدم که حتی این اطلاعات عمومی ساده رو هم نداری. پس میتونی حرفت رو اصلاح کنی و بهم بگی بچهشیر.
-ها؟ چی؟ لعنتی، بههرحال!
فرمانده اونی شمشیرش را بیرون کشید.
-من از طرف بقیه حرف میزنم. ما این لشکرکشی رو تا اینجا هدایت کردیم و منابع بیشماری رو پاش ریختیم! حتی اگه بگی «بعداً وقتی تو بحران افتادید کمکتون میکنیم، پس حالا برید» این کافی نیست، مگه نه؟ با منابعی که تا الان تو این چاه ویل ریخته شده باید چیکار کنیم؟!
-پس چی میخوای؟
-غرامت!
-ما هم نژاد ثروتمندی نیستیم. ما این رو یه فضیلت میدونیم که هرچی تو یه روز به دست میاریم رو همون روز بخوریم. پس حتی اگه دلم هم میخواست نمیتونستم بهت غرامت بدم.
-پس ما هم نمیتونیم باهات مذاکره کنیم!
-اوگور. اینطور نیست.
اوبورکا چانهاش را نوازش کرد.
-حتماً نگران چیز دیگهای هستی.
-چی؟
-مشکل اینه که منابع زیادی رو خرج کردی اما بدون نتیجه درستوحسابی برگشتی. اشراف و زمیندارانی که توسط تو سرکیسه شدن قطعاً ابراز نارضایتی میکنن. حتی ممکنه به یه شورش ختم بشه که در نتیجهاش قدرتت رو از دست میدی. اگه شانس نیاری، تو رو سپر بلای خودشون میکنن و اعدام میشی. این همون چیزیه که نگرانشی، مگه نه؟
اوبورکا کلماتی را که در خوابش با هم بحث کرده بودیم، بازگو کرد. با شنیدن این حرفهای غیرمنتظره، فرمانده اونی شوکه شد...
-فقط یک بار. اگه تو کشورت شورشی به پا شد، کمکت میکنم.
-......
-این رو به توافقنامه اضافه نمیکنم. این کاریه که خودم شخصاً انجامش میدم. با این بدن، یه تبر و دوازده نیزه، باید بتونم نظر هر شورشیای رو عوض کنم. چطوره؟ حالا تو نابود کردن سرزمین مقدس بهمون کمک میکنی؟
اوبورکا دندانهای نیشش را نشان داد.
-اگه هنوز به یه بهانه نیاز داری، پس بیا باهام بجنگ. اینکه بگی تو یه دوئل از من شکست خوردی باید بهانه خوبی برای اونیهایی مثل تو باشه.
-تو، تو حرومزاده.
فرمانده اونی سرخ شد و شمشیرش را تکان داد.
-خیلی خب! بیا دوئل کنیم! اما اگه فکر میکنی بهت آسون میگیرم، سخت در اشتباهی!
-اگه فکر میکنی که من بهت آسون نمیگیرم، در اشتباهی. یه کم بهت ارفاق میکنم.
فرمانده اونی متعاقباً کتک خورد. شاخش کج شد، بینیاش شکست و پایش پیچ خورد. بعد از اینکه چند تا از دندانهایش افتاد، ظاهر جدیدش تکمیل شد. فرمانده اونی که حالا با سر توی زمین دفن شده بود، نالهای سر داد.
-تولهسگِ... لعنتی...
اوبورکا به شاهکارش لبخند زد.
-حالا بیشتر شبیه یه جنگجو شدی!
اگر کسی یک نفر را جلوی چشمتان وارونه دفن کند، طبیعتاً حرفهای خیلی کمتری برای گفتن خواهید داشت.
بنابراین آن شب، نمایندگان هفت قبیله یک معاهده صلح امضا کردند.