چپتر 186: بچههای ما عوض شدهاند (۲)
چپتر 186: بچههای ما عوض شدهاند (۲)
«داری چی میگی؟ بچههای من پاک، بامزه، سختکوش و صادقن... تازه، اونا از تمام چیزهای خوب دنیا به دنیا اومدن. یه آدم کور مثل تو چه میدونه ما چطوریم؟»
-آره ارواح عمهت. چقدرم با افتخار پز میدی. حتماً تو یکی از زندگیهای قبلیت گابلین بودی.
به هو-ریونگ نوچنوچ کرد.
در همان لحظه، صدایی در سرم پیچید.
پنجره اطلاعات
[ماموریت طبقه ۳۴ام داده شد.]
آیا برج اینطور قضاوت کرد که من ایده کلیای از مرحله دستم آمده و برای همین ماموریت را صادر کرد؟ کلماتی جلوی چشمانم ظاهر شدند.
پنجره اطلاعات
[دوره تئاترهای متخاصم: بحران آثار کلاسیک]
اسم ماموریت عجیب بود.
در حالی که هنوز از روی کلافگی زانو زده بودم، به پنجره ماموریت نگاه کردم.
پنجره اطلاعات
[دوره نمایشنامههای متخاصم: بحران آثار کلاسیک]
درجه سختی: B+
هدف: شما در اعطای اسطورهشناسی به نژاد گابلین موفق شدهاید. مردم گابلین با شنیدن کارهای شما، دیدن اعمالتان و یادگیری باورهایتان به دنیا آمدهاند. اما این هیجان دوام چندانی نداشت. نسل جدید نژاد گابلین پس از شنیدن مکرر داستانهای تکراری در طول صدها سال، از «آثار کلاسیک» پیشپاافتاده خسته شدهاند!
مدتی است که بازآفرینی آثار کلاسیک در میان نژاد گابلین محبوبیت پیدا کرده است. این روند از مرحله محبوبیت هیجانانگیز عبور کرده و به طوفانی سهمگین تبدیل شده است که تهدید میکند اسطورههای اصلی را از جایگاهشان کنار بزند!
«اوگور. من ککرکر شرور رو بیشتر از ککرکر خوب دوست دارم.»
«این یه سنته که بانوی ابریشم طلایی و بانوی زنبق نقرهای به هم وصل بشن.»
«قاتل صورتهای فلکی و امپراتور شمشیر هم خوبه.»
«نمیفهمی داری چی میگی. اثر کلاسیک فقط وقتی کلاسیکه که امپراتور شمشیر و اهریمن آسمانی با هم باشن.»
این مسئله جدی است!
نژاد گابلین بر سر اینکه کدام اسطوره واقعی است، شروع به دعوا با یکدیگر کردهاند. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، ممکن است نژاد گابلین اسطورههای اصلی خود را از دست بدهند. اگر اسطورههای اصلی ناپدید شوند، نژاد گابلین قادر به استفاده از روش آموزش هاله خود نخواهند بود!
شیر سفید نجیب. نمایشنامهای برای نژاد گابلین خلق کنید که در تئاترها اجرا شود و به عنوان داستان واقعی مورد تشویق قرار گیرد. شما کسی هستید که اسطورههای واقعی و تاریخ حقیقی را تعیین میکنید! اسطورهها را متحد کرده و روش آموزش هاله را پایهگذاری کنید!
※ با این حال، اگر در انجام این کار شکست بخورید، نژاد شما ویژگی «فرقه شیطانی» را از دست خواهد داد.
«...»
پنجره ماموریت را چند بار خواندم.
«هاه... پس به بیان ساده، داستانهای من اونقدر تحریف شدن که اونا دیگه مطمئن نیستن چی واقعیه و چی دروغ؟ اگه همینطوری ولش کنم، روش آموزش هاله که اینقدر براش زحمت کشیدم و برنامهریزی کردم، از بین میره.»
-فکر کنم همینطور باشه؟
«همم.»
چانهام را مالیدم.
چطور باید با این قضیه برخورد کنم؟
برای لحظهای افکار مختلفی از ذهنم عبور کرد. اما اولین فکرم این بود...
«واقعاً لازمه درستش کنم؟»
با خودم فکر کردم که شاید بد نباشد همینطوری رهایش کنم.
«منم اگه هر روز یه چیز تکراری میشنیدم خسته میشدم. بچهها فقط چون تشنه نمایشنامههای جدیدن دارن این چیزا رو امتحان میکنن. نیازی نیست من تو ذوقشون بزنم.»
-ها؟ پس اون روش آموزش هاله که با اون همه جاهطلبی آمادهاش کردی چی میشه؟
«اون فقط طمع من بود. همهچیز از اونجا شروع شد که اوبورکا موافقت کرد که این کار جالبیه. اگه بچههای این دوره و زمونه نمیخوان انجامش بدن چون فکر میکنن سرگرمکننده نیست، پس به خودشون ربط داره. دلم نمیخواد زیاد تو تفریحشون دخالت کنم.»
-اوهو.
به هو-ریونگ دست زد.
-برای اولین بار، واقعاً شبیه یه والد واقعی به نظر میرسی.
«من همیشه یه والد واقعی بودم.»
-این دیگه یه مشت چرت و پرته. اگه تو دنیا مسابقهای برای بچهگانهترین والد برگزار میشد، تو با اختلاف فاحشی برنده میشدی. زامبی.
«اوه. اون نمایشنامه به نظر جالب میاد.»
به تئاتر آنسوی خیابان اشاره کردم.
تئاترهای زیادی در این شهر وجود داشت. اگر تئاترهای مدورِ سر سهراهی شرکتهای بزرگی محسوب میشدند، پس موردی که من به آن اشاره میکردم یک گروه تئاتر کوچک بود که به سختی توانسته بود فضایی برای خودش در یک کوچه دستوپا کند. با این حال، پوستر نمایشنامه کاملاً زیبا بود؛ احتمالاً به این دلیل که مجبور بودند مهارتهای تبلیغاتیشان را تقویت کنند.
-حماسه ککرکر! نمایشنامه آتشین ککرکر، [شمشیر آتشین مهارنشدنی] رو تماشا کنید!
بلیتفروش الف فریاد زد.
-[پادشاه اهریمن استل]، [تاریخچه اهریمن آسمانی]، و همینطور [راویل و ککرکر]، تمام این داستانها از اینجا شروع میشن و همینجا به پایان میرسن! دو نفری که همیشه تو یه سفر اسطورهای با هم هستن! داستان او و او!
تصویر یک هابگابلین خالکوبیشده روی پوستر خودنمایی میکرد، هرچند که به دلایلی کمی ظریف به نظر میرسید. و پشت سر او، هابگابلین دیگری با بدنی لاغر اما عضلانی قرار داشت.
آن دو در حالی که پشت به هم داشتند، مستقیم به جلو خیره شده بودند.
«از ظاهرش پیداست که اون یکی درباره ماست. مگه نه؟»
-آره. فکر کنم داستانی درباره ما دو تا باشه.
به هو-ریونگ هم علاقهمند به نظر میرسید.
پر از انتظار و اشتیاق، وارد تئاتر کوچک شدیم. چند کنده چوب که تمیز تراشیده شده بودند روی زمین قرار داشتند و مهمانان در جایگاههای تعیینشده روی آنها مینشستند. تمام صندلیها پر بود. حتی قسمت ایستاده هم تا خرخره پر شده بود.
«اوه.»
پس از دیدن امکانات مناسب، انتظاراتمان حتی بیشتر هم شد.
«کوچیکه اما تمیزه. حس یه اقلیت نخبه رو میده.»
-اما بین چیزایی که به اوبورکا گفتی، اصلاً داستانی درباره من و تو بود؟
ها؟
بهجز [تاریخچه اهریمن آسمانی]، نباید چیز دیگهای وجود داشته باشه.
«خب، حدس میزنم این یه اثر اقتباسی باشه. آه. انگار داره شروع میشه. ساکت تماشا کن... البته نیازی نیست.»
-حتی اگه بین خودمون هم حرف بزنیم، هیچکس دیگهای صدامون رو نمیشنوه، پس خیلی هم عالیه.
«تو این تئاترها پاپکورن نمیفروشن؟ آبجوی هندوانه؟ پوست هندوانه سرخشده؟ اینا دیگه چیه؟ چرا اینا اینقدر هندوانه دوست دارن؟»
در حین تماشای [شمشیر آتشین مهارنشدنی] با هم گپ میزدیم. برای لحظهای، قلبم به خاطر انتظارات بالایی که داشتم به تپش افتاد. اما با پیشروی نمایشنامه، چهره من و به هو-ریونگ در کسری از ثانیه در هم رفت.
«این دیگه چیه...»
-این دیگه چه کوفتیه؟
هر دوی ما قبل از اینکه نمایشنامه حتی به نیمه برسد، از آنجا بیرون دویدیم.
-اون حرومزادهها عقلشون رو از دست دادن؟
«دیوانگیه.»
-اون روی پوستر من نبودم، بلکه امپراتور شعله بود!؟
«دیوانگیه.»
-چرا یه صحنه تصادفی از بحث و دعوای اهریمن آسمانی و امپراتور شعله وجود داره!؟
«دیوانگیه.»
کلمه دیوانگی مدام از دهانم خارج میشد. سه تا «دیوانگی». این یعنی اوت شدن.
«حالا که بهش فکر میکنم، به نظرم باید اسطورههای واقعی رو متمایز کنیم. تفریح بچهها؟ البته که مهمه. با این حال، امپراتور شعله نه. هر کسی غیر از امپراتور شعله. دیوانگیه. اونا واقعاً از حد گذروندن.»
-حق با توئه! باید درستش کنی!
من و به هو-ریونگ یکدل و همصدا عهد بستیم که ماموریت را به پایان برسانیم.
«بذار اول ببینیم چطور میتونیم این وضعیت رو حل کنیم.»
تا تاریکی شب در شهر پرسه زدم.
در نتیجه، متوجه شدم که برخلاف انتظار، مشکلات جدیای در این دوره وجود دارد.
این موضوع همچنین به ویژگی جدیدی که نژاد گابلین به دست آورده بود، ارتباط داشت.
پنجره اطلاعات
[فرقه شیطانی]
دستهبندی: مذهب، نظامی، سیاست.
منشأ: [آموزه دوست بد]
توضیحات: سرانجام، آیین شیر سفید از طریق [آموزه گورو] و [آموزه دوست بد] شروع به متمایز کردن خود به عنوان یک مذهب کرده است!
گورکه، پیامبر اول، شیر سفید را به عنوان یک دوست صمیمی و پدر نژاد گابلین به رسمیت شناخت. و نژاد گابلین اسطورههای شیر سفید را از پیامبر دوم، اوبورکا، آموختند.
پنجره اطلاعات
با این حال، فرقه شیطانی در حال حاضر در حال تجربه یک بحران هویت بیسابقه است! انواع و اقسام فرقهها و نظرات در مورد تفسیرهای درست از اسطورههای شیر سفید وجود دارد. فرقههای مختلف یکدیگر را به بدعتگذاری متهم میکنند و مدعیاند که وارثان حقیقی اراده شیر سفید هستند!
گابلینها که به اسطورههای متفاوتی باور دارند، تصورات متفاوتی هم دارند. ظاهر و کارایی هاله آنها بسته به اینکه بر چه تصوری بنا شده، تغییر میکند! مشکل تفسیرهای عقیدتی را حل کنید!
※توجه: این ویژگی بسته به نحوه پیشرفت تاریخ میتواند تغییر کند.
※اخطار! ۱۶ فرقه بر سر عقاید درگیر اختلاف هستند! اگر درگیری شدت بگیرد، ممکن است به نزاع مذهبی و حتی شاید شکاف نژادی منجر شود!
«ایگو.»
درک نسبی و مختصری از اینکه تاریخ در ۳۰۰ سال گذشته چطور پیش رفته بود، به دست آوردم.
«این... این مشکل احتمالاً بعد از مرگ اوبورکا شروع شده. اگه اون بچه هنوز زنده بود، احتمالاً همه مخالفها رو کتک میزد و با زور سرکوبشون میکرد...»
-دقیقاً. بچههایی که مجبور بودن بدون اینکه صداشون دربیاد یه گوشه بشینن، حالا دارن صداشون رو میبرن بالا.
«به نظر میرسه همینطور باشه.»
اوبورکا قوی بود. خیلی قوی. وقتی چنین قدرت مطلقی ناپدید شد، اختلافات بین نژاد گابلینها دیگه به سادگی قبل قابل حل نبود.
درگیری یه چیز طبیعی بود.
درست مثل هر کسی که دوران بلوغ رو تجربه میکنه، نژاد گابلینها هم حالا داشت دردهای بزرگ شدن رو میکشید.
-خوش اومدین، خوش اومدین، خانمها و آقایان! این نمایش «اگه نتونم داشته باشمش، ترجیح میدم همهچیز رو نابود کنم» هست! بیاید و جذابیت بینظیر استل رو تماشا کنید!
-این یه نقاشی آتش کلاسیکه! خیلی بهتر از بقیه نمایشهای قلابیه!
-به کی میگی قلابی!؟ ای بدعتکار!
-امپراتور شعله در واقع آدم خوبی بود؟! داستان مردی که طعمه شرارت کرکرکر شد...
...هرچند که این درد داشت تو یه مسیر عجیب و غریب رشد میکرد.
از همون ابتدا، هنر و مذهب تو نژاد گابلینها از هم جدا نشدنی بودن. کسانی که نقاشی آتش رو به نمایش میذاشتن، کاهن بودن و تئاترهایی که نمایشها توشون برگزار میشد، معبد به حساب میاومدن. اینکه برای تماشای کدوم نمایش میرفتی، نشون میداد که به کدوم فرقه اعتقاد داری.
«بسته به تصوری که دارن، هاله اونا میتونه به شدت تغییر کنه.»
هنر. مذهب. ارتش.
این حوزههای مهم همه با هم گره خورده بودن.
اما من هرگز، تحت هیچ شرایطی، نمیتونستم اجازه بدم امپراتور شعله رو پرستش کنن.
این چیزی بود که مصمم بودم از شرش خلاص بشم.
-آخ! باید قانونی برای این کار وجود داشته باشه!
من تو یه بخش دورافتاده از شهر بودم.
تو جایی که گابلینهای فقیر با هم تو گودالها زندگی میکردن، فریادی به گوش رسید. وقتی سرم رو چرخوندم تا نگاه کنم، دیدم جلوی یه تئاتر مخروبه دعوایی راه افتاده.
-من قطعاً تو ارزیابی مقام اول رو آوردم! مهارتهای بازیگری من با اختلاف بهترین بود!
شخصیت اصلی این دعوا یه الف بود. روبهروی این الف کوچیک که داشت فریاد میزد، یه هابگابلین گنده با دستهای به سینه ایستاده بود.
-پس چرا یکی دیگه به جای من نقش رو گرفت؟! رشوه در کار بود؟ پارتیبازی؟ آدم باید به خاطر مهارت خودش بره روی صحنه، نه با اینجور چیزا!
-ما رشوه نمیگیریم. اوگو. و هیچکس هم نمیتونه از پارتیبازی استفاده کنه. با اینکه فقیریم، اما هنوزم یه گروه تئاتر با ۱۳۰ سال قدمتیم. ما رو دستکم نگیر.
-پس چرا حتی برای نقش اصلی یا نقش مکمل هم انتخاب نشدم؟! به خاطر اینه که من یه الفم؟! مسخرهبازی درنیار! این تبعیض نژادیه! من رسماً به شورای رودخانه آتش شکایت میکنم!
-اینطور نیست که به خاطر الف بودنت انتخاب نشده باشی. ما طبق توصیههای کرکرکر برابری رو دنبال میکنیم. با این حال.
صاحب هابگابلینِ گروه تئاتر با لحنی جدی گفت.
-تو... خیلی ضعیفی.
-چـ... چی؟
-به بدنت نگاه کن.
چشمهای صاحب تئاتر بدن الف رو برانداز کرد.
-پشتت قوز داره. شونههات باریکه. اصلاً عضله نداری. دست و پاهات مثل پاهای عنکبوت نازکه و جوری به نظر میرسه که انگار با یه اشاره میشکنه. و رونهات... اصلاً به اونا میشه گفت رون؟ حتی نمیدونم چطوری میتونی با اون پاها وزنت رو تحمل کنی.
هابگابلین سرش رو تکون داد.
-مهم نیست مهارتهای بازیگریت چقدر خوبه، چه فایدهای داره؟ این روزها، تمرکز تماشاچیا روی عضلههای گندهست. حتی بچههای دماغو هم بدنی مثل بدن تو رو تحسین نمیکنن. تو صلاحیت نداری.
-یـ... یه بازیگر فقط باید تو بازیگری خوب باشه!
الف به شدت عصبانی بود. با این حال، با هر دو دستش خودش رو پوشوند، انگار که خجالت کشیده باشه.
صاحب تئاتر سرش رو تکون داد و بعد عضلههای کلفتش رو به نمایش گذاشت.
-نه. بازیگرها کاهنهایی هستن که آموزههای کرکرکر رو با مردم به اشتراک میذارن، جنگجویانی هستن که در صورت وقوع جنگ پیشقدم میشن، و مبارزانی هستن که وقتی شورا تشکیل میشه دوئل میکنن.
اینا هنوزم برنامههای شورا رو با دوئل کردن مشخص میکردن؟ عجب احمقهای بامزهای بودن.
-برای همینه که تماشاچیا با اینهمه ذوق برای بازیگرها دست میزنن. اونا فانتزیها رو به عنوان حقیقت میپذیرن. کی مجذوب جنگجویی میشه که فقط بلده روی صحنه حرف بزنه؟
-آه. اووه...
-عضلههات ضعیفه. اول عضلههای سینهات رو چهار برابر کن. اونوقت به حرفات گوش میدم.
-طـ... طبق افسانهها، کرکرکر عضلههای درونی داشت! عضلههای منم درونیه! من از اونی که به نظر میرسم قویترم!
-اوگور.
صاحب تئاتر پوزخند زد.
-پس به جای بازیگر، کرکرکر باش. تبدیل به یه شیر شو و به نژاد ما کمک کن. حداقل گروه تئاتر ما به عضلههای درونی اعتقادی نداره.
-صـ... صبر کن. جناب صاحب تئاتر! فقط یک بار!
در نهایت، الف زانو زد و لبه لباس هابگابلین رو چسبید.
-خواهش میکنم یه بار دیگه منو ارزیابی کن! مطمئنم که میتونم خیلی بهتر از دفعه قبل بازی کنم. اومم. بعد از دیدن بازی من، اون عضلهکلّههای دیگه اصلاً به چشمت نمیان! من یه نابغه بازیگریام! اگه منو به عنوان شخصیت اصلی انتخاب کنی، نه، اگه نقش یکی از چهار ارباب اهریمنی تو [تواریخ اهریمن آسمانی] رو به من بدی، یه انقلاب تو دنیای تئاتر گورو به پا میشه!
-یه بازیگر هیچوقت نباید زانو بزنه.
صاحب تئاتر اونو رد کرد.
-ورزش کن. عضله بساز. این تنها چیزیه که باید بهت بگم.
-آه! آقا! الفها با شما گابلینها فرق دارن! برای ما غیرممکنه که عضلههای بزرگ داشته باشیم! خوکهای جاهل! نکنه تو مغزتون هم عضلهست!
-دیگه حرفی باهات ندارم.
هابگابلین به راحتی الف رو پس زد و الف با یه جیغ روی زمین غلتید.
-ایگو، مردم! ایگو! این کپک نژادپرسته! چقدر غمانگیزه که یه الف به دنیا اومدم! اگه یه گابلین به دنیا اومده بودم، تا الان روی صحنه دبیو کرده بودم! چرا با گوشهای دراز به دنیا اومدم؟ چرا با من اینطوری رفتار میشه؟ فکر میکنی کرکرکر این کارات رو قبول میکنه؟!
-چقدر رقتانگیز... به جاش برو یه پولی دربیار.
-من بازیگری رو بیشتر از پول درآوردن دوست دارم!
صاحب تئاتر با صدای تق درش رو بست.
بازیگر مشتاق الف فریاد زد.
-گربه بزرگ! کرکرکر! لطفاً به من استعداد یه بازیگر رو بده! فقط کافیه بذاری یه بار برم روی صحنه! میتونی روحمو بگیری! نه، حتی شیطان هم باشه عیبی نداره. روحمو بگیر! روحمو بگیر تا بتونم دبیو کنم! خواهش میکنم!
همم.
چونم رو مالیدم.
«فکر کنم یه ایده خوب دارم.»
-ها؟ چیه؟
«بیا یه بازیگر ستاره بسازیم.»
من به گابلینهایی که شروع به باور داستانهای دروغین کرده بودن، نمایش واقعی رو نشون میدم.