چپتر 187: بچههای ما عوض شده‌اند (۳)
چپتر 187: بچههای ما عوض شده‌اند (۳)
۳.
- آدمهای بد... احمقهای نادونی که فقط عضله دارن...
بازیگر مشتاق الف، مدتی روی زمین ماند و در نهایت به خانه بازگشت. در راه، مدام غر میزد و از بیانصافی زندگیاش شکایت میکرد.
- باز کدوم گوری رفته بودی؟
او در خانه هم مورد آزار قرار میگرفت.
- که باز نرفتی تئاتر، هان؟
- این بچه اینقدر بزرگ شده ولی هنوز سر عقل نیومده. پسرم. اون نمایشهای آتشین همهشون برای شستشوی مغزی گابلینها ساخته شدن. در نهایت، این یه راه برای پرستش ککرکره. چرا اینقدر روش پافشاری میکنی؟
برخلاف گابلینها، الفها در عمارتهای بزرگ و مجلل زندگی میکردند. به نظر میرسید خانواده بازیگر مشتاق الف نیز بسیار ثروتمند باشند. برای الفها که تاجر به دنیا میآمدند و تاجر زندگی میکردند، این بازیگر مشتاق الف انگار از نژاد دیگری بود.
- اینطور نیست...
بازیگر مشتاق الف در حالی که شامش را میخورد، زیر لب زمزمه کرد.
- نمایشهای آتشین ککرکر رو نمیپرستن... در عوض، بازیگران آتشین درباره چیزهایی هستن که ککرکر میپرسته...
- داره چی میگه؟
- نمیدونم. اینقدر آروم حرف میزد که حتی یه کلمهاش رو هم نشنیدم.
- تو دیگه الان یه آدم بالغی. من تمام چیزهایی رو که تا الان بهت دادیم حساب کردم و توی یه دفتر کل نوشتم. بهت اجازه میدم بدون بهره پولمون رو پس بدی، پس حواست باشه که زودتر این کار رو بکنی. اگه پولمون رو پس ندی، میتونی از این خونه بری بیرون.
- چرا خانواده ما فقط به پول اهمیت میده؟
بازیگر مشتاق الف به شدت خشمگین شد.
- نه، اصلاً چرا نژاد ما فقط روی پول درآوردن تمرکز کرده؟
- چون پول درآوردن کیف میده.
- به نظر من که اصلاً کیف نمیده! سوءاستفاده از گابلینها کجاش لذتبخشه؟!
- سوءاستفاده از آدمهای هالو همیشه لذتبخشترین سرگرمی بوده. به هر حال، پول حمایتهای ما رو پس میدی یا نه؟
- این نژاد دیوانهست.
بازیگر مشتاق الف از جایش بلند شد.
- اینکه تمام پولی رو که پدر و مادرت تا زمان بلوغ برات خرج کردن بهشون پس بدی، یه سنت و وظیفهست. باورم نمیشه حتی یه همچین چیزی کاملاً عادی و بدیهی فرض میشه...!
- خب طبیعیه، بالاخره اون همه پول برات خرج شده.
- شما تمام پولی رو که از روز تولدم برام خرج کردین یادداشت کردین! از هزینه قابلهای که ازم مراقبت کرد تا هر چیزی که تا حالا خوردم یا پوشیدم! مریضی چیزی هستین؟ نکنه نژاد ما یه جور بیماری خاص داره که اگه دفتر حساب و کتاب نداشته باشین میمیرین؟ دیگه تموم شد. از موندن تو این خونه خسته و بیزارم! از خونه فرار میکنم.
سپس بازیگر مشتاق الف از خانه بیرون رفت. لحظهای که سعی کرد از دروازه خارج شود، خانوادهاش او را صدا زدند.
- پسرم! سونیا!
- چیه؟
- حتی اگه میری، باید اسناد بدهیهات رو هم با خودت ببری! بیا!
یکی از اعضای خانواده گاریای را به سمت او کشید.
کوهی از طومارها روی گاری بود.
همهشان اسناد بدهی بودند.
- اگه فرار کنی، دیگه عضوی از خانواده نیستی، برای همین مجبوریم روی قیمتها بهره هم حساب کنیم. نگران نباش. ما ارزونترین نرخ بهره رو برات در نظر میگیریم. اگه یه شغل سطح بالا پیدا کنی و حدود ۱۲ سال کار کنی، میتونی پولمون رو پس بدی. برای پول درآوردن سخت کار کن.
- لعنت، این دیگه چه چرت و پرتیه...
- از این به بعد، هر بار که فحش بدی، نرخ بهره رو ۱ درصد بالا میبرم.
- ......
- آها. پول این گاری رو هم به حساب اضافه کردم. نمیدونم چرا، ولی حس میکردم امروز قراره از خونه فرار کنی، برای همین از قبل آمادهاش کردم. باید شکرگزار باشی چون یه مدل محکم و ارزونش رو انتخاب کردم. داری چیکار میکنی، سونیا؟ زود باش از خونه برو بیرون.
بازیگر مشتاق الف با چهرهای گریان، گاری را به دنبال خود کشید.
غژغژ، غژغژ.
چرخها با سروصدا میچرخیدند.
من و به هو-ریونگ تنها تماشاگران صحنه غمانگیز این الف جوان بودیم.
«تو این دنیا هیچ نژاد نرمالی پیدا نمیشه، نه...؟»
- آره بابا. همیشه میدونستم این برجت پر از روانیهاست، اما الان دیگه کمکم دارم نگران میشم...
الف هیچ پولی نداشت، بنابراین حتی نمیتوانست در یک مسافرخانه محقر بماند. او فقط توانست کنار تئاتر چمباتمه بزند و هنگام خواب از گاری برای جلوگیری از ورود هوای سرد استفاده کند. فینفین. گریهای سوگوارانه در خیابانِ مهتابی طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
[«ظهور در رویا» خریداری شد.]
[۱۰۰ امتیاز کسر شد!]
[شما در حال حاضر ۸۷۰۲ امتیاز نژاد دارید.]
و این نشانه من برای ظاهر شدن بود.
«سونیا.»
من برای صحبت با بازیگر مشتاق الف وارد رویایش شدم.
برخلاف گورکه و اوبورکا، منظره رویای این الف... چطور بگویم؟ کاملاً مبتذل بود. یک مهمانی مجلل برپا بود. و خدمتکاران هابگابلین، همگی با عضلاتی بزرگ، در حال خدمت به این بازیگر مشتاق الف بودند.
- ما رو ببخشید، بازیگر بزرگ سونیا. ما کورتر از اون بودیم که ببینیم بازیگر نابغه واقعی کیه...
- آهاهاها! احمقهای نادونی که فقط عضله دارین، بازیگری تماماً به روحه! زود باشین و نوشیدنیها رو سرو کنین!
- اوگور. پر کردن جام بازیگر بزرگ سونیا باعث افتخاره...
باورنکردنی بود.
چه کسی فکرش را میکرد که کنت تا این حد الفها را فاسد کرده باشد. آنها به جای اینکه پری باشند، به ارواح عجیبی تبدیل شده بودند.
«سونیا. سونیا. به خودت بیا.»
- هان؟ چرا یه انسان زشت اینجاست؟
«من کسی هستم که نژاد گابلین رو هدایت میکنه. شما همه من رو ککرکر صدا میزنید. از اونجایی که الفها زیر پرچم گابلینها ملحق شدن، همه شما بخشی از قلمرو من شدید.»
- هان؟
«مگه تو همونی نبودی که امروز فریاد میزدی برات مهم نیست ککرکر باشه، گربه بزرگ باشه یا اهریمن، فقط یکی کمکت کنه تا شروع به کار کنی؟ خوشحال باش. بعد از شنیدن گریه رقتانگیزت، پیشت اومدم.»
- این دیگه چه چرت و پرتیه...
اینجا همان نقطهای بود که رابطهمان را با مشتهایم تقویت کردم.
- متأسفم که شما رو نشناختم! ککرکر بزرگ!
«میبخشمت. گورکه هم اولش شک داشت که نکنه من اهریمن باشم. اما در نهایت، به صداقتم پی برد. تو این دنیای بیرحم، نباید اینقدر زود به کسی شک کنی.»
- بله! ممنون از بخشش شما! ککرکر بزرگ!
«از این به بعد، من رو به عنوان [ککرکر مهربان و بخشنده] خطاب کن.»
- هان؟
سونیا در حالی که زانو زده بود، به من نگاه کرد. چشمان کبودش انگار میگفتند 'این یارو داره چه مزخرفی میگه؟'. لبخندی زدم و بند انگشتهایم را ترکاندم.
«چی شده؟ شکایتی داری؟»
- نـ-، به هیچ وجه ککرکر مهربان و بخشنده!
«حالا آمادهای که حرف بزنیم.»
روی صندلیای که با کوسنهای ابریشمی پوشیده شده بود نشستم و جرعهای از آبجوی هندوانه نوشیدم. این دیگر چه بود؟ طعم خیار لهشده میداد با پسمزهای کمی شیرین... چرا بچههای من اینقدر به این نوشیدنی بیمزه علاقه داشتند؟
«سونیا. نیازی نیست از من بترسی. من فقط میخوام آرزوت رو برآورده کنم.»
- بـ-، بلـ-، بله...
«خب. تو میخوای یه بازیگر بشی، مگه نه؟ من ازت یه بازیگر میسازم.»
- وا-، واقعاً!؟
«آره. واقعاً. ککرکر هرگز دروغ نمیگه. اما قبل از اینکه قدرتم رو بهت قرض بدم، باید یه امتحان کوچیک ازت بگیرم.»
سونیا پلک زد.
- یه امتحان...؟
«اخیراً داستانهای دروغین زیادی پخش شده که بچهها رو فریب داده. این قلب ککرکر رو میشکنه. امتحانی که ازت میگیرم مشخص میکنه که آیا لیاقت این رو داری که سومین حواری من بشی یا نه. بهم بگو.»
با صدایی جدی گفتم.
«نظرت درباره امپراتور شعله چیه؟»
- اوه...
سونیا سرش را کج کرد.
- اون... یه عوضی بود، مگه نه؟ حداقل طبق نمایشنامههای کلاسیک... ککرکر یه روز در حالی که داشت زندگی عادیش رو میکرد با یه مرد وحشتناک روبهرو شد و اسم اون مرد امپراتور شعله بود. اما این روزها، آدمهای زیادی پیدا شدن که میگن امپراتور شعله در واقع آدم خوبیه. همون کلیشه به اصطلاح [اون در واقع آدم خوبی بود]، اما من موافق نیستم. عوضیهای زیادی تو دنیا هستن. و حتی اگه سعی کنن پنهانش کنن، نمیتونن این حقیقت رو تغییر بدن...
«سونیا.»
تپ.
دستم را روی شانه بازیگر مشتاق گذاشتم.
«تو واقعاً آینده درخشانی داری!»
- هـ-، هان؟
لبخند پهنی به او زدم.
«واقعاً راسته که میگن درخت رو میشه از نهالش شناخت. اوهوم. تو فقط یه درخت بزرگ نمیشی، تو استعداد این رو داری که تبدیل به درخت جهان بشی!»
- آه... بله...
«چطور یه بچه بااستعداد مثل تو تونسته بین اون احمقهایی که فقط میدونن چطور پول دربیارن زندگی کنه؟ نیلوفر آبی تو گل و لای شکوفه میده و مروارید سیاه تو صدف شکل میگیره. تو قطعاً مقدر شدی که زیبا بشی!»
- ا-اینطوره؟ ههه. انقدر ازم تعریف میکنی که نمیدونم چی بگم...
سونیا با دستپاچگی سرش را خاراند. دوستی گرمی که فراتر از نژاد بود، بین ما شکل گرفته بود.
- اما دقیقاً نگفتی چطوری میخوای کمکم کنی...
«خیلی سادهست. برای مدتی بدنت رو قرض میگیرم.»
آیتمی در فروشگاه تمدن بود که قبلاً دیده بودم.
پنجره اطلاعات
[تسخیر شخص]
رتبه: -A
تأثیر: شخص مورد نظر خود را تسخیر کنید. صاحب اصلی بدن تسخیرشده تبدیل به یک بدن ذهنی میشود که همراه شما میماند. وقتی شخص بمیرد، یا زمانی که پایان تسخیر خود را اعلام کنید، بدن ذهنی به بدن اصلی خود بازمیگردد!
قیمت: ۲۰۰۰ امتیاز نژاد
※ با این حال، این آیتم تنها در صورتی قابل استفاده است که شخص با تسخیر موافقت کند.
این آیتم سازگاری بیشتری نسبت به تسخیر حیوانات داشت.
- م-میخوای بدنم رو تسخیر کنی... هوک. واقعاً؟
«هی. نمیدونم چه فکر بدی توی سرت میگذره. اما تنها کسی که من میخوام راویله.»
- آه... درسته. حق با توئه.
«این فقط یعنی ذهن من کنترل بدنت رو به دست میگیره. زیاد هم نمیمونم. فقط تا زمانی میمونم که ازت یک بازیگر درجهیک بسازم. مهمتر از اون، اگه بخوای زودتر برم، میرم.»
سونیا برای لحظهای فکر کرد.
- در عوضش باید روحم رو بهت بدم...؟
«ایگو. میخوای روحت رو برداری و کجا بذاری؟ حتی بعد از اینکه تسخیرت کردم، ذهنت همچنان توی بدنت میمونه.»
- ...
«اگه نمیخوای، مجبور نیستی این کار رو بکنی. مطمئنم گابلینهای زیادی هستن که دلشون میخواد من تسخیرشون کنم.»
- ن-نه. نه!
سونیا با لحنی شتابزده گفت.
- لطفاً من رو تسخیر کن! ککرکر مهربان و بخشنده! برای روی صحنه رفتن هر کاری میکنم!
«درسته. روحیهت باید همینطور باشه! اگه کسی میخواد به چیزی برسه، باید حاضر باشه برای به دست آوردنش تا آخر دنیا بره.»
فوراً آیتم را خریدم.
پنجره اطلاعات
[«تسخیر شخص» خریداری شد.]
پنجره اطلاعات
[۲۰۰۰ امتیاز کسر شد!]
پنجره اطلاعات
[شما در حال حاضر ۶۷۰۲ امتیاز نژاد دارید.]
«پشیمون نمیشی؟»
- نه!
«شکایتی نداری؟»
- اصلاً!
«خوبه. پس این رو به عنوان رضایت برای تسخیر بدنت در نظر میگیرم!»
- ب-بفرما!
سووش!
صدایی شبیه به کشیدن سیفون توالت در گوشم پیچید و دیدم برای لحظهای تار شد. چشمانم را بستم و وقتی آنها را باز کردم، منظره شهر در اوایل صبح در تیررس نگاهم قرار گرفت.
«هه.»
مشتهایم را بارها باز و بسته کردم.
دستهای زیبایی بود.
احساس میکردم کف دستهایم میگویند: «من در تمام عمرم هرگز شمشیری در دست نگرفتهام.»
«یه کم عجیبه... اما فکر کنم بهتر از وقتیه که اون شیر رو تسخیر کردم. باید زود بهش عادت کنم.»
- خدای من. ای گربه بزرگ.
صدایی وحشتزده در سرم پیچید. صدای سونیا بود.
- تو واقعاً من رو تسخیر کردی...؟
«مگه قبلاً بهت نگفتم؟ من هرگز بهت دروغ نمیگم.»
- م-متأسفم. راستش رو بخوای، تا حدودی نگران بودم که این یه جور کلاهبرداری شیطانی باشه... شایعات زیادی در مورد هیولاهای عجیب و غریب شنیدم که مردم رو میبلعن...
توجهام را به هالهام معطوف کردم. شاید به این دلیل بود که الفها ذاتاً با هاله سازگار بودند، یا شاید به این خاطر که سونیا واقعاً استعداد زیادی داشت. اما بعد از چند بار ور رفتن با هالهام، توانستم تجسمی شعلهمانند روی کف دستم ایجاد کنم.
- خ-خدای من.
با دیدن اینکه چقدر تعجب کرده بود، حدس زدم آنقدرها هم بااستعداد نیست.
- باورم نمیشه! آتش روح به همین راحتی...
- کی این وقت صبح اینجا پرسه میزنه؟
با صدای جیرجیری، درِ تئاتر باز شد و صاحب تئاتر که روز قبل سونیا را با سردی بیرون کرده بود، در آستانه در ظاهر شد. چهرهای خوابآلود داشت، انگار که تازه از خواب بیدار شده بود.
- اوگو؟ چرا باز هم تویی؟
وقتی چشمانمان به هم گره خورد، صاحب تئاتر حالت خستهای به خود گرفت.
- روند گزینش از قبل تموم شده. نقشهای نمایش آتش بعدی هم مشخص شدن. هیچ نقشی برای تو ندارم، پس لطفاً دست از مسخرهبازی بردار. از اونجا که تو یه الف هستی، حتی اگه اجازه بازی هم نداشته باشی، خوب زندگی میکنی و خوب غذا میخوری.
«جناب صاحب تئاتر.»
مؤدبانه روی زانوهایم افتادم.
«من... از خونه فرار کردم.»
- چی؟
«به این گاری نگاه کنید. این همون بدهیایه که خانوادهام بابت غذا و لباس ازم طلب دارن. من گفتم که حتی اگه بمیرم هم میخوام بازیگر بشم. برای همین تمام اسناد بدهیهام رو بهم دادن و از خونه پرتم کردن بیرون. حتی برای پولی که باید بهشون برگردونم سود هم کشیدن.»
- ...
«من واقعاً هیچ جایی برای برگشتن ندارم!»
با تأکید فریاد زدم.
«حتی حاضرم نقش یه پادوی ساده رو بازی کنم. مهم نیست اگه یه نقش فرعی باشه. لطفاً فقط اجازه بدید برم روی صحنه! لطفاً به جای عضلههام به بازیگریام نگاه کنید! به نام ککرکر، گورکه و اوبورکا، قطعاً اعتمادی رو که بهم میکنید، جبران میکنم!»
- اوگو، این الف عجیب و غریب از کجا پیداش شده...
صاحب تئاتر هابگابلین سرش را میان دستهایش گرفت.
- ...خیلی خب. بهت یه فرصت آخر میدم. با این حال، نمیتونم فقط به خاطر اینکه درخواست کردی بهت نقش بدم. ثابت کن که میتونی حتی با این عضلههای ضعیفت تماشاچیها رو مجذوب کنی.
«چطوری میتونم ثابتش کنم؟»
- سعی کن همینجا در لحظه بازی کنی.
صاحب تئاتر روی زمین نشست و دست به سینه شد.
- این فرصتی نیست که معمولاً به کسی داده بشه. پس این رو یه امتیاز ویژه در نظر بگیر.
بسیار خب.
«چه جور بازیای باید بکنم؟»
- نقشی هست که هر بازیگری اون رو دروازه ورود به حرفهاش میدونه. اینکه چقدر خوب بتونن این نقش رو بازی کنن، معمولاً تعیین میکنه که اون بازیگر تا کجا میتونه پیش بره. با اینکه نقش قدیمیه، اما خیلی سخته، برای همین معیار خوبی برای سنجش کیفیت بازیگره.
«یه نقش خیلی سخت...»
صاحب تئاتر با لحنی جدی ادامه داد.
- میخوام صحنهای از [راویل و ککرکر] رو اجرا کنی که ککرکر در حالی که عشقش رو به راویل اعتراف میکنه، سفره دلش رو باز میکنه.
هاه.
- من رو سرزنش نکن که چیز خیلی سختی بهت دادم. همونطور که قبلاً گفتم، داری یه امتیاز ویژه دریافت میکنی. بعضی از صاحبان تئاتر هستن که فقط به بازیگران واجد شرایط گابلین اجازه میدن این نقش رو امتحان کنن.
سرم را به پهلو کج کردم.
«اوه... چرا باید اینطور باشه؟»
- تو واقعاً چیزی جز یه تازهکار نیستی.
صاحب تئاتر پوزخند زد.
- هضم صحنهای که ککرکر به راویل اعتراف میکنه حتی برای بازیگران پخته هم سخته. برای ککرکر، راویل یک الهه است و او از هر کلمهای که به ذهنش میرسید برای ستایش زیبایی او استفاده کرد. و این کار رو کاملاً صادقانه انجام داد. انگار که اگه عاشقش نبود میمرد. با این اندوه که واقعاً ممکنه بدون عشق اون بمیره! بازی کردنش اصلاً کار آسونی نیست!
«اوم...»
- بازیگران بیکفایت سعی میکنن این صحنه رو با اشک و گریه پر کنن. گه! اینطوری نیست! ککرکر نه برای عشق التماس میکرد و نه به عشق میچسبید. اون فقط میخواست با ابراز خالصانه عشقش به اون الهه، به شکوه راویل اضافه کنه. اینکه وجودت رو کاملاً تسلیم دیگری کنی. این کاری نیست که از پسِ آدمهای بیتجربه بربیاد.
بسیار خب...؟
من مطمئن بودم که میتوانم معشوقم را بدون وقفه برای ۳۶۰ ساعت ستایش کنم.
برای من، این آسانترین کار دنیا بود.
«پس میخواید صحنهای رو بازی کنم که به راویل اعتراف میکنم؟»
- درسته. البته، انتظار ندارم الف خسیسی مثل تو عشق رو درک کنه.
«متوجه شدم.»
نفس عمیقی کشیدم.
سپس تصور کردم که راویل دقیقاً روبهرویم نشسته است.
موهایی شبیه به یک روباه نقرهای که در آستانه خواب زمستانی بود، چشمان سرخ و باریکی که به نظر میرسید به کمی خواب بیشتر نیاز دارند. او به نرمی زمزمه میکند: «خوابم میاد، کمکم کن بیدار شم، گونگجا.»
به خاطر تو، میتوانم دنیا را کمی بیشتر دوست داشته باشم.
«راویل. روحِ من. سرخیِ جاودانه من. تا زمانی که تو را ندیده بودم، رنگ سرخ را نمیشناختم. فکر میکردم که میشناسم، اما در اشتباه بودم. چشمانت، آن چشمان. وقتی به چشمانت نگاه میکنم...»
دهانم را باز کردم.
دقیقاً ۲ دقیقه بعد، حالت چهره صاحب تئاتر تغییر کرد.
- غیرممکنه!
او از روی شوک از جا پرید.
- ا-این بازی با کلمات... این اعتراف عشق مسخره... این... مثل یه هزارپاست که ناامیدانه سعی میکنه خودش رو بامزه نشون بده... ا-این بینظیره! مگه این حسِ خود ککرکر رو نمیده!؟
درسته. عزیزم.
بابا اینجاست.