چپتر 188: بازیگر تازهکار (۱)
چپتر 188: بازیگر تازهکار (۱)
[گل و غبار] گروه تئاتری با سالها تاریخچه بود.
اما حالا، این تنها چیزی بود که برایشان باقی مانده بود. در گذشته بسیار محبوب بودند، اما آن روزها دیگر به سر آمده بود. پس از آنکه مالک قبلی به دلیل مشکلات مالی یادداشت خودکشی از خود به جا گذاشت و ناپدید شد، عبارت «گروه تئاتر تاریخی» به جای یک تعریف و تمجید، به یک توهین تبدیل شد.
- بیا تو.
«من، من قبول شدم؟»
- معلومه که قبول شدی. اوگور. حتی اگه فقط یه الف تازهکار باشی، اگه بعد از دیدن همچین اجرای پرشوری قبولت نمیکردم، لیاقت اینو نداشتم که مالک تئاتر باشم.
مالک هابگابلین تئاتر که هنوز غرق در تحسین بود، مرا به داخل تئاتر راهنمایی کرد. وقتی در باز شد، تئاتر ۱۳۰ ساله در برابر چشمانم پدیدار شد. فرسودگی ساختمان نشان میداد که واقعاً ۱۳۰ سال از عمر آن میگذرد.
«واو.»
داخل تاریک بود. نور کمی از مشعلهایی که روی دیوارها نصب شده بودند میتابید، اما تقریباً با نبودنش فرقی نداشت. دوده دیوارها و سقف را پوشانده بود. گابلینها از مکانهای مرطوب خوششان میآمد، بنابراین مایعی روی کف زمین جمع شده بود، اما مطمئن نبودم که آب راکد است یا چیز دیگری.
به عبارت دیگر، این یک تروریسم بصری و بویایی بود.
«این یکم...»
این همه ماجرا نبود.
عنکبوتها، هزارپاها و انواع حشرات دیگر در همه جا میخزیدند.
تمام حشرات دور هم جمع شده بودند تا عشقشان را به مکانهای تاریک و مرطوب نشان دهند. به لطف این موضوع، این تئاتر کوچک لبریز از عشق، لبریز از زندگی و بالاتر از همه، لبریز از تار عنکبوت بود.
«آخه چرا...»
- حتماً تحت تأثیر قرار گرفتی. درکت میکنم. منم وقتی جوون بودم و برای اولین بار این تئاتر رو دیدم، همین واکنش رو داشتم.
هابگابلین مغرور به نظر میرسید.
به نظر میرسید واکنشم را بد متوجه شده بود.
- قلبم تو سینهم میکوبید. حس میکردم برای اولین بار عاشق شدم. حالا که به گذشته نگاه میکنم، احتمالاً همون حس تپش قلب اون موقع بود که زندگیم رو به این نقطه کشوند.
قلب من هم میتپید. دهلیز چپ و بطن راستم با دیدن شکوه تارهای عنکبوتی که به نظر میرسید مانند دیوار بزرگ چین گسترده شدهاند، در حال تپش بودند.
«رئیس. چقدر از آخرین باری که اینجا رو تمیز کردید میگذره؟»
- تمیز؟
«...»
وقتی دیدم هابگابلین قیافهای به خود گرفت که انگار میگفت «اون دیگه چیه؟»، تمام امیدم را از دست دادم.
درسته. اصلاً این بچهها از بدو تولد عاشق آب گلآلود بودند. حتی اگر آنقدر به آنها غر میزدم که گلویم پاره شود، احتمالاً هرگز اینجا را تمیز نمیکردند.
- من، من باورم نمیشه که تونستی بدون عضله از آزمون قبول بشی! این باورنکردنیه! همونطور که از ککرکر انتظار میرفت!
صاحب اصلی این بدن، بازیگر مشتاق، سونیا، به یک بدن ذهنی تبدیل شده بود که دور من میچرخید. او هم مانند به هو-ریونگ، مثل یک روح در هوا شناور بود.
با این حال، ارتباط او با به هو-ریونگ غیرممکن بود. من تنها کسی بودم که میتوانست صدایشان را بشنود. ناگهان، به کسی تبدیل شده بودم که دو روح به دنبالش راه میافتادند.
«انگار دو تا پشه تو چله تابستون دارن درِ گوشم وزوز میکنن...»
- هان؟
«نه. چیزی نیست. گذشته از این، سونیا. چرا زندگیت رو برای همچین گروه تئاتر درِ پیت و عقبافتادهای به خطر انداختی؟ حالا که تصمیم گرفتی بازیگر بشی، باید یه جای خوب رو انتخاب میکردی.»
- منم دلم میخواست به یه گروه معروف مثل [شعلهها] یا [حریقها] ملحق بشم...
سونیا با تلخی زمزمه کرد.
- اما اون گروههای تئاتر بزرگ اصلاً مصاحبه ندارن. مهم نیست که من از یه خانواده ثروتمند الف هستم... اینجا تنها جایی بود که توش شانس داشتم.
«هوم.»
سونیا را میشد قربانی تبعیض نژادی، یا حداقل، تبعیض عضلانی دانست. آخه چطور بچههای من به گروهی تبدیل شدند که فقط به عضله اهمیت میدادند...
- دنبالم بیا. تو رو به خانوادهمون تو این گروه تئاتر معرفی میکنم.
من مالک تئاتر را به عمق ساختمان دنبال کردم تا اینکه به یک رختکن رسیدیم. در آنجا، تودهای از وسایل صحنه فرسوده را پیدا کردیم که در مرکز آنها، دو هابگابلین خوابیده بودند.
- بیدار شید! ای بیخاصیتها!
مالک تئاتر با دستش که به اندازه درِ قابلمه بزرگ بود، به سر هابگابلینها کوبید.
- ببینید ساعت چنده!
- اوگو... اوگوو...
هابگابلینها با تقلا چشمانشان را باز کردند. یکی از آنها یک دست داشت، در حالی که دیگری فقط یک چشم داشت. هابگابلینها صورتهای سبزشان را با دست مالیدند تا اینکه بالاخره مرا دیدند.
- واو. چرا یه الف اینجاست، رئیس؟
- بلیتفروش جدید استخدام کردی؟
- ای بیخاصیتها. این بلیتفروش نیست، اون بازیگر تازهکار جدیدمونه! قبلاً در موردش بهتون گفته بودم. همون الفی که مدام دنبالم راه میافتاد و ازم میخواست به عنوان بازیگر قبولش کنم.
- آه، پس اون الفِ روی اعصاب این بود...؟
تازه آن موقع بود که بازیگران هابگابلین به خودشان آمدند.
- صبر کن، واقعاً اون رو به عنوان بازیگر تازهکار قبول کردی؟
- چرا که نه؟ اون آزمون نهایی رو پاس کرد.
- دیوونه شدی؟ رئیس. چطور میتونه با همچین بدن آشغالی بره روی صحنه؟
مجبور نبود اینطوری حرف بزند.
- نگران نباشید. من میدونم چرا انتخابش کردم. با اینکه بدنش نقص داره، اما مهارتهای بازیگری این پسر...
«اسم من سونیاست. رئیس تئاتر.»
- درسته، سونیا. بازی سونیا از هر بازیگر دیگهای که تا حالا دیدم صادقانهتره. این روزها، تماشاچیها فقط به عضله اهمیت میدن، اما وقتی بازی سونیا رو ببینن، ممکنه نظرشون عوض بشه.
مالک تئاتر این را با اطمینان گفت.
بازیگران هابگابلین کمکم علاقهمند شدند.
- هوه.
- اینکه رئیس اینقدر ازش تعریف میکنه...
- به هر حال، بعد از مدتها یه تازهکار بهمون اضافه شده. پس ارشدها باید براش الگو باشن. تا کی میخواید تو رختکن بمونید؟ زود باشید دست و روتون رو بشورید و بعد روی صحنه جمع بشید.
- فهمیدیم، فهمیدیم.
بازیگران بلند شدند.
اوررر!
وسایل صحنه مانند برجی از لگو فرو ریختند. در کمال تعجب، فقط دو هابگابلین در رختکن نخوابیده بودند، بلکه سه نفر بودند. نفر آخر زیر تلی از وسایل صحنه دفن شده بود. این هابگابلین که فقط یک گوش داشت، در حالی که یک شیر عروسکیِ صحنه را بغل کرده بود، با خیال راحت خوابیده بود.
- گفتم بیدار شید!
- آخ؟ آآخ!
مالک تئاتر تنها گوش باقیمانده هابگابلین را گرفت و او را بالا کشید. با وجود اینکه داشت روی زمین کشیده میشد، بازیگر تا آخر شیر را رها نکرد. بامزه بود.
- همونطور که میدونید، نمایش آتشی که هفته آینده اجرا میکنیم [شمشیر آتشین سرکش] هست.
پس از مدتی، همه بازیگران جمع شدند.
مالک تئاتر جلوی صحنه قدم میزد.
- یه روز، ککرکر که داشت زندگی عادیش رو میکرد، با امپراتور شعله که همیشه تو خاطرش بود ملاقات کرد. این دو نفر با هم روبهرو شدن و زندگی یکی به پایان رسید، در حالی که اون یکی زندگی کاملاً جدیدی رو شروع کرد. اخیراً موارد زیادی پیش اومده که این داستان رو اینطور بازتفسیر میکنن که «در واقع، امپراتور شعله آدم بدی نبود.»، اما... ما با همون تفسیر کلاسیک پیش میریم.
- رئیس.
بازیگر یکدست، دستش را بالا برد.
- هر جور بهش نگاه کنی، این خیلی دمده است. نباید با ترندهای جدید پیش بریم؟
- درسته. تماشاچیها چیز جدیدی میخوان.
بازیگر یکچشم اضافه کرد.
- حتی اگه یکم بچگانه باشه، گاهی اوقات لازمه وانمود کنی با چیزی موافقی، حتی اگه نیستی. گاهی اوقات لازمه که مطابق میل تماشاچیها رفتار کنی.
- هه، این مسخرهست! آتش واقعی نیازی نداره هیزمش رو انتخاب کنه!
چشمان مالک تئاتر گشاد شد.
- اگه بخواید فقط به خاطر اینکه چیزی ترند شده ازش پیروی کنید، این کار هرگز تموم نمیشه. پایهها از بین میرن. تم اصلیِ [شمشیر آتشین سرکش] اینه که چطور یه نفر میتونه به یه نفر دیگه چشم امید داشته باشه و چطور ناامید شدن از اون شخص میتونه کل زندگیش رو تحت تأثیر قرار بده. غیر از این، هر چیز دیگهای کفر و بدعته!
ممم.
بازیگران غرغر کردند.
- این شخصیت قدیمی و سنتیِ تو تحت هیچ شرایطی عوض نمیشه.
- با این وضع فقط شکست میخوریم...
- چقدر شلوغ میکنید! مگه به خاطر اینکه اینقدر شکایت میکردید چند تا دیالوگ اضافه نکردم؟ دیگه هیچ امتیازی بهتون نمیدم. بدنتون و گلوتون رو ۲۰ دقیقه گرم کنید. بعدش تمرین رو شروع میکنیم!
- این کافی نیست... به هر حال، هر چی شما بگی، رئیس...
به عنوان یک تازهکار، با آرامش در جایگاه تماشاچیان نشستم و تمرین ارشدها را تماشا کردم.
۳۰ دقیقه گذشت.
«واو.»
به یک نتیجه رسیدم.
«این یه افتضاحِ تمامعیار نیست؟»
در یک کلمه، وحشتناک بود.
نمایشهای آتش [نمایشهایی بودند که از هاله استفاده میکردند]. هنگام اجرای یک صحنه، بازیگر نه تنها باید دیالوگها را میخواند، بلکه باید با بدن خود هالهای شعلهمانند نیز ایجاد میکرد. برای ابراز اشتیاق.
اگر کسی در استفاده از هاله مهارت داشت، طبیعتاً در بازیگری هم خوب بود، و اگر در بازیگری خوب بود، طبیعتاً در استفاده از هاله هم مهارت پیدا میکرد. به همین دلیل، بازیگران نمایشنامههای آتش به جنگجویانی بزرگ و استفادهکنندگانی عالی از هاله تبدیل میشدند.
یا حداقل باید اینطور میبود...
«چرا اینقدر خشک و بیروحن؟»
این را ناخودآگاه زیر لب گفتم. کلماتی بودند که بیاراده از دهانم پریدند. شاید حرفم به گوش صاحب تئاتر رسید، چون در حالی که داشت به بازیگران آموزش میداد، برگشت و نگاهم کرد.
-داری چی میگی؟
«آه. نه. فقط حس میکنم دارن از هالهشون به یه شکل خاص استفاده میکنن...»
صحنهای که ککرکر به شخصیت واقعی امپراتور شعله پی برد.
بازیگران روبهرویم بیش از حد روی [خشم] تمرکز کرده بودند. نه، اصلاً تمرکزی در کار نبود. اگر واقعاً خشم را با هالهشان ابراز میکردند، باید مثل یک آتشسوزی در جنگل میشد. و اگر [غم] را ابراز میکردند، باید کمنور و پژمرده میشد.
در عوض، انگار داشتند از یک کتابچه راهنما برای استفاده از هالهشان پیروی میکردند.
'اما پر زرق و برقه.'
هاله افرادی که روبهرویم بودند مدام روشن و خاموش میشد. به طرز باورنکردنیای پر زرق و برق بود.
اما فقط همین بود.
'هیچ معنی و مفهومی نداره. واقعاً.'
دهانم را باز کردم.
«نقاشی آتش یه هنر هالهست. و الگو و قدرت هاله به یه احساس، اراده یا تصویر خاص بستگی داره. احساس در درجه اول قرار داره. اگه بیشتر روی حرکات دست و دیالوگها تمرکز کنین، هالهتون سرزندگیاش رو از دست میده. چطور بگم؟ ضربان نداره. آه، درسته. هیچ انرژیای نداره. شل و وارفتهست.»
صاحب تئاتر کمی اخم کرد. از حالت چهرهاش به نظر میرسید که در گذشته یک گانگستر بوده است.
-به حق ککرکر، داری چه مزخرفاتی بلغور میکنی؟
«این یه جور اصطلاح گابلینیه؟... نه. بیخیال.»
به گوشهای از صحنه رفتم.
بازیگران تمرین را متوقف کرده بودند و داشتند نگاهم میکردند.
«خب پس. شما یه حرکت مشخص برای خشم دارین، و یه حرکت مشخص برای غم. اما نمیتونین این کار رو بکنین. مگه آدما وقتی غمگینن همیشه گریه میکنن؟ نه، نمیکنن. بستگی به موقعیت داره. توانایی واکنش نشون دادنِ فوری، حتی توی موقعیتهای کاملاً متفاوت، یکی از مزیتهای هالهست.»
ارشدها پوزخند زدند، انگار که برایشان جالب شده بود.
-رئیس گفت یه تازهکار آورده، اما بیشتر شبیه اینه که یه معلم آورده.
-معلم! یه نمونه بهمون نشون بده!
«اومم.»
با خودم فکر کردم چه کار میتوانم بکنم تا بازیگران متوجه منظورم بشوند.
به اطراف نگاه کردم.
«اول از همه، روشن بودن اینهمه مشعل اصلاً خوب نیست. بیایین اول خاموششون کنیم.»
خم شدم و مشتی خاک از کف صحنه برداشتم. بعد، هالهام را به درون خاک تزریق کردم و آن را به بیرون پاشیدم. مشعلهای روی دیوارها یکی پس از دیگری با برخورد تیرهای کوچک خاکی خاموش شدند.
هابگابلینها غافلگیر شده بودند.
-چی؟
-این دیگه چه...
محیط اطراف ناگهان تاریک شد.
«بسیار خب.»
تمام تئاترهای نقاشی آتش شبیه به شهرهای حلزون بودند. غارهای بزرگ. غاری که از هر طرف با دیوارها احاطه شده بود، اما سوراخی در سقف داشت. گابلینها مدتها بود که روزهای بردگی خود را فراموش کرده بودند، اما ردپای آن هنوز در معماریشان دیده میشد.
«لطفاً همگی یه لحظه ساکت باشین.»
با خاموش شدن مشعلها، تنها منبع نور، سوراخ روی سقف بود. نور سپیدهدم. صحنه در سایههایی مایل به آبی فرو رفته بود.
«نیازی نیست حرکات خاص و عجیبی انجام بدین.»
فرش ساکت سپیدهدم.
«حتی به دیالوگ هم نیازی ندارین. هاله جادو نیست، اما... فقط بهتون نشون میدم. مثلاً فرض کنیم میخواین خشم رو ابراز کنین.»
شروع کردم به شنا رفتن روی صحنه.
«هرچی یه حرکت آشناتر باشه، تأثیرش بهتره. این حرکتیه که هر کسی میتونه تشخیصش بده. حتی به حالت چهره هم نیازی ندارین. هوپ!»
آرام سینه و کمرم را پایین بردم. بعد آنها را بالا آوردم. و دوباره پایین بردم. به این شکل، با یک ریتم مشخص بالا و پایین میرفتم.
«حالا، در حالت عادی، سرعت شنا رفتن اینجوریه. این عادیه، اما این...»
هالهام را شعلهور کردم.
تقریباً انگار شعلههای سرخ تمام بدنم را در بر گرفته بودند. در میان آن شعلهها، شروع کردم به سریعتر شنا رفتن، تا جایی که عجیب به نظر میرسید.
بهسرعت.
مکانیکی.
بدون هیچ حالتی در چهره.
«......»
فضا به شدت ساکت شد.
همچنان مستقیم به روبهرو نگاه میکردم. بدون صدای نفسنفس زدن، با سرعت بالا به شنا رفتن ادامه دادم. تمام بدنم حرکت میکرد. و در اطرافم، هالهای به رنگ سرخ خونی با شدت میسوخت.
«...هوو.»
۳۰ ثانیه بعد، ایستادم و خاک را از دستانم تکاندم.
«دیدین؟ این فقط شنا رفتن بود. یه حرکت آشناست. با این حال، چه حسی بهتون داد؟ حرکت همونه، اما اگه سرعتش رو تغییر بدین، حسش کاملاً عوض میشه.»
-......
«اگه با یه سرعت بیثبات شنا میرفتم و در همون حال به شدت عرق میریختم چی؟ حسش دوباره عوض میشد. اگه اولی یه خشم کنترلشده بود، پس دومی یه غضب دیوانهواره. منظورم همین بود. برای ابراز احساسات، نیازی به حرکات خاص یا دیالوگهای ویژه ندارین.»
به نظر میرسید هابگابلینها ایدهای از آنچه میگفتم به دست آورده بودند، اما نمیتوانستند کاملاً درکش کنند. تازه آنجا بود که فهمیدم برای اولین بار دارم با [بچههایی که شاید استعداد چندانی در هاله نداشتند] صحبت میکنم.
«شما، ارشد.»
به بازیگر یکچشم اشاره کردم.
او کسی بود که نقش امپراتور شعله را در نمایشنامه بازی میکرد.
-بـ-با منی؟
«آره. امپراتور شعله مردی به شدت خودشیفته بود. اگه شما بودین، خودشیفتگی امپراتور شعله رو چطور ابراز میکردین؟»
-اوه...
«از چه نوع هالهای برای ابراز خودشیفتگی استفاده میکردین؟»
بازیگر یکچشم به نظر گیج میرسید، اما به حرفم فکر کرد. سپس آینهای از میان کپه وسایل صحنه در آن نزدیکی بیرون آورد.
-احتمالاً یه چیزی شبیه به این...
بازیگر یکچشم در آینه به خودش نگاه کرد. هاله ضعیفی به آرامی از بدن بازیگر بلند شد و مانند یک مار به خود پیچید.
دقیقاً.
«بد نیست. اما عجیبه. درست نیست.»
-عجیبه...؟
«ببینین. امپراتور شعله خودش رو یه مرد واقعی میدونست. آیا همچین آدمی به خودش توی آینه خیره میشه؟ فکر میکنین امپراتور شعله یه آینه کوچیک با خودش اینور و اونور میبرد؟ آخه چرا باید این کار رو میکرد؟»
-اوه...
«شما بیش از حد روی این فکر تمرکز کردین که [آدمهای خودشیفته اغلب تو آینه نگاه میکنن]. علاوه بر این، درک شما از خودشیفتگی خیلی سطحیه، برای همینه که هالهتون اینقدر کمرنگ و ضعیف بود. این کار رو نکنین. شما فقط دارین از یه چیزی تقلید میکنین. نمیتونین یه نمونه از احساسات خودتون بیارین، ارشد؟»
-پـ-پس تو چطور این کار رو میکنی؟
«به همون روش قبلی.»
نفس عمیقی کشیدم و هالهام را کنترل کردم.
هالهام را همانطور که اوبورکا در گذشته انجام میداد، کنترل کردم. عضلات مجازی. تمام بدنم با هالهام پوشانده شده بود، انگار که بدنم پر از عضلات برجسته و متورم شده بود.
«هوپ... هوو، هوپ...»
سپس دوباره شروع به شنا رفتن کردم. فقط این بار، خیلی آرام این کار را انجام میدادم، انگار که میخواستم از عضلاتم قدردانی کنم. عمداً صدای نفس کشیدنم را هم به آن اضافه کردم.
این [عملی برای بهتر کردن بدنم] نبود، بلکه [عملی برای به رخ کشیدن این بود که بدنم چقدر خوب است].
«گرفتین؟ سادهست، مگه نه؟»
-......نه... میخواستم زودتر به این موضوع اشاره کنم، اما این روشی که داری از هاله استفاده میکنی...
«اگه میخواستم از این برای تأکید روی خودشیفتگی استفاده کنم چی؟ خوب میشد اگه اینجا وسایل کوچیکی هم اضافه میکردیم. مثلاً اگه چند تا صندلی این اطراف میچیدیم. اما امپراتور شعله، اون حرومزادهی دیوونه، حتی اگه صندلی هم بود هرگز نمینشست. در عوض، به شنا رفتن ادامه میداد. بدون استراحت.»
-......
«اونوقت، مردم حتی اگه هیچ دیالوگی هم نمیگفتین شما رو میشناختن. آه، اون حرومزاده دیوانهست. اون یه دیوونهست که فقط وسواس خودش رو داره و به هیچچیز اطرافش اهمیت نمیده. حالا میتونین یکم بهتر حسش کنین؟ فکر کنم حالا که بهش اشاره کردم، باید بهتون نشونش بدم.»
بهراحتی چند صندلی چوبی را برداشتم و به روی صحنه آوردم، و سپس آنها را بهطور تصادفی آنجا چیدم.
سپس، در میان تمام صندلیها، یک بار دیگر شروع کردم به آرام شنا رفتن و همزمان مثل قبل به شدت نفسنفس میزدم. هاف، هاف، هاف. البته، از هالهام استفاده کردم تا توهم عضلات سوزان را ایجاد کنم.
«چطوره؟ آسون نیست؟»
-......
پس از لحظهای سکوت، هابگابلین یکچشم دهانش را باز کرد.
-تو کی هستی؟
«مگه من یه بازیگر تازهکار نیستم؟»
هابگابلینها همگی طوری نگاهم میکردند که انگار دیوانهام.
نه. آخه چرا؟
~~~