چپتر 190: بازیگر تازه‌کار (۳)
چپتر 190: بازیگر تازه‌کار (۳)
۳.
-تمام صندلیهای ویژه از همین الان فروش رفتن!
-این... از وقتی به این گروه تئاتر ملحق شدیم تا حالا همچین اتفاقی افتاده بود؟
بازیگرها هیجانزده بودند.
-نه، نیفتاده. قبلاً شانس میآوردیم اگه حتی نصف صندلیها هم پر میشد...
-اگه همینطوری پیش بره، نمیتونیم همون چیزهایی رو تجربه کنیم که بازیگرهای بزرگ تجربه میکنن؟
-این تازهوارد ما یه جواهره! اوگور!
حتی اگر فقط یک تئاتر درجه سه در یک کوچه پسکوچه بودند، نه، دقیقاً به خاطر همین موضوع، نمیتوانستند از اینکه بلیتهای ویژه کاملاً فروش رفته بودند، خوشحالی نکنند.
اما به محض اینکه برنامههای اجرای بعدی را شنیدند، حالت چهرهشان عوض شد.
-اجرایی بدون حتی یک خط دیالوگ؟
ارشدها شوکه شده بودند.
حتی نمیتوانستند چنین چیزی را تصور کنند.
-آخه چطوری...
«برعکس بهش فکر کنید.»
به آرامی توضیح دادم.
«نمیدونم این رو میدونید یا نه، اما نقاشیهای آتشِ اصلی هیچ دیالوگی نداشتن. هیچ فیلمنامهای در کار نبود. فقط کنترل کردن هاله برای حرکت دادن آتش، این ریشه و اصالت نمایشهای آتشه.»
-ایـ... اینطوره؟
-اوم.
ارشدها کمی سرهایشان را کج کردند.
'خب، گمان کنم...'
واکنششان طبیعی بود.
من این را میدانستم چون به چشم دیده بودم، اما این بچهها ندیده بودند.
'دارم درباره ۹۰۰ سال پیش حرف میزنم.'
این داستانی مربوط به حدود ۹۰۰ سال پیش بود، اما میشد آن را به ۱۰۰۰ سال هم رُند کرد. غیرممکن بود که گابلینهای امروزی بدانند ظاهر اصلی نقاشی آتش چه شکلی بوده است.
در این عصر، من تنها کسی بودم که میتوانستم با قطعیت در این باره صحبت کنم.
«ارشدها. میدونستید که نژاد گابلین این توانایی رو داره که فقط با نگاه کردن به شعلهها، احساسات رو درک کنه؟ شما حساسیت فوقالعاده شگفتانگیزی دارید. من باور دارم که میتونید اون حساسیت رو دوباره بیدار کنید.»
-...
«در عوض، دیالوگها یه مانع هستن. دلیل اینکه بازیگری شما ارشدها اینقدر بده، این نیست که شما بد هستید. به این خاطره که شما به نمایش آتش به چشم [داستان یه نفر دیگه] نگاه میکنید!»
به تکتک هابگابلینها نگاه کردم.
یک چشم.
یک بازو.
یک گوش.
همه آنها بازیگرانی بودند که چیز مهمی را از دست داده بودند.
«همه شما جواهرات درخشانی تو قلبتون دارید. اما اونا دفن شدن. و تا زمانی که زیر شنها دفن باشن، دیگه فرقی نمیکنه که جواهر باشن یا سنگهای معمولی. من به شما ارشدها کمک میکنم تا شنها رو کنار بزنید. و کمکتون میکنم تا واقعاً عاشق بازیگری بشید.»
-تـ... تو همیشه حرفهای خجالتآوری میزنی.
سرم را تکان دادم.
«کاملاً جدی میگم.»
-...
«برای هفت روز.»
دستم را با هاله پوشاندم.
و عدد [۷] را روی دیوار تئاتر حک کردم.
«به جای خوابیدن، بهتون یاد میدم که چطور این کار رو انجام بدید.»
آن شب، کلاس آموزشی آغاز شد.
۴.
«تو یه حالت راحت بشینید. تا جایی که ممکنه راحت باشید. اگه پاهاتون رو دراز کنید هم مشکلی نیست.»
بازیگرها راحت روی صحنه نشستند.
«خوبه. کسی هست که شونههاش درد کنه؟ اگه احساس ناراحتی میکنید بهم بگید. ماساژتون میدم تا آروم بشید. هیچکس؟ خیلی خب. بیاید شروع کنیم.»
روبهروی ارشدها ایستادم و دهان باز کردم.
«خب پس. معمولاً، هاله با چیزی فراتر از فقط افکارتون تعیین میشه. هاله بیشتر [تجلی اراده شما]ست تا [آگاهی از افکارتون]. ممکنه بعضی از کلمات رو متوجه نشید. ارشدها. هالههاتون رو بیدار کنید و تجلی ارادهتون رو بهم نشون بدید.»
-آه...
بازیگرها که غافلگیر شده بودند، هالههایشان را بیدار کردند.
هالهها مانند سراب کمی سوسو میزدند.
نه میتوانستم شکلی ببینم و نه بویی حس کنم.
در مقایسه با اوبورکا، که قویترین گابلین تاریخ بود، حتی میشد گفت که آنها [هیچ استعدادی نداشتند].
«این نهایت تلاشتون نیست، مگه نه؟»
بازیگرها خجالتزده شدند.
-اِ... اوم. وقتهایی هست که بهتر از اینه...
«درسته. روزهایی هست که [راحتتر شکل میگیره]. وقتی تو شرایط خوبی هستید و احساساتتون به شدت در غلیانه، به نظر میرسه هالهتون راحتتر بیرون میاد. با این حال، این کافی نیست.»
-کافی نیست...؟
«از الان به بعد، باید بتونید هر وقت که خواستید، هالهتون رو فرا بخونید.»
-اوگور.
ارشدها با اضطراب لبخند زدند.
احتمالاً فکر نمیکردند که بتوانند هر زمان که اراده کردند آن را احضار کنند.
لبخندهایشان از آن دست لبخندهایی بود که فقط میشد روی چهره آدمهایی دید که از قبل تسلیم شده بودند.
من هم لبخند زدم.
«یه پیشنهاد دارم. بیاید دیگه از کلمه [اراده] استفاده نکنیم. درسته که [هاله] بر اساس اراده شما حرکت میکنه. با این حال، [فعال کردن هاله] با اراده شما انجام نمیشه.»
-ها؟
«هاله با [خاطرات] فعال میشه نه [اراده].»
این نتیجهای بود که به آن رسیده بودم.
این چیزی بود که در تاریخچه اهریمن آسمانی، دنیای استادم، به آن پی برده بودم.
«شما ارشدها باید یاد بگیرید چطور [خاطرات رو به خوبی به یاد بیارید]. [پرورش اراده قوی] مثل تلاش برای گرفتن ابرها تو هوا نیست.»
-به یاد آوردنِ خوبِ خاطرات...
«بله. تا جایی که ممکنه واضح و روشن.»
در حالی که با لحنی جدی صحبت میکردم، به چشمان گابلینها خیره شدم.
«ارشدها. به [دریا] فکر کنید.»
بازیگرها چشمانشان را بستند.
-ممم.
«دارید بهش فکر میکنید؟»
-داریم فکر میکنیم.
«خیلی خب. سعی میکنم حدس بزنم. دارید به افقی فکر میکنید که از دو طرف امتداد پیدا کرده، مگه نه؟ درست مثل یه نقاشی که روی کاغذ کشیده شده باشه؟ یه سایه زیبای آبی رنگ. درسته؟»
ارشدها سر تکان دادند.
لبخند زدم.
«این پایینترین سطح از خاطرهست. و همچنین تداعی خاطرهایه که موقع استفاده از هاله باید بیشتر از همه ازش دوری کنید.»
-اوگو؟
«شما ارشدها همین الان به خود دریا فکر نکردید. در عوض، فقط به کلمه [دریا] فکر کردید. با چنین سطح پایینی از خاطره، هالهتون هیچوقت به طور کامل شکوفا نمیشه. خب پس!!»
دستهایم را به هم کوبیدم.
«بلند شید!»
بازیگرها با عجله روی پاهایشان ایستادند.
«این بار. میخوام تصور کنید که دارید روی یه ساحل شنی قدم میزنید. تصور کنید که آب تا روی مچ پاهاتون رو میپوشونه و انگشتهای پاتون تو شنهای خیس فرو میره. ووش. آب دریا بین انگشتهای پاتون جریان پیدا میکنه. برای یه لحظه دور مچ پاهاتون میچرخه و بعد عقب میره.»
-...
«آب چه رنگیه؟ آبیه؟»
-نه. شفافه.
«آب دریایی که بین انگشتهای پاتون جریان داره چطور؟ گرمه؟»
-خنکه.
«پس خنکه. آب دریا تمیزه؟»
-نه... دونههای شن کدرش کردن.
«وقتی موجها برخورد میکنن، خاک رو با خودشون میبرن. خوبه. حالا تصور کنید که شنها بین انگشتهای پاتون گیر میکنن. دونههای کوچیک به مچ پاهاتون هم میچسبن.»
-ممم.
«من از این حس متنفرم. دونهها زبر هستن، مگه نه؟ و به خاطر آب چسبناک شدن.»
-درسته.
«شما رفتید تو آب دریا و حتی ساق پاهاتون هم خیس شده. اما نمک روی پوستتون حس خوبی نداره. اونوقت باید چیکار کنید؟ چیکار خواهید کرد؟»
هر بازیگر پاسخ متفاوتی داد.
-من اول میرم سمت چاه و پاهام رو میشورم.
-حالا که تا ساحل اومدم و حتی خیس هم شدم، یه شنایی هم میکنم...
-صدفی اونجا نیست؟
بسیار خب.
«به این میگن یه [خاطره قوی].»
من گفتم.
«ارشدها. وقتی تو آینده به چیزی فکر میکنید، هیچوقت با کلمهش شروع نکنید، مثل [دریا]. در عوض، سعی کنید حسهای خاص رو به یاد بیارید، مثل [حس حرکت کردن کف پاهاتون روی شنهای خیس]. اونوقت میتونید از اون خاطره استفاده کنید.»
به هابگابلین یکچشم نگاه کردم.
«وقتی اولین بار به دریا فکر کردی چه حسی داشت؟ فقط آبی بود، مگه نه؟ مثل یه نقاشی ساده روی کاغذ.»
-اوگور.
«اما فرو بردن پاهاتون توش چه حسی داره؟ مبهمه.»
-درسته.
«نه تنها مبهمه، بلکه یه حس ناخوشایند رو هم به یادتون میاره. شما ارشدها حتی تونستید به این فکر کنید که داشتید چیکار میکردید و بعدش قراره چیکار کنید. همینه.»
یادآوری درست خاطرات.
یادآوری حواس خاص، مثل حس چسبیدن شن به لای انگشتهای پا.
اگر میتونستند این کار رو به راحتی انجام بدن، مهارتشون در استفاده از هاله هم به طور طبیعی بالا میرفت.
«—اگه شما ارشدها خاطرهای از [زنده زنده سوختن] داشتید.»
فوووش.
شعلههای آتش روی دستم جان گرفتند.
«براتون ممکن میشد که اون جهنم رو با هاله به تصویر بکشید. بحران مرگ معمولاً مؤثرترین راه برای حک کردن اجباری یک خاطره در وجود یک شخصه.»
-……
«شاید من رو به چشم کسی میبینید که با استعداد بازیگری به دنیا اومده. کسی که میتونه احساسات و حرکات رو طوری زنده و واضح بیان کنه که انگار واقعاً توی همون صحنه حضور داره. مطمئنم که شما ارشدها به این موضوع حسودی میکنید. منم جای شما بودم حسودیم میشد. ارشدها. میخواید بدونید چطور این استعداد رو به دست آوردم؟ میخواید رازش رو بهتون بگم؟»
همزمان با حرف زدنم، شعلهی روی دستم درخشانتر میسوخت.
«چون من خاطراتش رو دارم.»
تروما.
«اگه کسی وسط چنین جهنمی بیفته، چطور رفتار میکنه؟ برای من، سادهست. چون من قبلاً اون جهنم رو تجربه کردم. و اون همیشه با من میمونه. هر کاری هم که بکنید، فرار از سایهی خاطراتتون غیرممکنه.»
-……
اوبورکا یک مثال دیگه بود.
برای اون بچه که بعدها تبدیل به قویترین فرد در تاریخ نژاد گابلینها شد هم همینطور بود.
اون بچه از زالیِ شدیدی رنج میبرد.
برای بقیه، نور خورشید یک موهبت بود، اما برای اوبورکا، مثل تیغهی یک دشمن بود. فقط قدم زدن در بیرون از خانه در طول روز، مثل نبردی بود که باید بر اون غلبه میکرد. اون بچه که خورشید رو دشمن خودش میدونست، به طور طبیعی تصمیم گرفت تمام بدنش رو با هاله بپوشونه.
«نمایش [شمشیر آتشین سرکش] که هفتهی آینده اجرا میکنیم، دربارهی ناامیدی و خشم ککرکر از امپراتور شعله است. شما ککرکر نیستید. امپراتور شعله هم نیستید. اما مگه این مهمه؟ تا حالا از کسی ناامید نشدید؟»
یکی پس از دیگری به بازیگرها نگاه کردم.
یک چشم، یک دست، یک گوش.
تکتک به این بچههای درهمشکسته نگاه کردم.
«تا حالا کسی رو ناامید نکردید؟»
-……
«امکان نداره که نکرده باشید.»
گذاشتم آتش خاموش بشه.
«همهی ما آدمهای عوضی رو تجربه کردیم و همهمون برای یک نفر عوضی بودیم. هر کدوم از شما ارشدها میتونید ککرکر باشید. امپراتور شعله... آه... اون یارو یه کم سختتره. بازتولید وجودِ عوضیگونهاش کار سختیه. من توی اجرای بعدی نقش امپراتور شعله رو بازی میکنم.»
هر چقدر هم که آموزش من فوقالعاده بود، زمان همچنان محدود بود.
توی این گروه، من تنها کسی بودم که میتونست به درستی نقش یو سو-ها رو بازی کنه.
هر سه بازیگر با نگاههایی پیچیده به من خیره شدند.
-پس...
-نقش ککرکر.
-کی قراره اونو به عهده بگیره؟
«یکی از شما.»
جواب دادم.
«من نقش اصلی رو به کسی میدم که توی این هفته بیشترین پیشرفت رو داشته باشه.»
این رو به شکل دیگهای بیان کردم.
«کسی که بتونه بیشترین ناامیدی رو نشون بده، نقش اصلی رو میگیره.»
ارشدها ساکت شدند.
۵.
-پدرم یه قماربازه.
نام بازیگر یکچشم، «آریکا» بود.
-از وقتی کوچیک بودم همینطور بود. وقتی جوون بود، رفت پیش یه آهنگر تا کار با آهن رو یاد بگیره، اما بعد از اینکه همکاراش قمار رو بهش معرفی کردن، وارد این کار شد. با این حال، یه کم استعداد داشت. یا حداقل اینطور به نظر میرسید.
مواردی وجود داشت که افراد بااستعداد، زندگیهای فلاکتبارتری نسبت به افراد بیتعداد داشتند.
قماربازهای بااستعداد یکی از اونها بودند.
-گاهی اوقات توی یه روز یه کوه سکه طلا به دست میآورد. تو اینجور مواقع، یه ویلا میخرید تا توش بمونیم. همینطور پول معلمهای خصوصی گرونقیمت و خدمتکارها رو هم میداد. منم میتونستم هر چی که دلم میخواد بخورم.
«این وضع چقدر طول میکشید؟»
-طولانیترینش ۲ سال بود. کوتاهترینش ۳ روز. معمولاً، حدود ۲ ماه دوام میآورد...
آریکای یکچشم زیر لب زمزمه کرد.
-هر وقت از قمار پولی میبرد، باهاش تجارت میکرد. با قماربازهای دیگه شرکت میزد یا بهشون پول قرض میداد. وقتهایی بود که کارها خوب پیش میرفت. اما، اگه تجارت خوب پیش نمیرفت...
تجارت همیشه فراز و نشیب داشت.
سوار شدن بر موجِ موفقیت وقتی کارها خوب پیش میرفت یک مهارت بود، اما تحمل کردن وقتی کارها گره میخورد هم خودش یک مهارت بود.
-اون همیشه سعی میکرد با قمار کردن یه ثروت هنگفت به هم بزنه.
متأسفانه، پدر آریکا توانایی تحمل کردن رو نداشت.
-اینطوری بود. اون معمولاً روزی حدود ۳ سکه طلا درمیآورد. اگه سود میکرد خوب بود، اما اگه سودی در کار نبود، قمار میکرد و سعی میکرد ببره. به قول پدرم، اینم بخشی از تجارت بود و کاریش نمیشد کرد.
آریکای یکچشم آهی کشید.
-من خونهای نداشتم. یا تو ویلا بودیم یا مسافرخونه. هیچوقت اونقدر توی یه جا نموندم که بهش بگم خونه. ما تو بزرگترین شهرها زندگی میکردیم، اما اگه قمارش میگرفت و میباخت، به یه شهر بدتر نقل مکان میکردیم، و بعدش به یه جای بدتر از اون...
آریکا سرش رو بین دستهاش گرفت.
-یه روز، یه زن اومد به مسافرخونهای که توش اقامت داشتیم. سبک زندگیم افتضاح بود و تا بعدازظهر توی اتاق خوابیده بودم. برام سؤال شد کی داره در میزنه، برای همین وقتی در رو باز کردم، اخم کرده بودم.
«شما آقای آریکا هستید؟»
-به نظر میرسید یه مشکلی پیش اومده. فکر کردم پدرم دوباره تو دردسر افتاده. گاهی اوقات کسایی که به پدرم پول قرض داده بودن میاومدن سراغش. یا شایدم زنه یکی از کارکنان مسافرخونه بود.
«پدرتون اینجاست؟»
«نه.»
-تازه از خواب بیدار شده بودم، برای همین نمیتونستم درست فکر کنم. قیافهام هم تو هم بود. برای همین دستگیرهی در رو نگه داشتم تا نشون بدم میخوام هرچه زودتر ببندمش.
«شما کی هستید؟»
«……»
زن جوابی نداد.
فقط بعد از کمی تردید، اونجا رو ترک کرد.
با وجود اینکه فکر میکرد این موضوع کمی عجیبه، آریکا بدون اینکه سعی کنه جلوش رو بگیره، به سادگی در رو بست. وقتی پدرش اون روز عصر برگشت، دربارهی اون زن بهش گفت.
-اون زن، مادرم بود.
«……»
-وقتی فقط سه سالم بود ما رو ترک کرده بود. برای همین نشناختمش.
ابروهای آریکا در هم گره خورده بود و چشمهاش مات و مبهوت بودند.
-همهچیز خوب بود. با این حال، مدام به حالت چهرهام توی اون لحظه فکر میکردم. من کلافه بودم. جوری بهش نگاه کردم که انگار داشت روی اعصابم راه میرفت. تمام مدت دستگیرهی در رو گرفته بودم. انگار که از حضورش بدم میاومد. اما من که نمیدونستم.
با همون یک چشمش به زمین خیره شد.
-اما چرا مادرم من رو [آقای آریکا] صدا زد؟ چرا [آقا]؟ نمیتونستم درک کنم. شنیده بودم که پدر و مادرم با هم اسمم رو انتخاب کرده بودن. پس چرا گفت [آقای آریکا]؟ نمیدونم.
لحظهای بعد، زمزمهی آرومی از بین لبهاش خارج شد.
-شیبال.
بعدی.
بازیگر یکچشم رفت و بازیگر یکدست بعد از اون وارد شد.
اون خالکوبی سفیدی داشت که تمام بدنش رو پوشونده بود و به شونهی راستش ختم میشد.
-من یه موادفروش بودم.
نام بازیگر یکدست، «یومار» بود.