چپتر 191: [شعله (۱)]
چپتر 191: [شعله (۱)]
۱.
- من توی یه روستای کسلکننده به دنیا اومدم.
یومار، هابگابلین یکدست، این را گفت.
- بزرگتر هم که شدم، تو روستا هیچ کاری برای انجام دادن نبود جز اینکه با بچههای همسنوسالم بازی کنم. بعضی وقتا کشیک میدادیم ببینیم ببرها از کوه پایین میان یا نه، یا از تاجرایی که از اون منطقه رد میشدن باج میگرفتیم... روستای ما مثل پوست خشکیده یه درخت، فقیر بود.
یومار پیشانیاش را خاراند.
چین و چروکهایی روی پوست پیشانی سبزرنگش پدیدار شد.
- تا حالا کسی رو کشتی؟
«آره.»
- درسته. حتماً چیزای زیادی رو تجربه کردی.
بازیگر یکدست سر تکان داد.
حتی به نظر نمیرسید آنقدرها هم غافلگیر شده باشد.
- اولین جایی که خون دیدی کجا بود؟ تو میدون جنگ بود؟ یا...
«توی یک شکارگاه بود. با یه حمله غافلگیرانه کشتمش.»
- آه، این دستاورد چندان جنگجومآبانهای نیست.
یومار ابرویی بالا انداخت.
بعد از اینکه در میان داستانش به قتل اعتراف کردم، فقط خندید.
هر کسی.
اگر کسی هنگام صحبت از قتل میخندید، احتمالاً به خودش که در وهله اول این بحث را پیش کشیده بود و همچنین به اعتراف تو میخندید. در حالی که مخفیانه امیدوار بود تو نیز در این تمسخر با او همراه شوی.
«آره، درسته. من جنگجو نبودم.»
این مهمترین بخش ماجرا بود.
بدون اینکه حالت چهرهام را تغییر دهم، پرسیدم.
«شما چطور، ارشد؟»
- ......
خنده از روی لبان یومار محو شد.
- ...چند سال گذشته؟ الان دیگه حدود ۱۳ سال میشه. رئیس روستا مدام بین روستای ما و یه روستای دیگه در رفت و آمد بود. اولش فکر میکردیم میره اونجا تا دوستاش رو ببینه، اما خیلی این کار رو تکرار میکرد. بعد، بعد از ۷ ماه، رئیس روستا با یه قیافه مطمئن برگشت.
«من یه کسبوکار برای روستامون راه انداختم. احمقها.»
کسبوکاری که رئیس روستا از روستای دیگر یاد گرفته بود، تولید مواد مخدر بود.
- اولش شروع کرد به جمع کردن روستاییها. گروه اول از شش نفر تشکیل میشد. جوونای بیکار زیادی مثل من تو روستا بودن. ممم، اسمش [گل تاکنقرهای] بود. اگه الفها میخوردنش، درجا میمردن. اما اگه به عنوان ماده اولیه ازش استفاده کنی، عصارهاش رو بگیری و به شکل یه قرص سفتش کنی...
«شما فقط یه دلال مواد نبودید، یکی از مقامات ارشد سازمان بودید. مگه نه، ارشد؟»
- ......
یومار یکدست دهانش را بست.
- از کجا فهمیدی؟
«مدت زیادی نیست که داریم با هم حرف میزنیم، اما همون اول متوجه شدم. شما باهوشید، ارشد. حافظه فوقالعادهای دارید. یادتون موند که ۱۳ سال پیش بود و رئیس روستا ۷ ماه تو روستای دیگه سرک میکشید، مگه نه؟ شما با اعداد و ارقام خوب کار میکنید.»
مقداری چای در فنجان یومار ریختم.
به لطف آموزشهای مستقیم راویل، توانسته بودم مهارتهای مراسم چای خود را به طرز چشمگیری بهبود ببخشم.
هرچند حیف بود که گروه تئاتر فقط برگهای چای ارزانقیمت داشت.
«شما حتی طرز تهیه مواد رو هم میدونید. تکتک حرکات رئیس رو به یاد دارید، اما این فقط در سطح یه مأمور ساده تو سازمان نیست. شما یا رهبر بودید یا معاون رهبر. مطمئنم که یکی از مهرههای کلیدی سازمان بودید.»
- ...تو واقعاً تیزهوشی.
یومار در حالی که فنجان چای را با تنها دستش برمیداشت، لبخند تلخی زد.
پس از نوشیدن یک جرعه، نتوانست جلوی خودش را بگیرد و با تعجب به فنجان چای خیره شد.
- لعنتی. چرا اینقدر خوشمزهست؟
«ممنون. پس در واقع چه کاره بودید؟»
- ...خب، حق با توئه. من رهبر سازمان روستا بودم. فقط تصادفاً استعدادی تو جمع کردن بقیه و وادار کردنشون به انجام کارایی که میگفتم، داشتم. خیلی هم خوششانس بودم.
این فقط شانس نبود.
او یک نابغه بود.
[کسبوکار] یومار به سرعت رشد کرد.
- میگفتن من با بخت و اقبال بلند به دنیا اومدم.
او جوانان روستا را جمع کرد تا یک گروه شبهنظامی تشکیل دهد و آنها برای توسعه سازمان خود، روستاهای همسایه را بلعیدند. یومار، که خودش رئیس بود، برای اطمینان از کیفیت، شخصاً و با دقت بر تولید مواد مخدر نظارت میکرد.
مواد مخدر یومار به سرعت به عنوان یک کالای باکیفیت شناخته شد و در امتداد آبراهها از طریق بنادر الفها گسترش یافت.
«عصاره بهشت.»
«پودر دانشمندان.»
تمام محصولاتی که یومار میساخت، به موفقیت بزرگی دست مییافتند.
با وجود نداشتن استعداد چندانی در هاله، یومار ۱۰۰ زیردست داشت. افرادش او را [جنگجویی در میان جنگجویان] مینامیدند.
در نقطهای که ۱۰۰ زیردست او به طور پیوسته به ۵۰۰ نفر افزایش یافتند، به یومار احساسی دست داد.
- یهو احساس کردم اگه اوضاع همینطوری پیش بره، دردسرساز میشه.
این یک غریزه بود.
- شورای رودخانه آتش سخاوتمنده. تا زمانی که به گابلینها مواد نمیفروختیم مشکلی نبود. اونا به اراذل و اوباشی که به الفهای پولدار مواد میفروختن اهمیتی نمیدادن. با این حال، اگه ۱۰۰ یا ۵۰۰ نفر تو گروه بودن، قضیه فرق میکرد.
اگرچه سازمان یومار خوب بود، اما بیش از حد خوب بود.
- هیچ مدرکی نداشتم، هیچ شکی هم در کار نبود، اما یه حسی داشتم. وقتش همین الان بود! اگه همون موقع متوقف نمیشدیم، همهمون با هم میمردیم.
یومار دوستانش را جمع کرد و گفت.
بیایید کسبوکار را تعطیل کنیم.
دوستان دوران کودکیاش، که قبلاً با آنها در روستا باج میگرفت، همگی به مدیران اجرایی سازمان تبدیل شده بودند و دندانهای نیششان تیز شده بود.
- وقتی جلوم بودن، اون خوکها سر تکون دادن و باهام موافقت کردن.
«پس بهتون خیانت کردن؟»
- لعنت بهش. همون شب، یه گروه ریختن سرم و منو بستن. تهدیدم کردن که فرمول مواد رو بهشون بدم. چاقوهایی رو که خودم براشون خریده بودم آوردن و گذاشتن زیر گلوم. اون عوضیها.
یومار در نهایت زیر فشار آنها اعتراف کرد.
او حتی قسم خورد که هرگز انتقام نگیرد یا دوباره سراغ این کسبوکار نرود.
دوستان دوران کودکی یومار قسم او را پذیرفتند.
- اونا یکی از دستام رو گرفتن.
و در عوض، از جانش گذشتند.
اینگونه بود که رئیس سابق سازمان به «یومار یکدست» تبدیل شد.
- من در واقع به خاطر اینکه از بازیگری خوشم میاومد وارد تئاتر نشدم. فقط داشتم تو خیابونا پرسه میزدم که صاحب تئاتر گفت دلش برام سوخته و دعوتم کرد داخل. ده سال از اون موقع میگذره. همش مال گذشتهست. خب، در نهایت از بازیگری خوشم اومد.
«سازمان چی شد؟»
- ......
«نابود شد.»
یومار در سکوت به فنجان چای خود خیره شد.
- کمتر از یه سال بعد از اینکه منو بیرون انداختن، سرکوب شدن. شورا ۱۳ نفر از ۱۰۰ عضو برتر خودش رو فرستاد. هر ۵۰۰ نفر مردن.
«دوستان دوران کودکیتون چی؟»
- همهشون از بین رفتن. اونا مدیرای اجرایی بودن.
بینی یومار منقبض میشد.
«ارشد، فکر میکنید تقصیر شماست.»
- ......
«فکر میکنید تقصیر شماست که سازمان رو اونقدر خوب بالا کشیدید، چون بیش از حد برجسته بودید. اگه کسبوکار رو در حد اعتدال اداره میکردید. یا حتی اگه شکست میخورد، شاید آدمای روستاتون زنده میموندن. شما خودتون رو سرزنش میکنید که چرا اون زمان جلوی رئیس رو نگرفتید.»
-شیبال.
هابگابلین چای باقیمانده را از روی لبهایش پاک کرد.
-حقشون بود. حرومزادهها.
نفر بعدی.
بازیگر یکگوش وارد شد.
یک شیر عروسکی کهنه را در آغوش گرفته بود.
-من خدمتکار یه خانواده اصیل بودم...
نام بازیگر یکگوش «ساکوم» بود.
-دیدم که ارباب خونه با یه غریبه خوابیده. نه، ندیدمش. از پشت دیوار شنیدم. قصدم این نبود که گوش بدم. حتی داخل هم نرفتم. اما اون گوشم رو برید و گفت گوش دادن به نالههای بقیه کار بدیه...
ساکوم، بازیگر یکگوش، با چهرهای بیتفاوت زمزمه کرد.
-این دیگه خیلی زیادهروی نیست؟
آریکای یکچشم.
پسر یک قمارباز.
یومار یکدست.
رئیس سابق کارتل مواد مخدر.
ساکوم یکگوش.
خدمتکار سابق یک خانواده اشرافی.
«درسته.»
در برابر بازیگران سر تکان دادم.
«بیایید برقصیم، ارشدها. ما یک هفته وقت داریم.»
روز نمایش خیلی زود فرا رسید.
و صندلیها پر شدند.
۲.
-مطمئنی اینجا تئاتر صدای سگه؟
-عجیبه. من قبلاً اینجا اومدم، اسمش...
سی دقیقه قبل از شروع برنامهریزیشدهی نمایش، تئاتر مملو از تماشاچی بود.
کسانی که بعد از دیدن اجراهای خیابانی من آمده بودند و کسانی که با شنیدن شایعات خودشان را رسانده بودند. همچنین افرادی بودند که فقط با دیدن شلوغی جمعیت وارد شدند. نهتنها صندلیهای ویژه، بلکه حتی جایگاههای ایستاده هم پر شده بود.
-یعنی آبجوی هندوانه ندارن؟ یا هندوانه سرخشده؟ اوگو، باورم نمیشه.
-این تئاتر اصلاً قصد پول درآوردن داره...
-جدی میگم. یه الف اینجا کار میکنه که کارش محشره. میتونه فقط با استفاده از هالهاش تو هوا صدا تولید کنه. نه، کاملاً جدیام! چرا باید دروغ بگم...
-اوگو. اگه بفهمم کی الان به باسنم دست زد، دیگه نقاشی خون نمیبینی، حمام خون میبینی.
-این یه نمایشیه که توش هیچ دیالوگی نمیگن.
-احتمالاً فقط یه اغراق بوده.
-مگه نگفتن پول بلیت رو پس میدن؟
-آدمهای اینجا خیلی زیادن!
همهمه.
آنجا شبیه به یک بازار شلوغ بود.
در پشت صحنه، ارشدها نگاهی به جمعیت انداختند.
-شیبال.
ارشدها ترسیده بودند.
یومار یکدست بهطور خاصی مضطرب بود.
-نگاه کن. نگاه کن! اون کسی که خالکوبیهای قرمز داره و بین مهمونهای صندلیهای ویژه نشسته. اون مورکانه، رتبه ۲۱ شورای رودخانه آتش. شیبال.
«اون کیه؟»
-اون یه دیوونهست که میگن هر بار تو نبرد سر یه دشمن رو قطع میکنه، یک سانتیمتر خالکوبی میکشه. ببین بدن اون حرومزاده چطور با خالکوبی پوشیده شده!
ساکوم با اضطراب گفت.
-بازیگرهای [شعله] و [اهریمن آتش] هم برای تماشا اومدن.
-اوگک. کجا؟
-اونجا... اون دو نفری که تو صندلیهای ویژه ماسک زدن. صورتشون رو پوشوندن اما من میشناسمشون چون زیاد دیدمشون. یکیشون سورماکونداست، ستارهی [شعله]، و اونی که کنارش نشسته جیاماهانه، محبوبترین بازیگر این روزهای [اهریمن آتش]...
-چرا اومدن ما رو تماشا کنن؟!
-اونا برای تماشای ما نیومدن.
این آریکای یکچشم بود که حرف زد.
آریکا مدام در آینه به خودش نگاه میکرد تا ببیند آیا مشکلی در گریم او وجود دارد یا نه.
-اونا اومدن سونیا رو ببینن.
گریم او هیچ چیز خاصی نداشت.
بدنش برهنه بود. غیر از پارچهای که دور کمرش پیچیده شده بود، فقط یک خالکوبی سیاه روی بدنش کشیده شده بود. همین.
-درسته. اون محشره. واقعاً یه بازیگر تازهکاره که فقط یه هفته پیش استخدام شده؟ این اجرا اولین حضورشه؟ از اونجایی که بلیتهای اولین اجراش کاملاً فروخته شده، یعنی اون بزرگترین شروع رو در بین بازیگرهای نژاد الف خواهد داشت.
-فکر کنم این یه دستاورد افسانهای باشه، حتی برای نژاد ما...
«بیایید شروع کنیم.»
دهان باز کردم.
ارشدها که سعی داشتند با گپ زدن از تنش خود کم کنند، دهانشان را بستند.
«شما یک هفته تا سر حد مرگ تمرین کردید. نگران نباشید. اگر بدنتان آنطور که میخواهید حرکت نکرد یا اندامهایتان سفت شد، هیچ اشکالی ندارد. فقط آرام باشید.»
-اینطوری همهچیز خراب نمیشه...؟
«من اندامهای ارشدها را با هاله کنترل میکنم. با زور پسش نزنید.»
-این نباید ممکن باشه. خیلی مسخرهست... اما میدونیم که ممکنه. شیبال.
هر چهار نفرمان دستهای یکدیگر را گرفتیم.
سپس آنها را به آرامی با هالهام پوشاندم.
«آرام باشید.»
هاله قرمز من در بازوهای ارشدها جریان یافت.
آنها جا خوردند و شانههایشان را کمی تکان دادند، اما پس از یک هفته تمرین ویژه، به هالهی من عادت کرده بودند. کمی بعد، ارشدها نفس عمیقی کشیدند و هالهام را پذیرفتند. من با ماساژ دادن ماهیچههایشان، بازیگران را آرام کردم.
-اهم.
-اوگور...
حالت چهرهی ارشدها آرام شد.
فضا نیز کمتر از قبل متشنج بود.
«نیازی به نگرانی نیست. همانطور که میدانید، هیچکس انتظار زیادی از نمایشنامه آتش ما ندارد. انتظارات پایین است. ما درست همانطور که تمرین کردیم، مهمانان را شگفتزده خواهیم کرد. باشه؟»
ارشدها با احتیاط سر تکان دادند.
بسیار خب.
«وقت شروعه.»
پاهایم را روی زمین چرخاندم.
بوم!
هالهای که با حرکت پاهایم هدایت میشد، هوا را به لرزه درآورد.
-اون چیه؟
-چه خبره؟
تماشاچیان در آن سوی صحنه غافلگیر شدند. هابگابلینها با شنیدن این صدای ناگهانی، همگی از صحبت کردن دست کشیدند. بدون هیچ اهمیتی، پاهایم را به زمین کوبیدم.
بوم، بوم، بوم!
قدمهای من فقط ریتم را حفظ نمیکردند. من به هر قدم، نت متفاوتی اضافه میکردم.
-هاله؟
وقتی تماشاچیان شروع به تشخیص برخی از الگوهای صدا کردند، شگفتی خود را به شکلهای مختلفی ابراز کردند. شگفتزدهترین افراد، مهمانان ویژه بودند که در ردیف جلو نشسته بودند.
-این دیگه چه صیغهایه؟ اون صدا واقعاً با هاله تولید میشه و صدای خودش نیست؟
-درسته. هالهست. بهت که گفتم. تو اجراهای خیابانی هم همینطور بود...
در همان لحظه بود که آریکای یکچشم به روی صحنه دوید.
صحنهی تاریک.
آریکا مانند یک دونده با گامهای بلند میدوید. و طبیعتاً، توجه تماشاچیان روی او متمرکز شد.
دانگ-
دلیل جلب توجه آنها، صرفاً ظاهر شدن این شخصیت نبود.
دوونگ-
هر زمان که پای آریکا زمین را لمس میکرد، نوای جدیدی در هوا طنینانداز میشد.
اما پیش از آنکه تماشاچیان حتی بتوانند از شوک خود خارج شوند، یومار یکدست و ساکوم یکگوش، یکی پس از دیگری به روی صحنه دویدند.
برای آنها نیز دقیقاً همینطور بود.
هر بار که یک بازیگر قدمی روی صحنه میگذاشت، نوای جدیدی تئاتر را پر میکرد.
سه نفر، با سه ملودی متفاوت. به این ترتیب، ملودیها روی هم قرار گرفتند و در نهایت، موسیقی شکل گرفت.
-خدای من.
تماشاچیان ناگهان در سکوت فرو رفتند.
چند نفری از تماشاچیان بودند که نتوانستند جلوی خود را بگیرند و ناخواسته زیر لب زمزمه کردند.
-امکان نداره که همهی اینا...
-دارن این کار رو با هاله انجام میدن؟
درست بود.
موسیقی، نه دیالوگ.
این یک نمایشنامه نبود، بلکه یک رقص بود.
از طریق هاله، من به یک ارکستر تکنفره تبدیل شده بودم.