چپتر 193: [شعله (۳)]
چپتر 193: [شعله (۳)]
۴.
نژاد گابلین «کلمهای که همهچیز را در بر میگرفت» داشت.
حدود هزار سال پیش، این کلمه که تمام شادی، خشم و اندوه آنها را توصیف میکرد، جان گرفت. و این کلمهای بود که این پریان خاک، هر زمان که شاد یا غمگین بودند به زبان میآوردند.
- شیبال!
و امروز روزی بود که خیلیها آن را فریاد میزدند.
- عالی بود! داشتیم خیلی خوب پیش میرفتیم! ای حرومزادههای آشغالِ کثافت!
آریکای یکچشم مثل یک ملوان به شدت فحاشی میکرد.
بقیه بازیگران هم شکایت میکردند.
- درسته. حتی اگه مجبور بودید حرفمون رو قطع کنید، چرا باید دقیقاً تو نقطه اوج این کار رو میکردید!؟
- فقط پس دادن پول مشتریها کافی نیست. باید خسارت ما رو هم بدید. نمیدونید برای اجرای امروز چقدر زحمت کشیدیم. و حالا، به لطف شما، تمام زحماتمون به باد رفت.
ارشدها از عصبانیت دود از کلهشان بلند میشد.
آنها عصبانی بودند که اجرایمان قطع شده و «غوطهوری»شان از بین رفته بود.
- نه. وقتی چنین گزارشی دریافت میکنیم چارهای جز اقدام نداریم...
فرمانده نیروی امنیتی به شدت عرق میریخت.
از دید اعضای نیروی امنیتی هم این بیانصافی بود. چه کسی میتوانست چنین چیزی را تصور کند؟ حتی اگر گزارشهای احمقانه زیادی در دنیا وجود داشت، نمیتوانستند تصور کنند که به خاطر اینکه کسی «یک نمایش را با واقعیت اشتباه گرفته» گزارش دریافت کنند.
- یـ-یک یا دو نفر هم نبودن. در مجموع پنج نفر همزمان یک چیز رو گزارش دادن.
آن هم گزارشی با اعتبار بالا.
- ما پنج گزارش قتل و آتشسوزی رو همزمان دریافت کردیم، چطور میتونستیم تیمی رو اعزام نکنیم...
- اوگو؟ پس میخوای بگی تقصیر ما بود؟
- شـ-شاید اگه کمی کمتر واقعگرایانه بازی میکردید...
- این دیگه چه چرت و پرتیه؟
فرمانده نیروی امنیتی وقتی توسط افرادی از تئاتری به نام «صدای سگ» مورد انتقاد قرار گرفت، نتوانست جلوی حالت شرمندگی چهرهاش را بگیرد.
«امم. بچهها، من وضعیت نیروی امنیتی رو درک میکنم.»
ما در حال حاضر در دفتر اصلی نیروی امنیتی بودیم.
اتهامات از قبل رفع شده بود، اما تحقیقات همچنان باید به صورت رسمی انجام میشد.
در یک طرف ساختمان، تابلویی بود که رویش نوشته شده بود «پیشگیری از قبل، مفیدتر از قضاوت پس از آن است». آیا این شعار نیروی امنیتی بود؟
«با این حال، ما هنوز به اون خسارت نیاز داریم. باید دستمزد زحمتمون رو بگیریم. بالاخره که نمیتونیم با خوردن خاک کاسبی کنیم. با اینکه درسته نیروی امنیتی نمیتونسته بدونه، اما وضعیت گروه تئاتر ما در حال حاضر خیلی بده. اگه این اجرا شکست بخوره، ممکنه مجبور بشیم تعطیل کنیم.»
- اوگو...
آنها از قبل بازجوییام را تمام کرده بودند.
از «واقعاً میتونی هالهات رو شبیه شعلههای آتش کنی؟» و «واقعاً میتونستی کل تئاتر رو توی هالهات غرق کنی؟» تا «حقیقت داره که میتونی با هالهات موسیقی بسازی؟».
البته، همهاش حقیقت داشت.
من شخصاً هالهام را در دفتر اصلی نیروی امنیتی نشان دادم.
چشمان تمام اعضا با شگفتی به من خیره شده بود، انگار داشتند فکر میکردند: "این هیولا دیگه از کدوم جهنمی پیداش شده؟"
«با این وجود.»
لبخند گشادی زدم.
«همونطور که قبلاً گفتم، من وضعیت نیروی امنیتی رو درک میکنم. بنابراین اگه شرط ما رو بپذیرید، فقط یک مبلغ کوچیک رو به عنوان غرامت عذرخواهی قبول میکنیم.»
- شرط...؟
«ما به شما صندلیهای ویژه رو به صورت رایگان میدیم. پس لطفاً به اجرای بعدی ما بیاید.»
بازیگران همگی سرشان را چرخاندند تا به من نگاه کنند.
- جونیور! این دیگه چه چرت و پرتیه؟!
- همین که همهچیز رو خراب کردن کافی نیست، حالا میخوای بهشون صندلیهای ویژه رایگان بدی؟!
- من هم فکر نمیکنم ایده خوبی باشه، جونیور.
آیگو.
این ارشدها واقعاً نمیدانستند چطور باید کاسبی کنند.
لبخند محوی زدم.
«اوهوم.»
- ......
تق.
بازیگرانِ شاکی بلافاصله ساکت شدند و با نگاههایی محتاطانه به من چشم دوختند. هفته گذشته. از طریق آن تمرینات ویژه جهنمی، ارشدها زمانِ صحبت کردن و زمانِ گوش دادن را یاد گرفته بودند.
«کجا بودم؟ آه. دعوت برای صندلیهای ویژه.»
اعضای نیروی امنیتی همگی با حالتهای عجیبی به من نگاه کردند.
بالاخره، چهار هابگابلین بالغ، همین الان در برابر یک الف جوان که او را جونیور مینامیدند، نرم شده بودند. آنها نمیدانستند چطور این را توصیف کنند. آیا باید میگفتند او شبیه یک رئیس مافیای جوان یا یک گانگستر به نظر میرسید؟ در هر صورت، منظره عادیای نبود.
«گروه تئاتر ما مایل است به طور رسمی از نیروی امنیتی دعوت کنه. میدونم که خیلی سرتون شلوغه، اما ممنون میشیم اگه حداقل چهار یا پنج نفر وقت بذارن و بیان. در اون صورت ما فقط یک غرامت عذرخواهی کوچیک رو قبول میکنیم.»
- چرا...
فرمانده گیج شده بود.
- نه. منظورم اینه که اگه از نظر شما مشکلی نیست، ما خوشحال میشیم. اما چرا دارید ما رو رسماً دعوت میکنید؟
ابروهایم را کمی پایین آوردم.
تا حد امکان ترحمانگیز به نظر برسم.
«راستش... وقتی دیدم قبلاً توسط مشتریها فحش میخوردید، دلم براتون سوخت.»
- اوگو؟ دلت سوخت؟
«بله. شما فقط داشتید وظیفهتون رو به عنوان نیروی امنیتی انجام میدادید. اما به نظر میرسه همیشه مورد انتقاد شهروندان قرار میگیرید. برای همین میخواستم کاری براتون انجام بدم... همه ما در حال یادگیری هستیم، مگه نه؟ امیدوارم تماشای این اجرا بتونه کمی بهتون آرامش بده...»
«چشمان تولهسگی در باران که قلبتان را قلقلک میدهد...» که از راویل یاد گرفته بودم، یک حرکت کشنده بود که همیشه با استقبال خوبی مواجه میشد. تا جایی که در گذشته چهار بار به خاطرش سرم را نوازش کرده بودند.
این بار هم تفاوتی نداشت. هابگابلینها به وضوح تحت تأثیر قرار گرفته بودند.
- غیرقابل باوره.
- اون واقعاً یه الفه؟ مطمئنید فرشته نیست؟
- نمیتونم باور کنم که باعث شدیم این مرد جوان بازیش رو متوقف کنه. گناهمون خیلی بزرگه!
شما بچهها خیلی راحت به بقیه اعتماد میکردید.
کمکم داشتم نگران این بچهها میشدم.
آنها با چنین شخصیتی نمیتوانستند در چنین دنیای بیرحمی زندگی کنند.
- زامبی... تو واقعاً...
"ها؟ چیه؟"
- ......هیچی. درسته. هیچ حرفی ندارم بهت بزنم.
به هو-ریونگ آه عمیقی کشید. چش شده بود؟ یعنی ارواح هم ممکن بود دچار زوال عقل بشن؟
در هر صورت، اعضای نیروی امنیتی با خوشحالی دعوت را پذیرفتند. حتی اگر خیلی از آنها به خاطر برنامه شلوغشان نمیتوانستند بروند، گفتند که قطعاً صداقت ما را جبران خواهند کرد.
در راه خروج از دفتر و بازگشت به تئاتر.
- نمیدونستم جونیور تو قلبش چنین تحسینی رو حس میکنه...
یومار زمزمه کرد.
ما در وسط اجرا بیرون کشیده شده بودیم، بنابراین هنوز لباسهای نمایش را به تن داشتیم. در حالی که با پارچههایی دور کمرمان و خالکوبیهای سیاه روی بدنمان راه میرفتیم، رهگذران در خیابان با کنجکاوی به ما نگاه میکردند.
- درسته. یه جورایی غافلگیرکننده بود.
- تا الان فکر میکردم جونیور شیطانیه از اعماق معده ککرکر.
- همهمون ناراحت بودیم چون نمایش قطع شد... اما وقتی به جونیور نگاه میکنیم، خجالتآوره.
نوچ.
زبانم را به سقف دهانم چسباندم و نوچ کردم.
«شماها واقعاً نمیفهمید، نه؟ ارشدها، ما یه پاداش خیلی بزرگ گرفتیم.»
- اوگور؟
«این فقط یه کم پوله. اگه چند تا اجرای دیگه داشته باشیم، میتونیم برش گردونیم. حتی میتونیم فردا یکی دیگه اجرا کنیم. با این حال، کاری که ما الان کردیم "طعمهگذاری" بود.»
ارشدها همزمان سرهایشان را کج کردند.
- اون دیگه چیه، جونیور؟
خب. این بچهها. بامزه بودند.
یک بار دیگر با تأیید اینکه نژاد گابلین بامزهترین نژاد در کیهان بود، با آرامش توضیح دادم.
«ما مهارتها رو داریم. نمایشنامههایی هم برای اجرا داریم. حالا، تنها چیزی که تئاتر ما نیاز داره تبلیغاته. و شاید تا فردا، همه تو شهر بفهمن امروز چه اتفاقی افتاده.»
«شنیدم نیروی امنیتی بعد از شنیدن خبر آتشسوزی به محل هجوم آوردن.»
«اما بعد فهمیدن که فقط یه نمایش بوده.»
«هاله اونقدر زنده بوده که تماشاچیا فکر کردن آتش واقعیه و گزارش دادن.»
«این همون طعمهست.»
به عبارت دیگر، این به یک موضوع گفتگو تبدیل میشد.
«همه گابلینها مشتریهای بالقوه هستن. همه، فارغ از سن یا جنسیت، نمایشهای آتش رو تماشا میکنن. پس فکر نمیکنید بعد از شنیدن درباره "هالهای که اونقدر زنده بود که با آتش واقعی اشتباه گرفته شد"، علاقهمند بشن؟»
من طعمهی بیشتری هم به این قضیه اضافه کردم.
«چی میشه اگه شایعه بپیچه کمپانی تئاتری که به دست نیروی امنیتی آسیب دیده، خودشون رو دعوت کرده تا نمایششون رو تماشا کنن؟»
- اوگور...
- واقعاً.
همه بازیگرها قیافههای متفکری به خودشون گرفتن.
- داری میگی آدمهای بیشتری برای تماشا میان؟
«قطعاً.»
این همهچیز نبود.
«جدای از اون، من یه الفم. با اینکه شما ارشدها ممکنه فکر کنید مشکلی نیست، اما اگه به مسیر موفقیتمون ادامه بدیم، قطعاً گابلینهایی پیدا میشن که حسودی کنن.»
نقاشی آتش فرهنگی مختص به گابلینها بود.
اما یه تازهکار عجیب و غریب الف ناگهان پیداش شده بود و خیلی زود داشت به محبوبیت میرسید.
گرفتن بازخورد مثبت کار سختی میشد.
«به همین خاطره که حتی اگه مجبور بشم حرفهایی بزنم که از ته دل بهشون اعتقاد ندارم، باز هم خوبه که نیروی امنیتی رو همین الان بکشیم سمت خودمون. هر چی باشه، ما هم تاجران بازیگری هستیم. و هیچ ایرادی نداره که تاجرها رابطه خوبی با نیروی امنیتی داشته باشن.»
- ...
«حالا متوجه میشید؟ اگه گزارش دیگهای به دستشون برسه، قطعاً طرف ما رو میگیرن. یا حداقل از این به بعد گزارشهای بیمعنی رو نادیده میگیرن.»
- شگفتانگیزه...
ارشدها مبهوت مونده بودن.
- بعضی وقتها، این تازهکار اصلاً شبیه یه الف نیست. اما وقتی اینطوری از مغزش کار میکشه، نشون میده که قطعاً یه الفه.
- تازهکار ما بااستعدادترین آدمیه که قلب یه گابلین و مغز یه الف رو داره.
- فقط اگه یکم بیشتر عضله داشت، اونوقت دیگه بینقص میشد...
حتی اگه میخواستم هم نمیتونستم اونقدر عضله بسازم.
فقط امیدوار بودم که راویل یه روز هوس یه مرد عضلانی به سرش نزنه.
«گونگجا،» توی گوشم زمزمه میکرد، «خیلی خوب میشد اگه یه کم بیشتر وزن اضافه میکردی.» با لطافت. «فقط یه کم بیشتر.» با زمزمه. «دلم میخواد بازوهات رو کلفتتر از الان ببینم.»
مم.
بدون هیچ تردیدی میلیاردها دلار به بهترین مربی طبقه ۱ برج میدادم. چی؟ عضلات درونی؟ چرت و پرته. بریزش دور.
- تازهکار دوباره داره لبخند میزنه...
- بعضی وقتها، یهو بدون اینکه چیزی بگه لبخند میزنه.
- اصلاً نمیدونم داره به چی فکر میکنه... راستش، یه جورایی مورمورکنندهست...
- ترسناکه... حس وحشتناکی بهم میده...
چقدر پر سروصدا.
شماها از عشق چی میدونید؟
حتی اگه عشق رو هم میشناختن، راویل رو نمیشناختن، پس در واقع این بچهها هیچچیزی از عشق نمیدونستن. بچهها.
- اونجان!
همون موقع بود.
- آه!
- بازیگرها برگشتن!
جمعیت بزرگی جلوی تئاتر جمع شده بود. یکی از اونها وقتی ما رو دید با انگشت اشاره کرد. بعد، هابگابلینهایی که اون جلو تجمع کرده بودن، به سمت ما هجوم آوردن.
بام! بام!
دهها هابگابلین غولپیکر ما رو محاصره کردن.
- چـ... چی شده؟
ارشدها ترسیده بودن.
- چی شده...
- اجرای بعدی کِیه؟!
یکی از هابگابلینها فریاد زد.
- ما بلیتها رو با پول خودمون خریدیم! ما قربانیهایی هستیم که تماشای نمایشمون ناعادلانه قطع شده!
- درسته!
- ما حق داریم برای اجرای بعدی صندلیهای ویژه و در اولویت داشته باشیم!
- بلیت! به ما بلیت بدید!
مثل یه دسته مرغ دریاییِ روی اعصاب بودن.
ارشدها مبهوت مونده بودن.
- اون، اوگو، یه لحظه صبر کنید...!
یه نفر خودش رو از بین جمعیت بیرون کشید. صاحب تئاتر بود. به نظر میرسید چین و چروکهای روی صورتش عمیقتر شده، انگار قبل از برگشتن ما، حسابی به دست مشتریها زجر کشیده بود.
- هوک. اینها، خیلی بهتر میشد اگه پولشون رو پس میخواستن، هوک. با اینکه گفتم پولشون رو پس میدم...
- ما پولمون رو نمیخوایم!
هابگابلینها یکصدا فریاد زدن.
- درسته! ما نه پولمون رو میخوایم نه هیچچیز دیگهای شبیه به این!
- فقط برای اجرای بعدی بهمون بلیت بدید! مطمئنم برنامههای دیگهای هم دارید!
- شنیدم که صندلیهای ویژه شش برابر بقیه ارزش دارن. امکانش هست تعدادشون رو بیشتر کنید؟ طبیعتاً پولش رو میدیم.
- بهمون بگید چند تا صندلی ویژه باقی مونده!
صاحب تئاتر داشت عرق میریخت.
- ا... اینها خیلی پافشاری میکنن، حتی بعد از اینکه بهشون گفتم هنوز هیچ برنامه دیگهای نریختیم. من واقعاً نمیتونم...
در حال حاضر، قدرت واقعی کمپانی تئاتر توی دستهای من بود.
همین که صاحب تئاتر تونسته بود بدون دادن قولهای کورکورانه درباره زمان اجرای بعدی با مشتریها کنار بیاد، بهترین چیزی بود که میتونستم ازش انتظار داشته باشم.
«همگی.»
لبخند زدم و سرم رو خم کردم.
«ممنون که از اجرای کمپانی تئاتر صدای سگ تا این حد لذت بردید. براتون جالب بود؟»
- خیلی بیشتر از فقط جالب بود! اوگور!
- این اولین باریه که میبینم از هاله به این شکل استفاده میشه. با این حال، فقط هاله نبود که شگفتانگیز بود...
- در هر صورت، شگفتانگیز بود! به شدتِ شعلههای آتش بود! واقعاً همینطور بود!
جمعیت هیجانزده شد.
سرم رو خم کردم تا قدردانیم رو نشون بدم، اما واکنش ارشدها متفاوت بود.
اونها حتی دراماتیکتر هم بودن.
- بازیگری ما...
- ...
درسته.
آریکای یکچشم، یومار یکدست و ساکوم یکگوش احتمالاً تا به حال هرگز چنین توجه خوبی دریافت نکرده بودن.
مثل بچههایی که برای اولین بار هدایای بابانوئل رو میگرفتن، نمیدونستن باید چیکار کنن.
«نمایش بعدی هنوز در حال برنامهریزیه. متأسفانه هیچ برنامهای برای اجرای دوباره [شمشیر آتشین سرکش] نداریم.»
- این غیرممکنه!
- ما علیه نیروی امنیتی شورش میکنیم!
«اما شنیدن تعریف و تمجیدهاتون باعث میشه دلم بخواد لطفتون رو جبران کنم، حتی اگه براش برنامهای نریخته باشیم.»
لبخند حرفهایِ ساختهشده توسط ارباب اژدهای سیاه رو روی لبم آوردم.
«بنابراین، شنبهی آینده، ما [شمشیر آتشین سرکش] رو یک بار دیگه اجرا میکنیم!»
- اووه!
«این همهچیز نیست! کمپانی تئاتر صدای سگ همیشه مشتریهاش رو در اولویت قرار میده! این نمایش برای عموم آزاد نخواهد بود، بلکه فقط برای کسانیه که امروز به اینجا اومدن! این یه اجرای ویژه فقط برای شماست! یه اجرای مخفی!»
جمعیتی که نقطه اوج نمایش رو از دست داده بودن، از خوشحالی سر از پا نمیشناختن.
«ممنون از حمایت پرشورتون! حالا کسانی که خالکوبی میخوان، لطفاً یکییکی بیان جلو. ما براتون میکشیمشون.»
گابلینها هم فرهنگ امضا دادن داشتن.
با این حال، به جای امضا کردن روی کاغذ، الگوهایی روی بدنهای برهنهشون میکشیدن.
بازیگرها این الگوها رو با استفاده از گِل نرم میکشیدن.
به همین دلیل بود که تئاترهایی با بازیگران معروف، اغلب تماشاچیانی داشتن که همون خالکوبی رو روی بدنشون داشتن.
«اما!»
خندهی بلندی سر دادم.
«برای دریافت الگو از ما، باید با یه شرط موافقت کنید.»
- اون چیه؟
«قبل از اینکه الگو رو بگیرید، فریاد بزنید "حرومزاده".»
جمعیت خندید.
احتمالاً فکر میکردن دارم شوخی میکنم.
با این حال، من کاملاً جدی بودم.
- امپراتور شعله، ای حرومزاده. اینطوری؟
«بله. ممنون.»
- امپراتور شعله ای حرومزاده!
«ممنون.»
- امپراتور شعله ای مادرجنده!
«ایگو، حتی یه همچین چیزی هم گفتی. تو معرکهای.»
جمعیت در حالی که با من و بقیه بازیگرها شوخی میکردن، حتی بلندتر خندیدن. و همه بعد از دریافت الگوها روی شونهها، سینهها و کمرهاشون با چهرههایی راضی اونجا رو ترک کردن.
جهت اطلاع، الگویی که من کشیدم یه سگ بود.
در حالی که کمپانی تئاتر صدای سگ رو هم تبلیغ میکردم، این تصویر رو هم توی ذهنها حک میکرد که امپراتور شعله یه حرومزادهست؛ واقعاً با یه تیر دو نشون میزدم.
- زامبی... تو واقعاً...
'ها؟ چیه؟'
- ...هیچی. درسته. هیچ حرفی برای گفتن به یه روانی ندارم.
به هو-ریونگ دوباره آهی کشید.
روح قطعاً داشت زوال عقل میگرفت. حالا دیگه از این بابت مطمئن بودم. طفلکی.
پنجره اطلاعات
نفوذ فرقه بدعتکار در نژاد گابلین تضعیف میشود!
پنجره اطلاعات
«بازگشت به دوران باستان» در حال به دست آوردن محبوبیت در نژاد گابلین است.
پنجره اطلاعات
احتمال رنسانس برای نژاد گابلین باز میشود.
پنجره اطلاعات
مأموریت «دوره تئاترهای متخاصم: بحران کلاسیکها» پیشرفت میکند.
پنجره اطلاعات
نرخ فعلی فرسایش بدعتکار ۸۶٪ است.
خب پس.
به نظر میرسید برج هم داره تشویقم میکنه.
به صاحب تئاتر و ارشدها لبخند زدم.
«همگی، آمادهاید تا به یه کمپانی تئاتر معرکه تبدیل بشید؟»
حتی اگه الان نمیتونستیم این کار رو بکنیم.
وقتی کاری رو شروع میکردم، حتماً تا آخرش پیش میرفتم.