چپتر 195: پریما دونا (۲)
چپتر 195: پریما دونا (۲)
۲.
«خب.»
حرکات پریهای دریایی در آب کاملاً شدید و پرجنبوجوش بود.
آب وان بیرون میریخت و ارباب اژدهای سیاه مجبور بود به دستور جنگجوی صلیبی دوباره آن را پر کند.
ارباب اژدهای سیاه زیر لب غرولند کرد: «هر کی اینو ببینه فکر میکنه کار اشتباهی کردم. من که کمکت کردم مأموریتت رو تموم کنی.»
۰
جنگجوی صلیبی آهی کشید، انگار که از قبل به بیشرمی ارباب اژدهای سیاه عادت کرده بود.
«چرا منو آوردی اینجا؟ به خاطر اینه که به [دروغسنج] نیاز داری؟»
«نه. به مهارتت نیازی ندارم. به استعداد موسیقیت نیاز دارم.»
«...استعداد موسیقی من؟»
جنگجوی صلیبی اخم کرد.
ارباب اژدهای سیاه سر تکان داد.
«اوهوم. قبل از اینکه به شبهنظامیان مدنی ملحق بشی خیلی ساز میزدی. حتی خیلی بیشتر از حقوقت هم درآمد داشتی، مگه نه؟ بدون اغراق، این یعنی الان داری پولت رو حروم میکنی، نه؟»
«نمیدونم آخه چرا داری درمورد این حرف میزنی... این یه داستان قدیمیه، مال قبل از اینه که لقبم رو بگیرم.»
با شنیدن مکالمه این دو نفر در مقابلم، کمی گیج شده بودم.
جنگجوی صلیبی. شکارچی رتبه ۷.
معاون فرمانده شبهنظامیان مدنی که مسئولیت حفظ امنیت در شهر دونگچون را بر عهده داشت.
بعد از اینکه قدیس شمشیر بازنشستگیاش را اعلام کرد، مقام فرماندهی شبهنظامیان مدنی خالی شد، بنابراین جنگجوی صلیبی عملاً به عنوان فرمانده موقت عمل میکرد.
میدانستم که او یک پناهنده ونزوئلایی و فارغالتحصیل هنرستان موسیقی است، اما فقط همین را میدانستم.
مثل بقیه همراهانم، جنگجوی صلیبی هم درباره گذشته اصلیاش حرفی نمیزد، برای همین اطلاعات خیلی کمی درباره معاون فرمانده داشتم.
«منظورتون چیه که پول زیادی درمیاورده؟ شما دو تا دارین درباره چی حرف میزنین؟»
«چیزی نیست. یه گذشته بیفایده...»
«چیزیه که خیلیا نمیدونن. ایشون با برگزاری کنسرتهای جاز کلی پول به جیب میزد.»
با وجود تلاشهای جنگجوی صلیبی برای طفره رفتن از موضوع، ارباب اژدهای سیاه خیلی راحت حرفش را زد. جنگجوی صلیبی نگاهی مرگبار به او انداخت، اما ارباب اژدهای سیاه فقط شانهای بالا انداخت.
«وقتی تازه وارد برج شده بودیم، کارای جالب زیادی برای انجام دادن وجود نداشت. خیلیا بودن که به سمت الکل، مواد مخدر یا چیزایی شبیه این کشیده شدن. اما هر وقت که جنگجوی صلیبی کنسرت برگزار میکرد، شکارچیها هجوم میآوردن تا...»
«ارباب اژدهای سیاه!»
«نمیدونم چرا، ولی هر وقت حرف اون دوران میشه، عصبانی میشه. خیلی حساسه. آه، اون زمان، لقب جنگجوی صلیبی "آسمان شب" بود...»
«اگه یه کلمه دیگه بگی، اعلان جنگه!»
«باشه بابا. ببخشید.»
هه.
این چیزی بود که قبلاً نمیدانستم.
قبل از بازگشتم، هرچند نه به اندازه امپراتور شعله، اما طرفدار پر و پا قرص شکارچیهای معروف بودم. من تمام مجلههایی که ارباب اژدهای سیاه، قدیسه یا مفتش بدعتکار روی جلدشان بودند را جمع میکردم. با این حال...
«اطلاعات خیلی کمی درباره روزهای اولیه برج وجود داشت.»
مثل الان، هنوز هم داستانهای زیادی وجود داشت که از آنها بیخبر بودم.
در خاطراتم عمیق شدم.
«حالا که بهش فکر میکنم، اصلاً عکسی از جنگجوی صلیبی داشتم...؟»
او هرگز به عنوان مدل روی جلد هیچ مجلهای ظاهر نشده بود.
او شکارچیای بود که به همراه قدیسه و ارباب قلعه کیمیاگری، مسئولیت وجدان برج را بر عهده داشت.
«نکنه راز پنهانی در کار بود؟ یعنی اون صورتش رو فقط به خاطر استایل نمیپوشوند و دلیل مخفی دیگهای داشت؟»
روحیه طرفداری در درونم بعد از مدتها به پرواز درآمد.
اما خودم را کنترل کردم چون نمیخواستم تصادفاً حریم خصوصیاش را نقض کنم.
«...»
وقتی نگاههایمان با هم تلاقی کرد، جنگجوی صلیبی سرفه آرامی کرد.
«...هنوز بهم نگفتی چرا منو آوردی اینجا. ارباب اژدهای سیاه. اگه هدفت فقط این بود که به پادشاه مرگ نشون بدی من به شکل یه پری دریایی دراومدم، منم تاریخچه تاریکت رو لو میدم.»
«اوه خدای من. من چه تاریخچه تاریکی دارم؟»
«چیزایی که هر وقت وقت میکنی مینویسی و به صورت ناشناس منتشر میکنی...»
«پادشاه مرگ! اون اجرای قبلی رو به جنگجوی صلیبی نشون بده.»
ارباب اژدهای سیاه با دستپاچگی حرفش را قطع کرد.
قضیه چی بود؟ چرا اینقدر راز وجود داشت که با وجود اینکه همه همرزم بودیم، فقط من از آنها بیخبر بودم؟ واقعاً کنجکاو شده بودم.
«چی رو به صورت ناشناس مینویسی؟»
«آقای گونگجا.»
ارباب اژدهای سیاه شانههایم را چسبید.
هالهای تاریک از بدن ارباب اژدهای سیاه شروع به بالا رفتن کرد. حتی لبخند عجیبی روی لبهایش نقش بسته بود.
«هر کسی یه رازی داره که مطلقاً نمیخواد بقیه ازش باخبر بشن. موافق نیستی؟ حتی پادشاه مرگ هم بعضی وقتا داستانهای مسخرهای درباره پیامبر بودن و اینجور چیزا سر هم میکنه.»
«اِ.»
یعنی این آدم میدانست که من دروغ میگفتم؟!
«با این حال، بیشتر از این ازت بازجویی نمیکنم. چون تو همکار و همرزم منی. دوستی واقعی به چیزایی نیست که به هم میگین، بلکه به چیزاییه که به هم نمیگین.»
«خـ... خب این خوبه.»
«آقای گونگجا. تو دوست مایی؟»
با سختی سرم را تکان دادم. انگشتانی که با چنگالی مرگبار شانههایم را گرفته بودند، کار سادهای مثل سر تکان دادن را دشوار کرده بودند.
«آ... آره. البته که دوستتونم.»
«آره. بهترین دوستم.»
یکجورهایی، در نهایت تبدیل شدم به بهترین دوست ارباب اژدهای سیاه.
«خیلی خوشحال میشم اگه پادشاه مرگ اون نمایش آتش رو به جنگجوی صلیبی نشون بده.»
این حرفش خوشحالم کرد.
نمیتوانستم درخواست بهترین دوستم را رد کنم.
«...»
جنگجوی صلیبی در تمام مدتی که نمایش آتش را تماشا میکرد، ساکت بود.
کلهسحر، بازیگران از اینکه میدیدند یک خونآشام و یک پری دریایی در حال تماشای تمرینشان هستند، غافلگیر شده بودند. آنها نمیتوانستند جلوی خودشان را بگیرند و مدام به وان بزرگی که در مرکز قسمت تماشاچیان قرار داشت و پری دریایی درونش بود، نگاه میکردند.
«...که اینطور.»
جنگجوی صلیبی بدون توجه به نگاههای آنها، زیر لب با خودش زمزمه کرد.
«شگفتانگیزه. پادشاه مرگ، خودت اینو ابداع کردی؟»
«نه. نمایشهای آتش همیشه وجود داشتن.»
«واقعاً؟ پس اون موسیقی و رقصی که باهاش ترکیب شده چی؟»
«آه. اونا نه. فکر کردم ایده خوبیه که طراحی رقص و موسیقی رو هم واردش کنم...»
چشمان جنگجوی صلیبی برقی زد.
«چرا همچین فکری کردی؟»
«نمایشهای آتش از هاله متولد شدن. اگه اونا طراحی رقص رو بر اساس تکنیکهای هنرهای رزمی یاد بگیرن، با استفاده از هالهشون آشناتر میشن، و اگه یاد بگیرن که از هالهشون برای ساختن موسیقی استفاده کنن، خلاقتر میشن...»
«آه، میفهمم. این یه دیدگاه کاملاً متفاوته!»
دم جنگجوی صلیبی روی سطح آب تکان خورد.
احتمالاً به این خاطر هیجانزده بود که درک و برداشت خودش را از این موضوع پیدا کرده بود.
«پادشاه مرگ. میدونی کشفت چقدر جالبه؟»
چشمان جنگجوی صلیبی در حالی که به من نگاه میکرد، میدرخشید.
این اولین باری بود که او را اینگونه میدیدم.
«مـ... منظورت چیه؟»
«تو با استفاده از هاله یه هنر ترکیبی خلق کردی.»
جنگجوی صلیبی با هیجان نفس عمیقی کشید.
«معمولاً اپراها و تئاترهای موزیکال به عنوان هنرهای ترکیبی شناخته میشن. با این حال، [موسیقی] همیشه یه عامل حلنشده بوده. مهم نیست چقدر طبیعی به نظر برسه، مهم نیست چقدر قلب و روح توش گذاشته بشه، موسیقی تنها عنصری بود که همیشه از بازیگر جدا میموند.»
«اوه...»
داشت درباره چی حرف میزد؟
«یه اصطلاح هست که میگه بازیگران نمیتونن مستقیماً در موسیقی دخالت کنن.»
جنگجوی صلیبی هر چه بیشتر حرف میزد، هیجانزدهتر میشد.
«چه موسیقی پسزمینه باشه چه یه ارکستر زنده، موسیقیای که توی تئاتر پخش میشه توسط بازیگرا اجرا نمیشه. اونا میتونن توی موزیکالها آواز بخونن، اما فقط به همین محدود میشن.»
«همم...»
سرم را در افکارم پایین انداختم.
«تماشاچی مجبوره این توهم رو بپذیره که این [موسیقیایه که از دل داستان بیرون میاد]، با اینکه میدونن چیزی که میشنون فقط [موسیقی از بلندگوهاست]. این یه درک پایهست. اما توی نمایش آتشی که تو خلق کردی... بازیگرا حتی میتونن خودشون موسیقی رو بنوازن! اونم با هاله!»
جنگجوی صلیبی دستش را بالا برد.
«این یه قدم رو به جلوی شگفتانگیزه!»
جنگجوی صلیبی بشکنی زد.
سپس هالهاش ملودیای را در هوا خلق کرد.
این ملودی گوشنوازتر و آرامشبخشتر از هر چیزی بود که تا به حال نواخته بودم.
«واو.»
صادقانه شگفتزده شده بودم.
یعنی متخصصها اینطوری بودند؟
«آه، درسته. من میخوام از جنگجوی صلیبی موسیقی یاد بگیرم. تا بتونم برای راویل ساز بزنم...»
«نه! الان این موضوع اصلاً مهم نیست!»
جنگجوی صلیبی از شدت کلافگی مشتی به سینهاش کوبید.
[چیزی شبیه به این].
خیلی بیرحمانه بود.
«باید بفهمی که کشفت چقدر شگفتانگیزه، پادشاه مرگ! رقصیدن و بازی کردن با موسیقیای که یکی دیگه ساخته، ارزش خودش رو داره. اما اینکه بتونی موسیقی، رقص و بازیگری رو فقط با یک نفر ارائه بدی! این یه نوآوریه! تصور کن یه ورزشکار اسکیت نمایشی نه تنها با مهارت اجرا کنه، بلکه از هاله برای خلق موسیقی هم استفاده کنه...!»
«ببخشید، ولی میشه خلاصهاش کنی؟»
«لعنتی! الان وقت این حرفا نیست!»
به هر حال، اگه فقط یه تعریف بود.
باید فقط ازم تعریف میکرد.
«ممنون. کار خاصی نکردم.»
لبخند درخشانی زدم و پشت سرم رو خاروندم.
«...باورنکردنیه.»
جنگجوی صلیبی که ناگهان در درونش احساس تلخی میکرد، چارهای نداشت جز اینکه سرش را بالا بیاورد و با حیرت بگوید:
«باورم نمیشه کسی که این کشف رو کرده خودش هیچی نمیدونه... پادشاه مرگ. این ممکنه در آینده به جریانی به اسم [هنر هاله] تبدیل بشه. واقعاً شگفتانگیزه.»
«چی گفتی؟»
فکر میکردم جنگجوی صلیبی داره خیلی اغراق میکنه.
«مگه تقویت صدا با هاله یه چیز عادی نیست؟»
«نمیگم چیزی خلق کردی که تا حالا تو این دنیا دیده نشده. بهتره بگیم چیزی رو کشف کردی که از قبل تو دنیا وجود داشت اما هیچکس متوجهش نشده بود.»
جنگجوی صلیبی آهی کشید.
«وقتی تمام شکارچیها فقط به هاله برای [مبارزه] یا [تقویت بدن] فکر میکردن، تو فهمیدی که میشه ازش به عنوان یه [ساز نامرئی] هم استفاده کرد. بازیگرها حالا میتونن بدون نیاز به تکیه بر وسایل صحنه یا ابزارها، موسیقی درونیشون رو هر چقدر که میخوان بالا ببرن. فقط هم بازیگرها نیستن. موزیسینها، رقصندهها، خوانندهها، همه...»
«و.»
ارباب اژدهای سیاه خیلی طبیعی شانههای جنگجوی صلیبی را گرفت و وارد بحث شد.
«این چیزی میشه که میتونیم باهاش به دنیای بیرون فخر بفروشیم.»
ارباب اژدهای سیاه لبخند زد.
«دنیای بیرون هر روز پشت سر ما بد میگه. میگن ما وحشیهایی هستیم که فقط بلدیم بجنگیم. وقتی پول درنمیآوردیم، بهمون میگفتن گدا، اما به محض اینکه شروع به پول درآوردن کردیم، فقط بلد بودن حرفای رکیک بزنن. حالا میخوام ببینم اون حرومزادهها چی دارن بگن، وقتی ما همچین دستاورد شگفتانگیزی تو هنر به دست آوردیم. هنرمندهایی که فقط خوب بلدن پول دربیارن؟ قراره این توهین جدیدشون باشه؟»
«ارباب اژدهای سیاه...»
احساسات ضد و نقیضی داشتم.
«فکر نکنم نیازی باشه اینو بگم، اما ارباب اژدهای سیاه وقتی پای دنیای بیرون وسط باشه، به شدت رقابتطلبه. بعضی وقتا، یه کم ناراحتکنندهست.»
«چقدر پرحرفی میکنی. اینو فقط به خاطر این میگی که نمیدونی چقدر با برج ما بدرفتاری میشه.»
کلماتش تند بود اما لحنش ملایمت داشت.
ارباب اژدهای سیاه برگشت تا به من نگاه کند... انگار داشت به یک طلسم خوششانسی نگاه میکرد.
با لبخندی شاد، همزمان دستهایش را روی شانههای من و جنگجوی صلیبی گذاشت.
«پادشاه مرگ.»
«بله؟»
«جنگجوی صلیبی.»
«...چی شده؟ یه حس بدی دارم.»
«من... میخوام اینو تو سطح ملی تبلیغ کنم.»
ارباب اژدهای سیاه لبخندی فرشتهوار زد.
این لبخندی بود که هرگز به دوستانش نشان نمیداد. لبخندی بود که هنگام مصاحبهها یا عکس گرفتن برای مجلات از آن استفاده میکرد.
«یه کم بهش فکر کردم و متوجه شدم که پادشاه مرگ، این بچه، چیزایی که از سر گذرونده رو تو نمایشنامه آتش اقتباس کرده. مگه پادشاه مرگ تازهکار محبوب و پرطرفدارترین ستارهی برج ما نیست؟»
«...»
«فکر کنم خوب بشه اگه اینو برداریم، تو برج بابل اجراش کنیم، ضبطش کنیم و بعد تو کل دنیا پخشش کنیم. هنرمندای بیرون اونقدر شوکه نمیشن که برای یاد گرفتن هاله با عجله بیان اینجا؟»
«اوم...»
حالت چهرهی جنگجوی صلیبی که در ابتدا متوجه نشده بود، تغییر کرد.
«من چند تا پیشنهاد فیلم داشتم اما همهشون رو رد کردم. فکر کنم اگه یه اقتباس عجیب و غریب بسازیم، تصویر پادشاه مرگ خراب بشه.»
پیشنهاد فیلم؟
همچین چیزی هم وجود داشت؟
«از اون چیزی که من میبینم، نمایشنامه آتش از یه فیلم بهتره. آره. این یه فرم هنریه که توسط برج ما خلق شده و داستان برترین ستارهمون رو نشون میده. چطور ممکنه شگفتانگیز نباشه؟»
گیج شده بودم.
چرا مقیاس این مکالمه داشت حتی از چیزی که انتظار داشتم هم بزرگتر میشد!
«نه، یه لحظه صبر کنید. من نمیخوام...»
«بدون شک.»
جنگجوی صلیبی در حالی که سر تکان میداد، چانهاش را گرفت.
دم ماهیمانند و پهنش نیز به نرمی در آب حرکت کرد.
«برج ما تو زمینه هنر چیز زیادی برای ارائه نداره. خیلیا هستن که کارایی مثل اجرای جاز یا نوشتن رمان انجام میدن، اما ما اجراهای بزرگ خیلی کمی داریم.»
«منم همینو میگم. چند بار سعی کردم تشویقشون کنم اما هر بار شکست خورد. هر بار فقط میتونم فیلمهایی رو از بیرون بیارم و اینجا اکران کنم، اما حق امتیازهاشون سر به فلک میکشه. اونا فقط زمانی بهمون پول بیشتری میدن که از طرف برج معامله کنیم. جداً. حالبههمزن نیست؟»
«هوم.»
«بیاین یه امتحانی بکنیم. هاله چیزیه که فقط ما شکارچیهای برج داریم. حالا، ما هم از واردکننده فرهنگی بودن فاصله میگیریم و در عوض به صادرکننده فرهنگی تبدیل میشیم.»
«بد فکری نیست...»
اوه.
ارباب اژدهای سیاه و جنگجوی صلیبی هر دو برگشتند و به من نگاه کردند.
«...»
«...»
سپس آن دو لبخند زدند و سر تکان دادند.
«پادشاه مرگ، تو واقعاً شگفتانگیزی.»
«درسته. کاملاً مشخصه که پادشاه مرگ یه نابغهست.»
اوه.
این دیگه چی بود؟
یه جای کار میلنگید.
«یـ... یهو دارین در مورد چی حرف میزنین؟ میخواین خجالتم بدین...»
«نه. ما کاملاً جدی هستیم. تو هنرهای رزمی، شمشیرزنی و هاله رو بلدی، مگه نه؟ و حالا حتی وارد هنر هم شدی. من مدتها رتبه دوم رو داشتم، اما واقعاً نمیتونم تو رو شکست بدم، پادشاه مرگ.»
«پادشاه مرگ... در عجبم که با این استعدادت تا کجا میتونی پیش بری!»
نه.
«بزرگترین نابغهی برج! بهترین تازهکار تمام دوران! آه، استعداد احتمالاً کلمهایه که فقط برای پادشاه مرگ ساخته شده. هر وقت میبینمت نمیتونم جلوی خودم رو بگیرم و به این موضوع فکر نکنم...»
«لعنتی. چرا آسمونها باید من رو تو همون دورانی قرار میدادن که پادشاه مرگ هست...!»
داشتم سرگیجه میگرفتم.
«یه لحظه صبر کنین، بچهها... وایسین...»
«اگه به خاطر پادشاه مرگ نبود، شاید تا الان حتی نمیتونستیم طبقه ۱۰ رو هم شکست بدیم!»
«جداً... اون بدترین حالت ممکن بود... اما به لطف پادشاه مرگ، تونستیم بدون هیچ مشکلی از طبقه ۳۰ هم عبور کنیم.»
«دقیقاً حرف منم همینه! جای تعجب نیست که جایگاهم رو به عنوان نفر دوم تو رتبهبندی از دست دادم. اصلاً معنی نداره کسی مثل من نفر دوم باشه.»
«به عنوان یکی از اعضای اصلی برج، یه کم خجالتزدهام... پادشاه مرگ، تو کسی هستی که باعث میشی احساس شرم کنم. اگه تو خورشید باشی، پس من سایهای هستم که وقتی تو شروع به طلوع کردی چارهای جز پنهان شدن پشت یه چیزی نداشت...»
دیوانهکنندهست.
«نه... بچهها، صبر کنین...»
واقعاً داشتم سرگیجه میگرفتم.
«اون واقعاً محشره. پادشاه مرگِ ما. باورم نمیشه که اون همرزم ماست. اونقدر تحت تأثیر قرار گرفتم که نمیتونم کاری جز این کنم که اونو مایه افتخار زندگیم بدونم.»
«هوم. با بالا رفتن از برج در کنار پادشاه مرگ، حتی اگه بمیرم هم به عنوان یه افسانه باقی میمونم و حسادت افراد بیشماری رو برمیانگیزم. این بهم لذت زیادی میده.»
«لعنتی...»
«فوقالعادهست!»
«شگفتانگیزه.»
«خارقالعادهست!»
«پادشاه مرگ. اون یه افسانهست...»
«باورش سخته!»
«واقعاً نمیتونم باورش کنم!»
نفس کشیدن برایم سخت شده بود.
«مـ... ممنون. ممنون بابت تعریفهاتون... اما این دیگه خیلی...»
«پس نظرتون چیه یه گیلد هنری تأسیس کنیم و پادشاه مرگ رو به عنوان رهبرش قرار بدیم؟ میتونیم برای مدتی نام محترم پادشاه مرگ رو قرض بگیریم؟»
«آره... حالا که اینطوره، لطفاً تمومش کنین... احساس میکنم دارم میمیرم...»
«منم قصد دارم معاون رهبر بشم. نیازی نیست نگران باشی. تنها کاری که پادشاه مرگ باید بکنه اینه که اسمش رو بهمون بده. بقیهاش رو خودمون مدیریت میکنیم. نمیتونیم برای شخص بزرگی مثل پادشاه مرگ دردسر درست کنیم.»
«دارم میمیرم...»
«درسته. لطفاً این مهر رو قبول کن.»
رهبر گیلد.
نمیدانستم قضیه از چه قرار است، اما مهری را که ارباب اژدهای سیاه به من داد، قبول کردم.
«ممنون، پادشاه مرگ. ممکنه یهو پول زیادی به حساب بانکیت واریز بشه. پس زیاد تعجب نکن.»
«خوب ازش استفاده کن.»
در میان سرگیجهام، صدای آهی را در پسزمینه شنیدم.
-تچ. عجب عوضی سادهلوحیه...
-...
و سونیا با حالتی غیرقابلفهم به ما خیره شده بود.