چپتر 2: با این حال، تو میمیری (۱)
چپتر 2: با این حال، تو میمیری (۱)
صفحهآرا: گیاس۶۰۶
مهارت.
کلمهای که بسیاری از شکارچیان را به گریه انداخته بود.
شرایط بیداری یک مهارت از فردی به فرد دیگر متفاوت است:
«من دههزار بار به یک مترسک در اتاق تمرین ضربه زدم. بعد، مهارت خودش بهطور طبیعی ظاهر شد.»
«یک روز، ناگهان صدایی از طرف خدا شنیدم!»
«جادو؟ بلافاصله بعد از ورود به برج تونستم ازش استفاده کنم.»
شکارچیانی با شخصیتهای خوب و ارادهای قوی، فقط به خاطر نداشتن مهارت، برای بالا رفتن و رسیدن به ارتفاعات بالاتر دست و پا میزدند. در مقابل، شکارچیانی با شخصیتهای گند و آشغال بودند که به لطف مهارتهایشان زندگی خوبی داشتند. امپراتور شعله، که نماینده شکارچی رتبه ۱ بود، جزو دسته دوم به حساب میآمد.
اگر زندگی را به یک بازی تشبیه میکردیم، آیا امپراتور شعله در حال انجام بازیای نبود که در آن شانس خودش یک مهارت محسوب میشد؟ او میتوانست با مهارت شانسش هر چیزی را که میخواست به دست آورد.
در مقابل... زندگی من شبیه به یک بازی شانسی مزخرف بود.
در حالی که تلوتلوخوران به سمت ناکجاآباد میرفتم، غرولند میکردم و عق میزدم. بعد از اینکه تا خرخره مست کرده بودم، بار را ترک کردم، اما یادم نمیآمد کِی. وارد کوچهای شدم و کثافتهای بیشتری از دهانم بیرون ریخت. تلوتلو خوردم و چشمانم روی استفراغم متمرکز شد: بعضی از غذاهایی را که قبلاً خورده بودم، تشخیص دادم.
انگار استفراغم داشت به من میگفت: «تو بدشانسی.»
با لحنی کشدار و مست گفتم: «لعنت... اگه قراره بدشانس باشم، پس اصلاً بهم هیچ شانسی نده. این امید واهی من رو کشته.»
وقتی یک بازی را انجام میدهید، کِی احساس ناامیدی میکنید؟
کسانی که بازیهای گاچا را روی گوشیهایشان بازی کردهاند، متوجه میشوند. ناامیدی زمانی نیست که بعد از چندین بار تلاش نمیتوانید حتی یک شخصیت ۵ ستاره بگیرید؛ بلکه زمانی است که یک ۵ ستاره میگیرید که از قضا یک زباله تمامعیار است. یک ۵ ستاره که از یک ۳ ستاره هم بدتر است.
جهنم، ۵ ستاره من از یک ۱ ستاره هم بدتر بود.
پنجره اطلاعات
[میخواهم درست مثل تو شوم]
هنگام مرگ بهطور خودکار فعال میشود. پس از کشته شدن توسط دشمن، میتوانید یکی از مهارتهای او را کپی کرده و از آنِ خود کنید.
شما نمیتوانید مهارتی را از اهدافی کپی کنید که پیش از این شما را کشتهاند.
مهارتها بهطور تصادفی کپی میشوند.
با این حال، تو میمیری!
[مهارت اعطا شده توسط برج]
دوباره عق زدم اما هیچچیز جز یک هقهق از گلویم بیرون نیامد. «لعنت!»
آره. زندگی من واقعاً یک بازی شانسی مزخرف بود.
معمولاً بعد از بیداری یک مهارت، باید آن را به اداره شکارچیان گزارش میدادید. اما من گزارشش نکردم. عمراً این کار را میکردم. این مزخرف بیش از حد افسردهکننده بود. بیش از حد خجالتآور بود. آخه چرا باید چنین مهارت آشغالی را به آنها نشان میدادم؟ مثلاً، چه میگفتم یا اوضاع چطور پیش میرفت:
آنها میگفتند: «سلام، شکارچی-نیم. چطور مهارتتون رو بیدار کردید؟»
من چه میتوانستم بگویم؟ «آه... من به شکارچی رتبه ۱ حسادت میکردم.»
«ببخشید؟» چهرههایشان از روی گیجی در هم میرفت.
بنابراین، فقط برای اینکه اوضاع را بهتر کنم، بیشتر توضیح میدادم. «فکر میکردم به خاطر حسادت و رشکورزی دیوانه میشم. بعد برج این مهارت رو برام پرت کرد، انگار که داشت میگفت این رو بخور و گمشو.» اینجا همان جایی بود که دستم را با حالتی نمایشی تکان میدادم، انگار داشتم درباره یک پاداش عالی که همینطوری گرفتهام صحبت میکردم. با خنده میگفتم: «حتی بهم گفت که من آدم زشتی با بزرگترین حسادت هستم.» هاها. آره جون عمهام.
انگار که اصلاً میتوانستم چنین چیزی بگویم! انگار راهی وجود داشت که این را به کسی بگویم. من به تنهایی میخندیدم و برای زندگی بدشانس و مزخرفم غصه میخوردم.
بنابراین تا جایی که جا داشتم نوشیدم و در نهایت در کوچهای دورافتاده تلوتلو خوردم.
با این حال، هیچچیز تغییر نکرده بود؛ من هنوز یک بازنده بودم. حتی نمیتوانستم درست تلوتلو بخورم. بدون اینکه متوجه شوم، به داخل یک کوچه ناشناس کشیده شده بودم. یادم نمیآمد چطور یا کِی به اینجا رسیدم. اینکه کدوم گوری بودم را هیچکس نمیدانست.
میتوانستم همینطور روی زمین بخوابم؟ «آه. این خیلی غمانگیزه.» چقدر بدشانس. جلوی اشکهایم را گرفتم.
جیغ ضعیفی در هوای شب بلند شد. صدا از طرف دیگر کوچه میآمد.
صدای دردمندی التماس کرد: «...خواهش میکنم، آخ! چرا تو...»
فوراً خوابآلودگیام از بین رفت.
آن صدا واقعیتر از آن بود که با یک توهم مستی اشتباه گرفته شود. در حالی که نمیتوانستم بدانم چه کسی است، فهمیدم که آنچه در حال رخ دادن است، تهدیدی برای زندگی است.
در حالی که بیصدا قدم برمیداشتم، با خودم فکر کردم: «چه خبره؟» بهطور غریزی نفسم را حبس کردم. قدم به قدم، به آرامی به سمت کوچهای که جیغ از آن سرچشمه گرفته بود، حرکت کردم.
هرچه نزدیکتر میشدم، صداها واضحتر میشدند.
این...
صدای زنی گفت: «ا... امپراتور شعله-نیم. چرا ناگهان...»
صدای مردی گفت: «...فایدهای نداره. هیچکس این اطراف نیست که...»
این... دومین اشتباه احمقانهای بود که امروز مرتکب شدم.
اولین اشتباه؛ نوشیدن تا زمانی که فیوز مغزم پرید. در تمام طول زندگیام، هرگز تا این حد مست نکرده بودم. با این حال، امروز یک استثنا بود. از اینکه فهمیدم اولین مهارت رتبه S من یک آشغال تمامعیار است، به شدت خشمگین بودم، بنابراین در نهایت ماکگولی را مثل آب سر کشیدم.
دومین اشتباهم؛ فرار نکردن به محض شنیدن آن جیغ.
صدای مرد گفت: «من از قبل لیوان نوشیدنیت رو مسموم کردم.» نمیتوانستم بفهمم چرا صدایش اینقدر آشنا به نظر میرسد.
«سـ... سم؟ امپراتور شعله-نیم، نمیتونم بفهمم چی میگید.» حتی صدای زن. صدای او فداکارانه و معصومانه به نظر میرسید.
«هی، بازیگریت خیلی خوبه. اگه یکی دیگه میدیدت، حتماً گول میخورد.»
یک بنبست.
در کوچه تاریک و بدون هیچ چراغ خیابانی، واقعاً یک مرد و یک زن حضور داشتند. شاید عجیب بود که آنها را صرفاً به عنوان حاضران در آنجا توصیف کنم. مرد در حال تهدید زن بود و زن داشت تهدید میشد.
مرد گفت: «اسید معده باسیلیسک. در اصل، تو میخواستی لیوان نوشیدنی من رو با این مسموم کنی. واو. اگه به خاطر مهارتم نبود، توی دردسر بزرگی میافتادم. هوم؟ چیه؟ رنگت پریده، دوشیزه قدیسه.»
«یعنی مصونیت از دههزار سم...؟ غـ... غیرممکنه! تو نباید چنین مهارتی داشته باشی.»
مرد خندید، و فراز و نشیب خندهاش به نرمی در فضا پیچید: «البته که نه. اما من مهارتی دارم که کمی از مصونیت از دههزار سم بهتره.»
سرانجام، فهمیدم این مرد کیست. مهم نبود کوچه چقدر تاریک باشد، میتوانستم پشت مرد را ببینم؛ محال بود آن موهای دماسبی را نشناسم. من او و شاهکارهایش را که در ده سال گذشته هر روز در اتاقم مرا احاطه کرده بودند، دیده بودم. و همین دیشب او را در تلویزیون دیده بودم. همیشه آرزو داشتم درست مثل او باشم.
با چشمانی گردشده فکر کردم: «این واقعاً خود امپراتور شعله است!»
شکارچی رتبه ۱. قهرمان این دوران. بتی که دهها هزار نفر به او چشم دوخته بودند. و به همین دلیل، او قهرمانی بود که تمام توجهات و حسادتها را دریافت میکرد... به خصوص حسادت مرا.
علاوه بر این، «اون قدیسه نیست!؟»
دهانم را پوشاندم تا نفسم را حبس کنم. قدیسه. یک شکارچی رتبه ۹ که توسط اداره انتخاب شده بود. شایعه شده بود که او با امپراتور شعله قرار میگذارد. رفتار اخیر او بود که کل این جنجال را به پا کرد. بزرگترین زیبایی، که من او را فقط از روی عکسها و ویدیوهای اینترنت دیده بودم، درست همانجا بود.
امپراتور شعله گفت: «اما وقت بازی تمومه. وقتشه که بهای ایستادن در برابر من رو بپردازی.»
و او فقط آنجا نایستاده بود. او داشت تهدید میشد. او التماس کرد: «یـ... یک لحظه صبر کنید، امپراتور شعله-نیم. حتماً سوءتفاهمی شده... من فقط میخوام به عنوان یک تیم، برج رو با شما پاکسازی کنم!»
امپراتور شعله گفت: «من هم همینطور فکر میکردم، اما اینطور نبود.»
«خواهش میکنم یک لحظه صبر کنید! بهش فکر کنید. اگه ما با هم تیم بشیم، میتونیم به راحتی تا طبقه ۴۰ رو پاکسازی کنیم! حتی ممکنه توی یک سال تا طبقه ۵۰ رو هم پاکسازی کنیم! درسته! این جاییه که بشریت هنوز بهش نرسیده، اما اگه ما دو تا باشیم...»
او دوباره گفت: «من هم همینطور فکر میکردم، اما اینطور نبود.»
مبهوت و گیج با خودم فکر کردم: «مگه اون دو تا... با هم قرار نمیذاشتن؟» اینترنت که اینطور میگفت. حتی مجریهای تلویزیون هم درباره عشق پرشور این دو قهرمان بحث میکردند. اما صحنه روبهروی من هیچ عنصری از عاشقانه در خود نداشت. حتی شوخی کردن درباره اینکه این یک دعوای عاشقانه است هم سخت بود.
قصد قتل.
من فقط مردی را میدیدم که میخواست به قتل برساند و زنی که برای حفظ جان عزیزش دست و پا میزد.
او با گریه گفت: «خواهش میکنم! بیا فقط حرف بزنیم تا این سوءتفاهم برطرف بشه.»
«حرف بزنیم؟ آه، حرف زدن. باشه. این کار مؤدبانهایه.» امپراتور شعله گردن قدیسه را گرفت.
قبل از اینکه راه هوایش کاملاً قطع شود، صدای خفگی بلندی از گلویش خارج شد. پس از آن، فقط نالههای ضعیفی به گوش رسید.
غرید: «اما من قانونها رو تعیین میکنم و میگم کی حق داره حرف بزنه.»
قدیسه در حال خفگی دستوپا میزد. با تماشای تقلاهایش، حس میکردم راه نفس خودم هم بسته شده. باورنکردنی بود. خدای من. چیزی که هرگز نباید رخ میداد، درست مقابل چشمانم در حال وقوع بود.
«من سوال میپرسم. تو فقط جواب میدی. آه، نیازی نیست حرف بزنی. فقط با سرت تایید یا رد کن. باشه؟»
در حالی که ناله میکرد، با تقلا سرش را تکان داد. از شدت ترس و دلسوزی، آب دهانم را قورت دادم.
«اگه صادقانه جواب بدی، میذارم زنده بمونی. حتی پادزهر رو هم بهت میدم. اما اگه این لطف شخصی من رو نادیده بگیری... خب، نیازی هست بیشتر توضیح بدم؟ شنیدم از آکسفورد فارغالتحصیل شدی. از اون کلهی باهوشت استفاده کن.»
قدیسه با درماندگی به بازوی امپراتور شعله که دور گردنش قفل شده بود، چنگ انداخت.
صدای تقلاهای بیحاصلش به گوشم میرسید، اما فایدهای نداشت. غیرممکن بود قدیسه که بهعنوان یکی از بهترین شفاگرها شناخته میشد، بتواند از نظر فیزیکی حریف امپراتور شعله شود.
«راستش رو بخوای، فقط یه سوال ازت دارم.»
قدیسه برای ذرهای هوا دستوپا میزد.
«کی بهت دستور داد من رو بکشی؟ فقط همین رو جواب بده. کار جادوگر اژدهای سیاه بود؟»
قدیسه یکه خورد و از تقلا ایستاد.
امپراتور شعله گفت: «قبل از اینکه جواب بدی خوب فکر کن. شاید من مهارت مصونیت از دههزار سم رو نداشته باشم، اما مهارت تشخیص دروغ رو دارم. اگه بهم دروغ بگی و بفهمم، حتی استخونهات رو هم خاکستر میکنم.»
قدیسه فوراً جواب نداد. در تاریکی کوچه، دیدن چهرهاش دشوار بود. با این حال، سنگینی سکوتش کاملاً حس میشد. زیر نگاه خیره امپراتور شعله، قدیسه بهآرامی سرش را تکان داد.
«میدونستم.» خندهای کوتاه در فضای بینشان طنین انداخت. «خداحافظ، قدیسه ایزابل.»
شعلههای آتش زبانه کشید.
آتش تمام کوچه را بلعید. از میان انگشتان امپراتور شعله به گردن قدیسه سرایت کرد و سپس تمام بدنش در شعلههای آتش غرق شد. او با درماندگی شروع به دستوپا زدن کرد؛ این آخرین تلاشش برای زنده ماندن بود. اما هر چقدر هم که تقلا میکرد، نمیتوانست از چنگال امپراتور شعله بگریزد.
امپراتور شعله تنها به سوختن قدیسه خیره ماند. کاملاً بیتفاوت نسبت به فاجعهای که خودش رقم زده بود.
در برابر آن شعلههای سوزان، امپراتور شعله در کمال خونسردی ایستاده بود. با آرامشی مطلق، تا آخرین لحظه گردن قدیسه را در چنگش نگه داشت. قدیسه دستهایش را در هوا تکان میداد. ناخنهایش را در بازوی امپراتور شعله فرو میکرد و سعی داشت او را چنگ بزند. در نهایت، دستش را به سوی آسمان دراز کرد... و لحظاتی بعد، از حرکت ایستاد.
بدنش شل شد.
و دیگر هرگز تکان نخورد.
طوفانی از احساسات در درونم به هم پیچید و به سینهام چنگ انداخت. «اون حرومزادهی روانی!»
یکی از قهرمانان بشریت، درست مقابل چشمانم جان داد. حتی گفتن اینکه او فقط «مرد» هم اشتباه بود. بله؛ مرگ او به هیچوجه عادی نبود.
او به قتل رسید. آن هم به دست قهرمان دیگری از بشریت؛ امپراتور شعله.
«یه دیوونهی تمامعیار.»
قدیسه حالا چیزی جز یک جسد سوخته نبود. با این حال، شعلهها فروکش نکردند. امپراتور شعله به همین بسنده نکرد. او آنقدر به سوزاندن ادامه داد تا گوشت و استخوانهای قدیسه کاملاً ذوب شدند. او تمام این کارها را از ابتدا تا انتها، با چهرهای کاملاً بیاحساس انجام داد.
«اون عقلش رو از دست داده.» یک قدم به عقب برداشتم. «باید همین الان از اینجا برم.»
و اینگونه بود که سومین اشتباه امروزم را مرتکب شدم. آخرین اشتباهم...
خِرِچ...
صدای بسیار ضعیفی بود. پایم را روی قوطی فلزی نگذاشته بودم، بلکه روی یک تکه شیشهی کوچک رفته بودم.
شاید تکهای از یک بطری شکستهی سوجو بود. شاید هم باد آن را از جای دیگری آورده بود... اصلاً نمیدونستم اون شیشهی لعنتی از کجا پیداش شده. هرچند، نیازی هم به دونستنش نبود.
در عوض، فقط دو چیز بود که باید با تمام وجودم درک میکردم:
اول اینکه، یه اشتباه احمقانهی محض مرتکب شده بودم.
«...اوه.» صدای امپراتور شعله به سمت مخفیگاهم چرخید.
و دوم اینکه، امپراتور شعله از آن دسته درندگانی نبود که از اشتباه طعمهاش چشمپوشی کند.
«فکر میکردم به حساب تمام موشهای این اطراف رسیدم. مثل اینکه یکیشون از دستم در رفته.» نگاهش به نگاهم گره خورد.
دویدم.
بدون اینکه به پشت سرم نگاه کنم، فقط دویدم. آن چشمها، چشمان یک قاتل بود. نه کسی که فقط یکی دو نفر را کشته باشد، بلکه کسی که جان دهها نفر را گرفته بود؛ شاید هم بیشتر. چشمانش درست مثل یک اهریمن لعنتی بود.
و حالا آن اهریمن قصد داشت مرا بکشد.
«ها؟ چقدر بامزه.» به محض اینکه پوزخند امپراتور شعله را شنیدم، سوزش داغی را در نزدیکی مچ پایم احساس کردم و لحظهای بعد، روی زمین غلتیدم. در ابتدا اصلاً نفهمیدم چطور زمین خوردهام.
حداقل تا زمانی که پاهایم را روی زمین ندیده بودم.
«هـ-هیک...!» جیغی از میان لبانم در رفت.
پاهایم قطع شده بودند. پاهایم... هر دویشان قطع شده بودند. هم چپ، هم راست. حتی هنوز کفشهایم را هم به پا داشتند.
حتی میتوانستم لوگوی برند معروفی که کنار کتانیها حک شده بود را ببینم.
التماس کردم: «خـ-خواهش میکنم بذار زنده بمونم! خواهش میکنم!» درست مثل قدیسه.
امپراتور شعله در حالی که خم میشد، گفت: «پس چرا فرار کردی؟ بدجور منو ترسوندی.» یکی از پاهایم را از روی زمین برداشت. سپس، درست مثل یک توپ بیسبال، شروع به بالا و پایین انداختن آن کرد. پرسید: «هی. چیزی دیدی؟»
چشمانم مسیر بالا و پایین رفتن پایم را در هوا دنبال میکرد. از روی هوا به دستانش و دوباره به هوا. «من هـ-هیچی ندیدم!»
امپراتور شعله نزدیکتر آمد. «چی رو ندیدی؟»
«من هیچی نمیدونم! آخ... خواهش میکنم. من نمیدونم...»
«چی رو نمیدونی؟»
«خواهش میکنم... جناب امپراتور شعله. خواهش میکنم... بذار زنده بمونم. من هیچی نمیگم. به هیچکس چیزی نمیگم.»
سنگینی حضورش را بالای سرم احساس کردم.
زانو زده بود تا از بالا به من نگاه کند. «واو. پس داری میگی که منو دیدی و حتی شناختیم؟ پس حتماً همهچیز رو هم دیدی. احتمالاً همهچیز رو هم میدونی.»
«خواهش میکنم...»
«داداش، داری ناامیدم میکنی. چرا جوری رفتار میکنی که انگار هیچی نمیدونی؟» امپراتور شعله با پای قطعشدهام ور رفت و گفت: «بهم بگو. کی تو رو فرستاده؟ بازم کار اژدهای سیاهه؟»
«من... واقعاً... هیچی... نمیدونم...»
«هنوزم اصرار داری هیچی نمیدونی، ولی کاملاً اتفاقی داشتی من و قدیسه رو از اونجا دید میزدی؟ اونم بیصدا، مثل یه موش کثیف؟ ببینم داداش، داستانت خیلی باورپذیره. اگه یه ذره احمقتر بودم، احتمالاً حرفت رو باور میکردم.»
امپراتور شعله پوزخند زد. «اما میدونی، من احمق نیستم. داری منو مسخره میکنی؟»
جرقههای آتش در مقابلم زبانه کشید. شعلهها از کف دست امپراتور شعله فوران کرد و روی پاهایم پخش شد. صدای سوختن پاهایم در میان شعلهها، شبیه صدای کباب شدن گوشت روی آتش بود و بوی زنندهی گوشت کبابشده، حواس ازهمگسیختهام را پر کرد.
او همهچیز را سوزاند و هیچچیزی باقی نگذاشت. نه آن لوگوی برند معروف را. نه کفشهایی که مدتها به پا داشتم. و نه حتی پاهایم را که مدتها بخشی از وجودم بودند.
همهچیز خاکستر شد و از بین رفت.
«هدف بعدی سرته. مثل آدم جوابم رو بده.»
ذهنم کاملاً خالی شد.
این اهریمن... روانی بود.
او یک دیوانهی تمامعیار بود. حرف زدن با یک مجنون هیچ فایدهای نداشت. او ذرهای به افکار دیگران اهمیت نمیداد و با تمام وجود باور داشت که همیشه حق با اوست. او یک سایکوپت لعنتی بود که آدمهای بیگناه را بدون هیچ دلیلی میکشت.
بهعنوان کسی که نمایندهی رتبه ۱ بود... بهعنوان یک انسان، چطور میتوانست دست به چنین کاری بزند؟
یعنی میخوای بگی تمام این مدت شیفتهی آدمی مثل اون بودم؟
خیلیها—از جمله خودم—باور داشتند که او یک قهرمان است. ما او را بهخاطر رک و صادق بودنش دوست داشتیم. او را بهعنوان کسی که شخصیتی بیریا و جذاب دارد، تحسین میکردیم. این روانی لعنتی رو؟
با لکنت گفتم: «د-دروغ...»
پرسید: «چی؟»
«مهارت تشخیص دروغ... شنیدم مهارت تشخیص دروغ داری.» با درماندگی به حرف زدن ادامه دادم. «خودت به قدیسه گفتی که میتونی دروغ رو تشخیص بدی. و بهش گفتی که باید صادقانه جواب بده.»
وقتی امپراتور شعله هیچ واکنشی نشان نداد، ادامه دادم: «پس من رو با اون مهارت امتحان کن. امتحانم کن تا ببینی حرفهام دروغه یا نه. جناب امپراتور شعله... من فقط بهطور کاملاً اتفاقی از اینجا رد میشدم. خواهش میکنم حرفم رو باور کن!»
حالت چهرهی امپراتور شعله عجیب شد. گفت: «اون رو از خودم درآوردم.»