چپتر 20: تجمل یک فنجان قهوه (۱)
چپتر 20: تجمل یک فنجان قهوه (۱)
پچپچ، پچپچ.
«پس واقعاً کی طبقه دهم رو فتح کرده؟»
«من اخبار رو دنبال میکردم ولی هیچی نیست. فقط شایعهست...»
«اژدهای سیاه عمداً مخفیش نکرده؟ لابد میخوان یه رونمایی بزرگ داشته باشن...»
«آه. من که گفتم، کار قدیس شمشیر بوده، شک نکن!»
در شهر طبقه اول برج، مردم حسابی در تکاپو بودند.
همه از اینکه طبقه سخت دهم بالاخره پاکسازی شده بود خوشحال بودند. اما همگی در کافهها جمع شده بودند تا درباره اینکه آن مبارزهطلب مخفی چه کسی بوده، بحث کنند.
چه واکنشی نشان میدادند؟
«مم.»
اگر میفهمیدند که خود آن شخص دقیقاً کنارشان نشسته است.
«شیرینه.»
جرعهای از کارامل ماکیاتوی خودم نوشیدم. این کافه روبهروی سانگریون، تنها استارباکس بابل بود.
این حقیقت را تحسین میکردم که با وجود اینکه پس از ورود به برج دیگر نمیتوانستی از آن خارج شوی، اما هنوز هم شعبههای زنجیرهای در آن وجود داشتند. و حتی شعبهای با نماد آن پیرمرد تپل و دماغقرمز هم پیدا میشد.
آه. امان از این میل و اشتیاق انسانها!
«نظرت چیه، امپراتور شمشیر؟ پیروزی شیرین نیست؟ راستش حس میکنم الان حتی یه اسپرسو هم مزه شیرینی میده. هوم؟»
- ...
«هوم. این هندزفری خرابه؟ عجیبه. هیچ جوابی نمیاد.»
ضربهای به هندزفری توی گوشم زدم. البته که هیچ صدایی از آن بیرون نمیآمد.
این فقط یک ترفند ساده برای فریب دادن چشم بقیه بود.
اگر همینطوری با خودم حرف میزدم شبیه دیوانهها به نظر میرسیدم، برای همین وانمود میکردم که دارم با کسی تماس میگیرم. در واقع خیلی هم خوب جواب داد. هیچکس در کافه طوری نگاهم نمیکرد که انگار آدم عجیبی هستم.
«امپراتور شمشیر-نیم؟ امپراتور شمشیر؟ ببخشید، آقای سایکوپت. ببخشید، آقای روانی؟»
- ...چیه.
«آه. حالا صدات رو میشنوم. فکر کردم کر شدی. نوچ نوچ، باعث شدی گونگجا-نیمِ والا مقام نگرانت بشه. انسانها نباید این کار رو بکنن.»
- ...
«آه، درسته. تو یه روحی، نه یه انسان. من احمقم، برای همین یادم رفت. اوه راستی! امپراتور شمشیر. الان میتونم باهات غیررسمی حرف بزنم؟ وقتی تو بهم میگی گونگجا-نیم، عجیبه که من باهات رسمی حرف بزنم. مگه نه؟»
- ...لعنت...
شانههای به هو-ریونگ که روبهروی من شناور بود، به لرزه افتاد.
- تو کل زندگیم همچین تحقیری رو تجربه نکرده بودم... امپراتور... چطور کسی که بهش میگفتن امپراتور به این روز افتاد...
«نه بابا. فقط یه شوخی بود. حتی اگه بهم بگن گونگجا-نیم، نمیتونم با همچین ارشدی غیررسمی حرف بزنم. هرچند میتونستم. میتونم. از این به بعد فقط بهت میگم امپراتور شمشیر-نیم. چطوره؟ راضی شدی؟»
- به جاش فقط منو بکش!
به هو-ریونگ فریاد زد.
- یه مهارت جدید بگیر و جایگاه صورت فلکی شمشیر رو باهاش عوض کن! تو میتونی این کار رو بکنی، ای حرومزاده! فقط منو بکش!
«اوه نه. این شخص داره چیزایی میگه که نباید بگه. مگه ما شریک نیستیم، شریک؟ دوستای همیشگی. بهترین دوستا! کی تو دنیا بهترین دوستش رو میکشه؟ از این به بعد، ما برای همیشه با همیم.»
- هق هق هق. هر چی... دیگه هیچی نمیگم. پدربزرگ مارکوس. میخوام برگردم پیش پدربزرگ...
آه، چقدر شیرین بود.
در حالی که قهوهام را مینوشیدم، به آسمان نگاه کردم.
[۲۲:۳۲:۵۰]
ساعت در آسمان نشان میداد که یک ساعت گذشته است.
درست زمانی که فکر میکردم وقتش رسیده که سر و کلهاش پیدا شود.
- میو.
«مم؟»
یک گربه قهوهای به سمتم خزید. برای یک گربه خیابانی بودن بیش از حد تمیز بود. اگر چیز خاصی دربارهاش وجود داشت، این بود که به جای زنگوله، دو سکه طلا به گردنش آویزان بود.
«...»
قورت.
با خودم فکر کردم که چطور باید با این وضعیت کنار بیایم.
«گربه سکه طلا.»
- هوم؟
«گربه سکه طلا. خیلی معروفه... آه. مردم الان چیزی در موردش نمیدونن.»
این گربه یک حیوان خانگی معمولی نبود.
حدود ۵ سال بعد، قرار بود به نماد شناختهشدهی برج تبدیل شود.
«...نمیدونستم همچین کلهگندهای قراره بیاد سراغ من.»
حدس زدم که باید وانمود کنم هیچ چیزی نمیدانم.
با آرامش به گربه نگاه کردم. حالت چهرهام را کنترل کردم.
«گم شدی؟»
- میو.
گربه قهوهای سرش را به پاهایم مالید. کمی مات و مبهوت شده بودم. اگر هویت واقعیاش را نمیدانستم، فقط فکر میکردم یک گربه صمیمی و مهربان است.
«میخوای تا وقتی صاحبت میاد پیش من بمونی؟»
- میوووو.
گربه را بلند کردم و روی پاهایم گذاشتم. گربه با آرامش پنجههایش را روی پاهایم لیسید، انگار که تمام مدت همین را میخواست. حتی با یک میو خمیازه کشید.
«باورم نمیشه که اون یه آدم دیوونهی گربههاست. بازیگریش فوقالعادهست.»
سر گربه را نوازش کردم.
- میووو.
در حالی که داشتم به صدای خرخر گربه گوش میدادم، گروهی از شکارچیها به سمتم آمدند. یکی از آنها با من صحبت کرد.
«ببخشید. اسم شما کیم گونگجاست؟»
«مم.»
فقط با یک نگاه میتوانستم بگویم که تجهیزاتشان گرانقیمت است. آنها فقط یک مشت آدم بیسروپا نبودند. اگر ارباب گیلد نبودند، حداقل از مدیران ارشد بودند. گروهی از این قبیل افراد در اطراف کافه جمع شده بودند.
کارت شناساییام را به آنها نشان دادم.
«برام سوال بود چقدر طول میکشه. میبینم که دقیقاً ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه زمان برد.»
«...!»
با دیدن کارت شناساییام، چشمان شکارچیها لرزید. آنها دیوانهوار گوشیهایشان را بیرون آوردند و شروع به تماس با دیگران کردند.
«بله. پیداش کردم!»
«توی کافه دقیقاً روبهروی بانک...»
«نه. گیلدهای دیگه هم اینجان... بله. بله، قربان! متوجهم، رئیس.»
«نگران نباشید. نمیذارم گیلدهای دیگه ببرنش!»
این آستانهی یک طوفان بود.
با رضایت به اتفاقاتی که در مقابلم رخ میداد نگاه کردم.
«حس میکنم یه VIP هستم.»
- خب. بیشتر گیلدها سعی میکنن تو رو جذب کنن. تو به تنهایی طبقه ۱۰ رو پاکسازی کردی. این یعنی یه VIP واقعی.
«مم. حدس میزنم همینطور باشه. حتی کسی که طبقه ۹۹ رو پاکسازی کرده بهم میگه گونگجا-نیم، پس عجیب میشد اگه یه VIP نبودم.»
- لعنت! لعنت! لععععنت!
شکارچیها یکی یکی تماسهایشان را قطع کردند.
و همگی با چهرههایی مضطرب به من نگاه کردند.
در حالی که منتظر بودم اولین گیلد صحبتش را شروع کند، یک شکارچی درشتهیکل و مو بلوند یک قدم به جلو برداشت.
«من مدیر تیم منابع انسانی گیلد شبهنظامیان مدنی هستم. شکارچی کیم گونگجا-نیم. همونطور که احتمالاً میدونید، شبهنظامیان مدنی شرافتمندانهترین گیلد در بابل هستن. اگه وارد گیلد ما بشید...!»
«فقط یک لحظه.»
دستم را بالا آوردم. مدیر تیم منابع انسانی شبهنظامیان مدنی مکث کرد.
«ببخشید که حرفت رو قطع میکنم. اما بیا قبلش دو تا مسئله رو کاملاً روشن کنیم و بعد حرف بزنیم.»
«...»
«اول. هیچچیزی نباید به رسانهها درز پیدا کنه.»
آرام به شکارچیها نگاه کردم. میتوانستم تضمین کنم که رتبه هیچکدام از این شکارچیها پایینتر از من نبود. قبل از بازگشتم، حتی جرئت نمیکردم به آنها نگاه کنم. اما حالا، در برابر هیچکدامشان کم نمیآوردم.
عملکردم.
من دستاورد این را داشتم که اولین نفری باشم که طبقه ۱۰ را فتح کرده است.
این مثل یک نقطه عطف تاریخی بود که هیچ شکارچیای، فارغ از سطحش، نمیتوانست آن را از بین ببرد.
شکارچیهای توانمند به عملکرد اهمیت میدادند. اگر آنها واقعاً توانمند بودند، نمیتوانستند طوری با من رفتار کنند که انگار هیچچیز نیستم.
«من با هیچ گیلدی که اسمم رو به بیرون درز بده، قرارداد نمیبندم. حتی باهاشون هیچ ارتباطی هم برقرار نمیکنم. لطفاً این رو در نظر داشته باشید.»
«آه... تـ، تا کی؟»
شکارچی دیگری دستش را بالا برد و پرسید.
«خبرنگارهای روزنامه طلایی دارن تو کار تمام گیلدها سرک میکشن... کیم گونگجا-نیم. نمیدونم تا کی میتونیم این موضوع رو مخفی نگه داریم.»
«خب، نمیگم که برای همیشه مخفیش کنید.»
به آسمان اشاره کردم.
شکارچیها همگی به آسمان نگاه کردند.
۲۲:۲۵:۳۱
«فقط تا امروز. تا وقتی که ساعت به ۰۰:۰۰:۰۰ برسه، لطفاً این ممنوعیت رو حفظ کنید.»
«آه! بسیار خب. یه جوری تا اون موقع... متوجه شدم.»
شکارچیها همگی نفس راحتی کشیدند.
لبخند زدم.
'نمیتونم وقتم رو با خبرنگارها تلف کنم. نه وقتی که باید بهمحض باز شدن طبقه ۱۱، با تمام سرعتم به سمتش بدوم.'
دوباره دهان باز کردم.
«این شرط اول بود. و اما شرط دوم...»
«...»
شکارچیها همگی با چهرههایی خشک و منقبض به من نگاه کردند. احتمالاً نگران بودند که قرار است چه شرط سختی را درخواست کنم.
پوزخندی زدم و به اطرافم نگاه کردم.
«...اینجا یک مکان عمومیه، پس بیاید به بقیه مشتریها احترام بذاریم.»
«بله؟»
«نمیبینید مشتریها دارن به این سمت نگاه میکنن؟ اونا تعجب کردن چون شماها یهو اینجا جمع شدید.»
حق با من بود.
تمام مشتریهای دیگر داشتند به این سمت نگاه میکردند. بیشترشان با چشمانی مشکوک با یکدیگر پچپچ میکردند. حتی مشتریای بود که به نظر میرسید دارد از این صحنه فیلم میگیرد.
«این مایه دردسره.»
«میدونم همهتون با عجله دنبال من میگشتید، اما بیاید آروم پیش بریم. قرار نیست فرار کنم که.»
«مـ، متأسفم.»
شکارچیها متوجه محیط اطراف شدند و پراکنده گشتند.
«عذر میخوام. نمیتونم دلیلش رو بهتون بگم اما اگه ممکنه جاتون رو عوض کنید...»
«آقا. هزینه اجاره این کافه برای یک ساعت چقدر میشه؟»
«از درک همگی سپاسگزاریم! اگه یه زمانی به چن مو-مون سر بزنید، ما...»
مقیاس کار مدیران کلنهای بزرگ واقعاً متفاوت بود.
پنج دقیقه طول کشید تا همه را بیرون کنند و کافه را از صاحبش اجاره کنند. کافه تنها پس از پنج دقیقه کاملاً خالی شد.
«بسیار خب.»
به گوشهای از کافه رفتیم و شروع به صحبت کردیم.
«پس بیاید مذاکرات رو شروع کنیم. شرایطتون رو اعلام کنید.»
خندهدار بود که همگی یک فنجان قهوه در دست داشتند. این به خاطر آن بود که گفته بودم دارند برای بقیه مزاحمت ایجاد میکنند. چقدر بامزه.
«...شبهنظامیان مدنی ما برای مبلغ قرارداد ۱۰,۰۰۰ طلا پیشنهاد میده.»
این نقطه شروع بود.
«۱۰,۰۰۰ طلا؟ لعنتی. دارید تو همچین جایی فقر و بیچارگیتون رو نشون میدید. کیم گونگجا-نیم! لطفاً با لیگ ماجراجویان قرارداد ببندید. ما ۲۰,۰۰۰ طلا و یک پست مدیریتی رو تضمین میکنیم.»
«به چن مو-مون بیاید، شکارچی-نیم. گیلد ما شکارچیهای متخصص مبارزه پرورش میده و ما شما رو بهعنوان مربی با ۲۵,۰۰۰ طلا میپذیریم.»
«پست مربیگری فقط دردسره. لطفاً خوب فکر کنید. کیم گونگجا-نیم! اگه به معبد ده هزار ما بپیوندید، ما یک پست افتخاری رو براتون تضمین میکنیم. راستش رو بخواید، ما امیدواریم که شما کلن ما رو تبلیغ کنید. با ۳۰,۰۰۰ طلا و حقوق جداگانه برای کارهای دیگه...»
«انجمن! لطفاً بهعنوان سفیر برای انجمن کار کنید!»
اوضاع شیرتوشیری بود.
مدیران منابع انسانی همگی به من التماس میکردند. احساسشان را درک میکردم. تمام گیلدهای ردهبالا احتمالاً از طرف قدیس شمشیر احساس فشار میکردند.
شکارچی تنهایی که در هیچ گیلدی ثبتنام نکرده بود و رتبه ۱ را داشت!
به همین خاطر، احتمالاً مردم از خود میپرسیدند که آیا واقعاً نیازی به ثبتنام در یک گیلد هست یا نه. آیا بازی انفرادی بهترین گزینه بود...
'هرچند دلیلش اینه که قدیس شمشیر آدم خاصیه.'
با این حال، این موضوع همچنان به اعتبار گیلدها ضربه میزد.
'و اگه قهرمان جدیدی متولد میشد که به اندازه قدیس شمشیر مشهور بود چی؟'
لبخند زدم.
'اونا هر کاری میکردن تا جذبش کنن.'
حداقلش این بود که جلوی گیلدهای دیگر را برای جذب او بگیرند!
این احتمالاً دستوری بود که این مدیران دریافت کرده بودند. کاملاً واضح بود.
«شـ، شبهنظامیان مدنی میتونه ۳۶,۰۰۰ طلا بهعنوان مبلغ قرارداد بده...»
«اَه. گیلدهای فقیر باید بکشن عقب. هان؟»
«دارید سعی میکنید با چند هزار تا با ما رقابت کنید؟ مگه وضعیت رو درک نمیکنید؟»
«ما تو قلعه کیمیاگری میتونیم...!»
همان لحظه بود.
«سانگریون.»
صدای سنگینی از جایی به گوش رسید.
«۵۰,۰۰۰ طلا.»
«...»
شکارچیها همگی سرهایشان را چرخاندند. نگاهشان روی پاهای من قفل شد. اگر بخواهم دقیقتر بگویم، روی گربهای که روی پاهایم بود.
گربه میویی کرد و به بالا پرید. وقتی از روی پاهایم پرید، پاهایش پنجههایی نرم بودند، اما وقتی فرود آمد، دیگر اینطور نبود. آنها بهآرامی با کفش روی زمین فرود آمدند.
«۵۰,۰۰۰ طلا. اگه ترجیح میدی میتونم همینجا بهت پرداختش کنم.»
آن شخص به عقب نگاه کرد. جیرینگ. دو قطعه طلای روی گردنبندش با تکان خوردن، صدای واضحی ایجاد کردند.
«و جایگاه معاونت سانگریون.»
شکارچی رتبه ۳.
ارباب گیلدِ انجمن تاجران. کنت.
«۵۰,۰۰۰ طلا و معاونت گیلد. چطوره؟»
زنی با مهارت «دگردیسی» لبخند درخشانی زد و این را گفت. با اینکه احتمالاً بیش از ۴۰ سال سن داشت، اما شبیه به یک زن ۲۰ ساله به نظر میرسید. او احتمالاً هر روز اکسیر مینوشید.
او ثروتمندترین فرد در برج بود.
«ممم.»
کلهگندهای که در گذشته عمراً فرصت ملاقات با او را پیدا نمیکردم.
خودم را مجبور کردم تا آرامشم را حفظ کنم و لبخند زدم.
«حالا شد یه چیزی.»
اولین مرحله از مذاکره بر سر من، به پایان رسید.