چپتر 203: فرسایش (۳)
چپتر 203: فرسایش (۳)
۳.
سرزمین تازهکشفشده.
طبیعتاً، بومیانی در این «دنیای جدید» زندگی میکردند.
با این حال، از قضا آن نژاد بسیار خارقالعاده بود.
«تو از نژاد اهریمن رویا هستی؟»
در واقع، بیش از حد خارقالعاده.
-بله، جناب پادشاه مرگ... درسته...
پس از اینکه ۵۹ بار از من کتک خورد، اهریمن رویا هر دو دستش را به نشانه تسلیم بالا برد. اینکوبوس. سوکوبوس. نژاد اهریمن رویا که نامهایشان اغلب به «بوس» ختم میشد، ساکنان این دنیای جدید بودند.
مشتم را گره کردم.
«اوهوم. برام سواله، اگه همینجا بمونم و ازت سوال بپرسم، انرژیت تحلیل نمیره؟ لازمه به فکر انرژیت باشم؟»
-نه، قربان، جناب پادشاه مرگ! انرژی من داره سرریز میکنه!
«پس از این به بعد، به سوالاتم مودبانه جواب بده. اگه مودبانه حرف نزنی، در عوض صورتت رو مودب میکنم.»
-چشم! جناب پادشاه مرگ!
«خوبه.»
با رضایت سرم را تکان دادم.
پشت سرم، به هو-ریونگ طوری به نظر میرسید که انگار تحت تاثیر قرار گرفته است.
-کیم زامبی، تو واقعاً... بالاخره یاد گرفتی چطور یه مرد باشی!
اگر به ورطه خیره شوی، ورطه نیز به تو خیره خواهد شد. پس از آموزش و تمرین زیر نظر به هو-ریونگ، بدون اینکه خودم متوجه شوم، در کتک زدن مردم مهارت پیدا کرده بودم.
«تمام خدمه این کشتی خوابیدن. این کار توئه؟»
-بله! دقیقاً همینطوره!
«چطور؟»
-در اصل، نژاد ما به عنوان انگلهایی زندگی میکردن که به رویای حیوانات دیگه هجوم میآوردن!
اهریمن رویا گفت.
-راستش رو بخواید، از دیدگاه ما، رویاها همون واقعیت هستن. و از طرف دیگه، چیزی که شما بهش میگید واقعیت، برای ما یه رویاست. ما فکر میکردیم تنها موجودات زندهای هستیم که به هوشمندی رسیدیم، اما وقتی شما از اقیانوس عبور کردید، شوکه شدیم...
«هه.»
پس آنها نژادی بودند که رویاها را به عنوان واقعیت میپذیرفتند.
«شما بدن فیزیکی ندارید؟»
-اگه منظورتون همون بدنیه که فکر میکنم... نه، نداریم. درک متداول ما با شما متفاوته، برای همین توضیح دادنش سخته.
«با این وجود به نظر میرسه میتونیم خیلی خوب با هم ارتباط برقرار کنیم.»
-آه. این به خاطر اینه که داریم توی ذهن یه حیوان با هم حرف میزنیم.
حیوانی که اهریمن رویا دربارهاش صحبت میکرد، کاپیتان حلزونی کشتی بود. از این عادت که افراد را حیوان خطاب میکردند، به ماهیت هیولایی اهریمنان رویا پی بردم.
-بعد از اینکه رویاهای یه حیوان رو میخوریم، خاطراتش رو به دست میاریم. به لطف این موضوع، تونستیم چیزهای زیادی درباره شما یاد بگیریم. در طول ۲۴ سال گذشته، بعد از اینکه از شوکِ دیدن شما بیرون اومدیم، قدم به قدم برنامهریزی کردیم.
«برنامهریزی؟»
-این اولین باریه که با حیواناتی روبرو میشیم که به اندازه شما خاطرات دارن. از دیدگاه ما، این مثل یه رستورانه. یا شاید بشه بهش گفت یه ضیافت... در هر صورت، ما از اینکه تنها نبودیم شوکه شدیم.
همم.
«بچههای ما هیچ چیزی درباره شما نمیدونن.»
-خب، ما در نهایت انگلهای رویا هستیم، پس... چیزی برای دیدن وجود نداره. ما میتونیم از خاطرات شما استفاده کنیم تا شخص مناسب رو انتخاب کنیم. شما هرگز ما رو ندیدید، نمیتونید ما رو ببینید، و حتی اگه ما رو ببینید، توی رویا خواهد بود، برای همین زیاد بهش اهمیت نمیدید.
محض اطلاع، اهریمن رویا در حال حاضر در قالب امپراتور شعله بود.
من به او دستور داده بودم.
مهم نبود چقدر تقلبی باشد، نمیتوانستم تحمل کنم که به صورت راویل ضربه بزنم. پیش از اینکه عشق من شود، راویل تنها به خاطر ظاهرش میتوانست به عنوان گنجینهای در سطح جهانی در نظر گرفته شود.
-من... جناب پادشاه مرگ اولین کسی هستن که بعد از خورده شدن رویاهاشون زنده موندن.
اهریمن رویا به آرامی اعتراف کرد.
-برای همینه که اینقدر جذابه. چطور فهمیدید که این یه رویاست؟ اصلاً چطور وارد این رویا شدید؟
«اگه خاطراتم رو خونده باشی، خودت میتونی ببینی.»
-اون... به طرز عجیبی، نمیتونم خاطراتتون رو خیلی خوب بخونم. انگار فقط میتونم تکههایی از اونها رو ببینم. این... از خیلی جهات بسیار منحصربهفرده.
اهریمن رویا با کنجکاوی در چشمانش به من خیره شده بود.
درک نسبی از آنچه در حال رخ دادن بود داشتم.
«احتمالاً به این دلیله که از آیتم [تجلی در رویا] استفاده کردم.»
من در رویای خودم نبودم. من در ذهن کاپیتان حلزونی بودم.
فقط از یک آیتم استفاده کرده بودم تا وارد ذهن شخص دیگری شوم.
به همین دلیل بود که ذهنم برای اهریمن رویا تکهتکه به نظر میرسید.
«نژادی که فقط در دنیای رویاها زندگی میکنه.»
چقدر مرموز.
«خب، حدس میزنم توهمات شما به خاطر قدرت ذهنی بالای من، روم اثری نداره.»
-عجیبه. فکر نمیکنم مشکل این باشه...
«میفهمم که شما نژاد عجیبی هستید.»
موضوع را عوض کردم.
«پس چرا ملوانهای بیچاره رو اسیر کردید و به خواب بردید؟ به خاطر شما، این کشتی تبدیل به یه کشتی ارواح شده. همهشون از کمآبی میمیرن.»
اهریمن رویا مردد شد.
وقتی مردی با چهره امپراتور شعله چنین حالتی به خود گرفت، به نظر میرسید که استفراغ و خلط میخواهند همزمان از دهانم بیرون بپرند.
علاوه بر این، شاید چون یک اینکوبوس بود، عضلاتش بسیار بیشتر از امپراتور شعله رشد کرده بود. شانههایش پهنتر و سینهاش بزرگتر شده بود. به دلایلی، صورتش هم میدرخشید.
این واقعاً مایه تاسف بود.
-هیک!؟
«آه.»
وقتی به خودم آمدم، متوجه شدم که کف دستم به آرامی روی گونه اهریمن رویا قرار گرفته است.
-چرا دوباره من رو میزنی!؟
«فقط قیافهاش جوریه که مستحق کتک خوردنه...»
-خود جناب پادشاه مرگ به من گفتن چهره این حیوان رو به خودم بگیرم!
«ببخشید. به هر حال، چرا یه کشتی معمولی رو تسخیر کردید؟»
اهریمن رویا به جای عصبانی شدن، همچنان مردد بود.
-اون... مطمئن نیستم که بتونم به این سوال جواب بدم. این... احتمالاً یه راز مهم از نژاد منه.
«احتمالاً؟»
-بله. ما هرگز تصور نمیکردیم که حیواناتی در آن سوی اقیانوس وجود داشته باشن. و نمیدونستیم که ممکنه چنین حیوانات خوشمزهای وجود داشته باشن. برای همین... بعد از ۲۴ سال فکر کردن به این موضوع، بالاخره به یه نتیجه رسیدیم.
اهریمن رویا بالاخره به حرف آمد.
-ما تصمیم گرفتیم به سرزمینی که شما در اون زندگی میکنید، حمله کنیم.
تهاجم.
-این تنها کشتیای نیست که بلعیده شده. در حال حاضر، تمام ۳۳ کشتیای که از اقیانوس عبور میکنن، تحت کنترل ما هستن.
-تمام حیوانات مهاجم به خواب فرو رفتن. و پیشقراولان ما از ۱۰ روز پیش حرکت کردن. ما جزو گروه دوم هستیم.
به همین دلیل متوجه چیز عجیبی شدم.
«پنجره ماموریت.»
هولوگرامی در مقابلم ظاهر شد.
در آنجا، وظیفهای که باید در طبقه ۳۵ام تکمیل میشد، به نمایش درآمد.
به پاراگرافهای پایین آن توجه کردم.
پنجره اطلاعات
...قاره جدید تنها برای هفت نژاد یک دنیای جدید است.
دیگران پیش از این خانههای خود را در آن سرزمین بنا کرده و در آنجا زندگی میکنند. در حال حاضر، خصومت میان بومیان و کاوشگران در آستانه انفجار است! شاید، یک قتلعام یکطرفه در شرف وقوع باشد.
تهاجم. همزیستی. یا شاید اخراج.
هفت نژاد در خطر انقراض قرار دارند. راهنمایی آنها بر عهده شماست!
※با این حال، عدم موفقیت در این امر میتواند منجر به نابودی یک یا چند نژاد شود.
+
فهمیدم.
بالاخره متوجه شدم.
این [بومیان] قاره جدید نیستند که در خطرند.
پنجره مأموریت به وضوح بیان کرده بود که «هفت نژاد در خطر انقراض قرار دارند».
این بچههای ما هستند که ممکنه قتلعام بشن!
ضدحمله بومیان.
این بحران این عصر بود.
۴.
به محض اینکه بیدار شدم، حقیقت را به همراهانم گفتم.
هرچه بیشتر حرف میزدم، چهره اوبورکا و ارباب اژدهای سیاه جدیتر میشد.
«...میفهمم. پس کاملاً برعکس تاریخ دنیای ماست.»
ارباب اژدهای سیاه زیر لب زمزمه کرد.
«ما در دام پیشداوریهای خودمان افتاده بودیم. فکر میکردیم این دنیای جدید است که مورد هجوم قرار میگیرد و بومیان هستند که قتلعام میشوند... درست است. اگر بومیان قویتر باشند، طبیعتاً جهت تهاجم نیز برعکس میشود.»
اوبورکا اخم کرد:
«فقط بحث قدرت نیست. اوگو.»
«چیزهایی تو این دنیا هست که حتی قویترین جنگجو هم نمیتونه در برابرشون مقاومت کنه. [خواب] یکیشه. همه به خواب نیاز دارن. گفتی اونا اهریمن رویا هستن... مقابله با این نژاد کار سختیه...»
«پادشاه مرگ. گفتی تهاجم از قبل شروع شده؟»
سرم را تکان دادم:
«بله، ارشد.»
«انگلهایی روی خدمه کشتیای که ده روز پیش راه افتاده، وجود دارن.»
«راهی هست که خودشون با میل خودشون از خواب بیدار بشن؟»
«ظاهراً این موضوع توسط اهریمنان رویا تعیین میشه.»
مکالمهای که همین چند لحظه پیش داشتم را به یاد آوردم.
«اونا عمداً رویاهای شیرین به قربانیهاشون میدن تا بیدار نشن. از طرف دیگه، میتونن با دادن کابوس، اونا رو زودتر بیدار کنن. خب، در مورد من، اهریمن رویا خودش رو به شکل راویل درآورد.»
«...این خطرناکه.»
شوااا، قایق با حرکات امواج تکان خورد.
در ناکجاآبادی در میان دریا.
هیچکدام از دهها خدمه کشتی هنوز چشمانشان را باز نکرده بودند.
«حتی کسانی که اراده قوی دارن هم به سختی میتونن در برابر این خوشبختی مقاومت کنن. تصور کنید تو خوابی فرو برید که تو اون [رویا]تون به حقیقت پیوسته باشه... حتی اگه جسمتون بمیره هم دلتون نمیخواد ازش فرار کنید.»
«بله. این بیسروصداترین قتلعام تاریخ خواهد بود.»
ارباب اژدهای سیاه نوچی کرد.
«نمیتونیم بذاریم این اتفاق بیفته. باید سریع حرکت کنیم.»
«تکلیف این ملوانها چی میشه؟»
«نمیتونیم وانمود کنیم که ندیدیمشون... باید نجاتشون بدیم.»
ما ۳۲ ملوان را با طنابی به هم بستیم. از دور شبیه به صدفهای خشکشدهای به نظر میرسیدند که به یکدیگر بافته شده باشند.
اوبورکا در انتهای طناب نشست و ارباب اژدهای سیاه دست اوبورکا را محکم گرفت.
«...»
اوبورکا با دقت به چهره ارباب اژدهای سیاه خیره شد.
«همم؟ چیه، پسرِ تازهکار؟»
«چیزی نیست. اوگور.»
اوبورکا پیش از آنکه سرش را برگرداند، با لحنی ملایم زمزمه کرد.
ها؟
نکنه این پسر...
«چقدر احمقانه. انتقال!»
در مجموع ۳۵ نفر به طور همزمان توسط مهارت ارباب اژدهای سیاه منتقل شدند.
در حالت عادی، از آنجایی که ما بدنهای ذهنی بودیم، نمیتوانستیم مستقیماً روی کسی در این دنیا مهارت استفاده کنیم، مگر اینکه بدن شخص دیگری را تسخیر میکردیم.
با این حال، اوبورکا، صورت فلکی این دنیا، میتوانست به عنوان یک پل ارتباطی عمل کند. وقتی ارباب اژدهای سیاه اوبورکا را لمس کرد و اوبورکا خدمه را لمس کرد، همه ما تحت تأثیر اثر مهارت قرار گرفتیم.
«خوبه!»
وقتی انتقال فوری موفقیتآمیز بود، چهره ارباب اژدهای سیاه بازتر شد.
نسیم اقیانوس موهای تیرهاش را به آرامی به حرکت درآورد.
«همینطوری به سمت قاره جدید میریم. همه محکم بچسبید تا نیفتید!»
«...»
اوبورکا مدام به چهره ارباب اژدهای سیاه نگاه میکرد. خود ارباب اژدهای سیاه آنقدر روی استفاده از انتقال فوری تمرکز کرده بود که متوجه نشد. نه، شاید ارباب اژدهای سیاه نمیتوانست حالت چهره هابگابلین را بخواند. چون درک حالات چهره نژادهای دیگر کار دشواری بود.
ها؟
اما من میتوانستم آن را به وضوح ببینم.
احساس میکردم...
حسهای عاشقانهام که پس از گذراندن یک قرن با راویل پرورش یافته بودند، شروع به قلقلک دادن کردند.
یعنی واقعاً این بچه...؟
در حالی که رادار عاشقانهام به صدا درآمده بود، به سرعت به ساحل رسیدیم. و بندری را پیدا کردیم که در آنجا ساخته شده بود.
آنجا یک شهرک پیشگامان بود.
مکانی که در آن تمام کاشفان، تاجران و سربازانی که با رویای قاره جدید از اقیانوس عبور کرده بودند، گرد هم میآمدند.
ما به آرامی در میدان شهر فرود آمدیم و به اطراف نگاه کردیم.
«...خیلی ساکته.»
بیش از حد ساکت بود.
«هیچ حس زندگیای رو نمیتونم احساس کنم.»
با وجود اینکه شهرک نسبتاً بزرگی بود، اصلاً صدای مردم را نمیشنیدیم.
نهتنها هیچ صدایی نبود، بلکه حتی یک سایه متحرک هم در خیابانها وجود نداشت.
سکوتی دلهرهآور فضا را پر کرده بود.
بیشتر شبیه یک شهر ارواح بود.
«یعنی از قبل مورد حمله اهریمنان رویا قرار گرفتن؟»
رگهای از اضطراب در چهره ارباب اژدهای سیاه دیده میشد.
«احتمالاً. اما بیا اول یکم بگردیم.»
وارد ساختمان مجاوری شدم.
همانطور که انتظار میرفت، افرادی را پیدا کردم که در اتاق خواب خوابیده بودند.
«حدس میزنم که بیشتر ساکنان این شهر، اگه نگیم همهشون، خوابن.»
وضعیت در ساختمانهای دیگر نیز به همین شکل بود.
حداقل ۵۰۰ نفر از ساکنان همگی در خواب بودند.
«بیشترشون تو تختخوابن، اما چند نفری هم تو کافهها یا خیابون افتادن. به نظر میرسه اونا زمانی رو هدف قرار دادن که بیشتر مردم آسیبپذیر بودن.»
«پس بقیه شهرکهای پیشگامان...»
«نباید تفاوت چندانی داشته باشن. اهریمنان رویا یه تهاجم گسترده رو شروع کردن. متأسفانه، تعداد قابلتوجهی از افراد اینجا همین الان هم به خاطر سوءتغذیه مردن.»
«اگه اهریمنان رویا از طریق خدمه اون کشتی به قاره برسن، وضعیت خیلی سریع از کنترل خارج میشه.»
مثل یک بیماری همهگیر پخش خواهد شد.
فرزندانشان در قاره، بدون هیچ راهی برای تلافی، در خوابی ابدی فرو خواهند رفت.
«...ممکنه کسایی باشن که تونسته باشن از حمله اهریمنان رویا جون سالم به در ببرن. همینجا منتظر بمونید، من میرم یه نگاهی به بقیه شهرکها بندازم.»
ارباب اژدهای سیاه بدون اینکه منتظر پاسخی بماند، ناپدید شد.
هاله تاریک او پس از رفتنش برای لحظهای در هوا باقی ماند.
من و اوبورکا تنها کسانی بودیم که در میدان شهر باقی مانده بودیم. و اوبورکا مات و مبهوت به جایی که ارباب اژدهای سیاه همین چند لحظه پیش ایستاده بود خیره شده بود.
همم.
از هر زاویهای که به آن نگاه میکردی، رادار من درست میگفت.
«هی. اوبورکا.»
«اوگور. چیه، بابایی؟»
تصمیم گرفتم رک و راست بپرسم.
«عاشق ارباب اژدهای سیاه شدی؟»
اوبورکا جوابی نداد.
قویترین جنگجوی تاریخ گابلینها، کودکی که با تلاش سخت خودش موفق شده بود به یک صورت فلکی تبدیل شود، اخم کرد و لبهایش را روی هم فشرد-.
«بابایی...»
سپس، سرخ شد.
«فکر کنم برای اولین بار عاشق شدم.»