چپتر 204: انعکاس در آینه (۱)
چپتر 204: انعکاس در آینه (۱)
۱.
«اوبورکا...»
«تو تمام عمرم این اولین باریه که همچین حسی دارم. قلبم داره تندتند میتپه.»
«می... میفهمم.»
نمیدانستم چه بگویم.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» شیرینی عشق را تحسین میکند.]
به دردسر افتاده بودم.
«باید چیکار کنم؟»
آیا باید به این بچه که بعد از صدها سال زندگی بالاخره داشت عشق را تجربه میکرد، برکتم را میدادم؟
اما ارباب اژدهای سیاه همکار و بهترین دوستم بود. اینکه پشت سرش پسرم را تشویق کنم، عذاب وجدان میآورد.
«در هر صورت، عاشق شدنت مبارک، پسرم. اولین عشق آدم رو تغییر میده. بهت اجازه میده از خیلی جهات رو به جلو حرکت کنی...»
«تو بهش گفتی ارباب اژدهای سیاه.»
اوبورکا شانههایم را گرفت.
دستانش سنگین بودند.
هر کدام از کف دستهای اوبورکا به اندازه سرم بود، برای همین کمی اذیت میشدم. اما وقتی چشمان درخشانش را درست روبهروی صورتم دیدم، احساس کردم آنقدرها هم بد نیست.
چشمان فرزندم زیبا بود.
«این اسم واقعیشه؟»
«نه... دوست نداره با اسم واقعیش صدا زده بشه. اسم ارباب اژدهای سیاه فقط به این معنیه که اون رهبر گیلد اژدهای سیاهه. احتمالاً فقط پنج نفر هستن که اسم واقعیش رو میدونن...»
«اوه. که اینطور!»
اوبورکا شگفتزده شده بود.
«حتی اسمش رو هم نمیشه به این راحتی دونست! خوبه. این یعنی فقط افراد شجاع و توانمند لیاقت آشنایی با اون رو دارن. شخصیت خیلی دقیقی داره.»
«آه...»
ارباب اژدهای سیاه از آن دسته آدمهایی نبود که به شجاعت کسانی که سعی میکردند به او نزدیک شوند اهمیتی بدهد.
در واقع، قضیه کاملاً برعکس بود.
ارباب اژدهای سیاه انتظارات بسیار کمی از این دنیا داشت.
«گل مورد علاقهاش چیه؟»
«امم، اسطوخودوس و آلیوم...»
«من این گلها رو نمیشناسم. چه موسیقیای دوست داره؟»
«موسیقی پیانو رو بیشتر از همه دوست داره... مثل ملودیای که قطرات نتها رو روی یه کاغذ نقاشی سفید میچکونه... در کمال تعجب، از جاز هم خوشش میآد.»
«چقدر ظریف و باوقار!»
«آره. اون فوقالعادهست...»
با خودم فکر کردم که آیا میتوانم بیشتر از این به او بگویم یا نه.
قلب مضطربم هر لحظه بیشتر احساس گناه میکرد.
با این حال، اوبورکا بدون توجه به احساس من، شانههایم را محکمتر گرفت.
«سرگرمیهاش چی؟ غذای مورد علاقهاش چیه؟ معمولاً چیکار میکنه؟ تولدش کِیه؟»
پسرم.
آنقدر کورِ عشق شده بودی که دیگر نمیتوانستی پدر و مادرت را ببینی؟
میدانم اولین باری که آدم عاشق میشود چه حسی دارد، اما شانههای بابا داشت درد میگرفت.
«سرگرمیش نوشتن داستانهای عاشقانهست... ای پدرسوخته. بقیهاش رو خودت بفهم!»
دستان اوبورکا را پس زدم.
«اصلاً برای چی از من میپرسی؟ تو باید فقط با نگاه کردن تو چشمای کسی که دوستش داری، بفهمی چی دوست داره. اگه مطمئن نیستی، پس هر چیزی که فکر میکنی ممکنه خوشش بیاد رو آماده کن و بهش بده.»
«اوگور؟ واقعاً؟»
«درسته. اما ارباب اژدهای سیاه آدمیه که مرزهای مشخصی داره. از احساساتت به عنوان بهونهای برای رد شدن خودسرانه از این مرزها استفاده نکن. تا جایی که ممکنه محترمانه رفتار کن. انگار که داری ازش اجازه میگیری. میفهمی چی میگم؟»
«یه کم سخته...»
«چی یه کم سخته؟»
هر دوی ما از شوک خشکمان زد.
وقتی برگشتیم تا نگاه کنیم، دیدیم که ارباب اژدهای سیاه برگشته است.
او با اخم به ما نگاه میکرد.
«چرا اینقدر تعجب کردید؟ انگار روح دیدید.»
«د-دلیل خاصی نداره. فقط داشتیم درباره این حرف میزدیم که چقدر مقابله با اهریمنهای رویا سخته.»
«همف... خب، باشه.»
ارباب اژدهای سیاه شانهای بالا انداخت. خوشبختانه، به نظر نمیرسید به چیزی شک کرده باشد.
خب. برای او سخت بود تصور کند که یک صورت فلکی هابگابلین عاشقش شده است.
«رفتم تا به بقیه شهرکهای این منطقه سر بزنم.»
«چطور بود؟»
«همهجا همینطوره. همه خوابیدن. اما اینطور هم نیست که دستخالی برگشته باشم.»
هاله ارباب اژدهای سیاه از نوک انگشتانش پخش شد. سووش. هاله سیاه مانند جوهر در هوا نقش بست.
«تو خونه یکی از رهبرهای شهرک یه نقشه پیدا کردم. تو شهرکهای دیگه هم بررسی کردم و نقشهها کم و بیش یکی هستن. این ثابت میکنه که شهرکها داشتن اطلاعات مربوط به قاره جدید رو با هم به اشتراک میذاشتن. ما هم میتونیم از این برای حدس زدن مسیری که پیشگامها طی کردن استفاده کنیم...»
ارباب اژدهای سیاه با برقی جدی در چشمانش نقشه را رسم کرد.
این نشاندهنده تمایل او برای نجات بچههایی بود که در دام اهریمنهای خواب گرفتار شده بودند.
وقتی به نیمرخ ارباب اژدهای سیاه که با موهای بلند و مشکیاش قاب گرفته شده بود نگاه کردم، احساسات اوبورکا را کاملاً درک کردم.
«قابل درکه.»
او انسان زیبایی بود.
ارباب اژدهای سیاه بهندرت درباره خودش حرف میزد. گاهی اوقات داستانهای قدیمی را پیش میکشید، اما آنها مسائل شخصی ارباب اژدهای سیاه نبودند. در عوض، فقط «تجربیات گذشته با همکاران» بودند.
این فرد با آن دیوار نفوذناپذیر در قلبش، در چشمان من بهطرز باورنکردنیای زیبا بود.
چون نشان میداد که او تمام تلاشش را میکند تا از چیزی محافظت کند.
«...پادشاه مرگ. داری به حرفام گوش میدی؟»
«البته. با دقت دارم گوش میدم.»
سرم را با شدت تکان دادم.
«ارشد. مشکل فقط این نیست که به قاره ما حمله میشه. چند روز دیگه تمام بچههای اینجا که به خواب رفتن، از سوءتغذیه میمیرن. ما وقت زیادی برامون نمونده.»
در بهترین حالت احتمالاً کمتر از یک هفته وقت داشتیم.
وقتی به این موضوع اشاره کردم، ارباب اژدهای سیاه خشکش زد.
«حق با توئه... چیزی تو ذهنت داری؟»
«اهریمنهای رویا تو دنیای رویا زندگی میکنن، نه تو واقعیت. بنابراین چه بخوایم متقاعدشون کنیم چه شکستشون بدیم، در هر صورت باید وارد دنیای رویا بشیم.»
با این تفاوت که.
«اگه بخوایم اهریمنهای رویا رو یکییکی متقاعد کنیم، این کار هیچوقت تموم نمیشه. خیلی طول میکشه و تو این مدت، تمام بچهها از سوءتغذیه میمیرن. چارهای نداریم جز اینکه کل نژادشون رو همزمان متقاعد کنیم.»
«همزمان...؟ چطور میخوایم این کار رو بکنیم؟»
«به جای اینکه یکییکی بهشون سر بزنیم، باید اهریمنهای رویا رو به صورت گروهی دعوت کنیم.»
برگشتم تا به اوبورکا نگاه کنم.
«نقشهام اینه. اول، تا جایی که ممکنه اهریمنهای رویا رو به رویای اوبورکا دعوت میکنیم. بعد، من و ارشد وارد رویای اوبورکا میشیم و با اهریمنهای رویا مذاکره میکنیم.»
«اوگو.»
به دلایلی، اوبورکا سرخ شد و شانههایش را جمع کرد.
به بیان ساده، او بدنش را مانند یک کرم پیچوتاب میداد.
«این یعنی بابا و همکارش میخوان وارد رویای من بشن؟ ا-این یه کم خجالتآوره. حس میکنم دارم رازی رو فاش میکنم که به این راحتیها به کسی نشونش نمیدم.»
«...»
او از چه چیزی خجالت میکشید؟
او قبلاً هم آموزشهای ویژه مرا در رویایش دریافت کرده بود.
این بابا از دست تو خجالت میکشید.
«...متأسفم که حریم خصوصیت رو در نظر نگرفتم. اما ما باید جلوی قتلعام رو بگیریم. اوبورکا. امیدوارم پسرم بتونه اینجا یه تصمیم قاطع بگیره.»
اوبورکا به حالت چهره ارباب اژدهای سیاه نگاه کرد.
«فهمیدم. اوگور. با کمال میل روحم رو فدای این هدف میکنم. مهمترین چیز اینه که جلوی قربانی شدن بیگناهها رو بگیریم!»
خدای من.
مخزدنش خیلی تابلو بود.
آنقدر واضح بود که میخواد خودش رو جلوی ارباب اژدهای سیاه شیرین کنه که دلم میخواست چشمهام رو ببندم و این حقیقت رو که اون پسرمه فراموش کنم.
«...؟»
متأسفانه، ارباب اژدهای سیاه متوجه هیچچیز نشد. فقط برای لحظهای سرش رو کج کرد و بعد دوباره رفت سر اصل مطلب.
«درسته، پادشاه مرگ. به نظر میرسه پیشنهادت سریعترین راهحل باشه. اما چطور میخوای اهریمنهای رویا رو جذب کنی؟»
«آه. اول از همه، از آیتم [ظهور در رویا] روی چند نفر استفاده میکنم و وارد خوابشون میشم. اگه هر اهریمن رویایی رو که میبینم کتک بزنم، مطمئنم شایعات در موردم خیلی زود پخش میشه. بعدش، اگه شکایتی داشتن، بهشون میگم بیان تو خواب اوبورکا.»
«هاه. فهمیدم.»
ارباب اژدهای سیاه یکی از ابروهاش رو بالا انداخت.
«تو خیلی قابلاعتمادی. خوشحالم که با تو به این مرحله اومدم.»
«هی. این الان یعنی چی؟ من همیشه...»
ناگهان.
درست وقتی میخواستم به حرفهای ارباب اژدهای سیاه بخندم، نگاه خیره و سنگینی رو حس کردم.
«...»
اوبورکا با نگاهی درنده به من خیره شده بود.
در واقع، آنقدر شدید بود که نمیشد فقط بهش گفت یه نگاه، و حتی کلمه غضبناک هم براش کافی نبود. در عوض، شاید بهتر بود بگم چشمهاش برق میزد.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» شما را مانند خاری در چشم خود میبیند!]
چی؟
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» در حال شک کردن است که آیا شما یک رقیب هستید یا نه!]
نه.
هی.
هی! روانی!
'بابایی فقط با ارباب اژدهای سیاه دوسته! بهترین دوستها!'
این رو مخفیانه روی بازوی اوبورکا نوشتم.
اوبورکا لبهاش رو جمع کرد.
'مگه بابایی هم مرد نیست؟ من که شک دارم.'
'بابایی خودش صاحب داره! بیخیال. داری چرتوپرت میگی.'
'اگه دنیای بابایی چندهمسری باشه چی؟'
این حرفش اعصابم رو خرد کرد!
درسته که پسرمه، اما خیلی رو مخه...!
'خفه شو! دیگه هیچوقت این حرف رو نزن! تمام سرهای کفرگو رو قطع میکنم.'
'اگه اینطور نیست، پس چرا اینقدر شدید انکار میکنی؟ هرچی بیشتر انکار کنی، مشکوکتر میشی. مطمئنی واقعاً بهش علاقه نداری؟'
'من و ارباب اژدهای سیاه همکارانی هستیم که تو مرگ و زندگی شریک بودیم! ما دوستیم! ما دوستیم، پس طبیعیه که به همدیگه لبخند بزنیم!'
'چی گفتی؟ تو مرگ و زندگی شریک بودین؟ اوگو. این یعنی میخواستین از تولد تا مرگ هر لحظه رو با هم بگذرونین؟ نمیدونستم بابایی اینقدر آدم هرزهایه. خیلی ناامید شدم.'
'چرا اینقدر رو مخی!؟'
ارباب اژدهای سیاه با حالتی که نشون میداد نمیفهمه چه خبره، نگاهش رو بین پدر و پسر رد و بدل کرد.
«...شما دو تا دارین چیکار میکنین؟»
«بابایی داشت برای یه لحظه بهم دلگرمی میداد. اوگور.»
اوبورکا لبخند گشاد و شادی زد.
«در هر صورت، بابایی داره بیدلیل نگران میشه. من تا الان به عنوان قویترین جنگجوی تاریخ نژاد گابلینها سلطنت کردم. واقعاً احمقانهست.»
«که اینطور.»
ارباب اژدهای سیاه علاقهاش رو نشون داد.
«پس وقتی شما دو تا با هم هستین اوضاع اینطوریه؟»
«درسته. نمیدونم میدونید یا نه، ولی بابایی خیلی دوست داره نق بزنه. شخصاً حس میکنم وقتی با همیم خیلی پرسرصداست.»
«هه.»
اوبورکا به اولین مکالمهاش با ارباب اژدهای سیاه ادامه داد.
ناگهان، نگاهی به من انداخت و لبخند زد.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» شما را زیر نظر دارد.]
این یارو...؟
«چه تمرین صبحگاهی باشه، چه توضیح دقیق در مورد نحوه استفاده از هاله، یا بررسی اینکه ببینم هنر شیطانی آسمانهای دوزخی رو درست فهمیدم یا نه. هیچ چیزی نیست که توش دخالت نکنه. بهتره یکم فاصله رو حفظ کرد. هرچی باشه، هرچی نزدیکتر باشی، بعد از یه مدت بیشتر احساس خستگی میکنی.»
این بچه...؟
«میخوام کمکم به یه پسر مستقل تبدیل بشم. بابایی که نمیتونه تا ابد ازم مراقبت کنه، میتونه؟ اون کمبود محبت داره، برای همین فقط به آدمهای اطرافش میچسبه. مگه یکم پیش ندیدید؟ مثل یه رمز مخفی روی بازوم حروف مینوشت... راستش رو بخواید، خیلی خجالتآوره.»
این عوضی...؟
'خیلی نمکنشناسی!'
داشتم میلرزیدم.
عشق پدر و پسریِ ما در برابر عشق اولش هیچ ارزشی نداشت!
احتمالاً به همین خاطر بود که مردم میگفتن از بزرگ کردن پسر پشیمون میشی.
«آها.»
ارباب اژدهای سیاه دهانش رو با پشت دستش پوشوند.
«شما دو تا واقعاً رابطه خوبی با هم دارین.»
چشمهاش پر از گرما بود.
این یه حسن نیت بود، نه محبت عاشقانه.
«خندیدن و شکایت کردن یعنی خیلی با هم راحتین. وقتی اولین بار اعلام کردی که میخوای گابلینها رو بزرگ کنی، با خودم فکر کردم قراره چیکار کنی، اما به نظر میرسه بیدلیل نگران بودم. پادشاه مرگ. تو واقعاً دوست خوبی برای این بچهها هستی.»
اما حتی این حسن نیت هم به سمت من بود، نه اوبورکا.
«اوه... آره، ممنون...»
«چت شد؟ وقتی ازت تعریف میکنم، منظورم واقعاً همونه.»
احساس گرمی بین من و ارباب اژدهای سیاه جریان داشت.
«...»
قیافه اوبورکا درهم رفت.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» کینه عمیقی از شما به دل میگیرد!]
داشتم دیوونه میشدم.
ارباب اژدهای سیاه شخصاً عشق بین من و راویل رو دیده بود و میدونست که تو دنیا هیچ مردی بیخطرتر از من وجود نداره. برای من، فقط راویل وجود داشت. بنابراین مهم نبود چقدر به هم نزدیک باشیم، اون میتونست مطمئن باشه که هیچ احساس عاشقانهای بینمون شکل نمیگیره.
'برای همینه که میتونه اینقدر راحت رفتار کنه، اما این پسر...!'
نمیدونستم باید چیکار کنم.
نمیخواستم پدری باشم که تو زندگی عاشقانه پسرش دخالت میکنه.
در حالی که قلبم رو که حس میکردم هر لحظه ممکنه منفجر بشه سرکوب میکردم، از جام بلند شدم.
«من... بعد از تهدید کردن اهریمنهای رویا برمیگردم. ارباب اژدهای سیاه، لطفاً همینجا با اوبورکا منتظر بمون...»
«هاه؟ مطمئنی مشکلی نیست؟ هر بار استفاده از [ظهور در رویا] ۱۰۰ امتیاز رو یه جا میبلعه.»
«مشکلی نیست. فقط امتیازه، بعداً میتونم بازم به دست بیارم...»
«من واقعاً یه همکار تازهکارِ عالی دارم. واقعاً میگم.»
ارباب اژدهای سیاه لبخند زد و به شانهام زد.
«منم دنبال راهی میگردم تا مشکل سوءتغذیه بچههایی که خوابیدن رو حل کنم. زود برگرد، پادشاه مرگ.»
پت پت.
دست ارباب اژدهای سیاه که روی شانهام بود، سرشار از دوستی بود.
اما از اونجایی که دوستی هم نوعی محبت بود، حرکتش میتونست محبتآمیز هم در نظر گرفته بشه.
«...»
نگاهی به اوبورکا انداختم.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» به وضوح شما را به عنوان یک دشمن میشناسد!]
دقیقاً همونطور که انتظار میرفت.
اوبورکا در حالی که هاله سرخ خونین در تمام بدنش جریان داشت، به من خیره شده بود.
اگه اشتباه نکنم... اون نیت قتل بود.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» مصمم است تا علیه بهشت گناه کند!]
این بچه واقعاً داشت حق اسمش رو ادا میکرد.