چپتر 206: انعکاس در آینه (۳)
چپتر 206: انعکاس در آینه (۳)
۴.
- چی؟
هیچچیز جز سفیدی بیپایان در برابر چشمانم وجود نداشت.
اهریمن رویا در سرم، نه، در ذهنم نیز صدای گیجی از خود درآورد. به نظر میرسید حتی اهریمن رویا هم متوجه چیز عجیبی شده بود.
- داری چیکار میکنی... سعی داری به [دنیای ما] نفوذ کنی؟ مسخرهست. تو هیچ «پایانهای» برای اتصال به ما نداری. چطور آخه...
«ترسیدی؟»
پوزخند زدم. حس کردم اهریمن رویا خشکش زد. دهانی برای لبخند زدن نداشتم، اما احساسات و قصد و غرضم برای تحریک او همچنان به وضوح منتقل میشد.
- گستاخ...!
«به نظر میرسه وقتی اعتمادبهنفس نداری، زبونت درازتر میشه. آه. از اونجایی که یه گوزن بودی، حدس میزنم از همون اول زبونت دراز بوده.»
- برای گونهای که تو اون دنیای کثیف زندگی میکنه، واقعاً مغروری. ما تو دنیامون رویاهای بیشماری داریم. شک دارم حتی بعد از برداشتن یه قدم بتونی عقلت رو حفظ کنی.
«پس داری میگی میتونم همینطوری وارد بشم؟»
- هر جا دلت میخواد برو!
بسیار خب.
درونم لبخندی زدم.
«این رو به عنوان موافقتت در نظر میگیرم، مهمان عزیز.»
میدان دیدم که تا پیش از این کاملاً سفید بود، ناگهان تغییر کرد.
ذهن من روی ذهن اهریمن رویا قرار گرفته بود.
پنجره اطلاعات
[تبریک!]
[شما اولین خارجی هستید که وارد دنیای رویاها میشوید.]
[شما اولین نفری هستید که این دستاورد را کسب میکنید.]
[۳۰۰۰ امتیاز نژاد به شما تعلق گرفت!]
و دنیای پیش چشمانم کاملاً عجیب بود.
آسمان صورتی بود.
رنگی بود که تنها با نگاه کردن به آن، طعم شیرینی در دهانم مینشست. انگار موجودی متعالی، آسمان را با دقت از روی نقاشیِ یک کودک ماجراجو الگوبرداری کرده بود.
«...! هوپ!»
رنگ صورتی نه تنها به آسمان، بلکه به هشیاریام نیز هجوم آورد. هشیاریام؟ نه. نمیتوانستم بیرونِ هشیاریام را از درونش تشخیص دهم. من به خودِ هشیاریام تبدیل شده بودم.
«اوه...»
خاطراتم به سرعت شروع به محو شدن کردند.
چیزهایی که «من» را میساختند. قدمهایی که کیم گونگجا تا به حال برداشته بود، آرامآرام در حال پاک شدن بودند. مانند ردپاهایی روی یک ساحل شنی که با جزر و مد شسته میشوند. امواج صورتی به سرعت در حال فرسایش خاطراتم بودند.
«——.»
از جایی صدای خنده کودکان را میشنیدم.
یک توهم شنیداری.
و یک توهم دیداری.
پیش از آنکه متوجه شوم، آسمان از صورتی به زرد تغییر رنگ داد. رنگ ذهن من نیز زرد شد.
آسمان آبی شد. و هشیاری من نیز آبی رنگ شد.
«مم.»
موجودیت من مانند آب درون یک لیوان شیشهای شفاف بود. و هر بار که ذرهای رنگ به دنیا اضافه میشد، آبِ وجودم به قرمز، زرد، و آبی تغییر میکرد.
دنیایی بود که در آن لحظات گذرا تا ابد ادامه مییافتند.
اینجا مکانی بود که اهریمنهای رویا در آن زندگی میکردند.
«این... یکم خطرناکه.»
گذشتهام رفته بود. خاطراتم در حال محو شدن بودند.
و هرچه گذشتهام ناپدید میشد، وسعت حرکتم محدودتر میگشت و سایهام به سرعتِ محو شدن خاطراتم، رنگ میباخت.
هشیاریام تار شده بود، گویی به من دارو خورانده بودند.
حالا، تنها چیزی که میتوانستم درک کنم، زمان حال بود.
حس میکردم اگر حتی برای یک لحظه گارد خودم را پایین بیاورم، حسِ خویشتن را از دست خواهم داد.
«اگه تنها بودم، کاملاً درمانده میشدم.»
اما من تنها کسی نبودم که در شکلگیری حسِ خویشتنم نقش داشتم.
با احساس کمی بیقراری، با عجله فریاد زدم.
«- تناسخ صد شبح.»
ناگهان، سایهام گسترش یافت.
پنجره اطلاعات
[مهارت شما در حال فعال شدن است.]
سایهام سیاه بود. نیمهشفاف نبود، فقط سیاه بود. سیاهیِ مطلقی که اجازه نمیداد هیچ رنگ دیگری در محدوده نفوذش ظاهر شود، به سرعت در تمام جهات پخش شد.
سووش-
سیاهی، آسمان صورتی را بلعید. حتی زرد و آبی را هم حریصانه در کام کشید.
سایهام شبیه به دهها هزار انگشت شد که آسمان را میخراشیدند. و این آسمان که با چنگالهای سیاه خراشیده شده بود، خونی رنگارنگ از خود جاری ساخت.
«نه بابا. این دیگه چه کوفتیه؟»
از جایی که رنگ صورتی ذوب میشد و چکه میکرد، اشباح و خاطراتم کمکم و ذرهذره بازیابی میشدند و ویژگیهایی که موجودیتم را میساختند، یکی پس از دیگری نمایان گشتند.
«این دیگه چه کثافتکاریِ مزخرفیه؟»
امپراتور شعله.
مردی خوشقیافه با موهای دماسبی، با بدخلقی به اطراف نگاه کرد.
«...»
شبح گرسنه.
دختری که صورتش با نقابی از استخوانهای حیوانات پوشیده شده بود، به آسمان نگاه کرد. برقی سرد در چشمانش وجود داشت. شبح گرسنه به این دنیا مانند جسد یک جانور نگاه میکرد.
«نه، فوراً چای رو دوباره دم میکنم. متأسفم، دوک! فوراً چای معطری میآرم که بهتون حس تولدی دوباره بده... هاه؟ اه. چه خبره؟ این دیگه چیه؟»
بانوی ابریشم طلایی.
دختری در لباس خدمتکاری به سرعت سرش را بالا آورد. او در حالی که کف دستها و پیشانیاش روی زمین بود، زانو زده بود. محض اطلاع، بانوی ابریشم طلایی، سیلویا اوانایل، اکنون به عنوان خدمتکار در خانواده دوکِ ما کار میکرد.
«راویل...»
به نظر میرسید درست در وسطِ سوءاستفاده شدن توسط دوک ما، احضار شده بود.
خوشحالم که به نظر میرسه از زندگیت لذت میبری، عشق من.
«اینجا کجاست؟»
«اونجا رو نگاه کنید. رنگهای آسمون خیلی عجیبه.»
«اینجا خیلی شگفتانگیزتر از اونه که حتی بشه بهش گفت شانگریلا. خدای من، ارباب جوان واقعاً میدونه چطور جاهای جالب رو پیدا کنه!»
«هاه...»
چهار ارباب اهریمنی.
اعضای نخبه فرقه شیطانی که شنلهای سیاه و مواج به تن داشتند، احضار شدند. چهار ارباب اهریمنی از مناظر دنیایی دیگر شگفتزده شدند. تا زمانی که موج خوردن شنلهایشان متوقف شود، ارتش هزار نفرهی قدرتمند فرقه شیطانی نیز احضار شده بود.
«هوو.»
در نهایت، آهی کشیدم.
بالاخره توانستم نفسی تازه کنم.
«همگی، خیلی وقته ندیدمتون.»
اشباح به من نگاه کردند و من نیز به آنها نگریستم. با تلاقی نگاههایمان، خاطرات دور بازگشتند. حافظهام شفافتر شده بود. طرح کلی موجودیتم واضحتر گشته بود.
برای امپراتور شعله، من یک دشمن بودم.
برای شبح گرسنه، من یک فرمانروا بودم.
برای بانوی ابریشم طلایی، من مردِ رقیب عشقیاش بودم.
برای اعضای فرقه، من ارباب جوان فرقه بودم.
انتقامم، وظیفهام، عشقم، و مسئولیتم. همهچیز درون چشمان این اشباح گنجانده شده بود. درست همانطور که آنها به خاطر من به اشباح تناسخیافته تبدیل شده بودند، من نیز به خاطر آنها به کیم گونگجای فعلی تبدیل شده بودم.
تا زمانی که آنها اینجا بودند، من هرگز ناپدید نمیشدم.
«از دیدن همهتون خوشحالم. به جز اون شامپانزه لعنتیِ اونجا.»
«هاه؟ داری درباره من حرف میزنی؟»
یو سو-ها اخم کرد.
«ای حرومزاده، وقتی داشتم میرفتم سر کار من رو کشوندی اینجا، نباید یه کم مؤدبانهتر حرف بزنی؟»
او یک پیشبند قهوهای به تن داشت. روی پیشبند نوشته شده بود [کافه پلانتاریوم]. او به همراه کیم یول، سهم قابلتوجهی در جذب مشتری برای کافهای داشت که توسط کتابدار اداره میشد و او در آنجا پارهوقت کار میکرد.
یو سو-ها و کیم یول هر دو موهایشان را دماسبی بسته بودند.
یکی از آنها عوضیای بود که در هر جملهاش فحش میداد. دیگری پسری ساکت و باحال بود. رنگ موهایشان نیز سیاه و سفید بود، به همین دلیل به آنها دوقلوها میگفتند. مشتریان ثابت همه فکر میکردند ارزشش را دارد که هر روز یک فنجان قهوه بنوشند، به شرطی که بتوانند آنقدر به آنها خیره شوند تا معتادشان گردند.
«مگه من آرایشگرم که هر وقت صدام میکنی بیام بهت سرویس بدم؟ هه، این حرومزاده داره به عادتهای بدی رو میاره. همینجوریش هم بیانصافیه که وقتی زنده بودم حتی نتونستم به رتبه E برسم، اما حالا حتی بعد از مرگ هم باید زجر بکشم...»
«برو اونجا برقص.»
«لعنتی!»
از طرف دیگه، در حالی که یو سو-ها داشت مهارتهای هیپهاپش رو به رخ میکشید، من وضعیت رو برای بقیه ارواح توضیح دادم.
«هه. نژادی که با انگلوار زندگی کردن روی رویاها زنده میمونه. چقدر جالب.»
بعد از شنیدن توضیح من، بانوی جوان متفکرانه چانهاش رو نوازش کرد. نمیتونستم به این فکر نکنم که اون بانوی جوانی که به عنوان «گل جامعه امپراتوری» تحسین میشد، کجا غیبش زده. اما با وجود اینکه لباس خدمتکاری تنش بود، صورتش همچنان میدرخشید.
«اینجا رویایی درون یک رویاست... رویایی که در اون ساکوبوسها رویاهاشون رو بارها و بارها زندگی میکنن. شبیه به اینه که توسط یه صورت فلکی فرسوده بشی. رمانتیک نیست؟ مطمئنم تو هم فکر میکنی رمانتیکه، سرپیشخدمت.»
«من سرپیشخدمت دوشس هستم، نه تو.»
«هی، نیازی نیست برای چیزای کوچیک خودت رو اذیت کنی، سرپیشخدمت. اگه این کار رو بکنی، کچل میشیا. از دید من، به نظر میرسه سرپیشخدمت ممکنه به زودی موهاش رو از دست بده! میتونم حسش کنم! آه، کاملاً میتونم تصورش کنم. واقعاً میتونم تصورش کنم! منظره دوک ایوانسیا که در حالی که دستش رو روی سر کچل سرپیشخدمت میکشه، آه میکشه...»
«درسته. تو هم برو اونجا برقص.»
«لعنتی!!»
در حالی که بانوی ابریشم طلایی کنار یو سو-ها والس میرقصید، من به بحث درباره عملیات با آدمهای عادی ادامه دادم.
«همونطور که اون خدمتکار بلوند اشاره کرد، ویژگیهای اهریمنهای رویا شبیه به ویژگیهای صورتهای فلکیه.»
روح گرسنه گفت.
«اگه مجبور باشیم دستهبندیشون کنیم، اونا صورتهای فلکی از نوع مبارزهای نیستن، بلکه از نوع ویژگی هستن. از اون نوعی که افکارشون رو به واقعیت فرافکنی میکنن و نوعی اعوجاج به وجود میارن... اونا موجوداتی نیستن که بتونیم با زور شکستشون بدیم.»
«این یعنی این بچهها میتونن خودشون قوانین رو تعیین کنن.»
«کاملاً درسته، سرورم.»
تق.
روح گرسنه ضربهای به نقابش زد.
«در حقیقت، رویاها بازتولید تجربیات و تحقق خواستهها هستن. عملِ درنگ کردن در گذشته یا چنگ زدن به آینده. در میان اینها، باور دارم که دومی برای سرورم مهمتر خواهد بود. اگر سرورم بتونه اون خواستهها رو به شکل رضایتبخشتری نسبت به اهریمنهای رویا برآورده کنه، اونوقت طبیعتاً قادر خواهید بود این دنیا رو دفع کنید...»
روح گرسنه دهانش رو بست.
سپس، نگاهی کمی گیج و مبهوت در چشمان روح گرسنه که معمولاً در تمام طول سال بیتفاوت باقی میموند، ظاهر شد.
فقط روح گرسنه نبود که گیج شده بود.
-آهاهاها! بگید من کیام!
شترق.
از طرف دیگه، بانوی جوانی که سوار بر یک ارابه باشکوه بود ظاهر شد. این اسبها نبودن که ارابه رو میکشیدن، بلکه آدمها بودن. آدمهای برهنه. بانوی جوان با هیجان شلاقش رو تاب میداد.
-حالا! عجله کنید!
-شـ... شما درخشانترین ماه امپراتوری هستید، اعلیحضرت امپراتریس سیلویا اوانایل، که همه به او چشم دوختهاند!
-آها، شنیدنش خیلی لذتبخشه! اما صدات اصلاً خوب نیست. سعی کن با صدای احساسیتری بگیش. من رو با صدایی به نرمی یه تی خیس ستایش کن!
-آه، امپراتریس خیرخواه و زیبا...!
-کمی بیشتر!
اون بانوی ابریشم طلایی بود.
یا اگه بخوام دقیقتر بگم، یه موجود رویایی با ظاهر بانوی ابریشم طلایی بود.
«......»
«......»
اوهم.
همه با هم، سرمون رو چرخوندیم تا به اون سمت نگاه کنیم.
اونجا، بانوی ابریشم طلایی همچنان داشت مهارتهای والسش رو به رخ میکشید.
«ا... اون من نیستم! اون یه توهم جعلیه! یه دروغ ساختگیه که هدفش تحریک کردن آدمای نادونه!»
«نه... اینجا دنیای رویاهاست. به عبارت دیگه، «اون» رویای توئه...»
«این اصلاً قشنگ نیست، سرپیشخدمت! من به دربار امپراتوری شکایت میکنم!»
«نصف نجیبزادههای دربار از دوک ایوانسیای ما حمایت میکنن. این رو که میدونی، نه...؟»
«لعنتی! پس برای همینه که اون اینقدر قدرتمنده!»
بانوی ابریشم طلایی به هر طریقی که بود تونست با لباس خدمتکاریش یه پرش تریپل اکسل بزنه.
در کنارش، بانوی ابریشم طلاییِ رویا... یعنی همون تکههای رویایی که توسط یه اهریمن رویا تجسم پیدا کرده بود، در حالی که آدمها رو شلاق میزد لبخند به لب داشت.
همونطور که از دنیای رویاها انتظار میرفت.
به طرز وحشتناکی گیجکننده بود.
«آه.»
روح گرسنه بالاخره به خودش اومد و به آرومی گفت.
«اوم... این. به نظر میرسه که رویاهای ما هم دارن منعکس میشن.»
«انگار همینطوره.»
«اینجا دنیای متفاوتیه، سرورم. هر چی بیشتر اینجا بمونید، دانش و عقل سلیمتون بیشتر دچار اعوجاج میشه. ما باید هر چه زودتر هسته این دنیا رو پیدا کنیم، قبل از اینکه عقلمون رو از دست بدیم... اینطوری، امیدوارم آسیب به حداقل برسه.»
روح گرسنه احتمالاً سعی داشت بگه «قبل از اینکه من عقلم رو از دست بدم»، اما من کاملاً باهاش موافق بودم.
«هسته کجاست؟ ایدهای داری؟»
«به نظر میرسه مکانهای خاص تو این مکان معنای چندانی ندارن. جهتها مهم نیستن، این نظم و توالیه که اهمیت داره.»
«همم.»
«اگه بخوام با یکی از بازیهای رایج دنیای شما مثال بزنم سرورم، این یه پیشرفت خطیه، نه یه بازی سندباکس. اگه رویاهایی که یکی پس از دیگری ظاهر میشن رو تحمل کنید، در نهایت... باید بتونید به [اولین رویای] اهریمن رویا برسید... حداقل... من اینطور فکر میکنم...»
دلیلی داشت که کلمات روح گرسنه در آخر به لکنت افتاد.
-عالیجناب یو سو-ها. کوکتل مخصوصی که سفارش داده بودید اینجاست.
-مم. اونقدرها هم خوب نیست، نه؟ احتمالاً میتونستم این رو تو یه بار معمولی هم سفارش بدم.
-متاسفم. من به خاطر آلوده کردن پرزهای چشایی نجیب عالیجناب بزرگ یو سو-ها، مستحق صد بار مرگ هستم.
-نه، خب. نیازی به این کار نیست.
-همونطور که از عالیجناب یو سو-ها انتظار میرفت... درخت هر چه پربارتر، افتادهتر، اما هیچ درختی رو نمیشه با عالیجناب یو سو-ها مقایسه کرد.
-هی. هی. این دیگه اغراقه.
-متاسفم. دیگه نمیگم. اما من فقط داشتم حقیقت رو میگفتم...
-خب. از اونجایی که اینقدر صادقی، کاریش نمیشه کرد.
پیکر یو سو-ها، که در دنیای رویا تجسم پیدا کرده بود، با یه گرمکن و شلوار ورزشی در حال قدم زدن بود.
و پشت سر یو سو-ها صف بیپایانی از آقایونی با کت و شلوارهای شیک قرار داشت.
-عالیجناب یو سو-ها. این ساعت جدیدیه که برند ما قصد داره عرضه کنه. واقعاً افتخار بزرگی برای ما آدمهای نادان خواهد بود اگه عالیجناب یو سو-ها این تیکه آشغال رو روی مچ نجیبش ببنده.
-ها؟ چیز خاصی نیست. خب، به خاطر شما ازش استفاده میکنم. اما فقط دو روز دستم میکنم و بعد میندازمش دور.
-من اون دو روز رو تا هزار سال آینده به خاطر خواهم سپرد.
-عالیجناب یو سو-ها. ما تمام سرآشپزهای معروف برج رو دور هم جمع کردیم و یه وعده غذایی کامل براتون تدارک دیدیم. اگه دهان عالیجناب یو سو-ها حتی ذرهای از این غذاها لذت ببره...
-آه، چقدر پر سر و صدایید. فقط بیاریدش اینجا.
-بهم گفت پر سر و صدام... تحت تأثیر قرار گرفتم.
در دوردست، آسمان به رنگ صورتی میدرخشید.
همه ما در سکوت چرخیدیم تا به یو سو-های «واقعی» نگاه کنیم.
یو سو-ها آب دهانش رو به سختی قورت داد تا اینکه بالاخره انگار زبونش رو پیدا کرد.
«به چی نگاه میکنید؟ لعنتیا. مگه شماها از من بهترید؟»
«......سرورم.»
روح گرسنه به حرف اومد.
چشمهای پشت نقابش جدی شد.
به اون چشمهایی نگاه کردم که میگفتن دلش نمیخواد مثل بقیه ارواح باهاش رفتار بشه.
«خواهش میکنم، اگه قراره کسی رو تحت فرمان خودتون دربیارید، لطفاً قبل از اینکه در نهایت قبولشون کنید، چند بار فیلترشون کنید.»
به دلایلی، دلم براش سوخت.