چپتر 209: اژدهای سیاه (۳)
چپتر 209: اژدهای سیاه (۳)
۳.
«آه. نمیدونم چرا، اما فکر میکردم یه همچین چیزی میشه.»
در حالی که صدای برخورد امواج، آشنا و آرامشبخش میشد.
ارباب اژدهای سیاه با حالتی آسوده در چهرهاش، کشوقوسی به بدنش داد.
«خب، فکر میکردم با تو یه همچین اتفاقی بیفته.»
«ها. واقعاً؟»
«اوهوم. معمولاً بهمحض اینکه به چهرهی کسی نگاه میکنم، یه حسی بهم دست میده. اینکه چقدر قراره به این آدم نزدیک بشم و چقدر قراره بشناسمش. از بیست و پنج سالگی تا حالا حتی یه بار هم اشتباه نکردم.»
«این خیلی شگفتانگیزه.»
«همهچیز به تجربه برمیگرده.»
ارباب اژدهای سیاه پوزخندی زد.
«وقتی انتظاراتت از شکست مدام تکرار میشن، چیزهای زیادی درباره استقامت انسانها یاد میگیری. آه، راستی. ترجیح میدم جلوی بقیه بهجای اسمم، همون لقبم رو صدا بزنی. مشکلی که نیست؟»
«مشکلی نیست، اما... امم، چرا؟»
«چرا؟ چون خجالتآوره که اسم واقعیم جلوی بقیه صدا زده بشه.»
با وجود این حرف، چهرهاش هیچ نشانهای از خجالت نداشت.
«همینطور باید از اینکه من رو ارشد صدا بزنی هم خودداری کنی. باعث میشه مورمورم بشه. واقعاً از اینکه روابط شخصیم رو به رخ بقیه بکشم متنفرم.»
«نه. خب. نمیگم منطقی نیست، اما... اگه وقتی فقط خودمون دوتاییم اینطوری صدات کنم بازم خجالتآوره...؟»
«این یه تفاوت فلسفیه. خیلی خب. نظراتمون خیلی زود از هم فاصله گرفت.»
ارباب اژدهای سیاه قبل از اینکه چیزی از مهارت انبار آیتم خود بیرون بیاورد، برای خودش سر تکان داد.
یک مکعب بود که با چند نقطه گرد پوشیده شده بود. یک تاس بود، وسیلهای که در سراسر جهان برای قمار استفاده میشد.
«آقای کیم گونگجا.»
ارباب اژدهای سیاه با نگاهی جدی به من خیره شد.
«چـ... چیه؟ داری من رو مضطرب میکنی.»
«لطفاً یک قرارداد دوستی با من تنظیم و امضا کن.»
«...ها؟»
این قضیه قرارداد دیگه چی بود؟
«من معتقدم که یک رابطه درست بین آدمها باید مکتوب بشه.»
ارباب اژدهای سیاه مغرور به نظر میرسید.
«انسانها مستعد اشتباه کردن هستن. چه به خاطر این باشه که تمام شب رو بیدار موندن، یا بیست روز پشت سر هم کار کردن، این احتمال وجود داره که حداقل یه بار ذهنشون از هم بپاشه. نه. حتی اگه هیچ مشکل زمینهای هم وجود نداشته باشه، اگه احساساتشون رو برای ۵ یا ۱۰ سال تو خودشون بریزن، تبدیل به یه مشکل میشه.»
«آمم...»
«بنابراین برای جلوگیری از هرگونه حادثهای، باید یه قرارداد نوشته بشه. اگه میخوای یه رابطه قوی و سالم داشته باشی، این یه بایدِ.»
داشت درباره چی حرف میزد؟
واقعاً، داشت چه مزخرفی میگفت؟
«البته، این توافق باید توسط هر دوی ما صورت بگیره. هیچکدوم از طرفین نمیتونه اون رو تحمیل کنه. بهعنوان بند اول قراردادم، میخوام بنویسم: در صورت اختلاف نظر، ما از خواسته شخصی پیروی میکنیم که پس از پرتاب تاس، بالاترین عدد رو آورده باشه.»
«...»
«نظرت چیه؟»
-دقیقاً.
به هو-ریونگ که تمام این مدت ساکت بود، خودش را وسط انداخت.
-حالا میفهمم. زامبی، تو با یه دختر واقعاً دردسرساز دوست شدی...
مات و مبهوت مانده بودم.
در تمام عمرم هرگز با چنین آدمی برخورد نکرده بودم.
«آـ... آره. امم. شاید بد نباشه؟»
«این رو جدی بگیر!»
ارباب اژدهای سیاه عصبانی شد.
اما چرا؟
«آدمهایی که هیچی نمیدونن فکر میکنن دوستی یعنی صادق بودنِ بیچونوچرا، اما اینطور نیست. چنین روابطی فقط در صورتی امکانپذیره که از قضا خیلی خوب با هم کنار بیاین. اگه میخوای یه رابطه رو حفظ کنی، باید از سرت استفاده کنی! آره، از اون کلهات. دوستیها فقط در صورتی جواب میدن که از مغزت خوب استفاده کنی!»
«ایـ... این درسته، اما واقعاً قرارداد لازمه...؟»
«اگه کسی قرارداد رو زیر پا بذاره، میتونی فوراً به دوستی پایان بدی، برای همین خیلی راحته.»
چه خبر بود؟ گیج شده بودم.
احساس میکردم مفهوم دوستی که میشناختم و با آن زندگی کرده بودم، حالا داشت متزلزل میشد.
«اگه نگرش سستی داشته باشی، فقط روابط سستی خواهی داشت. کیم گونگجا. اگه قراره چیزی رو شروع کنی، باید از همون اول یه پایه محکم بسازی. یا سریع با شرایط موافقت کن، یا با منطق درست باهاشون مخالفت کن.»
«...»
در نهایت، از بخشی از مغزم که معمولاً از آن استفاده نمیکنم کار کشیدم و مدتها و عمیقاً فکر کردم.
در نتیجه، قرارداد دوستی ما با یک جمله اول بسیار تاریخی آغاز شد.
+
قرارداد دوستی
این قرارداد زمانی منعقد گردید که درخواست آناستازیا زلنسکی (که از این پس «آ» نامیده میشود) توسط کیم گونگجا (که از این پس «ک» نامیده میشود) پذیرفته شد.
«آ» به دوره اعتبار احساسات انسانی اعتماد ندارد، بنابراین با اطمینان بر این باور است که نگرش قاطع و هوش مجدانه، پایهای برای ایستادن هر دو طرف خواهد بود. بر این اساس، «آ» و «ک» به موارد زیر متعهد میشوند:
۱. تمام وعدهها تنها در صورتی معتبرند که هر دو طرف موافق باشند.
۲. تمام وعدهها در صورت توافق هر دو طرف قابل فسخ هستند.
۳. با این حال، ایجاد یا فسخ یک وعده تنها در طول آخر هفته (یعنی شنبه یا یکشنبه) قابل انجام است.
۴. در صورت بروز اختلاف نظر بین دو طرف، آنها تاس میریزند و از نظر کسی که بالاترین عدد را بیاورد پیروی میکنند.
امضا: آناستازیا زلنسکی (امضا)
امضا: کیم گونگجا (امضا)
+
با چهرهای خالی از احساس به قرارداد نگاه کردم.
آیا واقعاً این بهترین کار بود؟
«...»
«داری چیکار میکنی؟ یالا، مهرش کن.»
ارباب اژدهای سیاه اصرار کرد.
او کمی ترسناک بود.
«راستش رو بخوای، من مهر ندارم...»
«انگشت که داری. میتونی از اثر انگشتت استفاده کنی.»
«درسته...»
اثر انگشتم.
در حالی که داشتم با شستم یک اثر انگشت قرمز رنگ ثبت میکردم، فکری که به ذهنم خطور کرد این بود: «خوشحالم که پیشنهاد نداد با خونمون پیمان ببندیم.»
در طول نیم ساعت گذشته، تونسته بودم درک خیلی خوبی از شخصیت ارباب اژدهای سیاه به دست بیارم.
«خوبه.»
ارباب اژدهای سیاه با حالتی راضی، قرارداد را بررسی کرد.
«برای شروع خیلی هم بد نیست. خب، میتونیم تو سال دوم یا ششممون بازنگریش کنیم. فعلاً همین کارمون رو راه میندازه.»
«یعنی بعد از این بازم هست...؟»
«کیم گونگجا.»
ارباب اژدهای سیاه با لحنی ملایم صحبت کرد.
«نباید بیارادگی انسانها رو دستکم بگیری. در وهلهی اول، این جانوران بیمو میتونن فقط تو شش ماه به آدمهای کاملاً متفاوتی تبدیل بشن.»
این جمله با اطمینان بسیار زیادی بیان شد.
«بابا! رفیق بابا!»
در حالی که به اولین قرارداد دوستیای که تا به حال امضا کرده بودم نگاه میکردم، صدای آشنایی در گوشم طنینانداز شد. پسرم، اوبورکا، داشت به سمت اسکله میدوید.
«شما دو تا کجا غیبتون زد؟! خیلی وقته دارم دنبالتون میگردم.»
«آه، ببخشید. همین الان ما...»
قبل از اینکه حرفم را تمام کنم، چکمهی ارباب اژدهای سیاه روی رویهی پایم فرود آمد.
«اوهوکاوهوک!؟»
صدایی که با پیچیدن درد در پایم از گلویم خارج شد، واقعاً تماشایی بود.
این سطح از مهارت چیزی نبود که فقط با لگد کردنِ یک یا دو پا به دست بیاید.
«...مـ... من باید درباره چیزی با ارباب اژدهای سیاه حرف میزدم.»
«درسته. من و پادشاه مرگ نیاز داشتیم یه گفتگوی خصوصی داشته باشیم.»
ارباب اژدهای سیاه لبخند ملایمی زد.
«پدرت و من حالا یه رابطه خاص داریم.»
اوبورکا خشکش زد.
«ر... رابطه خاص؟»
«اوهوم. حتی میتونی بگی ما فقط متعلق به همدیگهایم.»
«فقط متعلق به...؟»
«آه، چقدر خجالتآوره. دارم این حرفها رو جلوی یه بچه میزنم. بههرحال، حرفهای ما دو تا دیگه تموم شد. برای چی اومدی اینجا؟»
«مردم شهر... همه بیدار شدن... به نظر میرسه مشکل کاملاً حل شده... اومدم دنبالتون... تا این رو گزارش بدم...»
اوبورکا این را بهآرامی زمزمه کرد و بعد ناگهان برگشت تا به من نگاه کند.
نگاه خیرهاش بهطور خاصی تهدیدآمیز بود.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» خواستار توضیح است!]
نه.
داری اشتباه میکنی.
اون فقط داره از من استفاده میکنه تا تو رو دستبهسر کنه!
«پدر، چیزی که الان گفت حقیقت داره...؟»
«پادشاه مرگ. آیا توی حرفم ایرادی بود؟»
پسر و بهترین دوستم همزمان برگشتند تا به من نگاه کنند.
حتی بعد از مرگهای بیشمار، این اولین باری بود که با چنین موقعیتی روبهرو میشدم.
من بین امتناع از حمایت از عشق اول پسرم و دوستیای که در آن قلبهای یکدیگر را درک میکردیم، گیر افتاده بودم.
«...پسرم.»
«بگو، پدر.»
«ارباب اژدهای سیاه و پدرت...»
آب دهانم را قورت دادم.
«...واقعاً رابطه خاصی با هم دارن.»
حالت چهره اوبورکا در هم شکست.
سکوت.
لبهای کلفت هابگابلین لرزید و مژههای بلندش به ارتعاش درآمد.
«من واقعاً ازت متنفرم، پدر!»
اوبورکا پس از به زبان آوردن این جملات که برازنده یک پسر نوجوان بود، فرار کرد. حرکت پاهایش هنگام استفاده از هاله واقعاً شگفتانگیز بود. در یک چشمبههمزدن، اوبورکا در افق ناپدید شد و چیزی جز رد اشکهای درشتش از خود به جا نگذاشت.
این همان لحظهای بود که اولین عشقی که در طول صدها سال در دلش جوانه زده بود، به پایانی فاجعهبار رسید.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» بهشدت آسیب دیده است.]
پنجره اطلاعات
[بیاعتمادی صورت فلکی «عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» به انسانها افزایش مییابد.]
آه، آااه...
کلافه شده بودم.
«نه. اوبورکا، پسرم. پدرت تا زمان مرگ فقط یک نفر رو توی قلبش خواهد داشت... چطور تونستی همچین سوءتفاهمی بکنی... اگه فقط یه ذره سعی میکردی حرف بزنی میفهمیدی...»
«ممنون.»
بهمحض اینکه اوبورکا ناپدید شد، حالت چهره ارباب اژدهای سیاه دوباره آرام گرفت.
او با ظرافت موهایش را با پشت دست به پشت گوشش هدایت کرد.
«به لطف تو، اون بچه دردسرساز رفت. اگه در آینده هم گیر همچین بچه دردسرسازی بیفتم، بیشتر ازت کمک میخوام، کیم گونگجا.»
«من دوستتم، ولی بعد از اینکه ازم سوءاستفاده کردی، زیادی راحت نیستی...؟»
«داری در مورد چی حرف میزنی؟ واقعاً که.»
ارباب اژدهای سیاه لبخند درخشانی زد.
«دقیقاً چون دوستمی میتونم بعد از استفاده ازت، اینقدر راحت باشم.»
این سومین باری بود که آن لبخند را میدیدم.
شاید از این به بعد میتوانستم آن را دفعات بیشماری ببینم.
۴.
بگذارید از اتفاقات بعد از آن برایتان بگویم.
«داری اشتباه میکنی.»
- ...
آناستازیای هفتساله به من نگاه کرد.
دنیای رویا.
پیشگامان خفته قاره جدید حالا دیگر همگی بیدار شده بودند. ملوانانی که برای عبور دوباره از اقیانوس رفته بودند، به جز چند قربانی نگونبخت، همگی بهسلامت بازگشته بودند. به همین دلیل، من و ارباب اژدهای سیاه مجبور شدیم امتیازات نژاد زیادی خرج کنیم.
«برگشتم تا همین رو بهت بگم.»
پس از اینکه اوضاع تحت کنترل درآمد، تصمیم گرفتم دوباره وارد دنیای رویا شوم.
- ...مطمئن نیستم منظورت از این حرف چیه.
ساکوبوس جوان با لحنی بیپرده پاسخ داد.
حصار آهنی درست مثل دفعه قبل پشت سر اهریمن رویا قرار داشت.
یک حصار آهنی قدیمی با سیمخاردار پارهشده.
بقایای یک جنگ داخلی.
اهریمنهای رویا روی چنین زخمهایی انگلوار زندگی میکردند.
«اولین باری که هم رو دیدیم، یه چیزی گفتی. گفتی هر وقت آناستازیا با کسی روبهرو میشه، عادت داره مرگ اون شخص رو تصور کنه. و اینکه بهترین سیاست اینه که از قبل جلوی موقعیتها رو بگیره و همیشه برای بدترینها آماده باشه.»
- درسته.
«اما من برای ارشد تبدیل به یه استثنا شدم.»
صدای شلیک گلولهها طنینانداز شد.
«تو هم اون رو خواهی دید.»
مردی در حالی که دست کودکی را گرفته بود، به سمت حصار میدوید.
تقریباً شبیه تماشای یک نوار ویدیویی خراب بود که فقط میتوانست همان کلیپ را بارها و بارها پخش کند.
در این دنیای تصاویر درهمشکسته، بهآرامی صحبت کردم.
«تو فقط ارشد رو میشناسی، نمیتونی تغییرش بدی. این محدودیت ذاتی شماست. شما نژادی هستین که فقط با تروماهای گذشته زندگی میکنین.»
- ...
«من با قدرتم بر تو غلبه کردم. شماها فقط به این خاطر عقبنشینی کردین که من قدرت بیشتری از شما داشتم. اما اشتباه میکردی که فکر میکردی روابط ما توی این دنیا فقط بر پایه قدرت بنا شده.»
- میخوای چی بگی؟
«دارم میگم سر به سر من نذارین. بچهپروها.»
هاله قرمزم را آزاد کردم.
دنیای آغشته به رنگ صورتی کمی تاریکتر شد.
اهریمن رویا که جا خورده بود، تلوتلوخوران به عقب رفت.
«هر چقدر دلت میخواد میتونی حرف بزنی. جوری وانمود میکنی که انگار تا وقتی قدرت و منطق داری، میتونی بر دنیا حکومت کنی. اما دنیا اونقدرها هم نازک نیست که با قیچی شما بریده بشه.»
- ...
«طبق گفته تو، هر چیزی زیر این آسمون یه قدرته.»
انگشتم را از هاله سرشار کردم.
«تحت سلطه درآوردن مردم یه قدرته. متقاعد کردن مردم یه قدرته. بنابراین، به اشتراک گذاشتن گذشته با یک نفر و قدم برداشتن رو به جلو باهاش هم یه قدرته. شما میتونین گذشته یک نفر رو توی رویا بازسازی کنین، اما فراتر از اون فقط یک مشت بیعرضهاید.»
- ما...
«شما هرگز نمیتونین ارشد رو تغییر بدین. من تونستم. شما از من بیعرضهترین، از من ضعیفترین، و در نهایت، کاملاً از من شکست خوردین.»
دستم را تکان دادم.
هاله من فضا را از هم شکافت.
حصار آهنی شکست و در یک آن به حبابی صورتی تبدیل شد، پیش از آنکه در نهایت محو شود.
مرد و زنی هم که سعی داشتند از خروجی باریک فرار کنند، ذوب شدند.
«برام جالبه که بدونم وقتی توی عصر بعدی برگردم، یکم باعرضهتر میشین یا نه.»
- ...
«اگه صدها سال بهتون فرصت بدم و باز هم همون کارها رو بارها و بارها تکرار کنین. خب، اونوقت چارهای جز این ندارم که زمان رو به عقب برگردونم و همهتون رو نابود کنم.»
کار سادهای بود.
فقط کافی بود اهریمنهای رویا را به صد روحم اضافه کنم.
روی پاهایم ایستادم.
- با این حال، چند نفر رو میتونی پیدا کنی؟
اهریمن رویا به من خیره شد.
- یه نفر؟ دو نفر؟ شاید ده نفر، شاید بیست تا، یا شاید صد نفر. حتی اگه این کار رو هم بکنی، این تعداد توی دنیای ما فقط بهاندازه یه مشت غباره. پس فایدهاش چیه؟
پوزخندی زدم.
«اگه نگران تعدادشونی، پس شاید این کمکت کنه تا متوجه بشی.»
- ...
هالهام را گسترش دادم و محیط اطرافم را از دنیای رویا جدا کردم.
اگر استادم اینجا بود، احتمالاً میتوانست کل دنیا را پوشش دهد، اما آن سطح هنوز برایم دستنیافتنی بود.
بهترین کاری که میتوانستم انجام دهم این بود که یک منطقه را از آنِ خودم کنم.
پنجره اطلاعات
[مأموریت انجام شد!]
و به نظر میرسید همین بهترین کار، برای این مرحله کافی بود.
درست قبل از ترک دنیای رویا، آخرین نگاهم را به اهریمن رویا انداختم.
ارباب اژدهای سیاه جوان، طوری که انگار عصبانی باشد، لبهایش را میگزید.
«مشتاقانه منتظر دیدار بعدیمون هستم.»
'اعلام پاکسازی مرحله.'
پس از زمزمه کردن این جمله در ذهنم، نور درخشانی چشمانم را پوشاند.
پنجره اطلاعات
[مرحله انجام شد!]
پنجره اطلاعات
[شما طبقه ۳۵ را پاکسازی کردید.]
پنجره اطلاعات
[پاداش شما پس از ورود به طبقه ۳۶ محاسبه خواهد شد.]
پنجره اطلاعات
[لایههای زنجیرهای در حال پردازش—شما مستقیماً به طبقه ۳۶ فرستاده خواهید شد!]
به همان جایی که بهترین دوستم آنجا بود.