چپتر 21: تجملات یک فنجان قهوه (۲)
چپتر 21: تجملات یک فنجان قهوه (۲)
«همم. دل و جرئت داری.»
کنت گوشه لبش را کمی بالا برد.
«و به نظر نمیرسه از اینکه یه گربه تبدیل به انسان شده اونقدرها هم تعجب کرده باشی... مثل جوونهای این دوره زمونه نیستی. آه، این یه تعریفه.»
«ممنون. دل و جرئت که دارم. حتی ارواح و اینجور چیزها رو هم میبینم.»
«آهاهاها. حتی اونقدر آرومی که شوخی میکنی. شگفتانگیزه.»
کنت شروع به تکان دادن بادبزن خود کرد و خندید. هرچند که او این حرف را به شوخی نگفته بود.
«آه...»
«اوم...»
شکارچیها همگی دزدکی به یکدیگر نگاه کردند. فقط کنت میخندید. رهبران تیم که تا همین چند لحظه پیش با صدای بلند قیمت میدادند، با ورود کنت مثل موش ساکت شده بودند.
«آه، خانم. جسارتم رو ببخشید، اما...»
شکارچی درشتهیکل و بلوند با احتیاط حرف زد.
«خودت رو ببخش.»
«پنجاه هزار طلا و مقام معاونت گیلد... زیادی نیست؟ ا-البته، فتح طبقه دهم شگفتانگیزه. اما... مهارتهای کیم گونگجا... هنوز... مشخص نیست...»
هرچه بیشتر ادامه میداد، بیشتر لکنت میگرفت. دلیلش این بود که ناگهان فراموش کرد چطور باید حرف بزند. کنت دهانش را با بادبزنش پوشانده بود و به او نگاه میکرد. او از پشت بادبزن با چشمانش لبخند میزد.
«...»
«جسارتت تموم شد؟»
«...بله.»
«پس قبل از اینکه بیشتر جسارت به خرج بدی، رئیسهاتون رو بیارید. ببخشید، شماها حرفم رو نمیفهمید. آه، اگه میتونید بیشتر از پنجاه هزار طلا شرط ببندید، مشکلی نیست. همینجا راحت بشینید.»
او داشت خیلی مؤدبانه به آنها میگفت که «گورشون رو گم کنن.»
و از آنجا که به آنها گفته شده بود گورشان را گم کنند، کار دیگری از دستشان برنمیآمد. آنها یکییکی آنجا را ترک کردند.
و ده دقیقه بعد، انگار که چوب امداد را به شخص دیگری سپرده باشند، شکارچیهای جدیدی وارد کافه شدند.
«سانگریون لعنتی!»
رتبه ۵. مار سمی، ارباب گیلد چن مو-مون.
«همم. یه قدم عقب موندم. اعتراف میکنم که اشتباه از ما بود.»
رتبه ۴. ارباب گیلد معبد ده هزار، مفتش بدعتکار.
«اشتباه کلمه درستی نیست. وظیفه ما استقبال از یه قهرمان جدید نیست، بلکه جلوگیری از سردرگمی شکارچیهای فعلیه. تو خیلی زیادهروی کردی.»
رتبه ۸. معاون ارباب گیلد شبهنظامیان مدنی، جنگجوی صلیبی.
«...»
رتبه ۲. و حتی ارباب گیلد اژدهای سیاه، جادوگر سیاه.
'واو.'
پیش خودم فریاد زدم.
'همهشون جمع شدن.'
به خودم افتخار میکردم. آنها بالاترین رتبهدارانی بودند که فقط در ویدیوهای مصاحبه و امثال آن دیده بودمشان. همه آنها روبهروی من نشستند. توانستم درک کنم که ارزش جانم حالا چقدر بیشتر شده بود.
«خوش اومدید.»
کنت چانهاش را در دست گرفت و خندید.
«نمیدونم چقدر از آخرین باری که اینطوری دور هم جمع شدیم میگذره. انگار همین دیروز بود که طبقه دوم رو با هم فتح کردیم. حالا همهمون پیر شدیم.»
«سسانگریون. قبل از اینکه تو سوپ بجوشونمت، خفه شو.»
مار سمی غرید.
ارباب گیلد چن مو-مون، شکارچی یکچشم. شخصی که به عنوان فاتح موفق طبقه دوم شناخته میشد، یک چشمبند روی چشمش داشت.
میگفتند این جای زخم، یادگار مبارزهطلبیاش با قدیس شمشیر است.
«تو راه که میاومدم شنیدم. چی، پنجاه هزار طلا؟ مقام معاونت گیلد؟ تو همیشه ادای جونورها رو درمیاری و حالا حتی ضریب هوشیت هم تا حد یه جونور پایین اومده؟ پنجاه هزار طلا رو میتونم درک کنم چون تخصص سسانگریون ولخرجی و پول پاشیدنه، اما مقام معاونت گیلد دیگه چه گهی...»
«بسیار خب! بیایید قهوه سفارش دهیم!»
مفتش بدعتکار با نشاط گفت.
«ورود به یک کافه و سفارش ندادن، دور از ادب است. آیا شایسته است افرادی که بزرگترین کلنهای برج را رهبری میکنند، چنین رفتاری داشته باشند؟ من یک کافه موکا سفارش میدهم. بقیه چطور؟»
«آه، من یه آمریکانوی گرم میخوام.»
«یه کافه لاته خنک خوب به نظر میرسه.»
«...لاته فندقی. داغ. با شات اضافه. اندازه گرانده.»
اربابان گیلد یکییکی طوری حرف زدند که انگار منتظر این لحظه بودند. تنها کسی که غافلگیر شد مار سمی بود.
«چی؟ قهوه؟ هی. دنیا به خاطر پاکسازی طبقه دهم زیر و رو شده، اونوقت قهوه از گلوتون پایین میره؟ نکنه شما حرومزادهها معتاد کافئین هستین یا...»
مفتش بدعتکار گفت: «میبینم که چن مو-مون یک اسپرسوی تلخ میل دارند. متوجه شدم.»
«این مذهبیِ لعنتی...؟»
«مالک محترم فروشگاه! لطفاً سفارشات ما را ثبت کنید!»
مفتش بدعتکار مار سمی را نادیده گرفت و فریاد زد. تکان ناگهانی. باریستای پشت پیشخوان لرزید. او از این حقیقت که قرار بود برای بالاترین رتبهداران قهوه درست کند، رنگپریده شد.
«مـ، میخواید... سفارش... بدید...؟»
«بله!»
مفتش بدعتکار لبخند درخشانی زد.
ارباب گیلد معبد ده هزار. شکارچی بلوند. مرد جوانی که مسئولیت اطمینان از عدم وقوع درگیریهای مذهبی در این مکان (جایی که مردم از سراسر برج در آن جمع شده بودند) را بر عهده داشت، به این معروف بود که با همه بهطور رسمی و مؤدبانه صحبت میکرد.
شنیده بودم که او حتی با تروریستهایی که بازجوییشان میکرد هم مؤدبانه حرف میزد.
«یک آیس کافه موکای سایز تال. یک آمریکانوی گرم سایز تال. یک آیس کافه لاته سایز تال. یک لاته فندقی گرم سایز گرانده، با یک شات اضافه. و یک اسپرسو! این سفارش من است!»
«بله! آه، بله...!»
«آه، راستی-»
مفتش بدعتکار نگاهش را چرخاند.
«-شکارچی کیم گونگجای محترم چه چیزی میل دارند؟»
انواع و اقسام نگاهها روی من نشست. میز فوراً در سکوت فرو رفت. یک نگاه سرگرم. یک نگاه درخشان. یک نگاه خشن. یک نگاه سرد. یک نگاه بیتفاوت. پنج چهره و ده چشم در سکوت به من خیره شدند.
انگار داشتند واکنش مرا میسنجیدند.
- نترس.
سپس، به هو-ریونگ که تمام این مدت ساکت بود، به حرف آمد.
- اینا پخی نیستن. فقط با خودت فکر کن که اونقدرها هم مالی نیستن! تو حتی توسط بابابزرگ مارکوس کشته شدی. هیچکدوم از اینا بهتر از بابابزرگ نیستن.
'میدونم.'
خوب میدانستم.
'این فقط یه بازی روانیه.'
و یک بازی روانی پیچیده و فریبکارانه هم بود.
شانههایم را بالا انداختم.
«مالک محترم فروشگاه. منو دارید؟»
«بله؟»
«شاید چون قبلاً یه ماکیاتو خوردم، الان خیلی حس قهوه خوردن ندارم. میخوام بعد از دیدن منو تصمیم بگیرم... همم. بیخیال. لطفاً اگه هاتچاکلت دارید، یه دونه به من بدید.»
«بـ، باشه.»
خونسردی.
در این لحظه باید نگرشی خونسرد از خودم نشان میدادم.
'این آدما تصادفی و یهویی با هم نیومدن اینجا.'
پیش از این وقتی رهبران تیم آمدند، و حالا، همه شکارچیها همزمان از راه رسیده بودند.
آیا این یک تصادف بود؟
'هرگز!'
یک استراتژی پنهان در پسِ تصادف.
آنها داشتند نقش بازی میکردند.
'این یه استراتژی برای اینه که خونسردیم رو از دست بدم.'
این یک استراتژی سطح بالا بود، چیزی شبیه به اینکه چطور گانگسترها برای تهدید یک نفر، دستهجمعی روی سرش میریختند.
'خب. حتی اگه اونا کمی ترسناکتر از شکارچیهای عادی باشن...'
فضایی یخزده و پر از تنش بود.
'در مقایسه با زنده زنده سوختن، هیچچیزی نیست.'
به عبارت دیگر، این فقط کمی یخ بود.
قبل از اینکه توسط امپراتور شعله کشته شوم، با دیدن این افراد از ترس میلرزیدم... اما دیگر نه. اصلاً نترسیده بودم.
دلیلش بهطرز مضحکی ساده بود.
'اگه میخواید سعی کنید منو بکشید.'
حتی اگر مرا میکشتند، حالم خوب میبود!
به هو-ریونگ سرش را تکان داد.
- آره. همونطور که گفتم. اون استعداد، نقطه قوت توئه! طوری بهشون زل بزن که انگار اگه میخوان، میتونن سعیشون رو برای کشتنت بکنن. به چشمهات قدرت بده! انگار این بازندههایی که حتی نمیتونن بکشنت، دارن ادای آدمسرسختها رو درمیارن!
«آه، ممنون بابت حمایتت. اما قرار نیست قسر در بری.»
-این لعنتی...!
به هو-ریونگ با ناامیدی سرش را گرفت.
«همم.»
از طرف دیگر، حالت چهره مفتش بدعتکار تغییر کرد.
«بسیار جالب است! به نظر میرسد پیش از فتح طبقه ۱۰ کار چندانی انجام نداده بودید. یک تغییر ناگهانی... گمان میکنم هرگز نمیتوان پیشبینی کرد چه بر سر آدمها میآید!»
«اون کارایی کرده.»
کنت دهانش را با بادبزنش پوشاند و با چشمانش لبخند زد.
«این جوان به عنوان برنده قرعهکشی گیلد من انتخاب شد. او شانس دارد. و البته دلوجرئت. و نمیدانم چطور، اما با توجه به اینکه طبقه ۱۰ را پاکسازی کرده، مهارت هم دارد. شانس. دلوجرئت. مهارت. اگر جوانی این سه مورد را داشته باشد، قطعا موفق میشود.»
«هاا... برای همینه که قبلاً گفتم!»
مار سمی (افعی) از آن سوی میز آهی کشید.
«اینقدر این دست و اون دست نکنید و فقط استخدامش کنید! آخه کسی که طبقه ۱۰ رو شکسته، میتونه یه تازهکار باشه که هیچی نمیدونه؟ تسک. الکی نقش بازی کردیم، با اینکه هیچ فایدهای هم نداشت...»
«این مهم نیست.»
ارباب گیلد اژدهای سیاه که تا آن لحظه ساکت نشسته بود، ایستاد.
«فقط به خاطر اینکه اعتبار بعضی از ما خدشهدار شده، به این معنی نیست که اعتبار همهمون از بین رفته. همه ما سرمون شلوغه. بیاید سرزنش کردن همدیگه رو بذاریم کنار.»
«خرناس...»
«شکارچی کیم گونگجا.»
جادوگر به من نگاه کرد.
«مستقیم میپرسم. قصد داری تو کدوم گیلد ثبتنام کنی؟»
نگاهی ثابت و خیره.
«اگه مثل قدیس شمشیر قصد نداری تو هیچ گیلدی ثبتنام کنی، از قبل به ما خبر بده. در این صورت باید در مورد نحوه مدیریت رسانهها بحث کنیم.»
«و اگه قصد داشته باشم درخواست بدم چی؟»
جادوگر با آرامش گفت:
«یه مزایده شدید شروع میشه. ما خیلی طولانی تو طبقه ۹ موندیم. واقعا سخت بود. اما از اونجایی که تو طبقه ۱۰ رو پاکسازی کردی، شانس تبلیغ ارزش برج به دنیای بیرون دوباره فراهم شده.»
«که اینطور، یه شانس.»
«بله. شانس. شانسی برای آوردن افرادی از بیرون که فقط پناهندگان جنگی نیستن.»
باریستا سینیای آورد و قهوهها را سرو کرد. هیچکس حرفی نزد. جادوگر فقط جرعهای از لاته فندقیاش نوشید.
«و مهمتر از همه. شکارچیهایی که تو طبقه ۱ راحت زندگی میکردن، با باز شدن طبقه ۱۰ حس ماجراجوییشون دوباره بیدار میشه. چه جور دنیایی اونجا منتظرشونه؟ حتی واقعگراها هم کنجکاو میشن.»
من گفتم: «کمبود غذا حل میشه.»
«...»
جادوگر طوری به من نگاه کرد که انگار انتظار شنیدن چنین حرفی را نداشت.
«...زود متوجه میشی. درسته. مدیریت تامین غذا فقط با ۹ طبقه کار سختیه.»
کنت لبخندی زد.
«من تمام ۲۴ ساعت روز و ۷ روز هفته، مسیری رو از دنیای بیرون به اینجا باز نگه داشتم. دیگه مثل گذشته قوی نیستم. با این سن و سالم، یه کم خستهکنندهست.»
جادوگر به صحبتش ادامه داد:
«ما به یه محصول جدید نیاز داریم. باید ماجراجوها رو به سرزمینهای فراتر از طبقه ۱۰ بکشونیم. و باید چیزهایی رو پیدا کنیم که فقط بعد از طبقه ۱۰ پیدا میشن.»
«پس به روشی نیاز داریم تا به شکلی مثبت توجه دنیای بیرون رو جلب کنیم. چیزی مثل [آغاز یک عصر جدید!]. و داری میگی اون شخص منم، درسته؟»
«...درسته. دقیقا زدی به هدف.»
اینها همه اتفاقاتی بودند که در آینده رخ میدادند.
این همان دلیلی بود که اربابان گیلد نمیتوانستند به امپراتور شعله دست درازی کنند. برای قهرمان بودن. برای تبدیل شدن به نماد جدید عصر نوین. چون برای اینکه برج به رشد خود ادامه دهد، به قهرمانان جدیدی نیاز بود!
«اما اژدهای سیاه باز هم سعی کرد امپراتور شعله رو ترور کنه.»
به مکالمهای که در محلههای فقیرنشین شنیده بودم فکر کردم.
-کی بهت دستور داده منو بکشی؟ فقط همین رو جواب بده.
-جادوگر اژدهای سیاه بود؟
قدیسه آن زمان سرش را تکان داده بود.
اگر او حقیقت را میگفت، پس جادوگری که روبهرویم نشسته بود، سعی کرده بود امپراتور شعله را مسموم کند. در حال حاضر نمیتوانستم دلیلش را بدانم اما...
«ما با هم خوب کنار میایم.»
چرا؟
«کسی که از امپراتور شعله متنفر بوده، نمیتونه آدم بدی باشه!»
انگار که دشمنِ دشمنِ من، دوست من بود. نسبت به او احساس رفاقت میکردم.
«میفهمم چی میگید. منظورتون اینه گیلدی که موفق بشه منو جذب کنه، میتونه نماد جدید رشد برج باشه. و گیلدهای دیگه احتمالا مجبور میشن نقش پادو رو بازی کنن.»
«آره.»
«اگه اینطور بشه عذاب وجدان میگیرم... پس بیاید این کار رو بکنیم.»
شکارچیها روی حرفهایم تمرکز کردند.
برگ برندهای که در دست داشتم را رو کردم.
جادوگر سرش را کج کرد:
«...برگ برنده؟ داری میگی باید با یه بازی انتخاب کنیم؟ گیلدی که قراره توش باشی رو؟»
«بله.»
«...»
«من به گیلد برنده ملحق میشم. حتی نیازی به مقام یا مبلغ قرارداد هم ندارم. اما!»
پوزخندی زدم.
«اگه من ببرم، همزمان به تمام گیلدهاتون ملحق میشم.»
«...»
«آه. البته فقط در ظاهر عضو گیلد میشم. در واقعیت، باید طوری با من رفتار کنید که انگار همسطح همه شمام. شما هم میتونید از تصویر و اعتبار من استفاده کنید، پس به نفع شماست. من همتراز با رهبران بزرگترین گیلدها قرار میگیرم. نظرتون چیه؟»
در آن لحظه، نگاه اربابان گیلد تغییر کرد.
«هاهاها.»
کنت زد زیر خنده.
«جوانی که تازه یک طبقه را فتح کرده، میخواهد با او مثل ما رفتار شود؟»
«بله. البته اگه ببرم.»
«سرگرمکنندهست. من مشکلی ندارم.»
کنت قهوهاش را پایین گذاشت و به اطراف نگاه کرد.
«شماها چطور؟»
مفتش بدعتکار اولین نفری بود که موافقت کرد:
«تا زمانی که حقهای در کار نباشد، من هم کاملاً موافقم!»
«...از مهارتهامون استفاده نکنیم. وگرنه همهتون نسبت به من برتری دارید. اگه کسی موقع استفاده از مهارتش گیر بیفته، خودبهخود حذف میشه.»
نفر بعدی مار سمی (افعی) بود.
«گیلد ما به هر حال فقیره، پس اگه بخوایم روت قیمت بذاریم میبازیم. حتی اگه بازی رو ببازم، چیز دیگهای رو از دست نمیدم، و اگه ببرم، خیلی چیزا به دست میارم. به نظر خوب میاد.»
و جنگجوی صلیبی هم موافقت کرد.
«...»
در نهایت، جادوگر سرش را تکان داد.
«بسیار خب. پیشنهادت رو قبول میکنم.»
قمار شروع شد.
قوانین پوکر را تعیین کردیم. خود قوانین ساده بودند. رتبهدارهای برتر با دقت بررسی کردند که هیچ حقهای در کارتها وجود نداشته باشد.
«امپراتور شمشیر.»
و وقتی کارتها پخش شدند...
-ها...؟
«تو واقعاً دلت نمیخواد منو گونگجا-نیم صدا کنی، مگه نه؟»
به هو-ریونگ را که هنوز در ناامیدی به سر میبرد، صدا زدم.
«بیا این کار رو بکنیم.»
-چه کاری...؟
«فقط تا آخر این بازی منو اینطوری صدا کن.»
چشمان به هو-ریونگ گشاد شد.
-ها؟ واقعاً میتونم؟!
«آره. البته.»
پوزخندی زدم.
«در عوض، باید بهم بگی هر کدوم از این بازیکنا چه کارتهایی تو دستشون دارن.»
-آره! آره! حتماً!
به هو-ریونگ بالا و پایین پرید.
-این که مثل آب خوردنه لعنتی! همونطور که از گونگجا-نیم انتظار میرفت! این مرد سخاوتمند رو باش! نمیدونم چطور یه نفر میتونه اینقدر خوب باشه! میخوای بدونی این حرومزادهها چه کارتهایی دارن؟ آره، نگران نباش. حتی بهت میگم دارن تقلب میکنن یا نه! قربان!
بسیار خب.
وقتشه که شروع کنیم.