چپتر 210: ایستر اگ (۱)
چپتر 210: ایستر اگ (۱)
۱.
یه کار بهشدت مهم داشتم.
هیچ ربطی به حمله به برج نداشت، اما چیزی بود که قبل از رفتن به مرحله بعد حتماً باید انجامش میدادم.
با چهرهای مصمم گفتم:
«دلم میخواد راویل با اوبورکا ملاقات کنه.»
بلافاصله بعد از پاکسازی طبقه ۳۵.
همه ما یک بار دیگه به اون فضای کاملاً سفید احضار شدیم.
در حالی که همکارانم مشغول صحبت با هم بودن، من از صورت فلکی، «بانویی که در سراب راه میرود»، درخواستی کردم.
«نه، باید معرفیشون کنم. تا الان به تعویق انداختمش، اما دیگه نمیتونم بیشتر از این لفتش بدم.»
«همم...»
بانو چانهاش رو مالید.
«واقعاً؟»
«آره. با اینکه اونا واقعاً بچههای من نیستن، اما هنوزم گابلینها رو مثل بچههای خودم میدونم. و از اونجایی که ما زن و شوهر هستیم، این چیزیه که راویل باید بدونه و منم باید بهش بگم.»
«شرایط شخصی پادشاه مرگ رو درک میکنم، اما... شما در حال حاضر دارین به صورت زنجیرهای از طبقه ۳۰ حمله میکنین. ساکنانی که تو این حمله شرکت ندارن، نمیتونن وارد طبقههای دیگه بشن.»
«نمیتونی راویل رو برای یه لحظه بیاری اینجا؟»
«نه، نه!»
بانو با دستهاش یه علامت ضربدر نشون داد.
«قلب نقرهای تو این حمله شرکت نکرده. تازه، اون هنوز حتی بخشی از برج شما هم نیست. نمیتونم بیارمش اینجا.»
به نظر میرسید «قلب نقرهای» مخفف «قلب نقرهاندود» باشه. این صورت فلکی... واقعاً عادت داشت آدما رو با لقب صدا بزنه.
«چرا؟ ما که قبلاً مرحله راویل رو پاکسازی کردیم.»
«چطوری برات توضیح بدم... اوه. میتونی قلب نقرهای رو مثل یه خارجی بدون ویزا در نظر بگیری. جاهایی هست که میتونی بدون ویزا واردشون بشی، اما جاهایی هم هست که نمیتونی، درسته؟ اینم همونطوریه. اگه اونا مال طبقه ۳۰ یا پایینتر باشن، نمیشه آوردشون اینجا. این قانون برجه! حتی اگه شکایتی هم داشته باشی، کار زیادی از دستم برنمیاد.»
کمی در موردش فکر کردم.
«...پس چی میشه اگه من و اوبورکا یه سر بریم به دنیای راویل؟»
«اوه، اونم سخته. اون خوک دلشکسته یه صورت فلکیه. اون اجازه داره به طبقههای دیگه سر بزنه اما...»
در واقع. اوبورکا یه خوک دلشکسته بود.
بابا متأسفه که نتونست از عشق اولت حمایت کنه...
«با توجه به قوانین، قطعاً ممکنه، اما دقیقاً مطمئن نیستم که باید همچین اجازهای بدم یا نه. دلیلش اینه که پادشاه مرگ در حال حاضر وسط یه حملهست. نمیتونی هر وقت دلت خواست بری و برگردی.»
«باشه. پس بیا این کار رو بکنیم.»
لبخند زدم.
«به من و اوبورکا یه مجوز ملاقات به عنوان پاداش طبقه ۳۵ بده. یا حداقل اجازه بده اوبورکا همینجا بمونه.»
«هه؟»
رگهای از علاقه تو چشمهای بانو دیده میشد.
«چرا باید این کار رو بکنم؟»
«از اونجایی که اون الان یه صورت فلکیه، اوبورکا به خاطر طول عمرش نمیمیره. اگه از اینجا بریم طبقه ۳۶، دوباره صدها سال رو رد میکنیم... نمیخوام اوبورکا رو اونجا تنها بذارم.»
«به عبارت دیگه، این "مسئولیت والدین در قبال فرزندانشونه"؟»
«میتونی اینطور بگی.»
«فهمیدم.»
بانو سر تکون داد.
«اگه اینطوره، پس باید بتونم مقامات عالیرتبه برج رو راضی کنم. ارباب برج فکر میکنه که عشق مادری، وظیفه والدین و چیزایی شبیه به این به شدت مهمن! یه لحظه صبر کن.»
بانو چشمهاش رو بست.
چتریهای موی بانو مثل یه آنتن تو هوا شناور شد. بعد چتریها شروع کردن به تکون خوردن از اینور به اونور.
...داشت ارتباط برقرار میکرد؟ اونطوری؟
«اوهوم. ارتباط برقرار شد.»
بانو چشمهاش رو باز کرد.
«بهم اجازه دادن که پیشنهاد پادشاه مرگ رو قبول کنم.»
«اوه.»
«اما! شما اجازه ندارین تو دنیایی که راویل توش به دنیا اومده همدیگه رو ببینین. فقط میتونین تو طبقه ۲۹ ملاقات کنین. پادشاه مرگ، اوبورکا و راویل، شما سه تا فقط اجازه دارین تو طبقه ۲۹ همدیگه رو ببینین.»
«...؟»
با شنیدن حرفهای بانو سرم رو کج کردم.
«ممنون که به حرفم گوش دادی، اما، اوه... چرا فقط طبقه ۲۹؟»
طبقه ۲۹ یه طبقه معمولی نبود.
اونجا جایی جز مرحله کیم یول نبود.
اونجا از مدرسه راهنمایی و دبیرستان شینسو و منطقه تجاری اطرافش تشکیل شده بود.
«اونجا حتی یه دنیای واقعی هم نیست.»
درست بود.
کتابدار حتی اون رو «داستان فرعی» شهر صعود نامیده بود.
اون شهر صرفاً تجسمی از یه فانتزی بود، چون بخشی از تاریخ واقعی دنیای ما به حساب نمیاومد.
هیچ منابع خاص یا جاذبههای توریستی منحصربهفردی نداشت.
دلیل خاصی داشت که ما فقط میتونستیم تو طبقه ۲۹ همدیگه رو ببینیم؟
«—متأسفم.»
بانو ناگهان بیحالت شد.
«نمیتونم دلیلش رو بهت بگم.»
قاطعیت تو چهرهاش کاملاً مشخص بود.
«من به پادشاه مرگ مدیونم. من بدهیهایی دارم. بنابراین اگه ممکن بود، دلم میخواست تمام درخواستهای پادشاه مرگ رو قبول کنم. اما این یکی رو نمیتونم.»
«اعتراف میکنم که اون خوک دلشکسته لیاقت این رو داره که یه صورت فلکی باشه. اگه پادشاه مرگ قبول کنه که یه سرپرست مسئولیتپذیر باشه، بهش اجازه میدم بره به طبقه ۲۹. آیا این به عنوان پاداش کافی نیست؟»
به آرومی سر تکون دادم.
«یه رازی تو طبقه ۲۹ وجود داره.»
اما وقتی اینقدر قاطعانه رد کرد، نمیخواستم به زور ازش بپرسم.
بانو دوست من بود. هیچ دلیلی وجود نداشت که به ستونی که از من خوشش میاومد، فشار بیارم.
«من همین الانشم به چیزی که میخواستم رسیدم.»
اوبورکا رو از سالها انتظار رها کردم.
و بهم این فرصت داده شد که اوبورکا رو به راویل معرفی کنم.
با رسیدن به هر دو هدفم، دیگه نیازی نبود که طمع کنم.
«با این حال...»
این رازی بود که حتی یکی از ستونها رو هم جدی کرده بود.
چی میتونست باشه؟
کنجکاوی درونم رو سرکوب کردم و دهنم رو باز کردم.
«آره. همین پاداش کافیه.»
«عالیه! از بچههایی که الان تو طبقه ۲۹ هستن عذر میخوام، اما شماها باید برین-.»
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «بانویی که در سراب راه میرود» موقتاً مدیریت طبقه ۲۹ را بر عهده گرفته است.]
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «بانویی که در سراب راه میرود» تمام شکارچیان را از طبقه ۲۹ اخراج کرده است.]
بانو با یه صدای کوتاه و بامزه، دستش رو تکون داد.
«حالا که دارم این کار رو میکنم، زمانش رو هم تنظیم میکنم.»
پنجره اطلاعات
[اختیارات مدیر- فعالسازی «قرنطینه کشوری».]
پنجره اطلاعات
[طبقه ۲۹ مهر و موم شده است.]
پنجره اطلاعات
[سطح ورود به طبقه ۲۹ افزایش یافته است.]
پنجره اطلاعات
[شما واجد شرایط ورود به طبقه ۲۹ هستید!]
«خوبه.»
بانو که به نظر راضی میرسید، با خوشحالی لبخند زد.
«حالا تا وقتی پادشاه مرگ از اونجا نره، هیچکس نمیتونه وارد طبقه ۲۹ بشه. حتی صورتهای فلکی هم نمیتونن وارد بشن. اون مکان برای پادشاه مرگ آماده شده، پس برو و با خانوادهات یه گفتگوی خصوصی داشته باش!»
«اوه... ممـ-، ممنون؟»
«چیزی نبود.»
مطمئن نبودم که دقیقاً چیکار کرده، اما با این حال سرم رو خم کردم. در هر صورت، به نظر میرسید یه اقدام به شدت مقتدرانه فقط به خاطر من انجام شده بود.
«اول برو به طبقه ۲۹. من به زودی قلب نقرهای و خوک دلشکسته رو هم میفرستم اونجا. خب، اینم بخشی از خدمات ماست. با خیال راحت ازش لذت ببر.»
بانو دستهاش رو به هم کوبید.
«اگه میخوای برگردی، فقط به چهرهام فکر کن و بگو [بازگشت]. تا اون موقع، تو کار طبقه ۲۹ام دخالت نمیکنم، پس نگران نباش. میبینمت!»
بالاخره لبخندی روی لبان بانو نقش بست.
پنجره اطلاعات
[تأیید صلاحیتهای پادشاه مرگ.]
پنجره اطلاعات
[اجازه ورود به «شهر صعود - داستان فرعی».]
سایهای سیاه چشمانم را پوشاند.
۲.
وقتی دوباره چشمانم را باز کردم، وسط یک چهارراه ایستاده بودم.
بوقققق!
صدای بوق ماشینی به بلندی در چهارراه پیچید. واقعاً کرکننده بود. اما به لطف آن، توانستم حواسم را جمع کنم. وقتی سرم را چرخاندم، راننده ماشین با دست به من اشاره کرد.
«هی! میخوای بمیری؟ کدوم بچهپررویی نمیتونه به موقع از سر راه بره کنار؟!»
با اینکه اولین بار بود همدیگر را میدیدیم، اما خیلی بیادب بود.
اما کائنات انتقام بیصبری راننده را گرفت. چراغ قرمز. علامت توقف کامل در بالای سرمان چشمک زد.
«متأسفم.»
«اگه متأسفی پس از سر راه برو کنار! قسم میخورم جوونای امروزی...»
از وسط چهارراه بیرون آمدم. ماشینهایی که به خاطر من متوقف شده بودند، دوباره شروع به حرکت کردند.
رانندهها دوباره برگشتند تا به من چشمغره بروند، اما همین بود. آنها به سرعت دور شدند. ماشینها در دو خط حرکت میکردند و به زودی، شهر نسبت به وجود من کاملاً بیتفاوت شد و طبق برنامه خودش به جریان افتاد.
درست همانطور که شهر به من بیتفاوت شد.
«مم.»
من هم علاقهام را به آن از دست دادم.
چون در آن سوی خط عابر پیاده، چهرهای بود که به شدت دلتنگش بودم.
«راویل!»
او لباس غیررسمی پوشیده بود.
در لباسهایی که با محیط مدرن شهر همخوانی نداشت.
راویل بهشت خودش را زیر یک چراغ راهنمایی خلق کرده بود.
«...گونگجا؟»
به نظر میرسید عوارض جانبی تلهپورت هنوز برطرف نشده بود. راویل دستش را روی پیشانیاش گذاشت.
«آیا این جادوی توهم است؟ آیا صورت فلکی دیگری هجوم آورده؟ غمانگیز است که همسرم در برابرم دمش را تکان میدهد و من نمیتوانم او را نوازش کنم، زیرا باید حقیقت را دریابم...»
«آه. سرگیجه داری؟ میخوای یه جا بشینی؟ نه. اینجا خیلی گرمه. بیا اول بریم تو یه مغازه و استراحت کنیم. اما اول، یه بغل بهم بده.»
«امم، این حماقت و سادگی. قطعاً عشق من است.»
اخمهای درهمرفته راویل باز شد و بالاخره لبخندی زد.
«متأسفم که حتی برای یک لحظه به تو شک کردم. گونگجا.»
«اشکالی نداره. ما بزرگترین نقطه ضعف همدیگه هستیم، پس همیشه باید مراقب باشیم. وقتی داشتم طبقه ۳۵ رو پاکسازی میکردم، به یه اهریمن رویا برخوردم که سعی داشت ادای راویل رو دربیاره.»
«هوه؟ این توجهم را جلب کرد. چند ثانیه طول کشید تا متوجه شوی او من نیستم؟»
«۱ ثانیه. قبل از اینکه نفسم رو بیرون بدم، فهمیدم.»
لبخند درخشانی زدم.
«یه اهریمن رویای احمق بود که حتی حلقه ازدواجت رو هم دستش نکرده بود.»
«در واقع. این یک اشتباه مهلک بود.»
راویل به نرمی خندید.
قبل از اینکه خندهاش محو شود، دست چپش را گرفتم. به آرامی. حلقه ازدواج روی انگشتش را لمس کردم، دستش را کمی به سمت خودم کشیدم و او را بوسیدم.
«دلم برات تنگ شده بود.»
«از دیدنت خوشحالم.»
«اوضاع خانواده روبهراهه؟»
«آه. بانوی عمارت رفته است و خدمتکار، بانوی ابریشم طلایی، نیز ناگهان ناپدید شد که این موضوع باعث اختلال بزرگی در مدیریت عمارت گردید. اگر این دوک حتی کمی کمتر توانمند بود، ممکن بود خانواده از هم بپاشد.»
«اینکه... مهم نیست کی باشه، برای ازدواج با همچین آدم توانمندی، حتماً تو زندگی قبلیاش سه بار کشور رو نجات داده.»
«شنیدهام که تو چند باری دنیا را نجات دادهای.»
این بار، راویل بود که برای بوسه پیشقدم شد.
برای مدتی با عشق به چشمان هم خیره شدیم.
«...به هر حال، چه خبر است گونگجا؟ وقتی در حال انجام کارهای صبحگاهیام بودم، ناگهان یک کودک موطلایی کوچک از زمین ظاهر شد و گفت [سلام؟ ببخشید. پادشاه مرگ از من خواست برای مدتی تو را به طبقه ۲۹ام ببرم].»
«آه. اون شخص... یک ستونه.»
«یک ستون؟»
«آره. میتونی بهشون بگی صورتهای فلکیِ بالاتر از صورتهای فلکی. اون یکی از کسانیه که برج رو مدیریت میکنه. من ازش خواستم به عنوان پاداش پاکسازی طبقه ۳۵، اجازه بده برای لحظهای راویل رو ببینم و اونم قبول کرد. مم، اما من همینطوری بیگدار تو رو به اینجا نیاوردم.»
«آه.»
راویل گونهام را نوازش کرد.
محض اطلاع، ما هنوز در چهارراه بودیم.
ماشینها و عابران پیاده همچنان در حال عبور بودند.
«خدای من. بچههای این دوره زمونه...»
«جداً، سطح تربیت رو ببین...»
مردمی که در خیابان راه میرفتند، یکییکی متوقف میشدند و در حالی که پچپچ میکردند، به ما نگاه میکردند. خب. زن زیبایی مثل راویل در روز روشن و در ملأ عام داشت عشقش را ابراز میکرد، بنابراین هیچ آدم عاقلی نمیتوانست حواسش پرت نشود.
البته، ما هیچ توجهی به آنها نکردیم.
این اولین باری بود که بعد از چند ماه دوباره با راویل تجدید دیدار میکردم، پس چرا باید در ذهنم جایی برای افراد دیگر میداشتم؟ مغزم در حال حاضر مشغول گرفتن و ذخیره کردن تصاویری از چهره راویل بود.
[شهر صعود - داستان فرعی] دنیایی بود که به خاطر من خلق شده بود، پس آنها میتوانستند این نوع رفتار را تحمل کنند.
«چنین پاداش بامزهای درخواست کردی. اینقدر دلتنگم بودی؟»
«امم. راستش، یه چیزی هست که باید به راویل بگم...»
«بابایی؟»
در آن لحظه، به نظر رسید دنیا برای یک ثانیه یخ زد.
«تو بابایی هستی، مگه نه؟ هر جوری که نگاه میکنم، تو قطعاً بابایی هستی.»
من و راویل به آرامی به آن سمت نگاه کردیم.
در آنجا، اوبورکا ایستاده بود و با دستهای به سینه گرهکرده به من خیره شده بود.
راویل سرش را به یک طرف کج کرد.
«...[بابایی]؟»
قلبم فرو ریخت.
«آه. نه. یه لحظه صبر کن. راویل، قضیه از این قراره که...»
«خدای من!»
اوبورکا اخم کرد.
«چقدر ناامیدکننده! همین چند وقت پیش داشتی با همکارت با خوشحالی نیشخند میزدی و حالا داری سعی میکنی با یکی دیگه لب بگیری و عشقبازی کنی. امیدم به بابایی داره روز به روز کمرنگتر میشه!»
اخم.
ابروهای راویل حدود ۱۱ درجه پایین آمد.
«...یک همکار؟ که اینطور؟»
راویل برگشت تا به من نگاه کند.
«گونگجا. این شخص مدام کلمات و جملات جالبی به زبان میآورد. مگر اینکه مهارتهای زبانی من ضعیف شده باشد، در غیر این صورت سخت است که شک و استنباطهایم به سمت و سوی خاصی کشیده نشود.»
«نه. نه. نه! راویل! اینطوری نیست.»
«تو خیلی بیشرمی، بابایی. تو با اعتماد به نفس جلوی من گفتی [من رابطه خاصی با ارباب اژدهای سیاه دارم]. چطور اینقدر بیشرمی که با یکی دیگه قرار میذاری؟ اصلاً نمیتونم درک کنم!»
«...»
هوه.
لبان راویل به یک خط باریک تبدیل شد.
«اگر منظور ارباب اژدهای سیاه است، باید همان شخصی باشد که به اولین جلسه آمد.»
راویل دست دراز کرد و گردنم را گرفت.
قدرت چنگش آنقدرها هم زیاد نبود.
اما حتی اگر پادشاه اهریمن هم گلویم را میگرفت، اینقدر نمیترسیدم.
«البته، من به عشقمان ایمان دارم. حتی اگر کلماتی مانند "خیانت" به نحوی به زندگی ما نفوذ کند، به تو شک نخواهم کرد. اما با این حال میخواهم توضیحی بخواهم. نمیدانم چرا. گونگجا، من دقیقاً ۶۰ ثانیه به تو فرصت میدهم، پس برای حفظ جانت و آرامش من حرف بزن.»
این بیانصافی بود!