چپتر 212: تخم‌مرغ عید پاک (۳)
چپتر 212: تخم‌مرغ عید پاک (۳)
۴.
بعد از اینکه گفتم «میخوام باهاتون صحبت کنم»، ارباب برج به صورتم خیره شد.
سپس، بعد از چند دقیقه.
ارباب برج سرش را تکان داد و برگشت.
«متوجهم. دنبالم بیایید.»
پشت سر ارباب برج راه افتادم.
«از این طرف.»
یک کوچه مخروبه.
خانههای قدیمی با سقفهای سفالی در دو طرف کوچه ردیف شده بودند.
اما فضا به اندازه دهکده هانوک مرتب و تمیز نبود.
سفالها قدیمی بودند و با علفهای هرز پوشیده شده بودند. دیوارهای سنگی که از قبل فرو ریخته بودند، هرگز تعمیر نشده و در همان حالت مخروبه، سنگینی زمان را تحمل میکردند.
«اینها دیگه چه جور هانوکهایی هستن؟»
درست زمانی که احساس ناخوشایندی بهم دست داد و دهانم را باز کردم تا بپرسم.
«این خانهها در دوران استعمار ژاپن ساخته شدهاند.»
تق تق.
ارباب برج در حالی که جلوتر قدم برمیداشت، به آرامی زمزمه کرد.
«وقتی جنگ شروع شد، این شهر تقریباً در یک چشم به هم زدن نابود شد. به همین دلیل، ردپای گذشته در اینجا بیشتر از جاهای دیگر است.»
«کدام جنگ؟»
«جنگ کره.»
بوی گندیدگی تابستانی از فاضلاب به مشام میرسید.
«اینها خانههایی هستند که زمان مرگشان را از دست دادهاند.»
«...»
ردیف خانههای سفالی با سالها تاریخ، از بالا به ما نگاه میکردند.
بیشتر از اینکه شبیه عتیقه باشند، شبیه چهرههایی پوشیده از لکههای پیری بودند.
مسیر سنگی را تا یکی از دیوارهای سنگی طی کردیم، دروازهای لاکی را باز کردیم و قدم به حیاطی گذاشتیم که به نظر میرسید حتی علف هرز هم در آن نمیروید.
«لطفاً یک لحظه همینجا منتظر بمانید.»
روی کف چوبی ایوان نشستم و منتظر ماندم.
کولر که جای خود داشت، حتی یک پنکه هم آنجا نبود، بنابراین تنها جای خنک، سایه زیر لبههای بام بود.
جیر، جیر، جیییر... ییر...
صدای زنجرهها در زیر نور خورشید به گوش میرسید.
بعد از مدتی، ارباب برج با یک سینی برگشت.
«چیزی برای پذیرایی از مهمان ندارم.»
«نه، من معذرت میخوام که اینقدر ناگهانی مزاحم شدم.»
لیوان را مؤدبانه با هر دو دست گرفتم.
آب در یک لیوان استیل ضدزنگ بود که اغلب در کافهتریای مدارس دیده میشد.
«فکر کنم این اولین باری است که شما را میبینم.»
ارباب برج روبرویم نشست و سرش را خم کرد.
«من جا سو-جونگ هستم، سال سومی از مدرسه راهنمایی شینسو.»
«آه.»
حالا که فکرش را میکردم، خودم را معرفی نکرده بودم.
«من کیم گونگجا هستم.»
«بسیار خب، آقای کیم گونگجا. درباره چه چیزی میخواستید با من صحبت کنید؟»
«...»
با خودم فکر کردم چطور باید این را بگویم.
«فکر میکنم شما ارباب برج هستید و برام سؤاله که چرا اینجایید؟»
«میشه بهم بگید چطور برج رو ساختید؟»
با این حال...
«راستش.»
سؤالی که از دهانم خارج شد، کاملاً متفاوت بود.
«گفتید اسمتون جا سو-جونگ هست...»
«بله.»
«میتونم بپرسم معنیش چیه؟»
«حروفش را برایتان مینویسم.»
ارباب برج دفتری از کیفش بیرون آورد.
جا سو-جونگ، به معنای سنگ آمیتیست.
مداد تراشیدهشده، سیاهیاش را روی کاغذ سفید کشید.
«این اسم ارباب برجه.»
شاید این فقط اسمی بود که او در این دنیا استفاده میکرد.
با این وجود، این اولین اسمی بود که از ارباب برج یاد گرفتم.
«جا سو-جونگ.»
تلفظش را در ذهنم تکرار کردم.
فراموشش نمیکردم.
«عضو دیگهای از خانوادهتون هم اینجا زندگی میکنه؟»
«تا سال گذشته با عمویم زندگی میکردم، اما الان تنها هستم.»
«متأسفم، اما میتونم بپرسم...»
«یک سارق وارد خانه شد و عمویم را کشت. سه مردی هم که با عمویم بودند کشته شدند. پرونده هنوز حل نشده، بنابراین واقعاً نمیتوانم چیز زیادی به شما بگویم.»
وقتی ارباب برج این کلمات را به زبان آورد، هیچ احساسی در چهرهاش دیده نمیشد.
نه. از همان ابتدا هم هیچ احساسی وجود نداشت.
از همان اولین باری که همدیگر را دیدیم.
«احیاناً، چیزی درباره برج میدونید؟»
«درباره کدام برج صحبت میکنید؟»
«برج بابل. یک روز ناگهان در دنیای ما ظاهر شد و اگر فقط به این فکر میکردید که میخواهید واردش شوید، میتوانستید بعد از طی کردن مراحلی وارد آن شوید. اگر وارد میشدید، دنیای جدیدی را میدیدید... امم.»
بعد از گفتن اینهمه حرف، کمی احساس خجالت کردم.
تقریباً شبیه این بود که دارم برای یک فرقه تبلیغ میکنم.
توی مشتم سرفه کردم.
«به هر حال، واقعاً نمیدونید؟»
ارباب برج به آرامی سرش را تکان داد.
«بله. نمیدانم.»
«درباره کلمه ستون چطور؟ تا حالا اسم شکارچیان به گوشتون خورده؟»
«حدس میزنم کلماتی که آقای کیم گونگجا به کار میبرند، معنایی متفاوت از معنای عادیشان دارند. من فقط معنی عادی شکارچی و ستون را میفهمم.»
«...که اینطور.»
مطمئن نبودم چطور باید بگویم.
اما هرچه مکالمه جلوتر میرفت، احساس عجیبم شدت میگرفت.
«اون هیچ خاطرهای از ارباب برج بودن نداره.»
این دختری که روبرویم بود، واقعاً چیزی درباره برج نمیدانست.
«صدا همونه، اما لحنش کاملاً متفاوته.»
خدایی که خاطراتش را از دست داده است.
مطمئن نیستم چه اطلاعات و شرایطی پنهان شده بود، اما کودک روبرویم، خاطره یا اقتدار ارباب برج را نداشت.
او فقط داشت زندگیای را که به او محول شده بود، سپری میکرد.
«...»
حالا دیگر پرسیدن از او درباره برج بیفایده بود.
کنجکاویام را تغییر دادم.
«شما از همون اول دارید به تمام سؤالات من جواب میدید، مشکلی نیست؟ حتی گفتید که یک نفر به خونهتون نفوذ کرده. ممم. اگه من یک مجرم باشم که خانم جا سو-جونگ رو هدف گرفته چی؟»
«مشکلی نیست.»
ارباب برج به آرامی دهان باز کرد.
«اگر آقای کیم گونگجا مجرم بودند، سعی نمیکردند در تقاطع با من ارتباط برقرار کنند، بلکه جای دیگری را انتخاب میکردند.»
«ها؟»
«من در راه بازگشت از مدرسه به خانه، از زیر دو زیرگذر رد میشوم. یکی از آنها متروکه است. از آنجا که چراغهای آنجا خراب است، بسیار تاریک است و نقاط پنهان زیادی دارد. مجرمی که قصد حمله به من را داشته باشد، یا در آن زیرگذر این کار را میکند، یا در تاریکی شب میآید.»
ارباب برج به آرامی صحبت میکرد.
«و وقتی چهره آقای کیم گونگجا را دیدم، هیچ قصدی برای ارتکاب جرم ندیدم. نگاه آقای کیم گونگجا در تمام مدت روی صورت من باقی ماند. به خصوص روی چشمانم. اگر هدفتان من بودم، به بدنم نگاه میکردید، اگر نگران بودید که فرار کنم، به پایینتنهام توجه میکردید، و اگر فکر میکردید که مقاومت میکنم، حواستان به دستانم میبود. اما آقای کیم گونگجا فقط به صورتم نگاه کردند. معمولاً افراد وقتی میخواهند بفهمند کسی را میشناسند یا نه، اینگونه رفتار میکنند.»
«آه...»
«اولین چیزی که آقای کیم گونگجا به آن توجه کردند، نام من بود. این ثابت میکند که شما در مورد اطلاعات شخصی من کنجکاو بودید. حتی وقتی رفتم آب بیاورم، آقای کیم گونگجا سعی نکردند اطراف خانه را نگاه کنند. اگر مجرم بودید، باید مطمئن میشدید که شخص سومی در خانه نیست و ساختار خانه چگونه است.»
ارباب برج فنجان استیل ضدزنگ را با هر دو دستش نگه داشت.
جرعهای نوشید تا گلویش را تر کند.
«هیچکدام از رفتارهای آقای کیم گونگجا شبیه یک مجرم نیست. بنابراین، باور ندارم که آقای کیم گونگجا مجرمی باشد که نیت شومی نسبت به من در سر دارد.»
«...»
«پس در جواب سؤال آقای کیم گونگجا. بله، مشکلی نیست.»
جیررر-
صدای جیرجیرکها در سراسر خانه طنینانداز شد.
در حالت گیجی، فقط به صداهای تابستان گوش میدادم.
'...عجب!'
مغزم سوت کشید.
«تـ- تو خیلی خوب حرف میزنی. و باهوشی.»
«بله.»
ارباب برج با آرامش حرفم را تأیید کرد.
«من باهوشم.»
«...»
آن موقع بود که فهمیدم.
حتی اگر خاطراتش را از دست داده بود، دختری که روبهرویم قرار داشت، عادی نبود.
«راستش... ببخشید، اما اشکالی نداره از دستشویی استفاده کنم...؟»
«پشت خانهست. وقتی برمیگردی مراقب باش.»
بعد از رفتن به دستشویی سنتی، تازه فهمیدم چرا ارباب برج گفت «وقتی برمیگردی مراقب باش» و نگفت فقط «بهسلامت برگردی».
موقع بیرون آمدن از دستشویی بود.
«ها؟»
حضور ضعیفی را در انباریای که در سمت دیگر حیاط پشتی ساخته شده بود، حس کردم.
هیچ نشانهای از حرکتشان حس نمیکردم.
انگار کسی در انباری پنهان شده بود.
«...»
آن چه بود؟
با اینکه وسط یک تابستان گرم بودیم، اما هنوز هم پشت گردنم کمی احساس سرما میکرد.
همانطور که به در انباری نگاه میکردم، آن حضور ساکت ماند، گویی سعی داشت از نگاهم طفره برود.
'واقعاً چیه؟'
یک قدم نزدیکتر شدم.
با هر قدم، آن حضور قویتر میشد.
و احساس سرما در پشت گردنم بیشتر خودش را نشان میداد.
'هی. نه، داری چیکار میکنی؟'
برای احتیاط سعی کردم کمی از هاله خودم را به جلو شلیک کنم، اما هیچ واکنشی در کار نبود.
حضور محو نشد و در عوض، هرچه نزدیکتر میشدم، قویتر میشد.
یک قدم.
قدمی دیگر.
'لعنت.'
کمی آب دهانم را قورت دادم.
درست زمانی که میخواستم دستگیره در انباری را بگیرم.
«نکن.»
کسی لباسهایم را از پشت کشید.
«داخل نرو.»
وقتی برگشتم، ارباب برج با چهرهای بیاحساس به من نگاه میکرد.
اصلاً متوجه نشدم کی به آنجا رسید.
«ها...؟»
«اگر وارد شوید، آقای کیم گونگجا آن بچهها را میترساند.»
بچهها.
«آه، بچهها... منظورت از بچهها چیه...؟»
«لطفاً یک لحظه همینجا منتظر بمانید.»
ارباب برج در انباری را باز کرد.
وقتی در باز شد، آن حضور بهشدت افزایش یافت.
تا الان، احساس میکردم کسی دارد پشت گردنم را نوازش میکند، اما حالا، این حس بیشتر شبیه این بود که کسی دارد با ناخنهایش آن را میخراشد.
«...»
«متأسفم. یک مهمان به دیدنمان آمده.»
تعدادی پرده در اطراف انباری پراکنده بودند.
وقتی ارباب برج یکی از پردهها را کنار زد، تنها چیزی که توانستم ببینم یک آینه قدی بود.
بهمحض اینکه آینه نمایان شد، آن حضور تیز و برنده ناپدید شد، گویی که شسته شده باشد.
«آرام باش.»
ارباب برج حولهای را از همان نزدیکی برداشت و شروع به پاک کردن سطح آینه کرد.
نمیتوانستم جلوی خودم را بگیرم و ارباب برج را از پشت تماشا نکنم.
«آ- آن آینه. چیز عجیبی در موردش وجود نداره؟»
«بله. بچه عجیبی است.»
«فکر کنم ممکنه به آدما آسیب بزنه...»
«این بچه دیگر به کسی آسیب نمیرساند.»
ارباب برج دستمال را پس گرفت و یک بار دیگر آینه را با پرده پوشاند.
دوباره آن حضور را حس کردم، اما دیگر به شدت قبل نبود.
انگار حالا مطیعتر رفتار میکرد.
«این احتمال وجود نداره که در آینده آسیبی برسونه؟»
«انسانها هم همینطورند.»
«...»
میو.
صدای میوی گربهای را از کنار پاهایم شنیدم.
بدون اینکه متوجه شوم، یک عروسک تولهسگ از پاهایم بالا رفته بود.
«...»
میو.
بدون شک، صدای میوی گربه از این عروسک تولهسگ میآمد که نه دهانی داشت و نه تارهای صوتی.
«ایـ- این دیگه چیه؟»
«این "میو" است.»
این اسمی بود که نباید روی یک عروسک تولهسگ گذاشته میشد.
«هرگز فقط به خاطر اینکه فکر میکنید بامزه است، سرش را نوازش نکنید.»
«اگه نوازشش کنم چی میشه؟»
«تا زمانی که صاحب بعدیاش را پیدا کند، آقای کیم گونگجا هر ۶ ثانیه یک بار صدای میو درمیآورد.»
«...واقعاً؟»
«بله.»
«دیوانهکنندهست.»
«فعلاً، او را در یک عروسک تولهسگ گذاشتهام و آرام است. او هنوز درگیر این است که بداند گربه است یا سگ، برای همین پیدا کردن صاحب را به تعویق انداخته. او بچهای است که قبل از تکیه کردن به دیگران، اول نگران هویت خودش است.»
«این... این یه کم خطرناک نیست؟»
«مشکلی نیست. وقتی هویتش را تثبیت کرد، او را به یک عروسک سنجاب منتقل میکنم.»
«هااا...؟»
«آنوقت حدود یک سال درگیر این میشود که بداند سنجاب است یا نه. تا زمانی که هر ۱۰ تا ۱۳ ماه یک بار بدنش را عوض کنم، بیخطر است. نه، آقای میو. مزاحم مهمان نشو. لطفاً بیا اینجا.»
ارباب برج گردن عروسک تولهسگ را گرفت.
میو.
عروسکی که در حال تأمل در مورد هویتش بود، روی یک قفسه قرار گرفت.
«خدای من...»
در شوک، به اطراف انباری نگاه کردم.
اقلام بیشماری در قفسههای مشابه به نمایش گذاشته شده بودند.
قابی روی دیوار آویزان بود، و وقتی به آن نگاه کردم، تصویر به راویل تغییر کرد.
«...اون دیگه چیه؟»
«هرکسی به آن بچه نگاه کند، کسی را میبیند که بیشتر از همه دوستش دارد.»
ارباب برج با آرامش طوری صحبت میکرد که انگار چیز مهمی نبود.
«برای مدت طولانی به آن نگاه نکنید. هرچه بیشتر نگاه کنید، کسی را که بیشتر از همه دوست دارید بیشتر فراموش میکنید. و در تضاد با خاطرات محوشوندهتان، آن تصویر بیشتر و بیشتر جان میگیرد. در نهایت، وقتی تمام خاطرات شخصی که بیشتر از همه دوستش دارید ناپدید شود، تصویر شخصی که در رتبه دوم دوستش دارید، جایگزین آن خواهد شد.»
سریع نگاهم را دزدیدم.
«چـ- چرا این چیزا رو جمع میکنی؟»
«اگر در جای دیگری بودند، مردم را آزار میدادند.»
«امـ- اما نمیترسی؟ هر چی باشه، اونا مثل ارواح هستن.»
«سؤال عجیبی است.»
ارباب برج سرش را به یک طرف کج کرد.
«اگر بحث ارواح باشد، آقای کیم گونگجا هم یکی از آنها را دارد.»
پلک زدم.
«...ها؟»
«آنجا.»
ارباب برج با انگشتش به پشت سرم اشاره کرد.
«یک روح عضلانی و خشن پشت سر آقای کیم گونگجا است.»
«...»
جایی که انگشتش اشاره میکرد، به هو-ریونگ شناور بود.
-ها؟
به هو-ریونگ جا خورد.
-چه غلطا! تو میتونی منو ببینی؟
حالت چهرهای که فقط من میتوانستم ببینم و صدایی که فقط من میتوانستم بشنوم.
با این حال، ارباب برج طوری به سؤال به هو-ریونگ پاسخ داد که گویی کاملاً طبیعی بود.
«بله.»
او اولین نفر به غیر از من بود که میتوانست به هو-ریونگ را ببیند.
یادداشت:
۱. هانوکها خانههای سنتی به سبک کرهای هستند.
۲. در سال ۱۹۱۰، کره توسط امپراتوری ژاپن ضمیمه شد. پس از سالها جنگ (و عوامل دیگر)، این کشور تا سال ۱۹۴۵ بخشی از ژاپن محسوب میشد.