چپتر 217: تسخیر خدا (۲)
چپتر 217: تسخیر خدا (۲)
۲.
ملتی در آستانه فروپاشی.
جا سو-جونگ در این پادشاهی فاسد میتاخت.
«هر طور مایلی عمل کن.»
او لطف دوک بیتفاوت، یکی از شش نجیبزاده بزرگ پادشاهی را به دست آورده بود. او حمایت شخص قدرتمندی را کسب کرده بود. دیگر نیازی به تردید نداشت.
دختر جوان بلافاصله شمشیرش را به سمت این دوران نشانه رفت.
پنجره اطلاعات
[پرده ۱.]
پنجره اطلاعات
[شکار جادوگر.]
اولین غول مرحله، تروریست نژادهای فرعی بود.
جادوگر سیاه که سازمان شورشی «ناخنهای سرخ» را رهبری میکرد.
در اصل، جادوگر سیاه به عنوان جادوگر شماره یک در برج جادو حکمرانی میکرد. او نخبهای در میان نخبگان بود. پس چرا یک انسان، و نه موجودی از نژادهای فرعی، ناگهان به یک تروریست خشن تبدیل شد؟ مردم جهان نمیدانستند.
«اینطور نیست که نمیدانند، بلکه نمیخواهند بدانند.»
جادوگر تاریکی خندید.
«هرچه بیشتر زندگی کنی، چیزهای بیشتری میبینی. میبینی که بچههای کوچک را در کیسههای برنج میگذارند و تا حد مرگ لگدکوب میکنند. دهها هزار و صدها هزار نفر از نژادهای فرعی به بردگی گرفته شدهاند. ما دیگر قصد نداریم نظر کسی را تغییر دهیم. دعا برای معجزهای از جانب خدایان، واقعبینانهتر از آرزوی چنین چیزی از انسانهاست. ما فقط...»
شورش ناخنهای سرخ پادشاهی را به لرزه درآورد.
«میخواهیم شما هم درد را احساس کنید.»
در پایتخت سلطنتی، بانوان جوان نجیبزاده دستگیر و شکنجه شدند. یک نجیبزاده بزرگ، که بیش از ۷۰۰ سال به عنوان وجودی مطلق در جنوب حکمرانی کرده بود، هنگام گشتوگذار در قلمرو خود مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. اعضای نیروهای ویژه خانواده سلطنتی در جنوب شرقی ناپدید شدند. هزاران برده از یک کنتنشین فرار کردند و به شورشیان پیوستند.
نجیبزاده و رعیت، فارغ از جایگاهشان، ناخنهای سرخ هر کسی را تا زمانی که انسان بود شکنجه میکردند و به قتل میرساندند. برای سر جادوگر سیاه جایزهای تعیین شد، اما هیچکس نتوانست آن را به دست آورد. صاحبان قدرت به وحشت افتاده بودند.
«این سرگرمکنندهست.»
جا سو-جونگ با خوشحالی لبخند زد.
«بیاین کمی سرگرمکنندهترش کنیم.»
با استفاده از ارتباطات دوک بیتفاوت، جا سو-جونگ بدون اجازه به یکی از پرنسسها نزدیک شد. پرنسس چام بول-سا، نامی که به معنای مجازات شدید و مرگ بود. رئیس نیروهای ویژه سلطنتی و یک صعودکننده که به بیرحمیاش شهرت داشت.
سرگرمی او قطع کردن بازوی راست مجرمان و نگهداری از آنها بود.
«این شخص پیروزی را به شما تقدیم خواهد کرد.»
جا سو-جونگ پرنسس را وسوسه کرد.
«واضح است که ناخنهای سرخ باعث سردرد اعلیحضرت شدهاند.»
«آنها فقط یک سردرد نیستند، دنداندرد هم هستند.»
«دلیل دنداندرد شما این است که لثههایتان شل شدهاند، اعلیحضرت.»
جا سو-جونگ زمزمه کرد.
«دلیل آشفتگی نژادهای فرعی این است که پادشاهی از آنها حمایت نکرده است. تنها تعداد کمی از نژادهای فرعی آنقدر کور بودند که واقعاً برای انتقام در این قتلعام شرکت کنند. اگر بتوانید جان، برابری و شرافت آنها را تضمین کنید، نفوذ ناخنهای سرخ قطعاً کاهش خواهد یافت.»
پنجره اطلاعات
[معلم پادشاه]
رتبه: B+
تأثیر: تاکتیک ذاتی. ذکاوتی برای یاری رساندن به یک پادشاه.
کسانی که این مهارت را دارند میتوانند به طور غریزی نقاط ضعف دشمن را تشخیص دهند. علاوه بر این، آنها قادرند به اقدامات لازم برای ضربه زدن به آن نقاط ضعف فکر کنند.
آنها به معنای واقعی کلمه، خرد پشت تخت پادشاهی هستند. از سیاست گرفته تا جنگ، نقشههای معدودی وجود دارد که نتوانند دستشان را بخوانند.
※ با این حال، این مهارت تنها زمانی فعال میشود که اطلاعات کافی در دسترس باشد.
«...»
ولیعهد در سکوت به نجیبزادهای که به او نزدیک شده بود نگاه کرد.
«پیشنهاد وایکانت منطقی است، اما اجرای آن دشوار است. نژادهای فرعی قبلاً یک بار به پادشاهی پشت کردهاند. اگر بخواهیم دوباره آنها را بپذیریم، انسانها و نجیبزادگان ساکت نخواهند نشست. من نمیتوانم در حالی که سعی در متوقف کردن شورش نژادهای فرعی دارم، مخالفت انسانها را به جان بخرم. این کار مثل بستن گاری جلوی اسب است.»
«آیا به این دلیل است که شخص حقیری مثل این شخص سعی کرد به اعلیحضرت مشاوره دهد؟»
جا سو-جونگ عجلهای نداشت.
پرنسس چام بول-سا از جوانی دهها خواهر و برادر خود را از دست داده بود. پرنسس به بیرحمیاش شهرت داشت، اما این بیرحمی ریشه در بیرحمی دوران کودکی خودش داشت. جا سو-جونگ به طور غریزی میدانست چگونه ناخشنودی ناشی از کودکی او را تسکین دهد.
«این شخص نیز یک نجیبزاده است.»
جا سو-جونگ تصمیم گرفت به یک خواهر واقعی برای پرنسس تبدیل شود.
«تمام نجیبزادگان مجازند که رعیت داشته باشند، ارتش استخدام کنند یا اتباع قلمرو را بپذیرند. بنابراین نیازی نیست که اعلیحضرت شخصاً شورشیان را بپذیرند.»
چشمانی گرم. لبخندی خیرخواهانه. لمسی لطیف.
به این ترتیب، جا سو-جونگ به آرامی وجود پرنسس چام بول-سا را تحلیل برد و در او نفوذ کرد.
با آب شدن یخ، بوی شیرین زهر به مشام رسید.
«اعلیحضرت.»
وقتی از زندگیاش گلایه میکرد، او با آرامش گوش میداد.
وقتی ناامید میشد، پشت دستش را نوازش میکرد.
اینکه ولیعهد چقدر شگفتانگیز بود، اینکه وضعیت پادشاهی بدون او چقدر متزلزل میشد؛ وایکانت آمتیست هر زمان که فرصتی مییافت، این کلمات را زمزمه میکرد.
«...جا سو-جونگ.»
با گذشت زمان، همانطور که محل نوازش او از پشت دست به شانهاش، از شانه به چتریهایش و از چتریها به گونههایش تغییر یافت، پرنسس دیگر او را «وایکانت» صدا نزد و شروع به صدا زدن او با نام «جا سو-جونگ» کرد.
«نقشهات را به من بگو.»
«ساده است. ناخنهای سرخ یک سازمان نقطهبهنقطه دارند. این شخص نخبگان خود را رهبری کرده و لانههای دشمن را یکی پس از دیگری در هم خواهد شکست. هر بار که آنها را زیر پا له میکنیم، این شخص کسانی را که تسلیم میشوند به عنوان رعیت یا اتباع قلمرو میپذیرد. این شخص از طرف اعلیحضرت، کسانی را که توسط پادشاهی طرد شدهاند در آغوش خواهد گرفت.»
«منظورت این است که به جای من، تو کسی خواهی بود که توجه و نارضایتیها را به خود جلب میکنی.»
«بله.»
«و من باید چه کار کنم؟»
«لطفاً به این شخص عشق بورزید.»
زهر شیرین بود.
«...تا زمانی که در خلوت باشد.»
و همچنین کشنده بود.
با حمایت دوک بیتفاوت و پرنسس چام بول-سا، جا سو-جونگ شورشیان نژادهای فرعی را دستگیر کرد. جا سو-جونگ «امنیت مطلق» را برای شورشیانی که تسلیم میشدند تضمین کرد. تروریستهای سابق به سربازان وایکانت، شهروندان وایکانت و بردگان وایکانت تبدیل شدند.
«باز هم اون عوضی دیوونه!»
البته، جناح محافظهکار نمیتوانست چنین عملی را تحمل کند.
«آن مرد یک اراذل پست است که املاک مرا غارت کرده. لطفاً او را به من تحویل دهید!»
«سالها پیش، وقتی برادرم در خیابان قدم میزد، یک برده افسارش را برید و فرار کرد. برادرم هر دو چشمش را از دست داد و پس از آن کشته شد. شنیدهام که آن برده به رعیت شما تبدیل شده است. لطفاً او را به من بدهید، من پول کافی دارم.»
«چرا دشمنان ملی را جمعآوری میکنید؟ اگر ذرهای وفاداری به پادشاهی دارید، شورشیانی را که دستگیر کردهاید نابود کنید!»
از سراسر پادشاهی، اربابان، تاجران و کاهنان مانند زنبور به سوی او هجوم آوردند.
جا سو-جونگ لبخند زد.
«دارم از ترس میلرزم.»
جا سو-جونگ قوی بود.
«صرفنظر از گذشتهشان، آنها اکنون به این شخص خدمت میکنند. آنها بردگان این شخص هستند. طبق قانون، مالکیت آنها متعلق به این شخص است. با این وجود، اگر هنوز هم میخواهید آنها را با خود ببرید، لطفاً این شخص را به دوئل دعوت کنید یا اعلام جنگ خانوادگی کنید.»
سه دوئل و یک جنگ خانوادگی؛ او در همه آنها پیروز شد.
او حتی یک نفر از نژادهای فرعی را که تحت فرمانش درآمده بودند، تسلیم نکرد.
پنجره اطلاعات
[محافظ نژادهای فرعی]
رتبه: B
تأثیر: جلب اعتماد نژادهای فرعی آسانتر میشود.
کسانی که زیر بار نژادپرستی گریستهاند، مدتها در انتظار ورود شما بودهاند. زنجیرهای بردگی را پاره کنید و مردم پادشاهی را آزاد سازید. تا زمانی که شما در ابتدا به آنها خیانت نکنید، نژادهای فرعی همیشه از شما پیروی خواهند کرد.
※ با این حال، انسانها از شما بیزارند.
نژادهای فرعی که در ابتدا نسبت به جا سو-جونگ محتاط بودند، به تدریج سوءظن خود را کنار گذاشتند.
ویسکونت آمیتیست در مجاورت جنگل بزرگ نزدیک پایتخت، شهرکی بنا کرد. به تروریستهای سابق «ناخنهای سرخ» جایی برای خواب و مشاغل مختلفی داده شد. هر بار که یکی از پایگاههای [ناخنهای سرخ] نابود میشد، شهرکی که ویسکونت آمیتیست ساخته بود، پررونقتر میگشت.
«...»
جادوگر سیاه دست به کار شد.
«بله، بالاخره دست به کار شد.»
جا سو-جونگ از ولیعهد به عنوان طعمه استفاده کرد تا نیروهای اصلی [ناخنهای سرخ] را بیرون بکشد. آنها کاملاً محاصره شده بودند. تروریستها جایی برای فرار نداشتند. اگر فرار میکردند، نمیتوانستند آینده سازمانشان را تضمین کنند.
جادوگر سیاه دندانهایش را به هم سایید.
«برای یه بچه پررو... خیلی خوبی.»
«شما هم خیلی خوب هستید. برای یک پیرزن.»
«فکر میکنی اگه منو بکشی، ناخنهای سرخ از هم میپاشه؟ ما خونی هستیم که از زخمها جاری میشه. تا زمانی که این پادشاهی وجود داره، ما هرگز نابود نمیشیم.»
«این شخص قصد دارد چیزی را امتحان کند.»
ویسکونت آمیتیست شمشیرش را تاب داد.
«این شخص قصد دارد جناح اشرافی جدیدی ایجاد کند. حتی اگر دهها سال طول بکشد، این شخص بردهداری را لغو خواهد کرد و رعایا را قدم به قدم آزاد میسازد. من تا همین حالا هم حمایت کافی به دست آوردهام. کار سادهای خواهد بود.»
«ها.»
از دهان جادوگر سیاه خون سیاهی بیرون ریخت.
«تو هنوز خیلی جوونی، متأسفانه هیچچیز نمیدونی.»
«هاه. درباره چه چیزی صحبت میکنید؟ اگر این شخص چیزی نمیداند، پس ۹۹.۹ درصد مردم جهان میمون هستند.»
«ما در ازاش هیچی نمیخوایم. هیچ غرامتی هم نخواستیم. مهم نیست چند بار قول بدی که یه دوران صلحآمیز میسازی، اونایی که از قبل مردن هرگز برنمیگردن.»
چشمان جادوگر سیاه کاسه خون شده بود.
«بچههایی که مردن چون کمرشون با شلاقهای شما تیکهتیکه شد. بردههایی که تو خون خودشون غرق شدن چون دندههاشون شکست و ریههاشون رو سوراخ کرد. تو نمیدونی، اما ما به یاد داریم. سلیطه دیوانه پادشاهی! اگه نتونی اون بچههای مرده رو برگردونی، پس تکتک کلماتی که از دهنت بیرون میاد فقط یه مشت چرندیاته!»
«...»
جا سو-جونگ مکث کرد.
چشمان بنفشش به پایین خیره شد.
شمشیرش در قلب جادوگر سیاه فرو رفته بود و خونِ او شمشیر را پوشانده بود.
«شما غرامت نمیخواهید...؟»
این برای کسی که جا سو-جونگ نامیده میشد، یک شوک بود.
«نشنیدید که گفتم بردهداری را لغو خواهم کرد؟ کمی طول میکشد، اما این شخص میتواند تبعیض میان نژادهای فرعی و انسانها را نیز حل کند. چون این شخص بااستعداد است. این همان آیندهای است که همه میخواهند. آیا میگویید این هیچ اهمیتی ندارد؟»
«آینده از همون اولش هم هیچ اهمیتی نداشت.»
جادوگر سیاه آخرین قطرههای قدرت جادوییاش را بیدار کرد و دست به ضدحمله زد. به محض اینکه جا سو-جونگ موج قدرت جادویی را حس کرد، شمشیرش را چرخاند. پوک! قلبش بار دیگر شکافته شد. جادوگر سیاه دهانپر از خون سرفه کرد.
«بمیر.»
«...»
«همهتون... خواهید... مرد.»
جا سو-جونگ حقیقت را در نفرین جادوگر سیاه احساس کرد.
«در واقع.»
و متوجه شد.
«در مورد مرگهایی که از قبل رخ دادهاند، کاری از دست این شخص برنمیآید.»
برای اولین بار از زمانی که پدرش را کشته بود، جا سو-جونگ احساس درماندگی کرد.
«اما هنوز هم میتوان برای کسانی که زندهاند کاری کرد. دوک بیتفاوت این شخص را میپرستد، پرنسس چام بول-سا نیز به این شخص لطف دارد، اما... حق با شماست. این شخص در مورد بدبختی مردگان هیچ کاری نمیتواند بکند. به این موضوع فکر نکرده بودم.»
«...»
«به نظر میرسد این شخص هنوز بیکفایت است.»
جادوگر سیاه به جا سو-جونگ نگاه کرد.
«چه باید بکنم، ارباب ناخن سرخ؟»
«تو داری چه...»
«این شخص چگونه میتواند مسئولیت کسانی را که از قبل مردهاند بر عهده بگیرد؟ چگونه میتوانم به کسانی که برای مردگان زندگی میکنند و نه برای خودشان، آرامش ببخشم؟»
چشمان جا سو-جونگ زلال بود.
بیپایان.
جادوگر سیاه که قلبش از تپش ایستاده بود، ناگهان یکه خورد.
«نمیدانید؟»
«...»
«پس نمیدانید.»
جا سو-جونگ با خودش سر تکان داد.
«پس حتماً داشتم آدمهای اشتباهی را میکشتم.»
«تو...»
«قتل، نهایت بیکفایتی است. کشتن کسانی که نمیتوانی متقاعدشان کنی، کشتن کسانی که نمیتوانی تغییرشان دهی، کشتن کسانی که نمیتوانی کنترلشان کنی. درست همانطور که این شخص پدری را که زندانیام کرده بود، کشت.»
حالت چهره جادوگر در چشمان جا سو-جونگ منعکس شد.
«در نهایت، این شخص نتوانست پدرم را تغییر دهد. حتی پس از ۱۲ سال تلاش سخت.»
هیچ اثری از دختری که عشق دوک بیتفاوت را طلب میکرد و به ولیعهد عشق میورزید، وجود نداشت. حتی ذرهای. تنها جانوری آنجا بود که بیوقفه ناله میکرد.
«این اصلاً سرگرمکننده نیست.»
جا سو-جونگ سرش را به یک سو کج کرد.
«خانم جادوگر سیاه. از آنجا که شما نمیدانید چگونه به کسانی که مردهاند آرامش ببخشید، چه کسی میداند؟ آیا کسی را میشناسید که بداند؟»
«همچین آدمی... وجود... نداره...»
«قطعاً. مطمئنم هیچ انسانی نمیتواند.»
جا سو-جونگ سر تکان داد.
«شاید یک اژدها بداند.»
در حالی که جادوگر سیاه در حال مرگ بود، متوجه چیزی شد.
«ممنونم. خانم جادوگر سیاه. به لطف شما، این شخص متوجه بیکفایتی خودش شد.»
اینکه این نجیبزاده که به آرامی در برابرش تعظیم میکرد، از درون به طرز مرگباری در هم شکسته بود.
«متأسفانه، این بیکفایتی فعلاً قابل حل نیست. امپراتور اژدها در خارج از پادشاهی زندگی میکند. اگر این شخص بخواهد سیاست را کنار بگذارد و به دنبال دم اژدها بیفتد، این پادشاهی به زودی نابود خواهد شد... مم. درسته. همچنین باید زبان اژدها را هم یاد بگیرم.»
جا سو-جونگ لبخند درخشانی زد.
«لطفاً مدتی صبر کنید. به محض اینکه این شخص بفهمد چگونه باید مرگ را درمان کند، ابتدا دین خود را به خانم جادوگر سیاه ادا خواهم کرد.»
«هیـ...ـولا...»
«خداحافظ.»
جا سو-جونگ شمشیرش را روی گردن جادوگر گذاشت.
«وقتی دوباره چشمانتان را باز کنید، بهاری شاد در انتظار شما خواهد بود.»
ویسکونت آمیتیست به عنوان یک قهرمان به شهرت رسید.
تمام مدیران ارشد ناخنهای سرخ به جز یک نفر، تسلیم جا سو-جونگ شدند. کسانی که از تروریسم خسته شده بودند به روستای جنگلی نقل مکان کردند و کسانی که تشنه به خون شده بودند، به سربازان جا سو-جونگ تبدیل شدند.
پادشاهی در آستانه فروپاشی بود. حتی اگر دیگر مبارزهای میان انسانها و نژادهای فرعی وجود نداشت، هنوز هم میدانهای نبرد خونین بسیاری به چشم میخورد.
جا سو-جونگ یکی یکی، سموم پادشاهی را جمعآوری کرد.
«حیوان خانگی دوک بیتفاوت»، «معلم خصوصی پرنسس چام بول-سا»، «قاتل جادوگر سیاه»، «کسی که ناخنهای سرخ را جذب کرد».
القابی که آنقدر درخشان بودند که نمیشد گفت در این سن کم، از روی شانس به دست آمدهاند.
اما در مقایسه با لقبی که قرار بود به زودی به دست آورد، همه آنها در بهترین حالت، معمولی بودند.
«سلام، آقای اژدهای طلایی.»
یک سال پس از شکار جادوگر.
«از ملاقات با شما خوشوقتم. این شخص جا سو-جونگ است، نجیبزادهای از پادشاهی، و رئیس خاندان آمیتیست.»
جا سو-جونگ مؤدبانه تعظیم کرد.
پشت سر او جنگجویان بیشماری ایستاده بودند.
اینها سمومی بودند که او در طول یک سال گذشته جمعآوری کرده بود.
[شمشیر اول پایتخت سلطنتی] دوک شمشیر نهایی، [فرمانده ارتش پایتخت] ویسکونت سه آه-گوی، [جلاد] بارون یو ایک-مو، [آخرین بازمانده ناخنهای سرخ] جو تان-ها، [ققنوس] پرنسس نان لاک-جه، [گل ویسکونت آمیتیست] ویسکونت سیم آن-چال...
کسانی که زمانی رویای نابودی پادشاهی را در سر میپروراندند، کسانی که آن را میخواستند، کسانی که سعی در تسریع آن داشتند، کسانی که از آن استقبال میکردند و کسانی که آن را نادیده میگرفتند. نیرویی که قادر به واژگونی پادشاهی بود، پشت سر جا سو-جونگ ایستاده بود. شمشیرهایشان آغشته به خون بود. خون سربازانی که برای محافظت از اژدها به جلو پریده بودند.
«گستاخی است که در اولین ملاقاتمان چنین درخواستی کنم.»
جا سو-جونگ لبخند درخشانی زد.
«اما آیا شما راهی برای درمان مردگان میشناسید؟»
آن روز.
جا سو-جونگ اژدهایی را که هزاران سال زندگی کرده بود، به قتل رساند.
[پرده دوم.]
[شکار امپراتور اژدها.]