چپتر 220: ارباب یک نفر (۲)
چپتر 220: ارباب یک نفر (۲)
«آخ.»
پیشانیام را گرفتم و نوک انگشتانم را به جمجمهام فشار دادم. سپس، سردرد ناپدید شد و آرامآرام حواسم سر جایش آمد.
'درسته. من الان داخل یک [تروما] هستم.'
این یک دنیای متفاوت بود. نه، نمایشنامهای بود که با تقلید از یک دنیای خاص خلق شده بود.
بازیگران نمیدانستند که بازیگرند و وسایل صحنه هم نمیدانستند که وسیلهاند، اما تمام کسانی که در اینجا رفتوآمد میکردند، سیاهیلشکرهایی بودند که برای این نمایشنامه استخدام شده بودند.
'اینجا درونِ... [ترومای جا سو-جونگِ] ارباب برج است.'
مدتی است که دارم به زندگی جا سو-جونگ نگاه میکنم.
اینکه چقدر بااستعداد بود. اینکه با چه روش مضحکی حملات سیاسی را در هم میشکست. به چه کسانی نزدیک میشد، چگونه قدرت میگرفت و در نهایت، چگونه قدرت اژدهایان را از آن خود کرد...
'برج با قدرت اژدهایان ساخته شده است.'
نمیتوانستم این را با قطعیت بگویم.
'اینجا مکانی نیست که فقط با یک قدرت واحد ساخته شده باشد. قدرت کنترل [ذات]، قدرت کنترل [خاطره]، قدرت کنترل [زمان]. و شاید قدرت سایر امپراتورهای اژدها نیز در آن دخیل باشد. قدرت اژدهایان بیشماری که با هم ترکیب شدهاند... و یک سیستم بسیار جامع را خلق کردهاند.'
تاپتاپ.
قلبی که متعلق به من نبود، با ریتم من میتپید.
'من اولین کسی هستم که ساختار برج را کشف میکنم!'
...
انگار که به قلب تپندهام واکنش نشان داده باشد.
با وجود اینکه اینجا یک تروما بود، صدای برج همچنان به کشف من پاسخ داد.
پنجره اطلاعات
[تبریک میگوییم. شما اولین کسی هستید که ساختار برج را کشف کردهاید!]
پنجره اطلاعات
[اگر بتوانید قدرتها و مهارتهای دقیقی را که ساختار برج را پشتیبانی میکنند شرح دهید، پاداش اضافهای دریافت خواهید کرد.]
پنجره اطلاعات
[آیا میتوانید فاش کنید که کدام چهار مهارت بنیادی، برج را تشکیل میدهند؟]
عرق پیشانیام را پاک کردم.
'جا سو-جونگ سه اژدها را اسیر کرد.'
با یادآوری چیزهایی که دیده بودم، در ذهنم زمزمه کردم.
'یکی از آنها اژدهای استخوان زمین است. امپراتور اژدهایی که [قدرت ذخیره خاطرات] را داشت. وقتی کسی به اژدهای استخوان زمین نزدیک میشد، او خاطراتشان را درون یک جعبه ذخیره میکرد.'
به قدرت اژدهای استخوان زمین فکر کردم.
'و اندازه این [جعبه] ثابت نیست.'
پنجره اطلاعات
[جمجمه اژدهای استخوان زمین]
رتبه: SSS+
اثر: توانایی بایگانی کردن خاطرات زندگان. خاطرات بایگانیشده درون یک «جعبه» قرار میگیرند که تنها توسط کاربر قابل نابودی است.
تا زمانی که جعبه نابود نشود، کاربر میتواند بدن شخصی را که همان خاطرات را به ارث میبرد، بارها و بارها بازآفرینی کند. این بدن میتواند در سراسر جهان سفر کند، خاطرات جدیدی بسازد و آن تجربیات را دوباره در جعبه «بهروزرسانی» کند. البته، اگر کاربر اجازه دهد!
حتی اگر بدن کاملاً نابود شود، جعبه هیچ آسیبی نخواهد دید. امتیاز جاودانگی را به اطرافیان خود اعطا کنید.
※ با این حال، خاطرات یک بدن نابودشده نمیتوانند در جعبه بهروزرسانی شوند.
فکر کردم.
'هر کسی که در بیرون زندگی میکرد میتوانست وارد برج شود.'
از طرف دیگر، تازهواردها همهچیز را در بیرون رها میکردند و تنها با بدنهایشان وارد برج میشدند.
مثل من. مثل مارکوس کالنبوری. درست مثل مدیر.
مثل بقیه.
'تنها چیزی که میتوانی با خودت به داخل برج بیاوری [خودت] هستی.'
به عبارت دیگر.
'چه میشد اگر برج یک جعبه بزرگ بود؟'
بشکنی زدم.
'و چه میشد اگر ما درون آن بودیم؟'
به محض اینکه وارد شدم، [خاطرات من] در [جعبه عظیمی به نام برج] ذخیره شدند. و در حالی که در دنیای درون برج قدم میزدم، خاطراتم را به برج سپردم.
'با این کار، برج به تمام اطلاعاتِ تکتک افرادِ درون برج دسترسی پیدا میکرد.'
هرچه بیشتر فکر میکردم، مطمئنتر میشدم.
'این توضیح میداد که چرا میتوانستم ۴۰۰۰ روز به گذشته برگردم!'
هر بار که یک روز به عقب برمیگشتم، برج [نقطه بازیابی داده] مربوط به یک روز را بازیابی میکرد. پس از ۴۰۰۰ بار تکرار، برج به نقطه بازیابی داده در ۴۰۰۰ روز قبل بازنشانی شد.
با این حال، در این فرآیند، به خاطر مهارت من، تنها دادههای من در برج «بهروزرسانی» میشد.
پنجره اطلاعات
- نقطه بازیابی داده به اجبار به ۴۰۰۰ روز در گذشته بازگشت.
- (کد اضافی به دلیل مهارت) پیوستگی شخصیت کیم گونگجا حفظ شود.
به همین دلیل بود که میتوانستم بدون از دست دادن خاطراتم به گذشته برگردم.
'خوب است. اگر اینطور باشد، پس برج یک جعبه خاطرات غولپیکر است. خاطرات ما در مغزهایمان نیستند، بلکه درون برج قرار دارند. اینجا کتابخانه بزرگی است که خاطرات ما در آن ذخیره میشوند. نه، اینجا یک کتابخانه بزرگ برای ارواح است. این همان هویت برج است که من به آن پی بردهام. چطور است؟!'
صدای برج بهسرعت پاسخ داد.
پنجره اطلاعات
[پاسخ صحیح است.]
پنجره اطلاعات
[تأیید میشود که از دروازه اول عبور کردهاید.]
پنجره اطلاعات
[جعبه اژدهای استخوان زمین، پوسته بیرونی برج را تشکیل میدهد.]
بسیار خب.
'باید همین منطق باشد که به ما اجازه میدهد بین دنیاها جابهجا شویم.'
من بین دنیاهای [افسانههای آکادمی سامروین] و [تاریخچه اهریمن آسمانی] جابهجا شده بودم.
به بیان دقیقتر، این جابهجایی بیشتر شبیه به «انتقال» بود.
'با این حال، تنها چیزی که درک آن برایم سخت بود، این بود که چگونه [افسانههای آکادمی سامروین] و [تاریخچه اهریمن آسمانی] درست مثل ما وارد برج شده بودند...'
اخم کردم و پیشانیام را مالیدم.
سپس، به شکلی آزاردهنده، نجیبزادگان اطرافم شروع به صحبت کردند.
«وقـ... وقتی ویسکونت لقب دوکِ خودش رو دریافت کنه، باید بهش بگیم دوک؟ اینطوری حس میشه که ازمون دورتر شده...»
«ممم. ویسکونت جا سو-جونگ به همه اجازه میده هر طور که دوست دارن صداش کنن، پس ساختن و به اشتراک گذاشتنِ یهوییِ یک لقب مشکلی ایجاد نمیکنه.»
«لقب...»
«مگه نشنیدی مارکیز؟ جا سو-جونگ به ویسکونت شیم آن-چال میگه [پرنسسِ این شخص] و به دوک شمشیر نهایی میگه [شوهر عزیزِ این شخص]. اینها اسمهایی هستن که فقط همون افراد میتونن در انحصار خودشون داشته باشن. شاید حتی یکی هم برای مارکیز بسازه.»
«این... یکم خجالتآوره که بشنوی بقیه اینطوری میگن...»
«در عوض باعث نمیشه فکر کنی جا سو-جونگ بانمکه؟»
«نمیتونم تصمیم بگیرم...»
حتی اگر هم میخواستم، نادیده گرفتنشان سخت بود.
چون هرچه میگفتند به ارباب برج مربوط میشد.
مردم مدام اطلاعاتی درباره مالکی که این دنیا را خلق کرده بود لو میدادند، و مهم نبود چقدر ناچیز باشد، نمیتوانستم جلوی کنجکاویام را بگیرم.
'برای مرتب کردن افکارم به زمان نیاز دارم.'
ناگهان متوجه شدم که [منِ فعلی] این توانایی را دارد.
قدرت جادویی در این بدن جریان داشت. به بیان دقیقتر، انگار تمام این بدن از مانا ساخته شده بود. مطمئن نبودم الان چه شکلی هستم چون فرصت نکرده بودم در آینه نگاه کنم، اما گوشت، خون و استخوانهای این شخص تماماً از مانا ساخته شده بود.
خلاصه بگویم، مغزش هم همینطور بود.
『آگاهی— شتاب— زمان.』
اعصاب درون مغز با مانا جهش یافته بودند.
سرعت آگاهی من طبق خواستهام تغییر کرد. حتی این امکان برایم وجود داشت که اگر میخواستم، آن را به [بدنی که نیازی به نفس کشیدن نداشت] تبدیل کنم. صاحب این بدن هر کسی که بود، باید هیولای ترسناکی میبود.
'هممم.'
خوب است. زمان کند شده بود.
مارکیز بک سول-تو و ویسکونت سون هوک-شین طوری بهکندی حرکت میکردند که انگار روی سرعت ۰.۱ برابر گیر کرده بودند. بدن من هم کند شد، اما آگاهیام با همان سرعت به حرکت خود ادامه داد. در دنیایی با سرعتِ آرامتر، به فکر کردن ادامه دادم.
'چه [تاریخچه اهریمن آسمانی] باشد چه [افسانههای آکادمی سامروین]، آن دنیاها نمیتوانستند خودبهخود وارد برج شوند. آنها مثل ما انسان نیستند. دنیاها چطور به داخل برج آورده شده بودند؟'
سخت به فکر فرو رفتم.
اما هنوز هم نمیتوانستم آن را تصور کنم.
'جداً، چطور یک دنیا میتواند به برج منتقل شود...؟ نمیدانم اصلاً ساختن چنین چیزی ممکن است یا نه.'
اخم کردم.
'ساختن چنین چیزی؟'
قلبم به تپش افتاد.
'درست است. آیا واقعاً نیازی بود که یک دنیای کامل را بهزور درون برج جا بدهند؟ آیا همین کافی نبود که دنیایی مشابه [تاریخچه اهریمن آسمانی] را درون برج خلق کنند؟ در وهله اول، خاطرات من نیز در برج ذخیره میشوند. این یعنی رکوردی از زمانِ حضور من در آن دنیا، درون برج وجود دارد.'
میتوانست همین باشد.
تصور این موضوع بسیار آسانتر از چپاندن فیزیکیِ یک دنیا به درون برج بود.
'با این حال...'
هنوز دو مشکل حلنشده باقی مانده بود.
اول اینکه، جعبه اژدهای استخوان زمین [خاطرات زندگان را ذخیره میکرد]. این همان چیزی بود که در توضیحات مهارت آمده بود. صرف نظر از اینکه یک دنیا زنده باشد یا مرده، توصیف یک دنیا به عنوان موجودی [زنده] کمی زیادهروی به نظر میرسید. چیزی به عنوان دنیایی که با اراده خودش تصمیم بگیرد وارد برج شود، وجود نداشت.
دومین مورد، چیزی نبود جز— شخصیتِ ارباب برج.
«...»
ارباب برج سرش را چرخاند و به من نگاه کرد، و در لبخند درخشانش رگهای از شیطنت دیده میشد.
چشمانی بنفش.
رنگی آنقدر عمیق که هیچچیز را منعکس نمیکرد. هنگام روبهرو شدن با او، ضروری بود که بیش از حد روی رنگ چشمانش تمرکز نکنید، چرا که حتی یک زمین سفیدِ رنگپریده نیز در آن چشمان جواهرگونه عریان میشد.
چشمانش طوری به نظر میرسید که انگار میخواستند چشمان مرا مانند آروارههای باز یک مار ببلعند. این غیرممکن بود. فاصله نسبتاً زیادی بین صندلیهای ما و تخت پادشاهی وجود داشت. اما با این وجود، احساس میکردم جا سو-جونگ طوری به من نگاه میکند که انگار درست روبهرویم ایستاده است.
«بوی جالبی از اینجا به مشام میرسه.»
در آن فاصله، جا سو-جونگ لبانش را حرکت داد. کلمات را لبخوانی کرد. با این حال، کلماتش درست در مقابلم ظاهر شدند و به درون گوشهایم خزیدند.
'هاله.'
آب دهانم را قورت دادم. مشخص نبود چطور متوجه شده که من زمان آگاهیام را به ۰.۱ برابر تغییر دادهام، اما جا سو-جونگ کلماتش را دقیقاً با همان سرعت ارسال کرد. صاحب این بدن یک نابغه جادوگر بود. اما جا سو-جونگ یک هیولا بود.
«سعی داری چه چیز جالبی به من نشون بدی، مشاورِ این شخص؟ کارمندِ از پشت خنجرزنِ این شخص؟ بارون گو وون-ها، یکی از محبوبترینهای این شخص، کسی که فقط با بیحرکت موندنش میتونه به زندگی خستهکننده این شخص آرامش ببخشه. داری کار جالبی انجام میدی؟»
«...داشتم به ساختار برج فکر میکردم. ویسکونت.»
پنجره اطلاعات
[اگوی سوژه در حال مقاومت است.]
پنجره اطلاعات
[ادامه بازتولید تروما!]
سعی کردم با لحن کیم گونگجا صحبت کنم، اما زبان و لبانم برخلاف میل من حرکت کردند. تبدیل به یک نجیبزاده محترم شدم و دستانم را در مقابلم قرار دادم.
«ساختار برج؟»
در آن فاصله، ویسکونت جا سو-جونگ سرش را کج کرد، در حالی که هنوز آشکارا محبتش را به اعلیحضرت ابراز میکرد.
«منظورت ساختار برج پلاتینیومه؟ آه. خب. ساختار این مکان واقعاً جالبه. قبل از تأسیس پادشاهی، توسط فرمانروای تاریکی استفاده میشد، بنابراین طوری طراحی شده که حتی وقتی اژدهایان از اونجا عبور میکردن...»
«نه این برج.»
«ها؟ اینطوره؟ پس منظورت برج استینافه؟ آه، نکنه منظورت برج عالم امواته که این شخص تسخیرش کرد؟»
«من دارم به ساختار [برج]ی فکر میکنم که ویسکونت قراره بسازه.»
«...»
ناگهان، جا سو-جونگ از جایگاهش در پایین تاجوتخت بلند شد.
«ویسکونت جا سو-جونگ؟»
پادشاه که روی تخت نشسته بود، کمی غافلگیر شد و به جا سو-جونگ نگاه کرد.
«عذرخواهی این شخص رو بپذیرید، اعلیحضرت. این شخص باید موضوعی رو با رفقای جناحش در میون بذاره...»
«مم. بسیار خب. راحت باش.»
«سپاسگزارم، اعلیحضرت. این شخص ثانیههایی رو که نتونسته با شما بگذرونه میشماره و در قلبش نگه میداره، تا بتونه با قلبی سرشار از عشق نزد شما برگرده.»
ویسکونت جا سو-جونگ روی برگرداند.
تق.
لباس ویسکونت جا سو-جونگ از هر دو طرف کمربند داشت. دامن لباس بلند بود و هنگام راه رفتن روی زمین کشیده میشد. او نه شبیه یک نجیبزاده لباس پوشیده بود و نه شبیه یک دوک، بلکه فقط حالوهوای [صیغه پادشاه] را داشت. ویسکونت جا سو-جونگ آنقدر قدرت و ارتباطات داشت که بدون هیچ نگرانیای چنین لباسهایی را در تالارهای مقدس شورا بپوشد.
«خب پس. مشاور گو وون-ها.»
قدرتمندترین نجیبزاده در این تالار شورا، جایی که تمام اشراف در آن گرد هم آمده بودند.
او ارباب من بود و من رعیت او بودم.
در حالی که دیگر نجیبزادگان مرا [بارون] صدا میزدند که لقب رسمیام در پادشاهی بود، تنها ویسکونت جا سو-جونگ از کلمه [مشاور] استفاده میکرد که جایگاه من در خاندان بود.
«اگه این شخص اشتباه نشنیده باشه، فکر کنم همین الان کلمه [برج] رو شنیدم. آه. مارکیز بک سول-تو و ویسکونت سون هوک-سین، میتونم ازتون بخوام برای لحظهای ما رو تنها بذارید؟»
«آه، بله. ویسکونت...»
«متوجه شدم. رهبر جناح.»
ویسکونت جا سو-جونگ خم شد و پیشانی مارکیز بک سول-تو را بوسید. مارکیز بک سول-تو با خوشحالی سرخ شد و با یک «هه هه»، از جایش پرید.
سپس ویسکونت جا سو-جونگ دست چپش را به سمت ویسکونت سون هوک-سین دراز کرد. ویسکونت سون هوک-سین انگار که این کار کاملاً طبیعی باشد، زانو زد و انگشت حلقه چپ او را بوسید و لیسید. سپس با چهرهای آرام و ظاهراً راضی، صندلیاش را ترک کرد.
«...»
«بامزهان.»
جا سو-جونگ لبهایش را با آستینش پوشاند و ریز خندید.
«خب، در مورد برجی که مشاور ازش حرف زد. تا جایی که این شخص یادشه، این شخص هرگز حرفی از برج به مشاور نزده. من به هیچکس چیزی نگفتم. برای همینه که این شخص الان کمی گیج شده. نکنه تو قدرت آیندهبینی داری؟»
«...نه. ویسکونت. من آیندهبینی ندارم.»
«منم همین فکر رو میکردم. تنها کسی که تو این پادشاهی توانایی دیدن آینده رو داره، سین آن-یهجی هست که داره شفقت خودش رو تو صحرا تمرین میکنه. [اگه من شفقت نداشته باشم، دنیا به پایان میرسه]، اون واقعاً اینو با چهرهای کاملاً جدی به من گفت. اصلاً با عقل جور درمیاد، مشاور؟ اون فقط داره سعی میکنه از شر این شخص خلاص بشه؟»
«...»
من با دستهایی که مؤدبانه در هم قفل شده بودند، به حرفهای جا سو-جونگ گوش دادم.
ویسکونت ذاتاً بسیار پرحرف بود و وقتی شروع به صحبت میکرد، بحث به صدها یا هزاران شاخه مختلف کشیده میشد. در چنین شرایطی، بهتر بود فقط صبر کنی تا ویسکونت خودش به موضوع اصلی برگرده... این بدن این موضوع رو خوب میدونست.
«آه. در هر صورت، برج.»
مثل الان.
«اگه آیندهبینی نیست، پس ذهنخوانیه؟ اون که از آیندهبینی هم سختتره. همونطور که مشاور باید بدونه، ذهن این شخص الان با حداقل چهار لایه مانع محافظت میشه. جایی که این شخص داشت توش به برج فکر میکرد تو لایه اوله، یعنی عمیقترین بخش وجود این شخص. فکر نکنم حتی جای هم ازش خبر داشته باشه.»
جای... نام دوک مرزها بود.
تنها یک نفر در پادشاهی وجود داشت که میتوانست بدون هیچ تردیدی نام کوچک دوک مرزها را صدا بزند و آن ویسکونت جا سو-جونگ بود که درست روبهروی من قرار داشت. ویسکونت جا سو-جونگ تنها کسی بود که میتوانست نام واقعی دوک مرزها را به زبان بیاورد بدون اینکه سرش از تنش جدا شود.
دوک مرزها توانایی خواندن ذهن افراد را داشت، بنابراین طبیعی بود که او چنین سوءظنی داشته باشد که [چطور از نقشهای خبر داری که حتی دوک مرزها هم نتونسته بخونه؟].
«ویسکونت.»
«بله، مشاورِ این شخص. با اینکه این شخص تو رو مشاور خودش صدا میزنه، تو مشاور دوم این شخص هستی که دلش میخواد یه روزی سر ارشدت رو خرد کنه و تبدیل به تنها مشاور این شخص بشه.»
«باید طرز فکرتون رو برعکس کنید.»
«اوه؟ برعکسه؟»
«من برج رو [از پیش] پیشگویی نکردم. ویسکونت. برج از قبل تکمیل شده و طبق منطق برج، ما الان داریم [با تأخیر] این وضعیت رو تجربه میکنیم.»
«...»
آن چشمان بنفش گشاد شدند.
ویسکونت جا سو-جونگ به اطراف نگاه کرد، یک بار به چپ، سپس به راست. بعد با انگشت اشاره و میانیاش به لبهایش ضربه زد.
«واو.»
این تمام زمانی بود که ویسکونت برای مرتب کردن افکارش نیاز داشت.
«شگفتانگیز نیست؟»
«...»
«بذار بررسیش کنیم. مشاور، این یعنی تو از آینده اومدی؟ اگه اینطوره، آیا از آیندهای اومدی که این شخص از قبل برجی ساخته و داره با موفقیت مدیریتش میکنه؟»
«درسته.»
«با این حال، این غیرممکنه. حتی اگه برج ساخته بشه، مشاور هرگز از وجودش باخبر نمیشه. تو این دنیا، تنها کسانی که میتونن از وجود برج مطلع بشن، اژدهای طلایی، اژدهای استخوان زمین، اژدهای رودخانه یخ و در نهایت ویسکونت سیم آن-چال هستن. غیر از اونا، هیچکس دیگهای نمیتونه بدونه... همم؟»
ویسکونت جا سو-جونگ چانهاش را نوازش کرد.
«که اینطور.»
سپس گوشههای لبش به لبخندی کش آمد.
«تو. مشاور گو وون-ها نیستی، مگه نه؟»
«...»
«تو باید شخص دیگهای باشی که در ظاهر مشاور گو وون-ها فرو رفته. هه. هوهو. همونطور که انتظار میرفت، یه اتفاقی افتاده. چقدر جالب.»
«...بله. من این شخص نیستم. اسم من کیم گونگجاست.»
«تو از این دنیا نیستی، مگه نه؟ این شخص میتونه تمام داراییاش رو سر این موضوع شرط ببنده.»
«بله. درسته. من... یه شکارچی از برجی به اسم شهر صعود هستم.»
«شکارچی؟ آه. حدس میزنم در نهایت سر همین اسم به توافق رسیدم. شهر صعود. آیا اسمی هم برای دنیای بیرون گذاشته شده؟»
«اوه. اوم. شنیدم صورتهای فلکی بهش میگن دنیای مناره...»
«...»
وقتی کلمات «دنیای مناره» را شنید، چشمان بنفش جا سو-جونگ کمی باریک شدند.
«به نظر نمیرسه که این کاملاً تصادفی باشه.»
«ها؟»
«چیزی نیست. آه، نمیگم که این شخص فکر میکنه چیزی نیست، فقط میگم چیزی نیست چون میخوام آزارت بدم. تا کنجکاوی کنترل دهلیزهای چپ و راستت رو به دست بگیره و قلبت رو به تپش بندازه. قلب وقتی در حال تپیدنه تو سالمترین حالت خودشه. باید شکرگزار باشی که این شخص داره چنین سلامتیای رو بهت هدیه میده.»
«...»
فهمیدم.
این آدم، خیلی حرف میزنه.
فقط «خیلی» نبود، حتی داشت کمکم روی اعصابم میرفت.
«اما چطور یه انسان از داخل برج به گذشته اومده؟ چقدر شگفتانگیز. اینقدر دور از ذهنه که باورش برای این شخص سخته.»
«اینجا گذشته نیست. ویسکونت.»
«میو؟»
این اطلاعات جدیدی بود. ارباب برج گاهی اوقات صدای گربه درمیآورد.
چه اطلاعات بیفایدهای.
«اینجا دنیای ویسکونت نیست. حتی دنیای منم نیست.»
«پس کجاست؟»
«این مکان صرفاً بازسازی یک رویاست. خاطرات بازسازیشده ویسکونت. من درون ترومای ویسکونت هستم.»
«...»
ویسکونت جا سو-جونگ پلک زد.
«چطور؟»
«بهخاطر مهارت من. اگه کسی منو بکشه، میتونم تروماش رو ببینم. مهارتش اینه.»
«چه جالب. به نظر مهارت خیلی سرگرمکنندهای میاد. اگه کسی پیشنهاد ساختن همچین مهارتی رو میداد، این شخص با چهرهای کاملاً جدی ازش استقبال میکرد. با این حال، کیم گونگجا. آیا حضور تو ترومای این شخص به این معنی نیست که [این شخص کیم گونگجا رو کشته]؟»
بهآرامی.
سر ویسکونت جا سو-جونگ به سمت چپ کج شد.
«این تقریباً غیرممکنه. کیم گونگجا یه میکروب معمولیه... مگه اینکه تو دنیای دیگه تبدیل به یه خدای شیطانی بشن، وگرنه این شخص هرگز کسی رو تو دنیای دیگه نمیکشه. در عوض، این شخص ترجیح میده توسط بقیه کشته بشه.»
«دنیای مناره.»
نام دنیایی را به زبان آوردم که مدیر (مدیر پرورشگاه) در آن زندگی میکرد، جایی که کیم یول در آن زندگی میکرد و جایی که دانشآموز راهنمایی، جا سو-جونگ، در آن زندگی میکرد.
«شخصی دقیقاً مثل ویسکونت تو اون مکان وجود داره.»
«...»
«من ازش خواستم که منو بکشه. به هیچ دلیل دیگهای جز اینکه شما رو ملاقات کنم.»
سکوت.
ویسکونت جا سو-جونگ به من خیره شد. او کاملاً بیحالت بود. سپس، با یک «همف» پوزخند زد، با یک «هه» نفسش را بیرون داد و در نهایت، با یک «که اینطور» سر تکان داد.
«چقدر جالب.»
ویسکونت جا سو-جونگ دستش را دراز کرد و گونهام را لمس کرد.
«بهطرز قابلتوجهی. بهشدت. جالب.»
ویسکونت جا سو-جونگ لبخند درخشانی زد.
«پس تو با بافتن ریسمانی از خطا به یک احتمال، و با استفاده از شانس و تصادف به این مکان رسیدی. نه. احتمالاً خودت هم متوجه نشدی که این شخص رو به این مکان آوردی. با این حال، دلم میخواد بهت تبریک بگم، آقای کیم گونگجا، چون تو یه معجزه خلق کردی.»
«...»
«درسته. امروز، [تروما]ی این شخصه. این کاملاً ممکنه.»
صدای نفسهای جا سو-جونگ نزدیکتر شد.
«خب؟»
«...»
«جنگجویی که از طریق یه معجزه به اینجا اومده. قصد داری اینجا چیکار کنی؟»
«من... میخوام بدونم شما کی هستید.»
آب دهانم را قورت دادم.
«کسی که برج رو ساخته... میخوام ببینم چه جور آدمیه. میخوام بدونم چه جور زندگیای داشتید. برای همینه که تا اینجا اومدم.»
«هوهو.»
چشمان ویسکونت جا سو-جونگ برقی زد.
«بامزهست.»
و بهآرامی گونهام را رها کرد.
«بسیار خب. خواهش میکنم، تا زمانی که راضی بشی، ببین که این شخص چه جور آدمیه. از قضا کسی که تسخیرش کردی مشاور گو وون-هاست. مشاورِ این شخص. وظیفه مشاور گو وون-ها اینه که در هر زمان و مکانی این شخص رو همراهی کنه، بنابراین اگه با این شخص بمونی کسی بهت شک نمیکنه.»
ویسکونت جا سو-جونگ رو به من کرد.
«خب پس. دنبالم بیا، آقای کیم گونگجا.»
و دستش را دراز کرد.
«این شخص تو رو با دنیای خودش آشنا میکنه.»