چپتر 223: بدون عنوان
چپتر 223: بدون عنوان
۲.
وارد اتاق جلسه شدیم.
تق تق. هر قدمی که ویسکونت جا سو-جونگ برمیداشت، با صدای قدمهای دهها نجیبزاده همراه میشد. هیچکس حرفی نمیزد و تنها صدای قدمها به گوش میرسید.
مانند سربازان نخبهای که به سوی نبرد نهایی میروند.
«...»
لحظهای که وارد سالن جلسه شدیم، نفسم در سینه حبس شد.
نجیبزادگان جناحهای دیگر که از قبل آنجا حضور داشتند، به ما خیره شدند.
نگاههای خشمگین.
نگاههای حسودانه.
و نگاههایی مملو از غبطه و حسرت.
«درود بر همگی. گمان میکنم جلسه در آستانه آغاز مجدد است.»
ویسکونت جا سو-جونگ با حالتی آسوده لبخند زد.
«اعضای جناح اینجانب فرا رسیدهاند. آیا خیلی دیر کردهایم؟»
سکوت.
هیچکس پاسخی نداد.
اما به نظر نمیرسید ویسکونت جا سو-جونگ از همان ابتدا هم انتظار پاسخی داشته باشد. او با لبخندی بر لب، به سوی صندلیاش رفت.
«چه میکنی، مشاور؟»
وقتی برگشتم تا آنجا را ترک کنم، ویسکونت جا سو-جونگ مرا صدا زد.
«ها؟»
«صندلی مشاور درست در کنار اینجانب است. زودتر بیا. که حتماً قصد نداری اینجانب را تنها بگذاری.»
آه.
"او دارد مراعاتم را میکند، چون خاطراتم مبهم است."
سرم را تکان دادم و بیسروصدا به دنبال ویسکونت جا سو-جونگ رفتم.
تازه وقتی به سمت صندلی قدم برداشتم، توانستم نگاهی دقیق به سالن جلسه بیندازم.
با تصویر مجلس ملی که میشناختم، بسیار تفاوت داشت.
اولاً، به جای یک نیمدایره، یک دایره کامل بود. مرا به یاد کولوسئوم میانداخت. تختی پادشاهی مانند یک ستون در وسط قرار داشت و صندلیهای اعضای شورای نجیبزادگان آن را احاطه کرده بود.
بخش دیگری هم بود که حتی از این هم عجیبتر به نظر میرسید.
"...آب؟"
درست است. آنجا آب جریان داشت.
کانال آبی در زیر صندلیها تعبیه شده بود. اگر مینشستم، پاهایم به طور طبیعی در آب فرو میرفت. کانالهای آب مانند تار عنکبوت در سراسر سالن شورا پخش شده بودند و همگی به سمت مجرای خروجی در زیر تخت پادشاهی سرازیر میشدند.
«این مایع آمنیوتیک است. آخیش...»
ویسکونت جا سو-جونگ کفشهایش را درآورد و نشست. با نگاهی به اطراف، دیدم که سایر نجیبزادگان نیز طوری کفشهایشان را درمیآورند که گویی به این کار عادت دارند.
«مایع آمنیوتیک؟»
«بله. مایع آمنیوتیک. دریاچه بزرگی در زیر پایتخت سلطنتی وجود دارد. آب از دریاچه کشیده شده و به آبراههای سراسر شهر متصل میشود، اما پیش از آن، آب از این مکان عبور میکند. سالن جلسه برج پلاتینیوم.»
من هم به پیروی از بقیه، کفشهایم را درآوردم.
«معنی این کار چیست؟»
«معانی بسیاری دارد. و همچنین کاربردهای فراوان. شورا در این سالن قانون وضع میکند و قوانین، پادشاهی را میسازند. اینجا جایی است که پادشاهی از آن متولد میشود. "همیشه آگاه باشید که ما در حال به دنیا آوردن یک پادشاهی هستیم." به همین دلیل است که به آن مایع آمنیوتیک میگویند.»
من هم پیش از آنکه پاهایم را در کانال آب بگذارم، جورابهایم را درآوردم.
شرشر، آب گرم از میان انگشتان پایم عبور کرد.
«گرم است...»
«بله، چون الان زمستان است. در تابستان خنک میشود. این آب به عنوان کنترلکننده دمای این اتاق کنفرانس بزرگ عمل میکند.»
«شگفتانگیز است.»
«رنگ و دمای آب نیز بسته به اهمیت دستور جلسه تغییر میکند. برای مثال، اگر شورا تصمیم به حمله به یک پادشاهی اژدها بگیرد، مایع آمنیوتیک مانند خون سرخ خواهد شد. آبراههای سراسر شهر نیز سرخ میشوند. این کار به مردم اطلاع میدهد که وضعیت اضطراری است.»
«هه.»
«به عبارت دیگر، آبی که مردم در زندگی روزمرهشان استفاده میکنند، ابتدا باید از روی پاهای نجیبزادگان عبور کند. به نظر میرسد این موضوع نوعی رضایت فتیشگونه به نجیبزادگان و رعایا میدهد. آیا از بسیاری جهات واقعاً کاربردی نیست؟»
نه. این دیگر کمی...
ویسکونت جا سو-جونگ با دیدن چهره منزجر من، ریز خندید.
«کیم گونگجا. تو اصلاً شبیه مشاور رفتار نمیکنی.»
«ها؟»
«مشاور اینجانب هرگز چنین حالتی به چهرهاش نمیگرفت. جالب میشد اگر هویت کیم گونگجا فاش میشد، اما در حال حاضر این جلسه اهمیت بیشتری دارد. ممنون میشوم اگر مراقب باشی تا دیگران متوجه نشوند.»
مم.
«لحن صحبت شخصی به نام گو وون-ها... چطور بود؟»
«ها؟ یادت نمیآید؟»
«بله، خاطراتم محو هستند. احساس میکنم این اولین باری است که مایع آمنیوتیک را میبینم.»
«همم.»
جا سو-جونگ از گوشه چشم نگاهی به من انداخت.
«خب، ساده است. عموماً مؤدب. معمولاً بیتفاوت. اگر سرد رفتار کنی و با لحنی خشک حرف بزنی، آن وقت لحن مشاور گو وون-ها را به خود گرفتهای.»
کمی ابروهایم را در هم کشیدم.
«...اینطوری؟»
«خوب است. اما بینقص نیست.»
ویسکونت جا سو-جونگ در حالی که چانهاش را گرفته بود، به من نگاه کرد.
«بهتر میشود اگر بتوانی چهرهات را کمی بیتفاوتتر کنی. مشاور اینجانب واقعاً ارزشی برای دنیا قائل نبود.»
«ارزشی برای دنیا قائل نبود...»
«بله. صرفنظر از اینکه پای یک شخص، عموم مردم یا پادشاهی در میان باشد. تنها کسانی که برای مشاور اهمیت دارند، اینجانب و دخترش هستند. هر چیز دیگری، تنها سروصدای پسزمینه و بیمعنی است.»
«...»
ناگهان، طلسم اطلاعاتی را به یاد آوردم که صاحب اصلی این بدن خلق کرده بود.
چیزی که او درباره ویسکونت جا سو-جونگ نوشته بود.
+
ارباب من.
قلب من.
خون من.
همه چیزِ من در این دنیا.
+
تاپتاپ.
با به یاد آوردن آن کلمات، قلبم به دلیلی نامعلوم به شدت تپید.
ویسکونت جا سو-جونگ با حالتی علاقهمند به من نگاه کرد.
«حالات چهرهات کاملاً خوب است. قبلاً بازیگری یاد گرفتهای؟»
«...بله. در حین بالا رفتن از برج، فرصت بازی در یک نمایش را داشتم.»
«تو واقعاً همهفنحریفی، کیم گونگجا. در این لحظه، بسیار شبیه مشاور گو وون-ها هستی.»
لبخند ویسکونت جا سو-جونگ پهنتر شد.
«اشکالی ندارد از این به بعد به جای کیم گونگجا، تو را مشاور صدا بزنم؟»
چرا...
قلبم دوباره در حال تپیدن بود.
«...»
با وجود اینکه تنها داشتم با ویسکونت جا سو-جونگ ارتباط چشمی برقرار میکردم، قلبم فشرده میشد. درست مانند زمانی که برای اولین بار وارد این دنیا شدم، ذهنم مهآلود شد.
خوشبختانه، درست در لحظهای که میرفتم تا در مه فرو بروم، صدایی برای جلب توجه به صدا درآمد.
«اعلیحضرت پادشاه شرفیاب میشوند!»
جلسه از سر گرفته شد.
۳.
به محض شروع جلسه، نجیبزادگان جناحهای دیگر بمباران ویسکونت جا سو-جونگ را آغاز کردند.
اولین کسی که سد را شکست، کنت آه رو-هو بود که از زمان حضور در سالن استراحت، خودش را کنترل کرده بود.
«ویسکونت جا سو-جونگ به طور پنهانی شورشیان را به عنوان زیردستان خود پذیرفته است. نه فقط ناخنهای سرخ. مجمع سنگ، نیمهسنگها، خدایان آسمانی، قلبها. تمام گروههای شورشی که در سالهای اخیر باعث ایجاد آشوب شدهاند، به زیردستان ویسکونت جا سو-جونگ تبدیل شدهاند. من توصیه نمیکنم که چنین نجیبزادهای به مقام دوک ارتقا یابد.»
صدها نجیبزاده به سمت کنت آه رو-هو برگشتند. پادشاهِ پادشاهی، اظهارات کنت را بدون هیچ واکنشی پذیرفت.
بیشتر به نظر میرسید این یک جلسه بازجویی برای ویسکونت جا سو-جونگ باشد تا یک جلسه شورا.
«همین حالا هم باید خائنانی را که زیر سایه ویسکونت جا سو-جونگ پنهان شدهاند بیرون بکشیم و آنها را مطابق جرایمشان مجازات کنیم. اگر ویسکونت به پادشاهی وفادار است، همکاری خواهد کرد. اینطور نیست، ویسکونت؟ اگر قصد شورش ندارید، چرا باید خائنان را پنهان کنید؟»
«کنت. تمام افرادی که اینجانب پذیرفتهام، توسط خودِ اینجانب دستگیر شدهاند.»
ویسکونت جا سو-جونگ با لبخندی پاسخ داد.
«هر اسیری که در میدان جنگ دستگیر میشود، متعلق به ژنرال است. چه ایرادی دارد که اینجانب با اموال خودم هر طور که دلم میخواهد رفتار کنم؟»
«حتی اگر آنها خائنانی باشند که شمشیرهایشان را به سوی پادشاهی نشانه رفتهاند؟»
«هیچ ایرادی در آن نیست. شمشیر یک جنگجوی برجسته، خون هزاران نفر را چشیده است. اما هیچکس شمشیر را سرزنش نمیکند. تقصیر از جنگجوست. اینجانب تنها چند شمشیر خونین را جمعآوری کردهام.»
«آیا حالا میگویید که این انسانهای زنده، اشیاء هستند؟!»
«بله.»
«...»
«آنها دارایی اینجانب هستند. اگر کنت میخواست بلایی سرشان بیاورد، پس باید خودتان آنها را دستگیر میکردید. یا اینکه میتوانید بردهداری را لغو کنید.»
ویسکونت جا سو-جونگ به آرامی و با حالتی طبیعی پلک زد.
«آیا تعداد زیادی برده در کنتنشینِ کنت آه رو-هو وجود ندارد؟ مایه تأسف است که منابع مالی قلمرو شما به شدت به اقتصاد بردهداری وابسته است. توصیه میکنم فوراً بازسازی اقتصاد قلمرو خود را آغاز کنید.»
«چطور جرأت میکنی درباره مدیریت یک کنت حرف بزنی...»
«این دقیقاً همان است. زندانیانی که اینجانب دستگیر کردهام نیز دارایی خصوصی اینجانب هستند. نمیدانم کنت چه حقی دارد که به شما اجازه میدهد در امور خانوادگی اینجانب دخالت کنید. آیا بهتر نیست که کنت و اینجانب حد و مرز خود را در همینجا مشخص کنیم؟»
کنت آه رو-هو پرسید.
«...چه میشود اگر جرمی نه توسط دارایی شما، بلکه توسط یک زیردستِ زنده مرتکب شده باشد، ویسکونت جا سو-جونگ؟»
«همم؟؟»
«اعلیحضرت.»
کنت آه رو-هو رو به تخت پادشاهی کرد.
«موضوعی هست که میخواهم به عرض اعلیحضرت برسانم.»
«بگو.»
«پیدایش یک دوک جدید، مسئلهای جدی و در تاریخ دو هزار ساله پادشاهی ما بیسابقه است. از آنجا که رویههای سختگیرانهای مورد نیاز است، معتقدم بررسی صلاحیت اخلاقی نامزد مقام دوک، امری ضروری است.»
پادشاه خورشید در سکوت به سخنان کنت گوش سپرد.
او ۶۰ سال بود که کاخ را ترک نکرده بود. کسانی که برای موفقیت تلاش نمیکردند و کسانی که موفق نمیشدند، هیچ قدرتی نداشتند. پادشاه خورشید هیچ قدرتی نداشت.
و نجیبزادگان به کسانی که قدرت نداشتند، احترامی نمیگذاشتند.
«من گزارشهای بسیار شبههبرانگیزی درباره شخصیت اخلاقی ویسکونت جا سو-جونگ دریافت کردهام.»
«...»
«بنابراین، اگر اعلیحضرت اجازه فرمایند، مایل هستم چند شاهد به اینجا بیاورم.»
پادشاه خورشید سرش را چرخاند تا به ویسکونت جا سو-جونگ نگاه کند.
چشمانش طوری به نظر میرسید که انگار میپرسید او چه میخواهد.
جا سو-جونگ فقط لبخند زد، گویی هیچ نگرانیای نداشت.
«...ادامه بده.»
«سپاسگزارم، اعلیحضرت.»
شاهدانی که از پیش آماده شده بودند، یکی پس از دیگری وارد تالار شورا شدند.
اولین کسی که قدم در مایع آمنیوتیک گذاشت، پیرمردی با ظاهری آراسته بود.
کنت آه رو-هو از پیرمرد پرسید.
«نام شاهد چیست؟»
«نام من نام سوک است.»
«هویت و اصالت شاهد چیست؟»
«من یک شهروند آزاد هستم. ۴۱ سال پیش، از قلمرو بارون سا جو-سونگ به پایتخت سلطنتی آمدم و در اینجا ساکن شدم.»
«نام سوک. اینکه به عنوان یک شهروند آزاد به اینجا آمدهای، نشان میدهد که لطف سلطنتی اعطا شده به تو به هیچوجه ناچیز نبوده است.»
پیرمرد زانو زد و پیشانیاش را بر زمین فشرد.
«این حقیر تا ابد سپاسگزار لطف شماست.»
«این دادخواستی است علیه نجیبزادگانی که با تو ناعادلانه رفتار کردهاند.»
«وقتی نوهام را که تنها یادگار و وارثم بود از دست دادم، احساس کردم دنیایم ویران شده است. به همین دلیل است که این حقیر جرئت میکند چشمان و گوشهای ارزشمند شما را بیازارد.»
«...»
با شنیدن این حرف، سرم را چرخاندم.
در صندلی کنار من، رنگ از رخسار مارکیز بک سول-تو پرید و کبود شد.
«از دست دادن نوهات واقعاً مایه تأسف است. اما از دست رفتن جان انسانها مسئلهای است که توسط آسمانها مقدر میشود. تو تنها کسی نیستی که یکی از اعضای خانوادهاش را از دست داده است. چه چیز تا این حد ناعادلانه بوده که تصمیم گرفتی در اینجا دادخواهی کنی؟»
«مرگ مردمان پست به اندازه چیدن علفهای هرز طبیعی است، اما نوه این حقیر توسط آسمانها گرفته نشد.»
«اوه.»
کنت آه رو-هو وانمود کرد که اربابی بخشنده است.
«نوهات چگونه درگذشت؟»
«نوهام توسط شخصی به نام بک سول-تو آنقدر شلاق خورد تا جان داد.»
همهمهای در مایع آمنیوتیک موج زد.
«بک سول-تو؟ نام آشنایی است. آیا هویت آن شخص را میشناسی؟»
«شش سال پیش که نوهام کشته شد، فقط شنیدم که این کار توسط بانوی جوان بک سول-تو انجام شده است.»
«اگر منظورت بک سول-تو است، باید همین مارکیزی باشد که الان آنجا نشسته است.»
نجیبزادگان برگشتند تا به بک سول-تو نگاه کنند.
مارکیز نه تنها رنگ چهرهاش کبود شده بود، بلکه میلرزید.
«مارکیز.»
«بله...؟»
«این شخص میگوید که نوهاش توسط مارکیز کشته شده است. شش سال پیش. آیا این درست است؟»
«آه. آن. من، من...»
در آن لحظه، ویسکونت جا سو-جونگ از جا برخاست.
با برخاستن ویسکونت، آب زیر پاهایش پاشیده شد.
«اعلیحضرت.»
«صحبت کن.»
«خاندان مارکیز بک سول-تو تحت حمایت این شخص قرار دارد. از آنجا که این شخص دروازه اصلی خاندان است، مارکیز دروازه فرعی محسوب میشود. از این رو، به جای زیردستانم، این شخص باید مورد بازخواست قرار گیرد. منظورم این است که درست نیست کنت آه رو-هو زیردستان این شخص را بازجویی کند.»
«...نظر تو چیست، کنت؟»
«ویسکونت جا سو-جونگ قلب مهربانی دارد. من هم مایل هستم به جای مارکیز بک سول-تو، ویسکونت جا سو-جونگ را بازجویی کنم.»
کنت آه رو-هو حالت چهرهای پیروزمندانه به خود گرفت، گویی این دقیقاً همان چیزی بود که میخواست.
«ویسکونت.»
«بله، کنت.»
«آیا میدانستید مارکیز چه کاری انجام داده است؟»
«میدانستم.»
بار دیگر همهمهای در مایع آمنیوتیک موج زد.
«از چه زمانی میدانستید؟»
«من حتی پیش از آنکه مارکیز بک سول-تو را به عنوان زیردست خود بپذیرم، میدانستم او چه کرده است. مارکیز مستقیماً نزد این شخص اعتراف کرد.»
«نه. آیا این بدان معناست که با وجود آگاهی از گناهانش، مارکیز را پذیرفتید؟»
«کاملاً درست است.»
بام!
کنت آه رو-هو دستش را محکم روی میز کوبید.
«چرا؟ مارکیز کودکی را تا سرحد مرگ شلاق زده است. چطور توانستید چنین نجیبزاده بیرحمی را بپذیرید؟!»
ویسکونت جا سو-جونگ لبخند زد.
نگاه کردن به آن لبخند، مرا مضطرب میکرد.
«مطمئن نیستم که میدانید یا نه... در آن زمان، بانوی جوان خاندان مارکیز به بیملاحظگیاش شهرت داشت. بانوی جوان عقبمانده، بانوی جوان احمق، بانوی جوان بیمغز... او هر روز چنین طعنههایی را میشنید. پس از ملاقات با مارکیز، این شخص تصمیم گرفت او را به درستی تربیت کند.»
«به درستی تربیتش کنید؟»
«بانوی جوان در خانوادهای آزارگر بزرگ شده بود.»
بک سول-تو به خود لرزید و شانههایش تکان خورد.
«پدربزرگ مارکیز بک سول-تو، مارکیز بک می-تو یک نابغه بود. اما او به شکل بدی نابغه بود. او نمیتوانست کسانی را که به اندازه خودش باهوش نبودند درک کند، و نمیتوانست نوهاش را که از او باهوشتر نبود بفهمد. سرزنشها. آزارهای کلامی. آزارهای فیزیکی. کودکی مارکیز بک سول-تو با بیتوجهیهای شرورانه پدربزرگش لکهدار شده بود.»
کنت آه رو-هو ابروهایش را در هم کشید.
«که چه؟ آیا منظورتان این است که مارکیز بک سول-تو باید بخشیده شود چون ترحمانگیز است؟»
«خیر.»
ویسکونت جا سو-جونگ در حالی که لبخند میزد، دهانش را با آستینش پوشاند.
«اگر او را به حال خود رها میکردم، مارکیز بک سول-تو برای همیشه همان [بانوی جوان بیمغز] باقی میماند. او همچنین بدون اینکه فرصتی برای توبه از گناهانش پیدا کند، به دست قاتلانی که از سوی شخصی فرستاده شده بودند، در آرامش کشته میشد.»
«...»
«این شخص فکر نمیکند که این کار درست باشد.»
«دارید درباره چه چیزی صحبت میکنید...»
«این شخص، مارکیز بک سول-تو را برای یک ماه به سفر برد.»
ویسکونت جا سو-جونگ زمزمهای کرد.
به نظر میرسید که دارد خاطرهای دلپذیر را مرور میکند.
«من به بانوی جوان که هرگز کاری برای خودش انجام نداده بود، نشان دادم که واقعیت زندگی چیست. او را مجبور کردم زندگی کسانی را تجربه کند که اگر کار نکنند نمیتوانند غذا بخورند، و مجبورش کردم واقعیت دنیای بیرون را درک کند، جایی که حتی اگر سخت کار کنید باز هم غذا خوردن دشوار است. به لطف این کار، مارکیز بک سول-تو توانست درک کند که حتی اگر او ناراضی و ناشاد باشد، این همچنان یک [بدبختی قابل تحمل] است.»
«سپس این شخص به طور مرتب برای بانوی جوان کلاسهایی برگزار کرد. گاهی اوقات به بندر شمالی میرفتیم تا نگاهی به زندگی تاجران بیندازیم، و گاهی اوقات او را برای سرکوب راهزنان میبردم. اینگونه به او نشان دادم که چگونه زندگی انسانها میتواند ویران شود.»
ویسکونت جا سو-جونگ نفس عمیقی کشید.
ویسکونت جا سو-جونگ، تقریباً انگار که مست شده باشد، با صدایی آرام و نفسگیر صحبت کرد.
«میدانستید؟ مارکیز بک سول-تو هنوز ۱۵ سال دارد. با وجود اینکه او تنها ۱۵ سال دارد، اما از همین حالا مرگ مردم عادی، مرگ تاجران و مرگ راهزنان را تجربه کرده است. به جرئت میگویم که مارکیز بک سول-تو قطعاً به یکی از بزرگترین اربابان پادشاهی تبدیل خواهد شد.»
«ها.»
کنت آه رو-هو خندید.
«داشتم فکر میکردم که درباره چه چیزی حرف میزنید. پس دارید سعی میکنید با این ادعا که او در آینده سیاستمدار بزرگی خواهد شد، لکههای گذشتهاش را بپوشانید. ویسکونت، چنین روح پوسیدهای...»
«شما واقعاً هیچچیز نمیدانید، کنت.»
«چه؟»
«مهم این نیست که او سیاستمدار خوبی میشود یا نه. نکته اینجاست که با وجود تبدیل شدن به چنین نجیبزاده خوبی، او در گذشتهاش [اشتباهی که هرگز قابل جبران نیست] را به همراه خواهد داشت.»
نفس جا سو-جونگ داغ شد.
«متوجه نمیشوید؟ این یعنی هرچه مارکیز بک سول-تو انسان بهتری شود، به همان اندازه تیرهروزتر و ناشادتر خواهد شد.»
«...»
«مهم نیست که او چه کاری را برای انجام دادن انتخاب کند، مهم نیست که چند نفر را نجات دهد، مارکیز بک سول-تو هرگز نخواهد توانست خودش را آدم خوبی بداند. این کاملاً طبیعی است، چرا که او هرگز نمیتواند این حقیقت را تغییر دهد که یک کودک را کشته است.»
ویسکونت جا سو-جونگ دستانش را در هم قفل کرد.
گویی در حال خواندن دعایی بود.
«این شخص، مارکیز بک سول-تو را طوری تربیت خواهد کرد که به بزرگترین نجیبزاده این پادشاهی تبدیل شود. و همچنین او را طوری بزرگ خواهم کرد که ناشادترین نجیبزاده پادشاهی باشد. با گذشت روزها، تیرهروزی وجود مارکیز را رنگ خواهد زد. ترکیب سرزنشِ خویشتن و شرم، قطعاً بر چهره مارکیز نقش خواهد بست.»
«...»
«کنت. مارکیز را در آن حالت تصور کنید. تصور کنید که چگونه ناشادی در هر حرکت او آشکار خواهد بود، در حالی که گذشتهاش به طور پیوسته در سایهاش به دنبال او کشیده میشود. چه فکر میکنید؟»
ویسکونت جا سو-جونگ مانند یک قدیسه به درخشانی لبخند زد.
«آیا این دوستداشتنی نیست؟»
(یادداشت مترجم: ...این آرک داستانی خیلی عجیب است)