چپتر 225: فصل 225
چپتر 225: فصل 225
۵.
من به دختر نگاه کردم.
منظره بهسرعت تغییر کرد؛ از خیابانهای برفی که مارکیز بک سول-تو در آن شلاق میزد، تا غاری که ویسکونت سون هوک-سین در آن گوشت انسان میخورد، و به جایی که ویسکونت ده ها-ران ارتشی را برای قتلعام سربازان و غیرنظامیان رهبری میکرد.
«همهشونو بکشید و نذارید حتی یه نفر زنده بمونه!»
شایستگی یک ژنرال با دو چیز مشخص میشد: مهارت در کشتن آدمها، و تردید نکردن هنگام کشتنشان.
ویسکونت ده ها-ران ژنرال شایستهای بود.
«اینجا محل شورشه. نباید اجازه بدیم اطلاعات عملیاتمون به بیرون درز کنه. دهقانها، فقرا، مرد و زن، پیر و جوون. همهشونو بکشید و همهچیز رو نابود کنید! من مسئولیتش رو به عهده میگیرم.»
هزاران سوارهنظام، شورشیان را قتلعام کردند.
شانههای روستاییان که در محاصره سربازان قرار گرفته بودند، میلرزید. برخی از آنها واقعاً سعی کرده بودند علیه پادشاهی شورش کنند. و افراد بیشتری فریب این حرف را خورده بودند که «شاید ارباب واقعاً میخواد جنگی راه بندازه».
«ارباب! بهمون رحم کنید! ما یه مشت دهاتی هستیم که هیچی نمیدونیم!»
شایستگی یک سیاستمدار با تواناییاش در تشخیص همتایان و متحدانش مشخص میشد.
ویسکونت ده ها-ران سیاستمدار بیکفایتی بود.
و انسانها زمانی بیرحمترین موجودات میشدند که در یک جنبه شایسته، اما در جنبهای دیگر بیکفایت بودند.
«بسوزونیدشون.»
روستا به آتش کشیده شد.
حصار چوبیای ساخته شده بود تا جلوی فرار روستاییان را بگیرد. سربازان پادشاهی نیزههایشان را بالا بردند و به روستاییانی که سعی میکردند از این مانع فرار کنند، ضربه میزدند.
«خدای من!»
پیرمردها، همسران و فرزندانشان در میان دود سیاهی که روستایشان را پوشانده بود، خفه میشدند.
دوده در ریههای رئیس پیر روستا نشست. حتی تا آخرین لحظه، رئیس روستا نمیدانست که آیا مرگ به دست اربابش به خاطر سرپیچی از دستور پیوستن به شورش، مرگ مجلّلتری بود یا مرگ به دست پادشاهی.
او واقعاً انتخابی نداشت.
«خدایا خواهش میکنم، نجاتمون بده...»
خدا در آن مکان حضور داشت.
ویسکونت جا سو-جونگ روی درختی در دوردست نشسته بود. همانطور که خودش گفته بود، ویسکونت «خدایی بود که هرگز بازگشت نمیکرد». به بیان دقیقتر، او «خدایی بود که حتی اگر بازگشت هم میکرد، به کسی کمک نمیکرد».
تزلزلناپذیر.
«ویسکونت.»
به خدایی که مچم را گرفته بود، التماس کردم.
«خواهش میکنم بهشون کمک کن. این عادلانه نیست.»
«میدونم.»
«چرا ده ها-ران باید زنده بمونه در حالی که اونا میمیرن؟ چرا اونا باید تو تنهایی و درد بمیرن؟»
«مشاور.»
هالهام را فعال کردم تا از چنگ ویسکونت رها شوم.
اما لمس ملایم ویسکونت جا سو-جونگ هرگز از روی مچم برداشته نشد.
چنگال خدا بسیار عجیبتر از چنگال من بود.
«هیچ دلیلی برای این کار وجود نداره. دلیلی که بعضیها زنده میمونن، بعضیها میمیرن و بعضیها رنج میکشن. چنین چیزی نمیتونه وجود داشته باشه، مگه نه؟»
«اگه اینطوره، پس...»
«با این حال، به نظر میرسه مردم اغلب به چیزی برای مقصر دونستن نیاز دارن.»
روستا تا مرز خاکستر شدن سوخت و خاکسترها به سمت جنگل پراکنده شدند.
ویسکونت جا سو-جونگ انگشت اشارهاش را بالا آورد و ذرهای خاکستر خاکستریرنگ را گرفت.
«هیچکس نمیتونه بپذیره که همهچیز تو این دنیا تصادفی اتفاق میافته، میتونه؟ همیشه یه بدخواهی پشت بدبختیهات، و یه دستکاری پشت خوششانسیهات وجود داره، بنابراین تو شایسته همدردی یا نفرین بقیه دنیا هستی، درسته؟ همینطوره.»
منظره اطراف دوباره تغییر کرد.
«حق با همهست.»
سالن جلسات پادشاهی.
«این شخص کاری میکنه که حق با همه باشه.»
شاهدانی که کنت آ رو-هو درخواست کرده بود، وارد سالن شدند.
پیرمردی که دخترش را از دست داده بود، تنها نقطه آغاز ماجرا بود.
به نظر میرسید کنت تمام قدرت خود، یا قدرت جناحش را بسیج کرده بود تا به سراغ قربانیان برود. در میان آنها حتی نوادگان افرادی که توسط ویسکونت ده ها-ران آواره شده بودند نیز حضور داشتند.
«بدبختیهای همه همینطوری اتفاق نیفتادن، اونا اتفاق افتادن چون این شخص گوشهای ایستاد و اجازهش رو داد.»
سالن جلسات هر لحظه پرآشوبتر میشد.
کنت آ رو-هو در محکوم کردن ویسکونت جا سو-جونگ پیشقدم شد. بسیاری از نجیبزادگان نیز از کنت پیروی کرده و او را سرزنش کردند.
«هیچکدوم از این گناهان توسط ویسکونت جا سو-جونگ انجام نشده!»
کنت آ رو-هو با فصاحت سخن میگفت.
«اما ویسکونت توسط گناهکاران احاطه شده. اون حتی این کار رو ناآگاهانه انجام نداده، بلکه با وجود دونستن این موضوع دست به چنین کاری زده. چرا ویسکونت از مارکیز بک سول-تو محافظت میکنه؟! چرا ویسکونت از یه آدمخوار محافظت میکنه؟! همه اونا گناهان کبیرهای مرتکب شدن، پس ویسکونتی که همه اونا دورش جمع شدن، باید مظهر شر مطلق باشه!»
کنت آ رو-هو جرئت نداشت این را با صدای بلند بگوید، اما آن لیست گناهکاران شامل پادشاه خورشید که بر تخت نشسته بود نیز میشد.
پادشاهی که ۶۰ سال خود را حبس کرده بود. تحت حاکمیت بدون سیاست پادشاه خورشید، زمینداران بدون هیچ محدودیتی از دهقانان بهرهکشی میکردند و نجیبزادگان، افراد خردمند را بیهیچ مانعی تحت فشار قرار میدادند. در طول ۶۰ سال بیتفاوتی او، ناآرامیهای مدنی و شورش در سراسر پادشاهی پرورش یافته بود.
«...»
پادشاه خورشید بر تخت سلطنت نشسته بود و در سکوت تحمل میکرد.
فقط پادشاه نبود.
دوکها، که موجوداتی برتر بودند و بیش از ۱۰۰۰ سال زندگی کرده بودند، در طول این ۱۰۰۰ سال قتلعامهای متعددی به راه انداخته بودند. هیچکدام از آن شش دوک نبودند که مرتکب قتل نشده باشند.
از میان صدها نجیبزاده حاضر در سالن جلسات، موجوداتی که نماینده پادشاهی بودند، حتی یک نفر هم پیدا نمیشد که قربانیای نداشته باشد.
«این تقصیر ویسکونت جا سو-جونگ است!»
کنت آ رو-هو نیز همینطور بود.
کنت جنگجوی قدرتمندی بود که بارها ارتش خود را به نبرد رهبری کرده بود. غیرممکن بود که در میدان جنگ هیچ مرگ ناعادلانهای رخ ندهد. او زندگی افراد زیادی را ویران کرده بود. خانوادههای زیادی را از هم پاشیده بود. و به همین دلیل، او بار بدبختی افراد زیادی را به دوش میکشید.
«علاوه بر این، ویسکونت حتی شخصی رو که مرتکب جنایت شده، دوستداشتنی خطاب کرده. هه. چطور جرئت میکنه اینقدر آشکارا عشقش رو به کسی که مرتکب جنایت شده نشون بده! چطور جرئت میکنه حتی الان هم به دوست داشتن مجرمان ادامه بده، در حالی که حتی توبه برای گذشته، اصلاح گناهان و بالا بردن اخلاقیات پادشاهیمون هم کافی نیست!»
کنت آ رو-هو به ویسکونت جا سو-جونگ حمله کرد. اما حقیقت این بود که او همزمان داشت به خودش و تمام خانواده سلطنتی و نجیبزادگان حاضر در آنجا نیز خنجر میزد.
«ویسکونت جا سو-جونگ یک گناهکاره!»
کنت دردی احساس نمیکرد.
او در حالی که خون زخمهایش را میلیسید، مانند یک سگ شکاری سرمست، بارها و بارها ویسکونت جا سو-جونگ را گاز گرفت.
«بله.»
ویسکونت جا سو-جونگ، که همه اینها را بهتر از هر کس دیگری در دنیا میدانست، در جواب نپرسید: «مگر تو هم یک گناهکار نیستی؟».
او حتی اعلام نکرد: «همه ما به یک اندازه گناهکاریم».
«درسته.»
در عوض، او تأیید کرد.
«این تقصیر این شخصه.»
او انگشتش را به سمت خودش نشانه رفت و قربانیان را خطاب قرار داد؛ خدای جوان با کمال میل آن را پذیرفت، گویی که یک نوشیدنی شیرین باشد.
«این شخص یک گناهکاره.»
خدای شرور سرگرم شده بود.
«به همین دلیله که من باید مجازات بشم.»
به نظر میرسید کنت آ رو-هو بیش از حد روی فصاحت کلامش تمرکز کرده بود.
«...»
اگر کنت بیشتر دقت میکرد، شاید از خودش میپرسید که چرا اعضای جناح ویسکونت جا سو-جونگ حتی یک کلمه هم در دفاع از او نگفتهاند.
«...؟ چی؟»
با وجود اینکه گفته میشد پادشاه هیچ قدرتی ندارد، او همچنان ارباب قلمرو سلطنتی بود. این حقی بود که قانون برایش تضمین کرده بود. فرصتهای زیادی برای او وجود داشت تا جلوی سخنرانی تند کنت را بگیرد و از ویسکونت جا سو-جونگ حمایت کند.
«مشکل چیه، کنت؟ این شخص فقط گفت که با دیدگاههای شما موافقه.»
دوک بیتفاوت یک قصاب بود. و او یک دوک بود. علاوه بر این، او شخص بانفوذی بود که از هیچکدام از قتلها یا قتلعامهایی که مرتکب شده بود، پشیمان نبود.
او از عادت خود در تاس ریختن برای تعیین مرگ و زندگی افراد لذت میبرد. مدتها بود که اوضاع به همین منوال بود و تا مدتها نیز همینطور باقی میماند. تنها یک چیز در مورد دوک تغییر کرده بود. آن هم این بود که اکنون جا سو-جونگی در دنیا وجود داشت که او برایش تاس نمیریخت.
اما دوک بیتفاوت از اولین حیوان خانگیای که در طول ۱۰۰۰ سال گذشته داشت، محافظت نکرد.
«موافقت با دیدگاه من یعنی...»
«همهچیز تقصیر این شخصه، مسئولیت این شخصه و گناه این شخصه، بنابراین این شخص باید مجازات بشه.»
مارکیز بک سول-تو، که در جوانی کودکی را کشته بود، اکنون رئیس یک خانواده مارکیز بود. از نسلی به نسل دیگر، مارکیز خرگوش بندر شمالی پایتخت سلطنتی را در انحصار خود داشت. سی درصد از جریانهای رودخانه بزرگ که در سراسر پادشاهی جریان داشت، متعلق به آنها بود. مارکیز پول زیادی داشت.
آدمخوار سابق، ویسکونت سون هوک-سین، بهخوبی میدانست چگونه از بدنامی خود استفاده کند. او کپکی را که عمیقاً در املاکش ریشه دوانده بود، از بین برد. او زمیندارانی را که مسئول آسیابهای بادی بودند پاکسازی کرد و اشراف محلیای را که آبراهها را کنترل میکردند، اعدام کرد. سپس، تمام آسیابهای بادی و آبراههای قلمرو را به خانواده بازگرداند و بعد آنها را با قیمتی پایین در اختیار دهقانان قرار داد. ویسکونت غلات زیادی داشت.
ویسکونت ده ها-ران، که زمانی ژنرال خاندان سلطنتی بود، در گذشته برای یک شورش برنامهریزی کرده بود. او هنوز هم در کشتن آدمها مهارت داشت. او میدانست چگونه دشمن را متفرق کند، چگونه یک دشمن متحد را از هم بپاشد و چگونه سربازان آموزشدیده را تار و مار کند. او ترفندهای لازم برای جنگ را میدانست. و ویسکونت، از این ترفندها بیش از حد در چنته داشت.
«...پس، استدلال من رو میپذیری؟»
«دقیقاً.»
اما هیچکس از ارباب خود دفاع نکرد.
مگر اینکه عشقی به معشوقشان یا وفاداریای نسبت به اربابشان نداشتند، در غیر این صورت باید دلیلی برای سکوت همگی آنها وجود میداشت.
«اینجانب بزرگترین گناهکار در تاریخ پادشاهی هستم، به همین دلیل میخواهم لایحهای را ارائه دهم.»
ویسکونت جا سو-جونگ فرمان سکوت داد.
«منشی. لطفاً لایحه آمادهشده را پخش کن.»
اگر کنت کمی بیشتر دقت کرده بود.
مهم نبود که ویسکونت چقدر با لقب [عوضی روانی پایتخت سلطنتی] شناخته میشد، او نمیتوانست در حالی که شاهدان یکی پس از دیگری برای شهادت علیه او میآمدند، همچنان لبخند به لب داشته باشد. شاید آنوقت متوجه میشد که این بحث در شورا [دقیقاً همان چیزی بود که ویسکونت جا سو-جونگ میخواست].
«یک لایحه...؟»
«بله. اینجانب با پذیرش استدلال طرف مقابل، لایحهای را پیشنهاد میدهم.»
کنت هیچ شکی به دل راه نداده بود.
«این لایحه، "قانون طلایی" نامیده خواهد شد.»
و به همین دلیل بود که شکار شد.
«اعضای محترم شورای اشراف.»
اسناد بین نجیبزادگان توزیع شد. شلپ! در حالی که منشیهای خاندان سلطنتی با عجله به اینسو و آنسو میرفتند، پایشان را روی مایع آمنیوتیک میگذاشتند. اسناد به طور مساوی بین اعضای هر جناح پخش شد.
«شاید برای برخی این سوال پیش بیاید.»
در حالی که عالیرتبهترین اعضای پادشاهی در حال ورق زدن اسناد بودند، ویسکونت جا سو-جونگ با لحنی آسوده شروع به صحبت کرد.
«آیا در این عصر، واقعاً به یک دوک جدید نیاز داریم؟»
برخی از اشراف به اسناد نگاه نکردند. نه، طوری رفتار میکردند که انگار اصلاً نمیخواستند به آنها نگاه کنند. آن عده معدود، دوکِ آسودگی، دوکِ شمشیر مطلق، دوکِ انرژی درونی، دوکِ داروی سنگی و دوکِ اژدهای سیاه بودند.
(یادداشت مترجم انگلیسی: نویسنده ناگهان برای اولین بار به دوک اژدهای سیاه اشاره میکنه. من دیگه تسلیمم T~T)
این بدان معنا بود که لایحه از قبل در میان دوکها به بحث گذاشته شده بود.
«پاسخ اینجانب روشن است. بله، ما به یک دوک هفتم نیاز داریم.»
«...»
در میان آنها، دوک ده هزار خدا رهبر جناح مذهبی بود؛ همان جناحی که کنت آه رو-هو در آن حضور داشت. کنت آه رو-هو با چهرهای تهی سرش را چرخاند تا به رهبر جناح خود نگاه کند.
دوک ده هزار خدا در حالی که لبخند میزد، کمی شبیه به مفتش بدعتکار به نظر میرسید.
«عذر میخوام، کنت! خواهر بزرگه ازم خواستن که این رو به عنوان یه راز نگه دارم!»
«...»
آن زمان بود که کنت متوجه شد.
که چرا شاهدان و مدارک علیه ویسکونت جا سو-جونگ اینقدر راحت در دسترس بودند، و تمام روندهای آن روز توسط چه کسی برنامهریزی شده بود. پادشاهی از قبل به تسخیر ویسکونت جا سو-جونگ درآمده بود.
«اگر در این عصر هیچ مشکلی وجود نداشت، آنگاه بله. نیازی به تأسیس جایگاه یک دوک جدید نبود.»
خدایی که پادشاهی را از سایهها به دست گرفته بود، گفت.
«با این حال، شورشها، پسرفتها و بوی تعفن پوسیدگی بسیار زیادی وجود داشته است. موافق نیستید؟ همکاران عزیز شورای اشراف که احترام زیادی برایتان قائلم، صدها هزار نفر در شورشها درگیر بودهاند. میلیونها نفر وفاداری خود را به پادشاهی از دست دادهاند. در این عصر، یک نفر باید مسئولیت را بر عهده بگیرد.»
یک نجیبزاده بیصبر خلاصه لایحه را خواند.
«مسئولیتپذیری آسان است.»
و چون آن را نفهمید، به صفحه اول بازگشت.
«کسانی که در طول ۶۰ سال گذشته توسط دولت پادشاهی قربانی شدهاند. کسانی که زندگیشان ویران شد زیرا ناعادلانه درگیر شورشها شدند. خانوادهها و نوادگان کسانی که نابود شدند. سربازانی که به خاطر دستورات ناعادلانه جان باختند. کسانی که خانههایشان را به خاطر سیاستهای مدنی از دست دادند. کسانی که اموالشان غارت شد، اعضای بدنشان قطع گردید، مجبور به ترک شهرهایشان شدند یا بستگانشان را به دلیل بیتوجهی خاندان سلطنتی یا اشراف از دست دادند. کسانی که مورد تبعیض نژادی قرار گرفتند. رعایایی که مورد استثمار قرار گرفتند. برای ارائه مثالهای خاص از هرج و مرج ۶۰ سال گذشته، دو فرمان نافرجام برای انقیاد اژدهای طلایی، یک جنگ داخلی، سه شورش توسط اشراف، و یکی دیگر توسط ناخنهای سرخ رخ داده است. در تمامی این موارد، رعایا به ناحق قربانی شدند.»
به عبارت دیگر، مردم پادشاهی ناعادلانه قربانی شده بودند.
«پادشاهی مسئولیت کامل آنها را خواهد پذیرفت. دوک هفتم، که در اینجا منصوب خواهد شد، این مسئولیتها را بر عهده خواهد گرفت.»
به عبارت دیگر، ویسکونت جا سو-جونگ.
«اصل و اساس به این شرح خواهد بود.»
تمامی اشراف پادشاهی به ویسکونت جا سو-جونگ نگاه کردند.
«شخصی که زندگیاش توسط پادشاهی ویران شده است، میتواند دقیقاً همان میزان رنج را به دوک هفتم منتقل کند.»
شکنجه.
«نحوه پذیرش مسئولیت به این شکل خواهد بود.»
اشرافِ جناح ویسکونت، سرهایشان را پایین انداختند.
«شخصی که به دنبال انتقام از دوک هفتم است، میتواند مقصری را که زندگیاش را ویران کرده است نشان دهد و تقاضا کند که هنگام اجرای "قانون طلایی" حضور داشته باشد. به عنوان مثال، یک شهروند آزاد به نام نام سوک میتواند مارکیز بک سول-تو را مجبور کند تا به عنوان شاهد در آنجا حاضر شود.»
انتقام.
«و فارغ از اینکه دوک هفتم چقدر به دست آن رعیت رنج بکشد، شاهد هرگز نمیتواند او را مجبور به توقف کند یا در اجرای قانون طلایی دخالتی داشته باشد. شاهدان تنها اجازه خواهند داشت که ناظر قانون طلایی باشند.»
تاوان گناه.
«زمان و مکان اجرای قانون طلایی به این شرح خواهد بود.»
دلیل اینکه این روز برای ترومای خدای شرور انتخاب شده بود.
«هر سال در بیست و چهارمین روز از دوازدهمین ماه. آخرین روز از نشست پایان سالِ شورای اشراف. از نیمهشبِ این روز، دوک هفتم سفری را در جهت عقربههای ساعت به دور پایتخت سلطنتی آغاز خواهد کرد. مکان شروع، میدان پلاتین در مقابل برج پلاتین خواهد بود و مقصد نهایی نیز همان میدان پلاتین در مقابل برج پلاتین است. در طول این سفر، هر رعیتی از هر سن و جنسیتی میتواند نزد دوک هفتم برود و خواستار اجرای قانون طلایی شود.»
امروز بیست و چهارمین روز از دوازدهمین ماه بود.
«اینجانب تعیین خواهم کرد که آیا رعیت صلاحیت اجرای قانون طلایی را دارد یا خیر.»
ویسکونت جا سو-جونگ مهارت [نفس اژدهای رودخانه یخ] را داشت.
او میتوانست گذشتهی هر کسی که در مقابلش قرار داشت را تماشا کند.
او قادر بود تشخیص دهد که آیا پادشاهی زندگی آن رعیت را ویران کرده است یا خیر.
«اگر آنها صلاحیت داشته باشند، اینجانب قضاوت خواهم کرد که دقیقاً چقدر رنج کشیدهاند و چه مقدار درد میتوانند به اینجانب تحمیل کنند. دست در برابر کسانی که دستانشان قطع شده است. چشم در برابر کسانی که چشمانشان از حدقه درآمده است. برای کسانی که رنجشان آنقدر زیاد است که نمیتوان آن را در یک نوبت جبران کرد، این روند به سال بعد موکول خواهد شد تا زمانی که کافی باشد. سال به سال.»
ویسکونت جا سو-جونگ مهارت [نگاه اژدهای طلایی] را داشت.
او میتوانست شدت و وسعت احساسات دیگران را درک کند.
او قادر بود ببیند که رعایای پادشاهی چقدر رنج کشیدهاند.
«در حالی که قانون طلایی در حال اجراست، بدن اینجانب آسیب خواهد دید و احتمالاً نخواهم توانست به درستی راه بروم، بنابراین اینجانب به کسی نیاز خواهم داشت که حمایتم کند. کسی که بیشترین رنج را برای آن رعیت به بار آورده است، همان کسی خواهد بود که باید اینجانب را سر پا نگه دارد.»
ویسکونت جا سو-جونگ از هر فرد بانفوذی که ملاقات میکرد، خواسته بود که عاشقش شود.
او هیچ چیز دیگری از آنها نخواسته بود.
حالا، آنها مجبور بودند بوی خون کسی را که عاشقش بودند، از نزدیکترین فاصله استشمام کنند.
۰
«اینجانب لایحه مذکور را در دستور کار قرار میدهم و به عنوان رهبر جناح آینه و رئیس خاندان ویسکونت آمتیست، از حقی که پادشاه اول به تمامی اشراف اعطا کرده است استفاده میکنم تا برای لایحه مذکور رأیگیری برگزار کنم. در صورت تصویب، این لایحه از امشب اجرایی خواهد شد.»
سالن جلسات در سکوت فرو رفته بود.
صدای جریان آب پژواک مییافت.
از آنجا که ماه دوازدهم بود، احتمالاً بیرون برف میبارید.
«همکاران عزیز شورا.»
دوکِ ویرانگر کشور.
نجیبزادهای که در آستانه تبدیل شدن به دوک هفتم بود، لبخند درخشانی زد.
«اکنون زمان مجازات گناهکار فرا رسیده است.»
(یادداشت مترجم انگلیسی: در این مرحله، هیچکس نمیتونه بهم بگه که جا سو-جونگ یک مازوخیست به تمام معنا نیست. همچنین... من اصلاً نمیتونم دلیل پشت کارهاش رو درک کنم.
دو تا چپتر ۳ هزار کلمهای پشت سر هم. دارم لوسِتون میکنم.)