چپتر 226: فصل 226
چپتر 226: فصل 226
مترجم: Seven
۱.
در حالی که از فدا کردن خودش برای پادشاهی حرف میزد، جا سو-جونگ لبخند درخشانی بر لب داشت.
با نگاه به چهره خندان او، ناگهان خاطرات آن تروما را به یاد آوردم.
'درسته.'
فراتر از این حقیقت که من صرفاً کیم گونگجا، اربابزاده آسمان جهنمی و ماه خانواده ایوانسیا بودم، صحنههایی را به یاد آوردم که هنگام سقوط در آن تروما شاهدشان بودم. (آسمان جهنمی، نه فرقه شیطانی.)
'من تقریباً تمام زندگی ارباب برج را به چشم دیدهام.'
لحظهای که جا سو-جونگ به مقام اشرافیت رسید.
وقتی برای اولین بار یک بارون شد، با ازدواج با یکی از بستگان همجنس خود، فوراً پایتخت را به گردابی از درگیریهای سیاسی کشاند.
'در تکتک خاطرات، ویسکونت جا سو-جونگ در حال لبخند زدن است.'
و در تمام صحنههایی که دیدم، ویسکونت جا سو-جونگ با خوشحالی لبخند میزد.
با وجود اینکه مهارت من دیدن تروما بود.
'فقط این نیست.'
حتی میدانستم که جا سو-جونگ در نهایت لقب دوک را به دست خواهد آورد.
حتی اتفاقاتی که بعد از آن رخ میداد را نیز از قبل دیده بودم.
'پس چرا؟'
چرا حتی لحظات شاد جا سو-جونگ را هم میدیدم؟
چرا لحظات پس از این را میدیدم؟
'امکان نداره...'
حالا که از قدرت جا سو-جونگ خبر داشتم، متوجه احتمالی شدم.
احتمالی که تقریباً غیرممکن به نظر میرسید. آنقدر که حتی فکر کردن به آن برای یک فرد عادی دشوار بود.
با این حال، به عنوان کسی که ۴۰۰۰ روز بازگشت را تجربه کرده بود، نتیجهای بود که به راحتی میتوانستم به آن برسم.
'تمام زندگی ارباب برج یک تروما است.'
فارغ از اینکه چقدر شادمانه لبخند میزد.
'از لحظه تولدش تا الان، هیچ زمانی نبوده که تروما نباشد.'
با درک این موضوع، ناخودآگاه دهانم را باز کردم.
«...تا کِی؟»
ویسکونت جا سو-جونگ برگشت تا به من نگاه کند.
به او گفتم.
«تا چه زمانی قانون طلایی را اجرا خواهی کرد؟»
ویسکونت جا سو-جونگ لبخند زد.
«برای همیشه.»
«تا زمانی که دیگر هیچ رعیتِ قربانیشدهای باقی نماند؟»
«بله. نه فقط رعایا. مگر این شخص به مشاور، نه، به آقای گونگجا نگفت؟»
ویسکونت جا سو-جونگ به من نزدیک شد و در گوشم زمزمه کرد.
«این شخص فراتر از این پادشاهی خواهد رفت و تمام جهان را در بر خواهد گرفت.»
«...»
«متأسفم، اما نگاهی دزدکی به خاطرات آقای گونگجا انداختم. آقای گونگجا هم دارد به خاطرات این شخص نگاه میکند، پس به نظر میرسد معامله منصفانهای باشد.»
همانطور که انتظار داشتم.
ویسکونت جا سو-جونگ قدرت دیدن گذشته دیگران را داشت.
امکان نداشت او به گذشته شخص غیرعادیای مثل من که ناگهان ظاهر شده بود، نگاه نکند.
«شما اربابزاده آسمان جهنمی هستید. گروه بسیار جالبی را رهبری میکنید، آقای گونگجا. خب. وقتی اینگونه باشید، داشتن چنین روابطی اجتنابناپذیر است.»
ویسکونت طوری به من نگاه کرد که گویی به یک شاگردِ عزیز نگاه میکند.
«میدانم که میخواهید جلوی این شخص را بگیرید. شما نمیخواهید شاهد درد کشیدن کسی باشید. با این حال، آقای گونگجا. لطفاً به وظایف خود پایبند باشید.»
وظایف.
«شما کسی هستید که بیشتر از هر کس دیگری طرف افراد بیقدرت را میگیرید. یک نفر باید در اجرای قانون طلایی پیشقدم شود. تا جایگزین فریادهای ضعفا شود. آیا این وظیفه شما نیست؟»
«من...»
«سعی نکنید جلوی مرا بگیرید. این یک هشدار است.»
ویسکونت جا سو-جونگ گوشم را لمس کرد.
«این شخص عادت بدی دارد که ناخواسته کودکان دوستداشتنیای را که میبیند، نابود کند.»
«...»
«آقای گونگجا، فکر نمیکنید که اولین نفری هستید که سعی میکند جلوی این شخص را بگیرد، درست است؟ میدانید اعلیحضرت که روی آن تاج و تخت نشستهاند، چقدر اشک ریختهاند؟ اگر این شخص اشک تمام معشوقههایش را جمع میکرد، سال آینده هیچ نگرانیای بابت خشکسالی نداشتیم.»
این احتمالاً یک دروغ نبود.
هشداری که به من داده شد نیز بلوف نبود.
زیرا خدا همیشه پیش از نابود کردن انسانها هشدار میداد.
ارباب برج پیش از این نیز با تلاش برای جلوگیری از دیدن تروما، یک بار به من هشدار داده بود.
«تو...»
و درست مثل آن زمان، با وجود آن هشدار دهانم را باز کردم.
«آیا انجام این کار... تو را خوشحال میکند؟»
«بله.»
ناخنهای کوچکی به آرامی گوشم را خراشیدند.
«نمیتوانید آن را حس کنید؟ این شخص غرق در شادی است. این شخص مالک خوشبختی و بدبختی معشوقههایش است. یکی از لبخندهای این شخص کافی است تا آن کودکان را خوشحال کند و یکی از نگاههای این شخص کافی است تا آنها را غمگین سازد. چطور ممکن است لذتبخش نباشد؟»
«حتی اگر در آینده به شکنجه شدن ادامه دهی؟»
«حتی اگر در آینده به شکنجه شدن ادامه دهم.»
«چرا... آیا حتی درد را هم به عنوان خوشبختی میپذیری؟»
ویسکونت جا سو-جونگ لبخند زد.
«درد آزاردهنده است. با این حال، پاداشی حتی شیرینتر در مقابل من قرار دارد.»
«آن چیست؟»
«اشکهایی که معشوقههای این شخص خواهند ریخت. وقتی آنها رنج کشیدن این شخص را تماشا میکنند، قلبهایشان فرو میریزد و چهرههایشان در هم میشکند. این منظرهای چنان شیرین است که میخواهم مدام به آن نگاه کنم.»
«...تو معشوقههایت را دوست داری. اینکه عزیزانت را در درد و رنج قرار دهی...»
«اشتباه است، اما تمام کودکانی که این شخص دوستشان دارد، کسانی هستند که دیگران را کشته یا نابود کردهاند.»
«...»
«پس آیا طبیعی نیست که چنین کودکانی رنج بکشند؟»
«...»
«قبلاً هم به شما گفتم، آقای گونگجا. شما اولین نفر نیستید و آخرین نفری هم نخواهید بود که سعی میکنید جلوی این شخص را بگیرید. این شخص این لحظه را ساخته است تا به خودش آسیب برساند.»
«ساخته...؟»
«بله. غرق شدن در بدبختی چیزی شبیه به یک سرگرمی است. مانند سلیقهای برای دیدن زیبایی در انسانهای در هم شکسته. ظاهر و فصاحت این شخص برای تسخیر آنها کافی است. استعداد. دستاوردهایی که هیچکس نمیتواند انکارشان کند و مهارتهایی که هیچکس نمیتواند به آنها اعتراض کند. این شخص سعی کرد به آن دست یابد و این کار را کرد.»
«...»
«میخواهید آن را به شما ثابت کنم؟»
در آن لحظه، هیاهویی در میان مجلس به پا شد.
«آشوب به پایان رسیده است!»
این صدای یک نجیبزاده درشتاندام با شاخهایی روی سرش بود. صدای این نجیبزاده به اندازه جثهاش بلند بود و وقتی فریاد زد، مایع آمنیوتیک به لرزه درآمد.
«شورشها سرکوب شدهاند! وحشت به پایان رسیده است! حالا فقط باید اوضاع را سر و سامان دهیم، نیازی به چنین قوانین افراطیای نیست...»
من از طلسم اطلاعاتی بارون گو وون-ها استفاده کردم تا جزئیات شخصی آن نجیبزاده را بخوانم.
پنجره اطلاعات
[پا سان-وو]
هویت: نجیبزاده. مارگراو.
رابطه: رقیب سیاسی ویسکونت.
درجه خطر: سفید.
ملاحظات: رئیس خانواده کنت گاو. در گذشته، او در ربودن بانوی جوان یک خانواده دیگر دست داشت. او به این آدمربایی کمک کرد و باعث نابودی یک تیول شد. هممرز با شمال شرقی، در کنار کنت خرس که به صنعت معدن معروف است. تمام بردههای معدن که از قلمرو همسایه، خرس، فرار میکنند، دستگیر شده و به کنت خرس بازگردانده میشوند.
بیطرف.
قابل کشتن.
فقط کنت پا سان-وو نبود.
«این مسخره است. نه...»
نجیبزادهای که به نظر میرسید همسن و سال ویسکونت جا سو-جونگ باشد، با ناامیدی زمزمه کرد. این نجیبزاده سند توی دستش را بررسی کرد، پیش از آنکه صفحاتش را یکییکی، سپس دوتا دوتا و بعد سهتا سهتا ورق بزند و در نهایت کل سند را چنگ بزند.
«اعضای جناح ویسکونت... آیا شما میدانستید؟ درباره این موضوع؟»
کسانی که پشت سر ویسکونت جا سو-جونگ بودند، پاسخی ندادند. سپس، آن نجیبزاده دندانهایش را روی هم فشرد.
«فارغ از دلیلش، برای دختری همسن و سال من. نه، حتی اگر یک دختر هم نباشد. منطق پشت آن مهم نیست. من... از این لایحه متنفرم. فقط از آن متنفرم!»
اطلاعات شخصی آن نجیبزاده را نیز خواندم.
پنجره اطلاعات
[سون جو-هه]
هویت: نجیبزاده. مارکی.
رابطه: هیچ.
درجه خطر: سفید.
ملاحظات: رئیس خانواده مارکی خرچنگ. در جوانی، با حس ماجراجویی شدیدی برای دیدن جهان سرگردان شد، اما با یک اژدهای دریایی روبرو گشت و نفرین شد. او حافظه و نفس خود را از دست داد. به دلیل ناپختگیاش، مارکی از نشان خانوادگی خود استفاده کرد و در یک کشور اژدها اقامت گزید که این کار، پایههای قدرت مارکی را تضعیف کرد.
برخلاف ظاهر بیرونیاش، سن نفس او ۱۳ سال یا کمتر است.
مارکی بدون آگاهی از این واقعیت که شورشیان در قلمرو خودش در حال تجمع بودهاند، ناخواسته کمک بزرگی به شورش دریای شرقی کرده بود.
بیطرف.
قابل کشتن.
پس از آن، بسیاری از نجیبزادگان دهان به سخن گشودند.
و هر بار که اطلاعات آنها را میخواندم، به همان چیز مشابه پی میبردم.
'هیچکدام.'
حتی یک نفر هم نه.
'هیچکدام از آنها بیگناه نیستند، حتی یک نفر.'
این سوابق توسط صاحب اصلی این بدن نوشته شده بود.
شخصی که به عنوان بارون گو وون-ها شناخته میشد.
'در تمام این مجلس. حتی یک نفر هم نه.'
مارکی بک سول-تو کودکی را به قتل رسانده بود. ویسکونت سون هوک-سین یک آدمخوار بود. ویسکونت ده ها-ران غیرنظامیان را قتلعام کرده بود. کنت پا سان-وو یک تیول را ویران کرده بود. مارکی سون جو-هه در متوقف کردن یک شورش ناکام مانده بود. بارون هه میونگ-سوم، دوک بیتفاوت، پادشاه خورشید...
برخی نادان بودند. برخی بیکفایت بودند. برای برخی دیگر فقط اهمیتی نداشت. صدها نجیبزاده با هزاران بهانه برای صدها شرایط مختلف.
اما اشتراکات واضح بود.
در میان آنها.
حتی یک نفر هم وجود نداشت که پیش از این گناهی مرتکب نشده باشد.
«همه شما.»
به همین دلیل بود که ویسکونت جا سو-جونگ تا این حد آسودهخاطر بود.
«همه شما در طول ۱۰۰۰ سال گذشته، به خصوص در ۶۰۰ سال گذشته و حتی بیشتر از آن در ۶۰ سال گذشته، بیش از حد آسودهخاطر بودهاید.»
هیچکدام از آنها بیشتر از ویسکونت جا سو-جونگ انسانها را نجات نداده بودند.
«وقتی دهها هزار برده از نژادهای پستتر در معادن سنگ معدن کنت خرس در حال مرگ بودند، شما چه میکردید؟ آیا نمیدانستید؟ آیا قدرت دخالت کردن نداشتید؟ آیا آماده نبودید؟ شاید دلیلش همین باشد. با این حال، صدها سال زمان بسیار طولانیای است که بخواهید با چنین بهانهای سر کنید.»
هیچیک از این افراد شایستهتر از ویسکونت جا سو-جونگ نبودند.
«آشوبها تموم شدن؟ شورشها به پایان رسیدن؟»
«...»
«فکر میکنین چون دشمنهای آشکار از بین رفتن، آشوبها هم تموم شدن؟ فکر میکنین واقعاً رفتن؟ همگی. اونا نرفتن، فقط دارن خودشون رو کنترل میکنن. کسایی که به پشتشون شلاق خورده، هرگز دردی رو که کشیدن فراموش نمیکنن.»
حق با او بود.
«خانوادههایی که عزیزانشون رو از دست دادن، هرگز دمای خاک اطراف قبرشون رو فراموش نمیکنن.»
به همین دلیل بود که در دنیایی دیگر، موجودی که به عنوان اهریمن آسمانی شناخته میشد، سر تعظیم فرود آورد.
«کسایی که مجبور شدن تو جاده از مسیر کالسکهها کنار برن، اون تحقیر رو فراموش نمیکنن. مادری که پسرش به سربازی اعزام شد اما هرگز برنگشت، وقتی تو رختخواب دراز میکشه، هرگز او رو فراموش نمیکنه. تو یه روز زمستونی که هیچی برای خوردن نیست، مردم هرگز درد دهانشون رو از جویدن پوست درخت فراموش نمیکنن.»
به همین دلیل بود که موجودی که به عنوان اهریمن آسمانی شناخته میشد، سر تعظیم فرود آورد.
به همین دلیل بود که موجودی که به عنوان اهریمن آسمانی شناخته میشد، سر تعظیم فرود آورد.
به همین دلیل بود که موجودی که به عنوان اهریمن آسمانی شناخته میشد، سر تعظیم فرود آورد.
«آیا اونا همینطوری ناپدید شدن؟ آیا حالا همهچیز به گذشته پیوسته؟ آیا کینههاشون قدیمی شده و نیازی به حل و فصل نداره، یا اونقدر خستهکننده شدن که ارزش شنیدن ندارن؟»
امکان نداشت اینطور باشد.
«امکان نداره اینطور باشه.»
و به همین دلیل بود که آنها سر تعظیم فرود آوردند.
«اونا شوخی نمیکنن.»
این دنیا هم تفاوتی نداشت، هیچ دنیایی متفاوت نبود.
یک نفر باید سر تعظیم فرود میآورد.
در این دنیا نیز چنین بود.
سنگی دستنخورده در قلمرو بارون شین وول-سوک خودبهخود غلتید. مردم زمزمه میکردند و میگفتند وقتی صخرههای قلمرو خودبهخود شروع به پرسه زدن میکنند، این یک نشانه شوم است.
و بانوی جوان بک سول-تو، کودک یک رعیت را با شلاق کشت.
هر شب، آب رودخانه بزرگ بیدلیل میجوشید. قورباغهها از آبراهها بیرون میپریدند، سرشان را در خاک فرو میکردند و میمردند. در پایتخت سلطنتی، در یک روز ۲۶ بار صاعقه زد. پیشگوی دروازه شمالی گفت: «این یک فال بد است، زیرا ۲۶ دو برابر عدد ۱۳ است.»
و ویسکونت ده ها-ران غیرنظامیان را قتلعام کرد.
پیشگو به دلیل پیشگویی بیباکانه سرنوشت ملت، مجرم شناخته شد. گاردهای سلطنتی پیشگو را به گوشهای کشیدند و او را به باد کتک گرفتند. در همان روز، در حالی که فصل باران هنوز فرا نرسیده بود، رودخانه طغیان کرد و تمام جادههای منتهی به پایتخت سلطنتی را مسدود کرد.
و پادشاه خورشید از کاخ بیرون نیامد.
«همه شما، افراد صاحب قدرت، باید مسئولیت گذشته رو بپذیرین.»
چندین برداشت بد محصول رخ داد. بیماریهای همهگیر هرگز متوقف نشدند. زمان مانند ستون فقراتی پوسیده بود که در هر مهرهاش چرک جمع شده بود.
اجساد مردگان بیوقفه در رودخانه طغیانکرده شناور بودند.
«تمام اینها توسط شخصی عمدی بوده یا نادیده گرفته شده، بنابراین شما باید کسی رو انتخاب کنین تا توسط همه محکوم بشه.»
و در مرکز این دنیای در حال فروپاشی، در ماه دوازدهم، ستونی به شکل دختری که سعی میکرد آن را سر پا نگه دارد، متولد شد.
«همه این شخص رو انتخاب خواهند کرد.»
مایع آمنیوتیک غرق در سکوت بود.
پس از مدتی طولانی.
مارکی سون جو-هه با صدایی لرزان دهان باز کرد.
«من... از این متنفرم.»
ویسکونت جا سو-جونگ سر تکان داد.
«بله. درسته.»
و گفت:
«فکر میکردین چه نتایج دیگهای آماده شده بود؟»
۲.
صاحب اصلی این بدن باید ناامیدانه جستجو کرده باشد.
'حتی یک نفر هم کافیه.'
بارون گو وون-ها عاشق ویسکونت جا سو-جونگ بود.
دلیلش را نمیدانستم و نمیتوانستم آن را ببینم، اما میتوانستم سنگینی عشق بارون را در کلماتی که نوشته بود حس کنم.
'حتی اگه فقط یک نفر باشه، باید در میان حاکمان این پادشاهی لعنتی کسی باشه که بیگناهه.'
به همین دلیل بود که بارون شروع به ثبت وقایع کرد.
او با استفاده از جادو، تکتک نجیبزادگان را بررسی کرد و کارهایی را که انجام داده بودند، یادداشت کرد.
پس از تسخیر بدن او، من نیز به تکتک نجیبزادگان نگاه کردم و اطلاعاتشان را خواندم.
اما سوابق بهجامانده از گو وون-ها همانطور باقی ماندند.
'یک قاتل.'
یک قصاب.
'یک شورشی.'
کسی که شورشها را سرکوب کرد.
'یک خریدار برده.'
یک بردهفروش.
'کسانی که از روی جهل اشتباه کردند.'
کسانی که از روی بیکفایتی اشتباه کردند.
اطلاعات ثبتشده توسط بارون گو وون-ها هیچ تفاوتی با افشای جرایم جنایی نداشت. از میان صدها پایی که در مایع آمنیوتیک خیس خورده بود، حتی یک جفت پا هم وجود نداشت که آغشته به خون دیگران نباشد.
بنابراین بارون گو وون-ها تسلیم شد.
او نتوانست جلوی اربابش را بگیرد.
'شاید دلیل اینکه من در این زمان کنترل بدن او رو به دست آوردم...'
لحظهای که این فکر در ذهنم پدیدار شد، حرکت کردم.
«هاه؟»
ویسکونت جا سو-جونگ سرش را به یک طرف کج کرد.
چشمان بنفش او، تصویر من را که روبهرویش ایستاده بودم، منعکس کرد.
«مگه بهتون هشدار ندادم آقای گونگجا؟ من...»
«تروما.»
این را گفتم.
این باعث شد ویسکونت جا سو-جونگ سرش را بیشتر کج کند.
«هاه؟»
«ویسکونت. من ترومای شما رو دیدم.»
«میدونم. مگه هنوز هم دارین بهش نگاه نمیکنین؟»
«فقط این لحظه نیست. لحظهای که یک بارون شدین، لحظهای که با همسرتون ازدواج کردین... من تقریباً تمام بخشهای زندگی شما رو دیدم.»
مچ دست ویسکونت جا سو-جونگ را گرفتم.
«اگه واقعاً خوشحال بودین، من نمیتونستم اون صحنهها رو ببینم.»
«هاه؟»
ویسکونت جا سو-جونگ با سردرگمی به من نگاه کرد.
«شاید به تازگی بوده که این شخص احساس شادی بیشتری کرده. از اونجایی که شما از قبل تمام سختیها و ناملایمات زندگی این شخص رو دیدین. این یعنی امروز آغاز یک شادی حقیقی خواهد بود.»
«اینطور نیست.»
لبخندش از آن روز تغییری نکرده بود.
«من حتی زمانی رو دیدم که در نهایت تبدیل به یک دوک شدین.»
لبخندش از آن زمان تغییری نکرده بود.
«امروز، و بعد از امروز، شما همچنان تروما رو تجربه خواهید کرد.»
«حرف عجیبی میزنین، پادشاه مرگ.»
ویسکونت جا سو-جونگ مرا با لقبی صدا زد که هرگز به او نگفته بودم.
او درباره دیدن گذشته من دروغ نمیگفت.
«دارین میگین که این شخص همیشه غمگین بوده و فقط تظاهر به خوشحالی میکرده؟ کمی بهم برخورد. اگه این شخص از همون اول چنین دروغی گفته بود، امکان نداشت معشوقههام متوجه نشن، درسته؟ من...»
«[خدایی که هرگز بازگشت نمیکند].»
کمی به ویسکونت جا سو-جونگ نزدیکتر شدم.
«دلیل اینکه تمام زندگی شما یک تروماست، سادهست. این طبیعیه. چون شما میتونین در هر زمان و مکانی به [گذشته شخص دیگری] نگاه کنین. شما گذشته مارکی رو دیدین، گذشته ویسکونت رو دیدین، و حتی بدون اطلاع من، گذشته من رو هم دیدین.»
به عبارت دیگر.
«حتی یک لحظه هم وجود نداره که مرگ کسی رو نبینین.»
«غیرممکنه که این دردناک نباشه. بنابراین زندگی شما اساساً با صدها میلیون تروما زخم برداشته.»
نزدیکتر.
«با این حال، عجیبه. شما به تازگی [چشمان اژدهای طلایی] و [نفس اژدهای رودخانه یخ] رو به دست آوردین. این یعنی مدت زیادی از زمانی که شروع به دیدن گذشته دیگران کردین نمیگذره. و با این وجود، در تمام طول زندگیتون در حال تجربه درد بودین.»
من روزهای قبل از اینکه ویسکونت جا سو-جونگ اژدهایان را داشته باشد نیز دیده بودم.
حتی در آن زمان هم، او از درد خواندن گذشته دیگران رنج میبرد.
چگونه؟
در آن روزها، ویسکونت جا سو-جونگ نباید قدرت اژدهایان را میداشت، پس چگونه میتوانست درد دیگران را دریافت کند؟
تنها یک احتمال وجود داشت.
«[خدایی که هرگز بازگشت نمیکند]، این یک دروغ مضحکه.»
«...»
«شما [خدایی که بازگشت میکند] هستین.»
به نجیبزاده جوان نگاه کردم.
«شما با قدرت اژدهایان به گذشته بازگشتین. بنابراین از بدو تولد، قادر به دیدن ترومای دیگران بودین.»
زمانی که او با دوک بیتفاوت روبهرو شده بود، ویسکونت جا سو-جونگ توانست زندگی دوک را در یک لحظه درک کند.
گویی از همان ابتدا میدانست.
زمانی که او با پادشاه خورشید ملاقات کرد، ویسکونت جا سو-جونگ از قبل درباره زندگی پادشاه میدانست.
گویی از همان ابتدا میدانست.
«شما مدام دارین زندگیتون رو [تکرار] میکنین.»
«...»
«شما بازگشت میکنین، برمیگردین. برمیگردین تا همون زندگی رو دوباره زندگی کنین. هر بار، با گفتن چیزهایی که میدونین باید بگین و انجام کارهایی که میدونین باید انجام بدین، زندگی میکنین. در حالی که مدام این زندگی رو تکرار میکنین، پیوسته شاهد رنج کشیدن مردم هستین.»
«...»
«به همین دلیله که تمام زندگی شما یک تروماست.»
ویسکونت جا سو-جونگ ساکت بود.
بنابراین از او پرسیدم:
«ارباب برج، چند بار زندگی خودتون رو زندگی کردین؟»
ویسکونت جا سو-جونگ دیگر لبخند نمیزد.
«تا حالا شمردین؟»
او بیتفاوت و بدون هیچ احساسی بود.
بدون اینکه متوجه شوم، زمان در سالن جلسات به سکون کشیده شده بود.
هم مارکی سون جو-هه که سرش را پایین انداخته بود و با خشم گریه میکرد، و هم پادشاه خورشید که بیحرکت بر تخت خود نشسته بود، منجمد شدند.
«آقای گونگجا.»
در این زمان پس از توقف ساعت، ویسکونت جا سو-جونگ دهان باز کرد.
«آیا تا به حال دانههای ماسه رو در حالی که در کف رودخونه شناورن، شمردین؟»
ماسههای رودخانه زرد.
«پاسخ این شخص سادهست.»
هیچ احساسی در چهره ویسکونت جا سو-جونگ وجود نداشت، گویی او بیاحساس متولد شده بود. گویی این چهره واقعی او بود. چشمان بنفش او با بیتفاوتی به جهان میدرخشید و لبانش هیچ پوزخند، تمسخر یا لبخندی به همراه نداشت.
«تا ابد.»
در آن لحظه، صحنه اطراف در هم شکست.