چپتر 231: فصل 231
چپتر 231: فصل 231
بوممم!
انفجار بعدی کمی نزدیکتر رخ داد و باعث شد کل ساختمان بلرزد.
کشیشهای گیلد معبد ده هزار با هم از هالهشان استفاده کردند تا سپری بسازند. داخل سپر، مفتش بدعتکار، کیم گونگجا و جا سو-جونگ به سختی روی پاهایشان ایستاده بودند.
- همانطور که انتظار میرفت، محصولات آمریکا واقعاً چشمگیر هستند!
با وجود این حمله تروریستی، چهره مفتش بدعتکار همچنان درخشان و شاداب بود.
- جای شکرش باقی است که این تأسیسات نابود نشد!
- سپاسگزارم، آقای مفتش بدعتکار.
جا سو-جونگ خاک را از روی صورتش پاک کرد.
او مثل همیشه آرام بود.
- با این حال، این وضعیت به همینجا ختم نمیشه. تعداد پیروان سازمانی که این حمله تروریستی رو برنامهریزی کرده، بالای ۵ میلیون نفره. تعداد انفجارها ممکنه بیشتر بشه.
- فرمودید ۵ میلیون پیرو دارند؟! چه تعداد از آنها واقعاً مؤمن هستند و چه تعدادشان حاضرند دست به اقدام عملی بزنند؟ آهاها. ایمان یک مفهوم انتزاعی است، اما مرگ کاملاً واقعی است.
- با این وجود، حتی اگه یک در هزار باشه. نه، حتی اگه فقط یک در ده هزار نفرشون دست به اقدام عملی بزنن، باز هم میشه ۵۰۰ نفر. ۵۰۰ انفجار.
- بله.
مردی که مسئولیت مذهب برج را بر عهده داشت، کلاهش را مرتب کرد.
- و ۵۰۰ عددی است که ما [میتوانیم از پس آن بربیاییم].
- ...
- خیلی عالی میشد اگر میتوانستیم تروریستها را شناسایی کنیم و پیشاپیش آنها را از بین ببریم. اما دیگر خیلی دیر شده است. بنابراین، از آنجا که من کسی هستم که مرتکب اشتباه شده، خودم مسئولیت پاکسازی را بر عهده میگیرم!
جا سو-جونگ برای لحظهای تردید کرد.
برای او، این کار غیرعادی بود.
- پاکسازی.
- البته، من تمام افراد مشکوک را خواهم کشت. شاید کاهش ۵ میلیون به ۲۵۰ هزار نفر دشوار باشد، اما کاهش ۵۰۰ به ۲۵۰، سپس به ۱۲۵ و دوباره به کمتر از ۵۰ نفر کار سختی نخواهد بود.
- ...
- ارباب اژدهای سیاه دوباره حکومت نظامی اعلام خواهد کرد! هفت سال از آخرین باری که این کار را کرد میگذرد. آها، ما برای مدت طولانی در صلح بودیم.
کیم گونگجا زبانش بند آمده بود.
دیوارها دوباره لرزیدند.
آن هم یک بمب بود.
- چطور،
کیم گونگجا بیآنکه متوجه باشد به حرف آمد.
- چطور میتونی یه همچین حرفی بزنی؟
- همم؟
مفتش بدعتکار برگشت تا به کیم گونگجا نگاه کند.
همانطور که این سؤال را میپرسید، کیم گونگجا به آن چشمهایی نگاه کرد که میشد آنها را «معصوم» توصیف کرد. چشمهای خزندگان را هم میشد معصوم نامید. مفتش بدعتکار با معصومیت یک جانور وحشی لبخند میزد.
- چرا نمیتوانم بگویم؟
- ...
- تفکر، صحبت کردن و عمل کردن به این شیوه، به نتایج سریعتر و واضحتری منجر میشود. پس چرا نباید اینگونه صحبت کنم؟ آیا به این دلیل است که به آقای پارهوقت برمیخورد؟
- مشکل این نیست...
- خیر، مشکل دقیقاً همین است. به هر حال یک نفر باید این کار را انجام دهد. اگر این چیزی است که در هر صورت باید انجام شود، بهتر است بدون لفاظیهای غیرضروری انجامش دهیم. این فضیلت یک سیاستمدار است که نگران حال و هوای افکار عمومی باشد، اما ما مدتها پیش توافق کردیم که [این کار] را به ارباب اژدهای سیاه بسپاریم!
کیم گونگجا دندانهایش را روی هم سابید.
درست زمانی که میخواست فریاد بزند، دست کوچکی روی شانهاش نشست.
جا سو-جونگ بود.
- آقای گونگجا.
- ...
- سعی نکن تغییرش بدی. الان وقتش نیست. به جاش، بهتره ازش استفاده کنی.
- استفاده کنم...
- هرچند عجیبه، اما شخصی که الان روبهروی آقای گونگجا ایستاده، [کسیه که میشه متقاعدش کرد].
با شنیدن این کلمات، کیم گونگجا عمیقاً به فکر فرو رفت.
«باید تا حد امکان تعداد قربانیان بمبگذاری رو کاهش بدیم. با این حال، نمیتونیم آدمهای بیگناه رو فقط به خاطر اینکه مشکوک به نظر میرسن قربانی کنیم. چیکار میتونم بکنم؟ چطور میتونم مفتش بدعتکار رو متقاعد کنم و ازش استفاده کنم...»
استفاده کنم.
- ...
ناگهان.
کیم گونگجا متوجه چیزی شد.
- کار معبد ده هزاره.
مفتش بدعتکار مکث کرد.
- هان؟
- کار معبد ده هزاره.
کیم گونگجا با عجله گفت.
- شما بودید که معاون رهبر مذهبی رو دستگیر کردید. اون مُرد. اما اون فقط توی معبد ده هزار نمرد، شما شخصاً کشتینش!
تا همین چند لحظه پیش، دست چپ مفتش بدعتکار غرق در خون بود.
مفتش بدعتکار سرش را به یک طرف کج کرد.
- بله. درست است؟
- اما اون [مرد جوانی که ویدیو رو از میدان پخش کرد] چطور به این سرعت فهمید که معاون رهبر مذهبی مرده؟! اون نمیتونست از روشنبینی استفاده کنه، و نمیتونست داخل اتاق شکنجه معبد ده هزار رو هم ببینه،
کیم گونگجا لرزش چشمان مفتش بدعتکار را دید.
- این یعنی یه خائن داخل معبد ده هزار، اطلاعات مربوط به مرگ معاون رهبر مذهبی رو مخابره کرده! به رفقاش!
مفتش بدعتکار سعی کرد علامت صلیب بکشد. مشخص نبود که آیا قصد داشت قدرت سپر را افزایش دهد، یا میخواست دستیاران حاضر در آنجا، یا افسران معبد ده هزار را بکشد.
این موضوع ناشناخته باقی ماند.
زیرا با غرش یک انفجار.
به نظر رسید که دنیا زیر و رو شد.
دوباره به حالت عادی برگشت، پیش از آنکه بار دیگر وارونه شود.
پیش از آنکه بفهمد چه اتفاقی افتاده است، کیم گونگجا خودش را روی زمین افتاده یافت. به جز احساس اینکه چیزی پشتش را پوشانده بود، چیزی بسیار گرم، کیم گونگجا نمیتوانست هیچچیز دیگری را حس کند.
همچنین احساس میکرد که میتواند صدای گریه جیرجیرکها را درون گوشهایش بشنود.
سپس، از میان شنوایی آسیبدیدهاش، صدای زمزمه کسی را شنید.
- یه حرومزاده اینجا بود که زیادی تیزهوش بود.
کیم گونگجا نمیدانست او کیست.
اما میدانست که این صدای مفتش بدعتکار نیست، و قطعاً صدای جا سو-جونگ هم نبود. در این صورت، فقط میتوانست یکی از کشیشهای معبد ده هزار باشد که آنجا حضور داشتند.
صدای قدمهای صاحب صدا به گوش میرسید که داشت به سمت نامعلومی میرفت.
- حیف شد. میتونستیم برای مدت طولانی ازت استفاده کنیم.
داشتند با چه کسی صحبت میکردند؟
- تنها کاری که باید میکردی این بود که مثل یه عروسک رفتار کنی و مثل یه عروسک حرکت کنی. ارباب معبد ده هزار.
- ...
- با این حال، ما نمیتونیم با یه عروسک شکسته کاری بکنیم. جز اینکه بندازیمش دور. خوشبختانه، امروز روز بزرگیه، پس این ضرر نباید خیلی هم بد باشه...
و کیم گونگجا برای همیشه شانس دیدن چهره خائن را از دست داد.
برقی زد و سپس فریادی به گوش رسید.
سپس، مردی که از موفقیت خیانتش سرمست شده بود، دیگر نتوانست صدایی از خود درآورد. اگرچه او توانسته بود به رئیسش خیانت کند، اما رئیسش هرگز به طور کامل به او اعتماد نکرده بود. نه، خائن در درک این حقیقت که رئیسش از همان ابتدا هرگز به هیچکس اعتماد کامل نداشت، شکست خورده بود.
- آهاها...
دست کوچکی به آرامی روی گونه کیم گونگجا زد.
- حالت خوب است؟ زندهای؟
- آخ... لعنت....
- خب، از آنجایی که اولین کاری که کردی فحش دادن بود، حدس میزنم تو واقعاً زیردست امپراتور شعله هستی. اسمت چیست؟
- کیم گونگجا....
- اگر میتوانی فحش بدهی و اسمت را بگویی، پس حداقل نیمهجان هستی. میتوانی چشمهایت را باز کنی، آقای کیم گونگجا؟
کیم گونگجا چشمانش را باز کرد.
از میان دیدِ آغشته به قرمزیاش، دید که مفتش بدعتکار دارد به او لبخند میزند.
کیم گونگجا متوجه شد که دیدِ قرمزش فقط به این دلیل نبود که خودش داشت خونریزی میکرد.
- عالی شد. جای تسکین است. حداقل یک نفر باقی مانده که میداند چه خبر است.
مفتش بدعتکار نیز غرق در خون بود.
همچنین بوی تعفن خون از نفسهایش به مشام میرسید.
- ارباب... معبد ده هزار....
- بله.
- مدیر جا سو-جونگ چی...؟
کیم گونگجا با دشواری دهانش را باز کرد. جا سو-جونگ چه شد. مفتش بدعتکار به تازگی گفته بود [حداقل یک نفر باقی مانده]. کیم گونگجا امیدوار بود که این فقط یک خطای محاسباتی از جانب او باشد.
- الان وقت آن نیست که نگران دیگران باشی.
مفتش بدعتکار دهانی پر از خون سرفه کرد.
خون به شدت روشنی بود.
فقط خون نبود، تکههایی از گوشت نیز با آن مخلوط شده بود.
- درمان...
کیم گونگجا بالاخره به حرف آمد.
مفتش بدعتکار یک دستش را بالا آورد تا او را متوقف کند.
- نیازی نیست. دیگر به موقع نخواهد بود. من نمیتوانم زنده بمانم.
- اگه سعی نکنی...
- برای دانستن این موضوع نیازی به سعی کردن ندارم. در عوض، خیلی کارآمدتر است که فقط کاری را که الان میتوانم انجام دهم...
مفتش بدعتکار دوباره مقداری خون سرفه کرد.
خون روی گونه کیم گونگجا پاشید.
- اوه.
کیم گونگجا تقریباً به طور ناخودآگاه روی پاهایش ایستاد. او به یاد زمانی افتاد که در کودکی با مدیر پرورشگاه به شهربازی رفته بود، و به یاد آورد که وقتی از ترن هوایی پیاده شد، دنیا چطور دور سرش میچرخید.
وقتی بلند شد، چیزی که به پشتش چسبیده بود لیز خورد و روی زمین افتاد، اما او از توجه کردن به آن امتناع کرد.
کیم گونگجا سرانجام توانست نگاه درستی به مفتش بدعتکار بیندازد.
او روبهروی کیم گونگجا نشسته بود. با این حال، کیم گونگجا مطمئن نبود که اصلاً بتواند این حالت را نشستن بنامد.
مفتش بدعتکار که از ناحیه کمر به دو نیم پاره شده بود، دهانش را باز کرد.
-همانطور که آقای کیم گونگجا اشاره کردند، من معتقدم این حمله تروریستی بسیار بیشتر از آنچه انتظار داشتم برنامهریزی شده بود. اشتباه از من بود.
-در این مورد حرف نزن... الان، وضعیت بدنت...
-کاملاً برعکس است. دقیقاً حالا که در این وضعیت هستم باید در این مورد صحبت کنم،
خون و سرفه.
-آه، پس وقتی محصولات افتخارآمیز آمریکا در داخل بدن منفجر میشوند، اوضاع اینگونه به نظر میرسد... حتماً در جاهای دیگر هم همینطور است، اوغ.
-ارباب معبد ده هزار، حرف نزن، آن آدمها...
-به جای آوردن بقیه، بفرمایید.
مفتش بدعتکار چیزی از جیبش بیرون آورد.
دو چیز.
یک عروسک کوچک، و یک آینه دستی که اژدهایی سیاه حاشیهاش را در بر گرفته بود.
مفتش بدعتکار به کیم گونگجا که ناخودآگاه آنها را گرفته بود، لبخندی زد.
-اولی بت نامیده میشود. این نشاندهنده جانشین من است. در حال حاضر، معبد ده هزار دیگر متعلق به شماست.
کیم گونگجا خشکش زد.
-چرا من؟
-همانطور که قبلاً گفتم. آقای کیم گونگجا تنها کسی در اینجاست که میتواند حرکت کند.
کیم گونگجا دندانهایش را به هم فشرد.
او نه چرخید و نه به پشت سرش نگاه کرد.
مفتش بدعتکار ادامه داد.
-با این حال، صادقانه بگویم، نمیدانم این نماد اصلاً معنایی دارد یا نه... نمیدانم سیستمی که ایجاد کردهام پس از مرگم همچنان به کار خود ادامه میدهد یا خیر. با این وجود، از هیچی بهتر است. در حال حاضر، دومین آیتم از همه مهمتر است. این آینه.
-یک آینه...
-به آن آینه اژدهای سیاه میگویند. برای برقراری ارتباط با سایر رهبران گیلد استفاده میشود... اینها ابزارهای اضطراری هستند که ارباب اژدهای سیاه به ما داده است. به آنها بگویید که شما جانشین من هستید...
مفتش بدعتکار از صحبت کردن دست کشید.
کیم گونگجا منتظر ماند تا او ادامه دهد.
مدتی طول کشید تا متوجه شود که دیگر ادامهای در کار نخواهد بود.
-...
کیم گونگجا دهانش را باز کرد.
-ارباب معبد ده هزار؟
هیچ پاسخی نیامد.
و دیگر هرگز پاسخی نخواهد آمد.
-ارباب معبد ده هزار.
زندگی بیرحمانه پیش میرفت، و بدون هیچ هشداری محو میشد.
کیم گونگجا در سکوت در میان اتاق ویرانشده ایستاد و به دو یادگار در دستانش خیره شد.
طولی نکشید.
عزم و اراده در چهرهاش نقش بست.
-باید حرکت کنم...
اما چطور؟
و به کجا؟
او یک شکارچی رتبه E ناشناس بود، اما خوشبختانه، مفتش بدعتکار تنها کسی نبود که جان باخته بود. و کیم گونگجا هم تنها بازمانده نبود. مردم با استیصال به این طرف و آن طرف میدویدند و در نتیجه، او میتوانست صدایشان را بشنود.
-لعنتی...
صدایی از آینه درون دستش به گوش رسید.
-بچهها. زندهاید، بچهها؟ اگر هستید جوابم را بدهید.
کیم گونگجا صاحب صدا را میشناخت.
احتمالاً هیچکس در برج نبود که او را نشناسد.
-ارباب گیلد اژدهای سیاه؟
-ها؟ چی... تو دیگه کی هستی؟
کیم گونگجا نفس عمیقی کشید.
سپس، به طور خلاصه وضعیت را توضیح داد.
برای لحظهای، سکوتی در آن سوی آینه حاکم شد، و سپس صدا به حرف آمد.
-بسیار خب. پس. حدس میزنم آن بچه دیگر زنده نیست.
-...حرفم را باور میکنید؟
-اوهوم. من در گذشته مهارتی از جنگجوی صلیبی دریافت کردم. کارش تقریباً... آه، لعنت.
ارباب اژدهای سیاه برای لحظاتی زیر لب زمزمه کرد.
صدایش تنها آغشته به بزاق نبود، بلکه غرق در خون بود.
-زخمی شدهاید؟
-کمی. خیلی وقت بود که توسط یک قاتل چاقو نخورده بودم...
شکارچی رتبه ۲.
وجودی که هم در نام و هم در واقعیت، بالاترین قدرت و اقتدار را در برج در دست داشت.
کیم گونگجا با وجود شنیدن اینکه چنین شخصیتی تقریباً ترور شده است، همچنان توانست خونسردی خود را حفظ کند. شاید هم عقل و منطقش به خاطر این سلسله حوادث بزرگ کاملاً فلج شده بود.
هیچ صدای دیگری به جز صدای کیم گونگجا و ارباب اژدهای سیاه به گوش نمیرسید. حتی پس از اینکه کیم گونگجا مدتی را صرف توضیح کل وضعیت کرد، هیچکس به این ارتباط نپیوست. ارباب اژدهای سیاه به آرامی معنای این اتفاق را به زبان آورد:
-این یک ضربه اساسی است. شاید دومین ضربه بزرگ از زمان ساخته شدن برج.
-...
-خب، کینههای زیادی وجود داشت...
سرفه.
-آنهایی که سعی کردند مرا بکشند، رئیس و معاون دفتر امور خارجه آمریکا بودند. فکر میکردم این فقط یک بازی قدرت دیگر است، اما، لعنت... آن حرومزادههای سازمان سیا... حالا حتی دارند از حرومزادههای تقلبی استفاده میکنند تا با ما دربیفتند...؟
-کجا هستید، ارباب اژدهای سیاه؟ میآیم پیشتان.
خندهای با سرفههایش درآمیخت.
-بعد از آمدن به اینجا چه کاری از دستت برمیآید؟ تو که خانم منشی یا اربابت نیستی.
این چیزی بود که کیم گونگجا بهتر از هر کس دیگری میدانست.
-اما نمیتوانم دست روی دست هم بگذارم.
-تو جوانی...
رگهای از اندوه در صدای ارباب اژدهای سیاه وجود داشت.
و یک آه بسیار کوتاه.
اما این اندوه خیلی زود جای خود را به محاسباتی سرد داد.
-با این حال، تو هیچ قدرتی نداری. من به چنین چیزی نیاز ندارم.
پیش از آنکه کیم گونگجا بتواند واکنشی نشان دهد، ارباب اژدهای سیاه ادامه داد.
-معمولاً، در چنین شرایطی، رهبران گیلدها جلسهای برای انتخاب یک رهبر برگزار میکنند. اما در این وضعیت...
-ارباب اژدهای سیاه...
-من فرماندهی را به دست میگیرم.
ارباب اژدهای سیاه نفس عمیقی کشید.
-از این لحظه به بعد.
صاحب شهر این را گفت.
صدایش فقط از آینه اژدهای سیاه بیرون نمیآمد.
بلکه در میدان بابل که از قبل ویران شده بود، در خیابانها و در محلههای فقیرنشین طنینانداز شد. صدایش از چراغهای خیابانی نصب شده در هر خیابان و بلندگوهایی که به آنها متصل بودند، پخش میشد.
-من حکومت نظامی اعلام میکنم. من رهبر گیلد اژدهای سیاه، ارباب اژدهای سیاه هستم. دوباره تکرار میکنم. من از همین لحظه حکومت نظامی اعلام میکنم.
صدای جریان خون در میان کلمات ارباب اژدهای سیاه به گوش میرسید.
-در حال حاضر، دنیای بیرون تعداد نامشخصی از دشمنان را بسیج کرده و باعث چندین انفجار در برج شده است. من ارتباطم را با سایر رهبران گیلد از دست دادهام. تلفات ممکن است از هزاران تا دهها هزار نفر باشد.
صدای یک سرفه.
-به هر حال. از زمانی که برج ساخته شد، به هیچکس تعلق نداشته است. کسانی بودند که مردم را میکشتند و ادعا میکردند برج متعلق به خداست، کسانی بودند که مردم را میکشتند و ادعا میکردند برج متعلق به فدراسیون است، و کسانی هم هستند که مردم را میکشند و ادعا میکنند برج متعلق به دنیای زیرزمینی است.
این واقعیت که شخص صاحبمقام که در حال صدور این دستورات بود داشت خونریزی میکرد، به وضوح در میدان در حال فروپاشی بابل شنیده میشد.
-با این حال، دههها بعد، ما میتوانیم با صراحت بگوییم که این برج متعلق به ماست. اینجا قلمرو ماست. ما انسانهای برج هستیم. آسمان برج، حریم هوایی ماست. رودخانههای برج، آبراههای ما هستند. زمین برج، سرزمین ماست. و ما کسانی را که به آسمان، آب و زمین ما تجاوز کنند، دشمنان خود مینامیم.
ارباب اژدهای سیاه آب دهانش را قورت داد.
شاید هم داشت خون قورت میداد.
فریاد ارباب اژدهای سیاه، در حالی که آن بوی خون را با خود به همراه داشت، از میان بلندگوها طنینانداز شد.
-این یک جنگ است.
این صدا به طور همزمان در تمام خیابانهایی که بلندگوها در آنها نصب شده بودند، پیچید.
-این... جنگ است.
این صدا حتی در پشت سر مادری که فرزندش را زیر یک بلندگو در آغوش گرفته بود، طنینانداز شد.
-در این وضعیت که امنیت برج به خطر افتاده است، اژدهای سیاه حکومت نظامی اعلام میکند و اعلام میدارد که ما در سریعترین زمان ممکن در این جنگ پیروز خواهیم شد. و من قول میدهم. من انتقامی بیرحمانه از دشمنانی که جرأت کردند برج را به لرزه درآورند، خواهم گرفت.