چپتر 24: وارد شوید، جنگجویان! (۲)

«اوه.»

جنگجوی صلیبی با دلخوری چهره در هم کشید.

«فکر کنم به خاطر من توجهها جلب ما شده. ببخشید، کیم گونگجا. من میرم طبقه ۱۱.»

«...صبر کن. برای همین بهم نزدیک شدی؟»

به طرز معقولی مشکوک شدم.

و جنگجوی صلیبی کمی مقصر به نظر میرسید.

«هاها. آخه من توانایی خوندن آدمها رو دارم.»

توانایی خواندن آدمها؟

منظورش این بود که در حدس زدن افکار بقیه اعتماد به نفس دارد؟

او با شیطنت پشت سرش را خاراند.

«باهات حرف زدم چون میخواستم بدونم چجور آدمی هستی. اینو به عنوان نشونهای از علاقهم در نظر بگیر.»

«خب، فکر میکنی چجور آدمی هستم؟»

«همم. خب، جوابها رو تو قلبت میگم. انتقال!»

خدای من.

کاملاً مشخص بود که دارد فرار میکند.

در نهایت جنگجوی صلیبی رفت و من را با جمعیت تنها گذاشت.

-هوف. دیدی، حق با من بود، نه؟ عظمت من هیچوقت اشتباه نمیکنه!

لعنتی. چقدر سر و صداست.

وقتی جنگجوی صلیبی رفت، مردم بیشتر دورم جمع شدند. توسط پخشکنندههای مستقل و خبرنگارها محاصره شدم.

«شکارچی کیم گونگجا-نیم! لطفاً یه چیزی بگید!»

«حقیقت داره که خودتون به تنهایی غول طبقه ۱۰ رو شکست دادید! مردم میگن این سناریویی بوده که برنامهریزی کردید تا همزمان روی همه گیلدهای بزرگ پیاده کنید!»

«اعلامیه رسمی اومده که شما رتبه E هستید! خیلیها کنجکاون بدونن این موضوع حقیقت داره یا نه. میتونید فقط تایید کنید...»

«چه رابطهای با جنگجوی صلیبی از شبهنظامیان مدنی دارید! خیلی صمیمی به نظر میرسیدید، آیا رابطه شخصی عمیقی دارید؟»

«شکارچی کیم گونگجا-نیم!»

واو.

یعنی این همون [درخواست بیپایان برای دست دادن]ـه که فقط شکارچیهای موفق تجربهش میکنن...

با قرار گرفتن در این موقعیت، تازه فهمیدم چرا امپراتور شعله اینقدر از دست خبرنگارها کلافه میشد.

با خودم فکر کردم که چطور باید واکنش نشان دهم و تصمیم گرفتم فقط یک کلمه بگویم.

«طبقه ۲۰ رو هم پاکسازی میکنم.»

«ببخشید؟»

«پس، همگی خسته نباشید. انتقال.»

ووش!

نور سفیدی از زیر پایم ساطع شد.

«آه، صـ، صبر کنید! شکارچی پادشاه گونگجا-نیم.»

«نه! بگیریدش!»

«فقط چند تا دیگه...»

شرمنده.

فکر کنم تیپ شخصیتی مرموز از همه بهتر باشد.

پنجره اطلاعات

بالاروندگان برج.

و قبل از اینکه نور کاملاً من را در بر بگیرد.

صدای الهه برای آخرین بار در میدان طنینانداز شد.

پنجره اطلاعات

باشد که شانس یارتان باشد.

نور اطرافم محو شد. میتوانستم دوباره مقابلم را ببینم.

اولین چیزی که به چشمم خورد... یک میدان جنگ بزرگ بود.

-کررررک!

-چیک! چیک!

هیولا. هیولاهای ترسناکی از افق به سمت من میدویدند. گابلینها. اورکها. اوگرها. گونههای مختلفی که در بخش آموزشی طبقه ۱۰ دیده بودم، همگی یکپارچه به سمتم هجوم میآوردند.

شبیه به دستهای از مورچهها بودند.

«متوقفشون کنید!»

«غـ، غیرممکنه! تعدادشون خیلی زیاده!»

«عقبنشینی نکنید! اگه عقب رانده بشیم، کار امپراتوریمون تمومه!»

تنها... ۱ خط دفاعی برای متوقف کردن این لشکر وجود داشت.

اینجا قرون وسطی بود؟ سربازان زرهپوش سعی داشتند به هر شکلی که شده بندر را ببندند. سربازان انسانی تلاش میکردند دریاچه عمیق را پشت سر خود قرار دهند.

«اینجا چه خبره؟»

«آخه داره چه اتفاقی میافته...؟»

«واو! هـ، همگی، مراقب تیرها باشید! دارن از همه طرف میبارن!»

شکارچیهایی که به میدان جنگ احضار شده بودند، با سردرگمی به اطراف نگاه میکردند.

عجیب نبود که اینقدر مبهوت شده باشند. چون تا الان فقط مناطق شکار امن و آماده را تجربه کرده بودند.

اما از طبقه ۱۰ به بعد، این چیزها عادی بود.

همونطور که میگفتن، بخش آموزشی تموم شده.

میدان جنگی که نمیدانستی کِی قرار است بمیری.

رینگ مبارزهای که در هر طبقه باید جانت را به خطر میانداختی.

«اوهو!»

شخصی به شکارچیهای دستپاچه نزدیک شد. او زرهی بسیار مجلل به تن داشت، انگار که یک سرباز معمولی نبود. ژنرال بر سر ما فریاد زد.

«سپاسگزارم! شما برای کمک به امپراتوری ما آمدهاید، جنگجویان!»

شکارچیها زمزمه کردند.

«جنگجویان؟ منظورش چیه؟»

«احمق. نشنیدی فرشته تو میدون چی گفت؟ اونا دارن مورد حمله پادشاه اهریمن قرار میگیرن. ما همون جنگجویانیم.»

«ما اون عقب هیچی نمیشنویم!»

«واو، این واقعیه؟»

«اون سربازا آدمهای واقعین یا NPC...»

«میشه اونجا ساکت باشید!»

حتی در حالی که شکارچیها با هم صحبت میکردند، افراد بیشتری از راه میرسیدند. مردم روی سر و کول هم میریختند و یکدیگر را هل میدادند. یک هرج و مرج به تمام معنا بود.

«جنگجویان! لطفاً به امپراتوری ما کمک کنید!»

خوشبختانه، چند فرد ماهر از جمله من میدانستند چطور از هاله خود برای تقویت بینایی و شنواییشان استفاده کنند. در حالی که افراد غیرماهر فقط با چهرهای خالی به روبهرو خیره شده بودند، چند شکارچی به حرفهای ژنرال NPC گوش میدادند.

«این بندر آخرین خط دفاعی امپراتوری ماست. برای اینکه پایتخت امپراتوری همچنان پشتیبانی بشه، باید از این مکان دفاع کنیم. جنگجویانی از دنیای دیگر! لطفاً همراه ما از امپراتوری اِگیم محافظت کنید!»

سپس، صدایی در سرم پیچید.

پنجره اطلاعات

مأموریت طبقه ۱۱ در حال اعطا است.

پیامهایی در مقابل چشمانم ظاهر شد.

+

پنجره اطلاعات

[دفاع از مسیر تدارکات]

درجه سختی: F~A

هدف مأموریت: فاجعهای بر سر امپراتوری اِگیم نازل شده است. پادشاه اهریمن. موجودی که تنها در افسانهها دیده شده، لشکری را گرد آورده است. پادشاه اهریمن مکار، شرور و قدرتمند است. او قصد دارد مسیر تدارکاتی امپراتوری اِگیم را مسدود کند.

از بندر دفاع کنید!

این نبرد اولین قدم برای نجات امپراتوری خواهد بود.

※ با این حال، شکست در این نبرد منجر به بسته شدن طبقه ۱۲ خواهد شد.

+

«مأموریت...؟»

«دیدی. پادشاه اهریمن واقعاً ظاهر شد.»

«اصلاً این امپراتوری اِگیم کجاست.»

شکارچیهای سردرگم کمکم متوجه وضعیت شدند. برخی از شکارچیها بیصدا سلاحهایشان را بیرون کشیدند و بقیه تشکیل تیم دادند.

و بعضی از شکارچیها گابلینها را هدف گرفتند.

«برام جای سواله.»

قدیس شمشیر که در خط مقدم بود، با خودش زمزمه کرد.

خون در جایی که او ایستاده بود، دریاچهای تشکیل داده بود. حدود ۶ هیولا بدون سر به زمین افتادند.

«-دقیقاً نمیدونم اوضاع از چه قراره. اما میگی اول باید اینا رو از پا دربیاریم.»

و به دل نبرد پرید.

شکارچیهای پشت سرش که خشکشان زده بود، با دیدن او همگی فریاد کشیدند.

«ووووو!»

«ایول! بیاید دنبال قدیس شمشیر بریم!»

«گابلینهای حرومزاده! تو ۶ سال گذشته، هزاران تا از گردنهاتون رو زدم!»

هزاران شکارچی با سلاحهایشان به میدان نبرد پریدند و هزاران شکارچی دیگر هم به دنبالشان رفتند. نیروهای مدافع ناگهان از نظر تعداد افزایش یافتند.

و درست زمانی که نبرد داشت به یک هرج و مرج بزرگ تبدیل میشد.

«بسیار خب.»

من در عقب جبهه لبخند میزدم.

چون صدایی را شنیدم که بقیه نمیتوانستند بشنوند.

پنجره اطلاعات

خوش آمدید، شکارچی کیم گونگجا.

پنجره اطلاعات

پاداش پاکسازی طبقه ۱۰ در حال اعطا است.

صدایی که پاداش ویژهام را اعلام کرد.

پنجره اطلاعات

پاداش مرحله عادی.

پنجره اطلاعات

برکت خدای جنگ اعطا میشود!

پنجره اطلاعات

شما میتوانید نقشه برج را از طبقه ۱۱ تا طبقه ۲۰ مشاهده کنید.

یک نقشه نیمهشفاف در مقابلم ظاهر شد. یک مینیمپ بود.

نقاط قرمز و آبی به شکل سرگیجهآوری در هم تنیده شده و نقشه را پر کرده بودند. با دقت که نگاه کردم، نقاط قرمز شبیه هیولاها و نقاط آبی شبیه نیروهای انسانی به نظر میرسیدند.

-تچ تچ... آره. میدونستم یه پاداش تقلبطوری گیرت میاد!

به هو-ریونگ با اخم شکایت کرد.

-در حالی که بقیه دارن رو زمین جون میکنن، تو قراره از آسمون بهشون نگاه کنی، آره؟ هعی. آره بابا. اصلاً به فکر قوی کردن مهارتهات نباش و فقط از اون مخت کار بکش. وقتی بهش فکر میکنی میبینی این برج واقعاً ناعادلانهست. اونایی که سیرن به خوردن ادامه میدن و اونایی که وضعشون خوبه همینطور...

اما غرغرهای پیرمردانه به هو-ریونگ نتوانست ادامه پیدا کند.

پنجره اطلاعات

[پاداش مرحله مخفی.]

پنجره اطلاعات

[برکت خدای انسان اعطا میشود!]

پنجره اطلاعات

[شما میتوانید نام و موقعیت تمام انپیسیها را از طبقه ۱۱ تا ۲۰ مشاهده کنید.]

- ...ها؟

چون این پایان اعلانهای پاداش نبود.

پنجره اطلاعات

[پاداش مرحله مخفی.]

پنجره اطلاعات

[برکت تاجر اعطا میشود!]

پنجره اطلاعات

[شما یک آیتم انتخابی از طبقه ۱۱ تا ۲۰ دریافت خواهید کرد.]

کنار نقشه کوچک، فهرستهایی ظاهر شدند. یکی فهرست نام و موقعیت تمام انپیسیها بود. دیگری فهرستی از آیتمها و تأثیراتشان بود.

«...»

- ...

زبانمان بند آمده بود.

«بکشیدشون! عقب برانیدشون!»

«آاااخ! گابلینها دارن نیزه پرتاب میکنن!»

شکارچیان در خط مقدم با تمام وجود میجنگیدند. اورکها فریاد میکشیدند و خون سربازان انسانی ریخته میشد. در میان این میدان نبرد پرهیاهو، من و به هو-ریونگ ساکت بودیم.

خیلی زود این سکوت شکسته شد.

«آه. این یه بازی برای گرفتن مهارتهاست...»

- این دیگه چه بازی شانس مسخرهایه!

با فریادهایی کاملاً متضاد.

تم.

برج در طبقات مختلف، تمهای متفاوتی داشت.

شاید کلمه «ژانر» به درک بهتر این موضوع کمک کند.

طبقه ۱ تا ۱۰ [آموزشی] بود.

یک منطقه شکار وجود داشت و شهری که میتوانستید هر چقدر که میخواهید در آن استراحت کنید. این مرحلهای برای مبتدیان بود تا به برج عادت کنند.

و از طبقه ۱۱ تا ۱۲ یک...

«ژانر حمله پادشاه اهریمن» بود.

یا ژانر سربازان پادشاه اهریمن.

از آنجا که هدف محافظت از امپراتوری انسانها بود، حتی میشد آن را در ژانر دفاعی هم دستهبندی کرد.

«شکست دادن نیروهای پادشاه اهریمن که دستهدسته هجوم میآورند.»

به هر حال، از اینجا به بعد، سطح مبارزات متفاوت بود.

هیولاها دیگر مانند مناطق شکار اولیه، بهتنهایی پرسه نمیزدند. آنها گروهها را تشکیل میدادند. لژیونها. آنها یک ارتش میساختند.

برای حمله به ارتش هیولاها تنها ۲ راه وجود داشت.

«اینکه یک ارتش یکنفره و قدرتمند باشی که بتوانی بهتنهایی ارتش آنها را شکست دهی، یا...»

به خط مقدم نگاه کردم.

قدیس شمشیر با هالهای آبیرنگ در حال قتلعام هیولاها بود.

«...با ارتش خودت بجنگی.»

پوزخندی زدم.

«مسیری که این بار انتخاب میکنم، دومی خواهد بود.»

حالا که پاداش را گرفته بودم.

حیف نبود اگر از آن استفاده نمیکردم؟

البته، من هیچ استعدادی در رهبری یک ارتش نداشتم. چون قبلاً هرگز این کار را نکرده بودم. اما تنها کاری که باید میکردم این بود که این استعدادها را به دست بیاورم.

من در ایجاد یک استعداد جدید به خودم اطمینان داشتم.

«پنجره وضعیت.»

این برای بررسی وضعیت فعلیام پیش از ورود واقعی به نبرد بود.

پنجره اطلاعات

نام: کیم گونگجا

رتبه: کلاس E

مهارت (۵/۵)

۱. میخوام مثل تو باشم (S+)

۲. ساعت کوکی بازگشتکننده (EX)

۳. صورت فلکی شمشیر (A+)

۴. جامعه عالی گابلین (F)

۵. احتیاط آتش در شبانهروز (A)

خوبه.

لبخندی روی صورتم نقش بست.

«ببخشید، امپراتور شمشیر. تو الان فحش دادی و گفتی این یه بازی شانسیه؟»

- آره، فحش دادم! ای زامبیِ آشغال!

«بهت نشون میدم چرا این یه بازیِ مهارته.»

اول فهرست انپیسیها را باز کردم.

با برکت خدای انسان، انپیسیهای بیشماری ظاهر شدند.

پنجره اطلاعات

[انجو] موقعیت شغلی: دیدهبان / مکان: طبقه ۱۱، شهر بندری کونکور

[کاریا] موقعیت شغلی: سرباز عادی / مکان: طبقه ۱۱، شهر بندری کونکور

[سورت] موقعیت شغلی: کشاورز / مکان: طبقه ۱۳، مزرعه بارون

[لاپا کازابلا] موقعیت شغلی: مقام دولتی / مکان: طبقه ۱۴، ساختمان دولتی

این فهرستی از دهها هزار، نه، صدها هزار نفر بود.

مجموعهای از هرجومرج بود.

اما.

«فقط انپیسیهای طبقه ۱۱ رو علامت بزن.»

انگار که منظورم را فهمیده باشد، فهرست خودبهخود حرکت کرد.

نامهای دیگر ناپدید شدند و تنها نامهایی که به درخواستم مربوط میشدند، به نمایش درآمدند.

پنجره اطلاعات

[انجو] موقعیت شغلی: سرباز وظیفه / مکان: طبقه ۱۱، شهر بندری کونکور

[کاریا] موقعیت شغلی: سرباز عادی / مکان: طبقه ۱۱، شهر بندری کونکور

[کورت] موقعیت شغلی: افسر جزء / مکان: طبقه ۱۱، شهر بندری کونکور

بدون وقفه گفتم.

«اونایی که بالاترین مهارتها رو دارن مرتب کن. فقط ۱۰۰ نفر برتر.»

- هین.

صدایی از دهان به هو-ریونگ خارج شد. او باید تا الان فهمیده باشد که قصد انجام چه کاری را داشتم. اگر تا پیش از این فقط غر میزد، حالا واقعاً به تکاپو افتاده بود.

او سریع سعی کرد مرا متقاعد کند.

- صبر کن! زامبی! فکر نمیکنم این راهش باشه. بیا آرومآروم قوی بشیم. هان؟ یواشیواش تمرین کنیم، مهارتهامون رو بسازیم و تکنیکهای شمشیرزنی رو یاد بگیریم. چقدر عالی میشه، نه؟

«اشکالی نداره اگه این کارها رو بعداً انجام بدم.»

- اییی! حتی اگه یه آدم ضعیف و بیدستوپایی، این کار واقعاً درست نیست! با داشتن اسم گونگجا که به معنی کنفوسیوسه، از این کارها خجالت نمیکشی؟

«مم. آره. خجالت نمیکشم.»

فارغ از حرفهای او، فهرست طبق کلمات من حرکت کرد. حروف در هوا پراکنده شدند و دوباره گرد هم آمدند.

فهرست جدیدی ظاهر شد.

پنجره اطلاعات

[روهان پانسابا] موقعیت شغلی: رهبر شوالیههای پانسابا

[ساربست اگیم] موقعیت شغلی: رهبر تهاجمی کونکور

[یشوا کامانچا] موقعیت شغلی: شوالیه عالیرتبه شوالیههای امپراتوری

[تومونده] موقعیت شغلی: عالیترین سرباز دفاعی

بسیار خب. تقریباً تمام شده بود.

به هو-ریونگ را نادیده گرفتم و فریاد زدم.

«مکان انپیسیهایی که مهارتهای رهبری لژیون دارن رو علامت بزن! فقط ۳ نفر برتر!»

- آاااخ! آااااااخ!

بله.

من استعدادی برای رهبری یک لژیون نداشتم.

اما مشکلش چه بود؟

میتوانستم آن را از یک انپیسی که این مهارت را داشت بگیرم!

پنجره اطلاعات

[ساربست اگیم] موقعیت شغلی: رهبر تهاجمی کونکور

[روهان پانسابا] موقعیت شغلی: رهبر شوالیههای پانسابا

[سین کارمن] موقعیت شغلی: سرهنگ لژیون دفاعی

فهرست دهها هزار نفری به سه نفر کاهش یافت.

آخرین دستوراتم را دادم.

«جاشون رو روی نقشه پیدا کن.»

- ای حرومزادهی کلاهبردار!

با [برکت خدای انسان] نامها پخش شدند. آنها به نوری سبز تغییر شکل دادند و وارد نقشه [برکت خدای جنگ] شدند. بینقص بود. انپیسیهایی که مهارتهای رهبری داشتند روی نقشه مشخص بودند.

«باشه. موقعیت فعلی من رو هم علامت بزن!»

و در نهایت، موقعیت خودم.

«قطعاً این یه بازیِ مهارته. ببین. اگه آدمها پایههای لازم برای به کار بردن چیزها رو داشته باشن، میتونی یه پاداش خوب رو به یه پاداش خارقالعاده تبدیل کنی. اینا همش به خاطر اینه که من از عقلم استفاده میکنم.»

- بامزه بود. از عقلت استفاده میکنی؟ تو فقط داری حقه میزنی!

«هه هه. حقه زدن هم خودش یه استعداده.»

انجام شد. هیچ دلیلی برای تردید نداشتم.

بهسرعت دویدم تا نزدیکترین انپیسی به خودم را پیدا کنم. خوشبختانه، او همین نزدیکی بود. ژنرالی که با کلمه «جنگجویان!» به شکارچیان خوشآمد گفته بود. او همان انپیسی بود که بهترین مهارت رهبری را داشت.

«ژنرال ساربست اگیم.»

«مم؟ اوهوه. جنگجویی از دنیایی دیگر. موضوع چیه؟»

ژنرال از میان دستور دادن به معاونانش به من نگاه کرد. سبیلهایش باحال بود. مهارتش هم حتماً باحال میبود.

- فرار کن!

به هو-ریونگ فریاد زد.

- فرار کن، ای انپیسیِ احمق! این یه جنگجو نیست، یه تیکه آشغاله! قراره تا قطره آخر وجودت رو بمکه!

آشغال، ها.

او حالا کاملاً در صحبت کردن به زبان دنیای ما مهارت پیدا کرده بود.

«از اونجا که به عنوان یه جنگجو به من اعتماد دارید، درخواستی از شما دارم.»

«بگو! به لطف شماها، به نظر میرسه امیدی وجود داره. اگه کاری باشه که از دستم بربیاد، با کمال میل انجامش میدم.»

«لطفاً من رو بکشید.»