چپتر 241: بدون عنوان
چپتر 241: بدون عنوان
۴.
لحظه بعد.
«هوهوهو.»
سیلویا به نرمی خندید.
رطوبتِ نشسته بر لبخندش، هیچ تداخلی با معصومیت دخترانهاش نداشت. در عوض، خیلی خوب با هم ترکیب شده بودند.
«به محض اینکه این رو فهمیدم، اونقدر جا خوردم که یادداشت رو قایم کردم. این حقیقت که من و بانوی زنبق نقرهای از بدو تولد، یا شاید حتی قبل از تولد، به یک سرنوشت گره خورده بودیم. یادداشتی رو که این حقیقت ترسناک توش اعتراف شده بود، پنهان کردم.»
انگار که نمیخواست هیچکس از آن بویی ببرد.
«این طبیعیه، مگه نه؟ این یه راز واقعاً فریبنده بود. توی کلوپ اجتماعی ما، خانمهای جوان همیشه در حالی که چاییشون رو هضم میکردن، با خنده چیزهایی مثل «این راز رو از دوستم شنیدم» یا «آه، این راز رو اتفاقی از پدر و مادرم شنیدم» میگفتن... اما این «یادداشت مخفی» فرق داشت. آره، کاملاً متفاوت بود!»
با این حال، خانمهای جوان همسن و سال زیادی در کلوپ اجتماعی زنگولههای نقرهای حضور داشتند.
او چطور میتوانست این یادداشت مخفی را بدون جلب توجه آنها با خود ببرد؟
چطور میتوانست کاری کند که بانوی زنبق نقرهای از این تصادف شگفتانگیز و مرموز باخبر شود؟ بانوی جوان، سیلویا، به شدت مضطرب بود.
«من با بقیه اعضای زنگولههای نقرهای فرق داشتم. آره، خیلی فرق داشتم. اون بچهها فقط مجذوب این بودن که بانوی زنبق نقرهای امروز چقدر زیبا شده، با کی ملاقات کرده و رقصیده، و چیزهایی از این قبیل... اما من مخفیانه دنبال یه جور ارتباط مرموز بین خودم و بانوی زنبق نقرهای میگشتم. طالعبینی، فال، سنگ ماه تولد... اما حالا همه اینا بیفایده بود. اسمهای ما. چون اسمهامون پیوند ناگسستنی بین من و بانوی زنبق نقرهای رو ثابت میکرد!»
«...»
نمایشی هیجانانگیز در حیاط قدیمی در حال رخ دادن بود.
خورشیدِ در حال غروب، مانند پیرمردی که پس از پیادهروی طولانی خسته شده باشد، به آرامی از قله کوه پایین میرفت. گویی با گذشت روز، خورشید نیز پیر میشد.
درست مانند غروب کهنهای که بر زمین میافتاد، هر چقدر هم که فریاد میزد، اجرای پرشور این خدمتکار روی زمین تنها شبیه به آهنگی محوشده از گذشته به گوش میرسید.
«من به قوانین امپراتوری یا چیزهایی مثل اون اهمیتی نمیدادم. اخلاقیات؟ اصول؟ به درک. من مطمئن بودم. بانوی زنبق نقرهای هنوز چیزی در موردش نمیدونست، اما من باید این یادداشت رو بهش نشون میدادم. از حیاط دخترا که کلوپهای اجتماعی اونجا بودن گذشتم، از حیاط هزارتو مانند عبور کردم و در نهایت به سالنی رسیدم که بانوی زنبق نقرهای داشت با آقایون میرقصید... وارد سالن شدم و صبر کردم تا تعداد اون مردهای احمقی که تو صف ایستاده بودن تا حتی برای یک بار هم که شده دست بانوی زنبق نقرهای رو بگیرن، کمتر بشه.»
به راحتی میتوانستم آن صحنه را تصور کنم.
«بالاخره، بعد از اون همه انتظار، میتونستم رازی رو که کشف کرده بودم به بانوی جوان بگم...»
در آن زمان، سیلویا، یا به عبارت دیگر، بانوی ابریشم طلایی، احتمالاً ظاهر کاملاً آشفته و کثیفی داشته است.
او تمام مسیر از حیاط تا سالن را دیوانهوار دویده بود، بنابراین مهم نبود چقدر زیبا باشد، ظاهرش با وقار و متانت مورد انتظار از نجیبزادگان همخوانی نداشت. حتی اگر سعی میکردند مخفیانه او را بیرون کنند، او همه را کنار میزد و میگفت: «چیزی هست که باید به بانوی زنبق نقرهای نشون بدم!».
سپس.
«بالاخره نوبت من شد.»
آن دو روبروی هم قرار گرفتند.
یکی از آنها پرنسس ولیعهد بود که لقب گل جامعه عالی به او اعطا شده بود.
دیگری دختری بود که در حسرت آن گل میسوخت و سرشار از هیجان بود.
— چه خبر شده؟
— مـ... مـ... من، من دختر بارون اوانایل هستم. باشد که ماه ایوانسیا شکوهی بیپایان داشته باشد!
— بسیار خب. برای چه کاری میخواستی مرا ببینی، بانوی جوان؟
بانوی زنبق نقرهای خسته بود.
او از سپیدهدم در حال سروکله زدن با جامعه اشراف بود. مادرش مدتها پیش ناپدید شده بود. بنابراین این خودِ بانوی جوان بود که وظیفه داشت نقش میزبان را برای خاندان دوک ایوانسیا ایفا کند.
به همین دلیل، او نه تنها چارهای جز برنامهریزی، طراحی، مدیریت و نظارت بر هر مراسم رقصی نداشت، بلکه به خاطر لقب گل جامعه عالی که توسط اعلیحضرت امپراتور به او داده شده بود، باید افتخار رقصیدن را به فرزندان بانفوذی که درخواست رقص میکردند، اعطا میکرد.
در حین رقصیدن در سالن، باید مراقب میبود که روی پاهای طرف مقابل پا نگذارد و در عین حال، باید در همان لحظه اطمینان حاصل میکرد که مراسم به خوبی پیش میرود، آیا مشکلی در انتخاب آهنگهای ارکستر وجود دارد یا خیر، و آیا غذا و نوشیدنی کافی برای مهمانان فراهم است یا نه.
به عبارت دیگر، با وجود سن کمش، راویل ایوانسیا از همین حالا در حال مدیریت یکی از محورهای مهم امپراتوری بود. آن هم به بهترین شکل ممکن.
خدمتکاران خاندان دوک که در سراسر سالن پخش شده بودند، شایعات و رازهای در حال گردش را به بانوی میزبان گزارش میدادند. طبقهبندی و تفسیر این اطلاعات نیز بر عهده بانوی زنبق نقرهای بود.
«من خیلی مضطرب بودم، دستم رو به سمت بانوی زنبق نقرهای دراز کردم.»
از سوی دیگر.
در اینجا بانوی جوانی حضور داشت که امپراتوری را نمیشناخت و هنوز نیازی به شناخت آن نداشت. او به تازگی گنجینهای درخشان را کشف کرده بود. گنجینهای به نام تصادف.
یادداشت مخفی در وضعیت نامناسبی قرار داشت، زیرا در دستش فشرده و مچاله شده بود تا دیگران متوجه آن نشوند. گذاشتن چنین زبالهای در دستان بانوی زنبق نقرهای شرمآور بود.
— با این حال، متوجه خواهید شد...
چیزی که سیلویا جوان احتمالاً به آن باور داشت.
— چون، این واقعاً شگفتانگیزه! من مطمئنم که ما قراره با هم دوست بشیم!
و.
«بانوی زنبق نقرهای یادداشت مخفی رو باز کرد و برای مدتی بهش خیره شد. خب. حالا که بهش فکر میکنم، احتمالاً فکر کرده بود این یه «دستور مخفی از یه کشور دشمن» یا یه چیزی تو همین مایههاست. اما من اصلاً نمیتونستم این رو تشخیص بدم. بانوی زنبق نقرهای بدون هیچ احساسی به من نگاه کرد.»
— این چیست؟
«این همون زمانی بود که برای اولین بار با بانوی زنبق نقرهای ارتباط چشمی برقرار کردم. میفهمی؟ چشمهای ما برای اولین بار به هم گره خورد! خب، چهرهاش بیتفاوت بود، برای همین کمی سرد به نظر میرسید، اما من مطمئن بودم که وقتی توضیحاتم رو بشنوه، حالت چهرهاش مثل یخ آب میشه. بنابراین، در حالی که قلب تپندهام رو آروم میکردم، بهش گفتم.»
— من، اون، اسم من...
— اسم تو؟
— بله! اسم من سیلویا اوانایله، و اسم بانوی جوان راویل ایوانسیاست... اگه دو تا اسممون رو از هم جدا کنید و حروف رو جداگانه بنویسید... اونا... اونا دقیقاً یکی هستن.
— ...
— جـ... جالب نیست؟ شگفتانگیزه... واقعاً شگفتانگیزه... چه تصادفی...
«هر چی بیشتر حرف میزدم، اوه، بیشتر میتونستم حس کنم که فضا داره سنگین میشه. در حالی که به چهره بانوی جوان نگاه میکردم، لبخند معذبی زدم.»
— ...
«آه.»
سیلویا اوانایل، که لباس خدمتکاران را به تن داشت، با یک «آه» ناله کرد.
«به محض اینکه اون چشمها رو دیدم، متوجه شدم. هاه، خب. اون حتی ناامیدی هم نبود... نشونهای از بیعلاقگی هم نبود. چطور بگم؟ چشمهای بانوی زنبق نقرهای از بالا به من نگاه میکرد و تو اون دو ثانیه، حس کردم همه چیز یخ بست.»
احساسی شبیه به اینکه وجودت از نوک انگشتانت در حال قطع شدن و بریدن باشد.
«من برای اون فقط یه زباله بودم.»
بانوی زنبق نقرهای هیچ چیزی به بانوی جوان نگفت.
بدون هیچ توهین، تمسخر یا خداحافظیای، او به سادگی رویش را برگرداند و به مراسم رقص بازگشت.
تنها چیزی که در جایی که او ایستاده بود باقی ماند، یادداشت مچاله شده بود.
«...»
سیلویا اوانایل لبخند زد.
«این کاری بود که وقتی جوونتر بودم زیاد انجام میدادم. آره.»
او خم شد و جارو را برداشت.
سپس شروع به پاک کردن حروفی کرد که روی زمین نوشته شده بود.
«من... من آدم حریصی نیستم. وقتی خانمهای جوونِ اطرافم میگفتن که ولیعهد خوشتیپه، منم باهاشون همصدا میشدم، اما واقعاً علاقهای به قرار گذاشتن یا ازدواج نداشتم. بعد، به طور اتفاقی چشمم به بانوی زنبق نقرهای افتاد، و اون واقعاً زیبا بود.»
خش.
حروف صامت و مصوتی که روی زمین کشیده شده بودند، در غبار فرو رفتند و ناپدید شدند.
«من فقط میخواستم بشناسمت.»
«اما، چطور تونستی اینطوری به یه نفر توهین کنی؟»
سیلویا سرش را تکان داد.
لبخندی کاملاً متفاوت از قبل بر چهره سیلویا شکوفا شد. یک گل سمی. لبخند پهن سیلویا بوی تعفن وحشتناکی از خود متصاعد میکرد.
«آیا امپراتوری اونقدر مهم بود؟ آیا جمعآوری و طبقهبندی اطلاعات اینقدر اهمیت داشت؟ آیا نیاز به سازماندهی امور خاندانت، آرام کردن رعایا و نامزدی با ولیعهد، اونقدر مهم بود که من هیچ اهمیتی نداشتم؟»
اینطور.
«پس بهت ثابتش میکنم.»
یک نفرین بود.
«ولیعهدی که اینقدر برات مهم بود. من طلسمش کردم. خیلی ساده بود.»
«من چهرهای زیبا، زمزمههایی دلنشین و رفتاری ملیح داشتم، برای همین فورا تسلیمم شد. خانوادهای که فکر میکردی خیلی مهمن؟ از ولیعهد خواستم چند نفر از شوالیههای تحت فرمان خانواده سلطنتی رو بکشه. اعلیحضرت ولیعهد چقدر به معشوقهاش اهمیت میداد...! واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم!»
بانوی ابریشم طلایی لبخند ملایمی زد.
«هر بار که چنین کاری میکردم، از من متنفر میشدی. مگه نه، ماه ایوانسیا؟ "من هرگز به آینده امپراتوری فکر نکردم". بله. درسته. من هیچوقت به امپراتوری فکر نکردم. با این حال، کنجکاو بودم. درباره چیزی مثل...»
شوک.
تمام حروف از روی زمین پاک شدند.
سیلویا در حالی که روی زمینِ پاکشده قدم میگذاشت، مودبانه سرش را خم کرد.
«کنجکاو بودم که آیا میتونم اون چهره بیتفاوت رو در هم بشکنم یا نه.»
«به خاطر امپراتوری بود؟ به خاطر مردم امپراتوری؟ به خاطر وفاداریات به خانواده سلطنتی، عشقت به خانوادهات. فقط همین. بعد از اینکه امپراتوری رو از هم پاشیدم، مردم رو به خاک سیاه نشوندم، خانواده سلطنتی رو تکهتکه کردم و بعد خانوادهات رو به ورطه نابودی کشوندم... آیا باز هم عاشق امپراتوری و خانوادهات میموندی؟»
یا اینکه،
«حتی بیشتر از قبل از من متنفر میشدی؟»
«درباره این موضوع کنجکاو بودم.»
سیلویا تکخندهای کرد.
«من منتظر روزی موندم که نفرتت عمیقتر و قویتر از عشقت به امپراتوری و خانوادهات بشه. مایه تاسف بود. اینکه یه خدمتکار بیسروپا از راه رسید و همهچیز رو خراب کرد.»
سیلویا نگاهی به من انداخت.
در پس لبخندش، نفرتی زهرآگین در چشمانش میدرخشید.
«...»
راویل ساکت بود.
اتفاقی که سیلویا از آن حرف میزد، چیزی بود که در زندگی اولش رخ داده بود.
راویل به یاد نمیآورد و نمیتوانست هم به یاد بیاورد. همسرم، داناترین شخص در این جهان، چانهاش را در دست گرفت و غرق در افکارش شد.
«من میدونم.»
بنابراین من به جایش جواب دادم.
«داری درباره چی حرف میزنی؟»
«میدونم چه احساسی داری و چقدر باید دردناک بوده باشه.»
سیلویا خشکش زد.
نفرت زهرآگین چشمانش به سمت من سرازیر شد.
«چطور جرئت میکنی،»
بانوی ابریشم طلایی گفت.
«چطور جرئت میکنی چنین حرفی بزنی.»
بانوی ابریشم طلایی آستینش را چنگ زد. آستینِ مچالهشده، چین و چروکهای موجمانندی روی لباسش ایجاد کرد.
او با خشمی سوزان و درنده فریاد زد.
«تو از کجا میدونی؟ مگه زخمهای من رو میشناسی؟ میدونی چقدر درد داشت؟ اون روز چقدر دردناک بود، چقدر زجرآور بود، چقدر سخته کسی که تحسینش میکنی نادیدهات بگیره! چه چرندیاتی داری میبافی، تو آخه از کجا میدونی؟»
«میدونم.»
ادامه دادم.
«خیلی خوب هم میدونم.»
نگفتم که من بعد از آن تمام زندگیام را وقف انتقام نکردم.
نگفتم که من دستکم به خاطر آن، تمام دنیایم را به سمت نابودی نکشاندم.
نادیده گرفته شدن.
اینکه طوری با تو رفتار کنند که انگار هیچ نیستی.
اینکه طوری با تو رفتار کنند که انگار انسان نیستی، زهری بود به قدری مهلک که میتوانست یک نفر را بیش از ۴۰۰۰ بار بکشد.
«...»
بانوی ابریشم طلایی دندانهایش را به هم فشرد.
دندانهایش در دهان بستهاش روی هم ساییده میشدند.
سپس، دوباره لبهایش را از هم گشود.
«اگه میدونی، پس چرا دخالت کردی؟»
«پیشخدمتت.»
سکوت حکمفرما شد.
«من چیز زیادی درباره پیشخدمتت نمیدونم. شاید مخفیانه عاشقت بوده، یا شاید هم عاشق همسرم. با این حال، چیزی که میدونم اینه که اون زندگیای که صرف تیز کردن چاقوی انتقامت کردی، هرگز نمیتونست شاد باشه.»
«...»
«پیشخدمتت آرزو کرد که کسی کمکش کنه. و هاموسترا اون آرزو رو قاپید. من فقط به عنوان نمایندهاش اعزام شدم. در نهایت، خودت بودی که باعث به وجود اومدن این وضعیت شدی.»
«چرا تقصیر من بود؟»
«چون تو پیشخدمتت رو خوشحال نکردی.»
«...»
«کسی بود که بهت اهمیت میداد و دوستت داشت، اما تو نادیدهاش گرفتی. بیش از حد روی انتقام خودت تمرکز کرده بودی. در اون صورت، حداقل خودت باید آدم خوشحالی میبودی، اما حتی نتونستی به اون هم برسی.»
در نتیجهی آن.
«در واقعیت، پیشخدمت تو تبدیل به "غیرانسان" شد.»
گفتم.
«اگه راویل برای تو یه آدم عوضی بود، پس تو هم برای پیشخدمتت که داشت پا به پات کمکت میکرد، یه آدم عوضی بودی.»
«...آه.»
سیلویا اوانایل سرش را پایین انداخت.
«چی داری... اون... داستان پیشخدمت.»
در میان سکوت، کلماتی پراکنده جاری شد.
«حرف زدن درباره اون نامردیه...»
سکوت عمیقتر شد.
غروب خورشید بر فراز سوسان حالا کمرنگ شده بود. چراغهای خیابان در کوچه با صدای وزوزی روشن شدند. اما در این روستای فقیرنشین، چراغهای خیابان باید با تمام توانشان تلاش میکردند. هانوک قدیمی جا سو-جونگ که نور چراغهای خیابان به آن نمیرسید، در تاریکی باقی ماند.
«متأسفم.»
صدای راویل بود.
«من متأسفم. سیلویا اوانایل.»
«و من متأسفم.»
سیلویا به آرامی سرش را بلند کرد. در تاریکی شب، به نظر میرسید سایههای افراد در هم آمیخته و خطوطی مبهم شکل دادهاند. صدایی از میان سایهها به گوش رسید.
«داری درباره چی حرف میزنی...؟»
«حتی اگه نتونم به یاد بیارم، احتمالا همون اتفاقی افتاده که گفتی. من نادیدهات میگرفتم. حتی به یادت هم نمیآوردم. چون در اون زمان، تنها چیزی که برام اهمیت داشت آرامش امپراتوری و شکوه خانوادهام بود.»
«...»
«متأسفم. من انسانی بودم که هنوز هیچ زخمی برنداشته بود.»
راویل روی پاهایش ایستاد.
با ایستادن او، کفپوش چوبی زیر پایش غژغژ کرد.
مانند یک نوار کاست خراب.
«تو آیندهای که به من وعده داده شده بود رو ازم گرفتی. عنوان شاهدخت ولیعهد رو غصب کردی و قلب ولیعهد رو به انحصار خودت درآوردی. ماه ایوانسیا. گل سرسبد جامعه اشراف. کسی که در آینده امپراتوری رو هدایت میکرد. تمام اون جایگاهها به خاطر تو از بین رفتن.»
«خب که چی...؟»
«اون اتفاق برای اولین بار باعث شد قلبم خونریزی کنه.»
تق.
راویل به سمت سیلویا قدم برداشت.
«درد داشت. واقعا درد داشت. اونقدر دردناک بود که در حالی که به آینه نگاه میکردم، میخواستم چاقویی رو تو سینهام فرو کنم. تازه اون موقع بود که فهمیدم به چند نفر آسیب رسوندم.»
«و بعد، عشقم رو ملاقات کردم.»
راویل به سمت من چرخید.
حتی در پوشش تاریکی، میتوانستم گرمای نفسهایش، ریتم صدای نفس کشیدنش و عطر مدهوشکنندهاش را تشخیص دهم. او حرفی نزد. بدون هیچ کلمهای، به من دستور میداد که نزدیکتر شوم.
به سمتش رفتم.
«عشق من هم از همون زخمهایی رنج میبرد که من داشتم. یک بازگشتکننده. کسی که بیوقفه زخمهای زندگی رو تکرار میکرد. فکر نمیکردم کسی وجود داشته باشه که بتونه تو این درد با من شریک بشه.»
«من بابت داشتن نفرین تکرار ابدی سپاسگزار بودم.»
درست است.
«به لطف اون، تونستم گونگجا رو ملاقات کنم.»
من هم بابت بازگشت در زندگی سپاسگزار بودم.
سپاسگزار بودم.
«خیلی دردناک بود.»
همانطور که استادم گفته بود، هر روز سراسر درد بود.
«اما اگه به خاطر اون زخمها نبود، هرگز متوجه نمیشدم که عشق من هم درد مشابهی داره.»
به لطف همان دردها بود که توانستم در نگاه اول عاشق راویل شوم.
«تنها دلیلی که من آسیب دیدم این بود که بتونم کسی رو ملاقات کنم که درست مثل خودم در حال خونریزی بود. گونگجا، به محض اینکه دیدمت این رو فهمیدم. سیلویا، من فقط به خاطر تو تونستم پیداش کنم.»
«ممنونم، سیلویا اوانایل.»
به آرامی، راویل.
روی زمین خاکی، بر یک زانو زانو زد.
و در برابر خدمتکارش سر خم کرد.
«ممنونم.»
آه، همانطور که انتظار میرفت.
همانطور که از راویل انتظار میرفت... معشوق من.
احساسات راویل نسبت به سیلویا احتمالا به همان شدتِ احساسات من نسبت به یو سو-ها بود. و با این حال، راویل در برابر سیلویا زانو زد.
لحظه حال مرا به شدت غرق در خوشبختی میکرد.
من بابت تمام اتفاقاتی که در گذشته رخ داده بود و این لحظه را ممکن ساخته بود، شکرگزار شدم.
«...آه.»
سیلویا دندانهایش را به هم سایید.
«لعنتی... لعنت بهش! به خاطر همینه. به خاطر همینه که ازت متنفرم. چرا فقط تو باید خوشحال باشی؟ بدبخت بمون! به درد کشیدن ادامه بده! به ضجه زدن و گریههای تلخ ادامه بده، با حقارت برای بدبختیهات زاری کن! آره، لعنتی! بدبخت باش!»
به خاطر همینه، این چیزی بود که سیلویا گفت. به خاطر همینه.
«به خاطر همینه که... احساس میکنم یه احمقم که زندگیم رو به خاطر احساساتم هدر دادم...!»
سیلویا صورتش را با هر دو دست پوشاند.
«این درست نیست. این نمیتونه درست باشه. زخمهای من عمیقتر، خاصتر و درکنشدنیتر هستن. پس نمیتونم ببخشمت، پس، پس—»
مانند شیری که بسته شده باشد، صدای سیلویا قطع شد.
سکوت حکمفرما شد.
پس از لحظهای سکوت، در حالی که سیلویا میلرزید و نفسش را حبس کرده بود، راویل دوباره روی پاهایش ایستاد.
«بسیار خب.»
راویل به سمت صندلی برگشت و نشست.
او آرنجهایش را روی میز گذاشت و دوباره چانه دوستداشتنیاش را در میان دستانش قرار داد.
«پس بیاین ببینیم چطور باید با این قضیه برخورد کنیم.»
او گفت.