چپتر 244: کیم یول
چپتر 244: کیم یول
مترجم: Seven
۴.
کیم یول.
با پژواک این نام در سرم، با آن مرد روبهرو شدم.
«خوشقیافهست.»
مرد موهای بلندی داشت. با وزش نسیم شبانگاهی، موهای نقرهایاش چنان نرم میرقصیدند که گویی هیچ وزنی نداشتند. اگر از ریشه بریده میشدند، احتمالاً به جای دوری پر میکشیدند... حس میکردم به سوی صحرایی ناشناخته پرواز خواهند کرد.
درست است. به نظر میرسید موهای نقرهایاش در حسرت یک صحرای شنی بودند. جایی که آن را ترک کرده بود، جایی که هر لحظه میتوانست ترکش کند، جایی که ترکش میکرد. تارهای بیشمار و سرگردان موهایش گویی در آرزوی پرسه زدن در صحرایی شنی بودند.
«آقای کیم یول.»
«صدام زدی. اما اینجا دیگه چه سرزمین جادوییایه؟ این همه موجود قدرتمند اینجان که حتی اگه تو اوج قدرتم هم بودم، نمیتونستم پیروزیم رو تضمین کنم.»
چشمان آبی و تیزبینش حیاط را از نظر گذراند. نخبگان فرقه شیطانی آنجا بودند، کسانی که حالا جنگجویان قبیله خانواده من محسوب میشدند. گارد خونین با انرژی شرورانهای نگاه کیم یول را پاسخ داد.
«—فوقالعاده قدرتمند.»
کارمند پارهوقت کافه، کسی که به عنوان یک قدرت مطلق در طبقه ۵۰ برج سلطنت میکرد، با حالتی صادقانه آنها را ارزیابی کرد. در واقع، کیم یول همیشه چهرهای صادقانه و بیریا داشت.
«فوقالعاده قدرتمند یعنی دقیقاً چقدر؟»
«حتی اگه همینطوری به طبقه ۵۰ برن، اون اوباش جرئت نمیکنن بهشون نزدیک بشن. حتی اون جادوگرهایی که تو برجهای جادوی پوشیده از تار عنکبوت زندگی میکنن، تازه بعد از جنگیدن با اینها میتونن بفهمن اربابان واقعی طبقه ۵۰ کیا هستن.»
«پس.»
تق، به بازوی اوبورکا ضربه زدم.
«اگه این بچه رو هم اضافه کنیم چی؟»
«...»
کیم یول با دقت بدن اوبورکا را بررسی کرد. از عضلات سینهای برجستهاش گرفته تا رانهای ستبرش. کیم یول در حالی که ابرویی بالا انداخته بود، با تق، تق به عضلات اطراف مجرای تنفسی اوبورکا ضربه زد.
«شگفتانگیزه. هیولاست؟»
کیم یول هیچ حالتی در چهره نداشت.
اما از چشمانش مشخص بود که دارد تحسین خالصی را ابراز میکند. احتمالاً به جز من و کتابدار، هیچکس در خواندن حالات چهره کیم یول تا این حد مهارت نداشت.
«تجسم کامل بدن جنگجوی آسمانیه. رزمیکارانی هستن که در بهترین حالت، وقتی شمشیرشون رو تاب میدن فقط میتونن انسانها رو ببرن، برای همین بهشون میگن جنگجویان انسانی. جنگجویان بزرگی هم هستن که با یک چرخش شمشیرشون میتونن زمین رو بشکافن، برای همین بهشون میگن جنگجویان زمینی. اما جنگجویان آسمانی متفاوتن. وقتی شمشیرشون رو تاب میدن و آسمون رو میشکافن، براشون مهم نیست چند نفر میمیرن یا چند کشور به آشوب کشیده میشه. عظیمه. فقط با قدرتی که تو این اقامتگاه جمع شده، حمله و نابود کردن طبقه هر صورت فلکی اصلاً کار سختی نیست...»
«پسرمه.»
«...»
برای اولین بار از زمانی که احضار شده بود، کیم یول ساکت شد.
در چشمان آبیاش، ترکیبی از شوک و سردرگمی موج میزد.
من موجودی بودم که میتوانست کیم یول را گیج کند. شگفتانگیز نبود؟
«اگه پسرته...؟»
کیم یول سرش را چرخاند و جثه اوبورکا را برانداز کرد، سپس به جثه من و بعد به راویل نگاه کرد. به نظر میرسید معادلهای به شدت پیچیده در ذهنش در حال پردازش است. در کمال تعجب، قطرات عرق روی پیشانی کیم یول شکل گرفت.
«چطور؟ ...غیرممکنه. از نظر فیزیکی و نژادی باید غیرممکن باشه. نفرین برجه؟ تأثیر یه مهارت؟ نه، ولی سرعت رشدش...»
«پسرخوندمه.»
«میخوای بمیری، پادشاه مرگ؟»
ناگهان، کیم یول گلویم را چسبید. او یکی از صد روح بود که قدرت دوران اوجش را از دست داده بود، بنابراین دردی نداشت، اما خیره شدن آن چشمان آبیِ عمیق، مرا ترساند.
«بـ-بیان احساساتت خیلی متنوع شده. با اینکه صورتت هنوز بیحالته، اما تحسینت برای اوبورکا و خشمت نسبت به من رو کاملاً واضح نشون دادی...»
«منم یه آدمم. دست خودم نیست.»
کیم یول گلویم را رها کرد و آهی کشید.
«من مهارتی رو که بهم اجازه میداد با قربانی کردن خاطراتم قدرت به دست بیارم، از دست دادم. تو این دفترچه، تمام چیزهایی رو که دور ریختم نوشتم، به عبارتی، نیمی از زندگیم رو.»
کیم یول دفترچهای از جیبش بیرون آورد و به آن نگاه کرد. چشمانش در حالی که جلد چرمی و کهنه دفترچه را از نظر میگذراند، پر از احساس بود.
«من از قبل هر چیزی رو که میتونستم دور بندازم، دور ریختم، پس غیرممکنه بتونم چیز بیشتری رو دور بندازم، که یعنی دیگه چیزی برای به دست آوردن وجود نداره. پادشاه مرگ، همونطور که قول دادی. من دارم زندگی میکنم.»
«چیزهایی که قبلاً حس نمیکردم و چیزهایی که حس میکردم اما سریع دور میریختم، حالا دارن آرومآروم تو ذهنم جمع میشن. هر چی چیزهای بیشتری انباشته بشن، قلب خفتهام هم به تدریج لبریزتر میشه. وقتی اون زمان برسه، منم میتونم مثل بقیه بخندم، گریه کنم، عصبانی بشم و عشق بورزم.»
کیم یول به من نگاه کرد.
«اگه مبصر کلاس رو برنمیگردوندی و ما رو به هم نمیرسوندی، من هنوز هم چیزی بیشتر از یه ماشین با قلبی خالی نبودم. پادشاه مرگ. همهچیز به خاطر توئه.»
لبخند زدم.
«این عالیه. کیم یول آدم باحالیه. اما، غمگین نیستی؟»
کیم یول سرش را کج کرد.
«غمگین؟ داری در مورد چی حرف میزنی، پادشاه مرگ؟»
«به نظر میرسه آقای کیم یول شخص ارزشمندی رو پیدا کرده. مبصر کلاسِ آقای کیم یول. با اینکه یکم غیرقابلاعتماده، اما هاموسترا هم آقای کیم یول رو دوست داره. حتی اگه دوباره مهارت دور ریختن خاطرات رو به دست بیاری، دیگه اونها رو به این راحتی دور نمیندازی، مگه نه؟»
«...»
کیم یول با چهرهای بیحالت فکر کرد.
«درسته.»
بعد از مدتی، سر تکان داد.
«نمیتونم دور بندازمشون.»
«...»
«کسی هست که به خاطر مرگ من به زندگیش ادامه داد. کسی هست که مجذوب زندگی منه و دوستم داره. تجملاتی که انسانها از بدو تولد تا مرگ غرق در اونها هستن، باید از همشون لذت برد. نمیتونم این همه خوششانسی رو از دست بدم.»
کیم یول به آسمان شب نگاه کرد.
«میفهمم.»
سپس آرام نگاهش را به چهرهام برگرداند.
«من الان خوشحالم. پادشاه مرگ.»
«...»
«تو من رو خوشحال کردی.»
در چشمان کیم یول، خجالت، غافلگیری، قدردانی... دیده میشد، اما همهچیز این نبود. احساسات زیادی در آن چشمان که یادآور دریای آبی و عمیق بودند، شناور بود.
«این آرزوته؟»
آمیخته با آنها، اضطرابی ناشناخته نیز وجود داشت.
«قصد داری هر کسی رو که باهاش روبهرو میشی خوشحال کنی؟ حداقل در مورد خودم که میدونم رسوندنم به این حال، اصلاً کار آسونی نبود.»
«اوه. واقعاً متفاوت بود.»
«من خاطراتم رو از دست دادم. تو [دنیای تروما] رو ساختی تا قطعات اون خاطرات از دسترفته رو بازیابی کنی. من غمگین بودم. اما برای اینکه ثابت کنی من فقط غمگین نبودم، مبصر کلاس رو آوردی... این کار هیچ سودی برات نداشت. مرهم گذاشتن روی حتی یه زخم هم سخته، پادشاه مرگ. تو چه رویایی تو سرت داری؟»
با خندهای، پشت سرم را خاراندم.
«دیدنش قشنگه.»
«چی؟»
«قشنگه که لبخند زدن همه رو ببینی.»
«...»
وقتی ما غمگین میشدیم، خدایی بود که بار بدبختی ما را به دوش میکشید.
کار دشواری بود.
اگر زودتر به دنیا آمده بودم، شاید برای این بود که لبخندهای بیشتری ببینم.
سخت بود، اما فکر میکردم ارزشش را دارد.
«آقای کیم یول.»
«بگو.»
«تو الان چیزهایی برای محافظت کردن داری.»
مدیر پرورشگاه، هاموسترا، و کافه افلاکنما که دوستش داشت.
«با این حال، قدرت محافظت ازشون رو نداری.»
«...»
«با وضعیتی که الان داری، میتونی با آرامش از بوی کتابها و قهوه تو کافهای که تو کتابخانه بزرگ ساخته شده لذت ببری. شکارچیها نمیتونن برن اونجا و دردسر درست کنن. من، اژدهای سیاه، معبد ده هزار، چون مو-مون، اتحادیه تجار و شبهنظامیان مدنی میتونیم امنیتش رو تضمین کنیم، چون همهمون مشترکاً روش سرمایهگذاری کردیم. اما به عبارت دیگه، خوشبختی فعلی آقای کیم یول کاملاً به دیگران وابستهست.»
شانه کیم یول را گرفتم.
زمانی در زندگیام بود که جانم را از دست داده بودم، بیآنکه حتی بتوانم بدنش را لمس کنم.
اما حالا، واقعاً آسان بود. کیم یول نمیتوانست دستم را پس بزند یا از من فرار کند.
«...»
کیم یول هم این را میدانست.
به همین دلیل بود که لرزشی در چشمان زیبایش دیده میشد.
با دیدن این لرزش، لبخند زدم.
«نمیترسی؟»
«...»
«مدیر پرورشگاه ضعیفه. اون پیره. اگه یه شکارچی دیوانه تصمیم بگیره بهش حمله کنه، قطعاً ما به طرز بیرحمانهای انتقامش رو میگیریم، اما مدیر پرورشگاه در هر صورت میمیره.»
لرزش به شانه کیم یول، که هنوز در دستان من بود، سرایت کرد.
«هاموسترا دیگه یه صورت فلکی نیست. حالا فقط یه بچه کوچیکه. یه پسر بچه ضعیف که خوندن رو دوست داره. اون بچه قدرتش رو از دست داده. پس اگه یه عوضی دیوانه بهش حمله کنه، اون هم میمیره.»
«...چی.»
کیم یول دهانش را باز کرد.
«میخوای... چیکار کنم.»
«اگه ازم بخوای ازشون محافظت کنم، این کار رو میکنم.»
این را گفتم.
«به جنگجویانم که تیزهوش و چشموگوشباز هستن دستور میدم به کتابخونه نفوذ کنن و ۲۴ ساعته ازشون محافظت کنن. نه تنها این، حتی اگه اتفاقی بیفته و اونها بمیرن، من این توانایی رو دارم که [زمان رو یک روز به عقب برگردونم].»
«...»
«پس میتونی همهچیز رو به من بسپاری.»
حتی اگر اینطور هم میشد، مشکلی نبود.
سرزنشش نمیکردم.
در مورد گناهانی که مرتکب شده بود، تا این حد را میتوانستم به دوش بکشم و بپوشانم.
با این حال،
«اگه این رو نمیخوای.»
اگر میخواست چیزی غیر از امنیت و آسایش را انتخاب کند.
«من به آقای کیم یول فرصتی برای دوباره زندگی کردن میدم.»
کیم یول به آرامی سرش را بلند کرد تا به چشمانم نگاه کند.
«زندگی کردن...؟»
«من کمی از قبل قویتر شدم. تواناییهایی که بعد از تبدیل شدن به یکی از صد شبح مجبور شدی ازشون دست بکشی. مهارتها. میتونم همهشون رو بهت برگردونم.»
کیم یول خشکش زد.
او به جنگجویانی نگاه کرد که چشمانشان در سرتاسر حیاط میدرخشید. تا همین چند وقت پیش، آنها هم به اندازه کیم یول درمانده بودند. با وجود اینکه همه آنها دانش مبارزه و سرسختی فوقالعادهای داشتند، استفاده از انرژی درونی یا اجرای هنرهای رزمی برایشان غیرممکن بود.
«...درسته.»
سرانجام، نگاه کیم یول به استل افتاد.
چیزی که میتوانست از قامت خاموش استل احساس کند، قدرت یک صورت فلکی بود، همان کسی که به تنهایی امپراتوری اِگیم را نابود کرده بود.
وقتی کیم یول پادشاه اهریمن مسئول نابودی امپراتوریای را که خودش تأسیس کرده بود دید، به حقیقت حرفهایم پی برد.
«تو روز به روز قویتر میشی.»
«خب. این دنیا به من اجازه نمیده ضعیف باشم.»
«...تعریف «قوی بودن» از فردی به فرد دیگه فرق میکنه. اما، اگه کسی که نانآور خانوادهست هر روز وقتش رو ذخیره کنه تا کلنگ بزنه، اگه بیوقفه دستهاش رو تاب بده چون داره ثانیهها و دقیقهها رو از دست میده، پس اون شخص قویه. اونا وقت تلف نمیکنن. اونا دارن زمان میخرن. این میتونه معیاری برای قدرت در نظر گرفته بشه.»
کیم یول به من نگاه کرد.
«تو همیشه زمان میخری. حتی اگه بتونی به عقب برش گردونی، حتی اگه بتونی یک روز یا یک سال به عقب برگردی، حتی اگه ارزش زمان برای تو کمتر از بقیه باشه، تو هر روزت رو طوری زندگی میکنی که انگار هرگز نمیتونی به عقب برگردی.»
کیم یولِ بیاحساس درباره من حرف میزد.
«برای همینه که فکر میکنم تو قوی هستی.»
سپس، کیم یول گفت:
«من هم میخوام مثل تو قوی باشم.»
«...»
«من سخت تلاش میکنم. پادشاه مرگ.»
مدتی سکوت کردم.
«همه دارن سخت تلاش میکنن.»
میخواستم مدتی را صرف لذت بردن از این حقیقت کنم.
استل. کودکی که زمانی یک همزاد بود و میخواست انسان شود. این آرزوی استل بود. پس او سخت تلاش میکرد تا انسان شود و سخت تلاش میکرد تا رابطه پدر و دختری با من بسازد.
سیلویا اوانایل. بانوی جوان و خامی از اشراف که میخواست راویل را داشته باشد. این آرزوی سیلویا بود. پس او سخت تلاش میکرد تا راویل را به دست آورد و سخت تلاش میکرد تا شرایط راویل را برآورده کند.
کیم یول. مردی که زمانی با دور ریختن خاطراتش قویتر میشد، اکنون چیزهایی داشت که نمیتوانست دور بیندازد. او دیگر نمیخواست چیزی را دور بیندازد. این آرزوی کیم یول بود. پس او سخت تلاش میکرد تا خودش را دور نیندازد.
«خوبه.»
بقیه هم همینطور.
«اوهوم. خوبه.»
از آنجا که همه چیزی برای خود داشتند.
مطمئن بودم که قطعاً سخت تلاش خواهند کرد.
«تا زمانی که یه فرصت کوچیک داشته باشن.»
و،
من میتوانستم آن فرصت برایشان باشم.
«من به شما یک بدن میدم، آقای کیم یول.»
من قوی شدم تا به فرصتی برای دیگران تبدیل شوم.
پنجره اطلاعات
جعبه اژدهای استخوان زمین فعال شد.
پنجره اطلاعات
جعبه اژدهای استخوان زمین تکمیل شد.
درست مانند استل، چهار ارباب اهریمنی، اعضای فرقه و سیلویا اوانایل، وجود کیم یول نیز به مهرهای سیاه تبدیل شد که قلبم را لکهدار کرد.
با احساس کمی اندوه از اینکه آن مهره سفید نبود، نفسم را بیرون دادم.
نفسم به سیاهی قلبم بود و به محض خروج از میان لبانم، مانند مه غلیظی روی زمین نشست.
از درون آن، بدنی به تدریج شروع به شکلگیری کرد.
«...»
قاتل صورتهای فلکی.
مردی که از شبح بودن رهایی یافته و دوباره به یک انسان تبدیل شده بود، به آرامی دست راستش را باز کرد و بست. او این کار را چند بار تکرار کرد.
سپس، زمزمه کرد:
«از متنهایی که امروز تو کتاب خوندم خوشم اومد. زیبا بودن.»
کیم یول به آسمان شب نگاه کرد.
«با این حال، چیزهای خیلی زیباتری در انتظارم هستن.»
در آن لحظه.
قاتل صورتهای فلکی دستش را تکان داد و از آن هالهای امتداد یافت که هوای شب را شکافت. هاله، ابرهای مهتابی را به دو نیم کرد. در حالی که ماه کامل میانشان میدرخشید، ابرهای تیره در سکوت به جهات مختلف پراکنده شدند.
ماه سپید از میان ابرهای پراکنده تابید.
کیم یول به نور مهتابی که بر او میبارید نگاه کرد.
«حالا، دیگه اون متن رو یادم نمیاد.»
«...»
«پادشاه مرگ. چطور باید خطابت کنم؟»
به سمت کیم یول قدم برداشتم.
«فعلاً، من رو ارباب خاندان صدا کن.»
«ارباب خاندان.»
«آره. یه روزی، ما خانواده همدیگه میشیم. با این حال، نگرانم که از همین اول با عجله درباره خانواده حرف بزنم. ما هنوز چیز زیادی از هم نمیدونیم و با هم آشنا نیستیم.»
«...»
«ما قطعاً به هم نزدیکتر میشیم.»
چیزی از جیبم بیرون آوردم.
یک هفته از ملاقاتم با خدا میگذشت.
در این مدت، در شهر پرسه زده بودم و این و آن را آماده کرده بودم. هنگام عبور از یک خیابان قدیمی، به یک مغازه لوازمالتحریر برخوردم. پس از گذشتن از دانشآموز دبستانیای که از مدرسه جیم زده بود و جلوی مغازه با یک دستگاه بازی سرگرم بود، وارد مغازه شدم و آن را پیدا کردم.
«زیاد گرون نبود.»
شوک.
کش لاستیکی زردرنگی را که موهای قاتل صورتهای فلکی را پشت سرش بسته بود، باز کردم.
کش لاستیکی محکم بود و موهای نقرهای را سفت بسته بود.
«این هدیهایه که با تصور رسیدن چنین روزی گرفتم.»
لحظاتی بعد.
«ممم. اولین باره که مو میبندم، برای همین خیلی خوب از آب درنمیاد.»
«...»
«آه. به نظر میرسه خیلی وقت گذشته... اینطوری خوبه؟ خب، به هر حال فکر کنم خوب باشه.»
موهای قاتل صورتهای فلکی با یک کش موی معمولی بسته شده بود.
کش لاستیکی زرد را برداشتم.
«دیگه به این نیازی نداری.»
و آن را با هالهام سوزاندم.
«...»
احتمالاً زمان زیادی گذشته بود.
صدها سال.
لفانتا اِگیم احتمالاً در حالی که افکار کیم یول را دور میریخت، با خود فکر کرده بود:
«حتی اگر خاطراتم را پاک کنم، فراموش نخواهم کرد که دنیا مرا طرد کرده است.»
دانشآموزان دبیرستان شینسئو احتمالاً کیم یول را با زور وادار کرده بودند که از آن کش لاستیکی زرد استفاده کند. بستن مو با کش لاستیکی دردناک بود. این یک قلدری ساده اما مؤثر بود.
همه میتوانستند کیم یول را با آن کش لاستیکی ببینند، بنابراین همه میدانستند که او فقیر است و همه میتوانستند ببینند که او مورد قلدری قرار میگیرد.
این یک داغ ننگ بود.
لفانتا اِگیم در دور ریختن خاطرات کیم یول تردید نکرده بود. به هر حال او هیچ خاطره خوبی نداشت. بنابراین از اینکه میتوانست آنها را دور بیندازد خوشحال بود.
اما این یک مدرک بود.
او میخواست مدرکی به جا بگذارد که نشان دهد دنیا او را طرد کرده است. او میخواست ثابت کند که چه نوع آدمی است، چگونه متولد شده و زندگیاش چگونه داغ خورده است.
تنها در این صورت بود که میتوانست هر طور که دلش میخواهد دنیا را نفرین کند.
«...»
مدرک گذشته که قاتل صورتهای فلکی را برای مدت طولانی به بند کشیده بود، اکنون سوخته بود.
کیم یول بدون هیچ حالتی در چهرهاش، دستش را به عقب برد و پشت سرش را لمس کرد. انگشتان کیم یول کش موی ۱۰۰ وونی را که در هر مغازه لوازمالتحریری فروخته میشد، لمس کردند.
«میخوام به عنوان یکی از رهبران خاندان ما خدمت کنی.»
«...»
«آقای کیم یول، لطفاً سایه خاندان ما بشید. سایه خاندان ما باشید که حرکات دشمنانمون رو زیر نظر میگیره و اطلاعات جمعآوری میکنه.»
«منظورتون جاسوسیه.»
«بله.»
به سمت جنگجویانی که در سایهها پنهان شده بودند اشاره کردم.
«در میان چهار ارباب اهریمنی، یکی به نام اهریمن روح شعله وجود داره. اون عضو فرقهای بود که مسئولیت جاسوسی برای فرقه شیطانی رو بر عهده داشت و اسکادران یادبود به رهبری اون، واحدیه که در جاسوسی از قدرتهای مختلف تخصص داره. آقای کیم یول. رهبری اونا رو به عهده بگیرید.»
«...این واقعاً جایگاه مناسبی برای منه؟»
«شما در ثبت و تحلیل اطلاعات مهارت دارید.»
به دفترچهای که کیم یول هنوز در دست داشت، ضربه زدم.
دفترچه قدیمی لرزید.
«از این به بعد، در مورد اینکه چه کسی رو کشتی، چه کسی رو باید بکشی و چه چیزی رو باید دور بندازی، ننویس.»
«...»
«لطفاً برای ما بنویس، برای خاندان ما. اون دفترچه تبدیل به خاطرات ما میشه. کیم یول، لطفاً با قلم و نوشتههات برای ما مدرک بساز.»
سپس.
«اونوقت من هم خوشحال میشم.»
کیم یول ساکت بود.
زمان گذشت و ابرهای پراکنده ناپدید شدند.
زیر نور کمرنگ مهتاب، در یک هانوک در گوشهای از شهر زادگاهش که در آن متولد شده و مرده بود، کیم یول روی زمین زانو زد.
«متوجه شدم.»
او سرش را در برابرم خم کرد.
«من جانم را فدای رؤیاهای شما خواهم کرد.»
و کیم یول سوگند یاد کرد:
«ارباب خاندان من.»