چپتر 247: بدون عنوان
چپتر 247: بدون عنوان
۳.
وقتی دوباره چشمانم را باز کردم، متوجه شدم که انتقال به پایان رسیده است.
یک فضای سفیدِ خالص.
هیچ افق، کوه، رودخانه یا پوشش گیاهیای وجود نداشت. ما در یک فضای سهبعدی بودیم که شبیه به یک کاغذ نقاشیِ خالی به نظر میرسید.
یک استراحتگاه که میان مراحل گنجانده شده بود.
ما برای آماده شدن جهت حمله بعدی، به [پایگاه موقت] رسیده بودیم.
«خیلی وقته که اینجا نیومدهام.»
هرچند اینجا آنقدر دلگیر بود که نتوانم احساس دلتنگی کنم.
«حالا که بهش فکر میکنم، این فضا دقیقاً چیه...»
«کنجکاوی؟»
تاپ.
[بانویی که در سراب راه میرود] که همراه ما منتقل شده بود، به آرامی روی زمین فرود آمد. بانو با لبخندی به صورتم نگاه کرد.
«نه. فقط یکم ذهنم رو درگیر کرده بود.»
«این یکی از دنیاهایی هست که مامان با مانسنگ خلق کرده. واو! الان که این جمله رو گفتم نباید هیچ نویزی ایجاد میشد!»
بوینگ، بوینگ. بانو در حالی که این را میگفت، ناگهان طوری بالا و پایین پرید که انگار شگفتزده و هیجانزده شده بود. به نظر میرسید اتفاق به شدت خوشایندی رخ داده است.
«گوش کن! کلماتی مثل مولا-گاگامیا یا گش-وه-نیل، که در حالت عادی توسط سطح امنیتی فیلتر میشن، و تمام کلمات دیگهای که قرار نیست بدونی، به زبان پادشاهی دنیای اصلی ترجمه میشن. شگفتانگیزه!»
پنجره اطلاعات
[«بانویی که در سراب راه میرود» سطح امنیت شما را تحسین میکند.]
بانو مدام فریاد میزد: «شگفتانگیزه! شگفتانگیزه!»
این نشان میداد که اعمال نشدن سطح امنیتی روی من تا چه حد استثنایی است.
«منظورت از پادشاهی دنیای اصلی... همون دنیاییه که ویکنت جا سو-جونگ توش زندگی میکنه؟»
«اوهوم!»
بانو با خوشرویی پاسخ داد.
«برج هر زبانی رو ترجمه میکنه، به جز یکی؛ زبان دنیای اصلی ترجمه نمیشه. مگه گونگجا نگفت که با تروما به دنیای اصلی رفته بودی؟ چطور بود؟ میتونستی زبانشون رو بفهمی؟»
«آه، آره. از همون اول میتونستم بفهمم...»
ناگهان، احتمالی به ذهنم خطور کرد.
«اون زمان، من بدن بارون گو وون-ها رو تسخیر کرده بودم. بارون گو وون-ها باید زبان پادشاهی رو یاد گرفته باشه، برای همین تا وقتی که تو بدنش بودم، میتونستم بدون هیچ مشکلی بشنوم و صحبت کنم.»
«هوم. که اینطور.»
وقتی بانو حرفهایم را شنید، صدای «هوم»ای از بینیاش درآورد.
سپس، کمی نزدیکتر آمد و به صورتم خیره شد.
کمی معذبکننده بود.
«چـ... چیه؟»
«از بین این همه آدم، مشاور گو وون-ها و پادشاه مرگ... هوم...»
«...ما وجه اشتراکی داریم؟»
«نه. اصلاً!»
بانو کمرش را راست کرد و هر دو دستش را تکان داد.
«با نگاهی به زندگیهاتون، هیچ وجه اشتراکی ندارید. در عوض، اگه شما دو نفر با هم روبهرو میشدید، احتمالاً در کمتر از... ۳ ثانیه دشمنِ هم میشدید؟»
«اینقدر بد...»
«اوهوم اوهوم. شخصیتها و سبکهاتون دقیقاً همینقدر با هم متفاوته. اما... درسته...»
بانو دستش را در هوا تکان داد.
پرپر-
گلبرگهای سفیدِ گل از ناکجاآباد جاری شدند و دور دستِ بانو به پرواز درآمدند.
«فرض کنیم یک کودک بیگناه وجود داره و در کنارش، یک دنیا هست.»
رازآلود بود. گلبرگهای سفید در دنیای خالیِ شبیه به کاغذ نقاشی به رقص درآمدند و فضا ناگهان به معبدی تبدیل شد که مملو از سرودهای مقدسِ زندگی بود.
«اما برای نجات این کودک، مجبوری دنیا رو نابود کنی. در مقابل، اگه دنیا رو به حال خودش رها کنی، کودک میمیره.»
«...این یه کم افراطیتر از دنیای مبشر سعادت ابدی نیست؟»
«اوهوم اوهوم. تو قبلاً چنین دنیایی رو تجربه کردی. اما دلیل اینکه اون زمان تونستی چنین انتخابی بکنی این بود که "قدرت" زیر و رو کردن دنیا رو داشتی.»
درست میگفت.
اگر آن مهارت را نداشتم، انتخاب آن گزینه غیرممکن بود.
«اگه اون قدرت رو نداشتی، تنها کاری که میتونستی بکنی انتخاب بین این دو گزینه بود. حالا، کیم گونگجا. تو این موقعیت چیکار میکنی؟ کودک رو نجات میدی؟ یا دنیا رو حفظ میکنی؟»
هوم.
دستهایم را روی سینهام گره زدم.
«کودک رو نجات میدم.»
«جواب سریعی بود. چرا؟»
«اینکه، اگه تنها راه حفظ دنیا این باشه، پس در هر صورت اون دنیا، یک دنیای درست و حسابی نیست. برای همین باید نجاتش بدم.»
«آهاها.»
بانو خنده آرامی سر داد. خندهای سرشار از علاقه و درکِ دلیلِ این حرف.
«درسته. درسته. چنین دنیایی ارزش چندانی نداره. کسی که بدنش رو تسخیر کرده بودی هم احتمالاً همینطور فکر میکرد.»
«...داری درباره بارون گو وون-ها حرف میزنی، درسته؟»
«اوهوم.»
بانو سر تکان داد.
«چون اون شخص مامان رو خیلی دوست داره. نه، بیشتر از عشق، پرستشه. خب، بیا اینطور بهش نگاه کنیم که یک کاهن داره میلش رو برای انحصار خدا ابراز میکنه.»
«...»
«تو هم بهتره مراقب باشی، پادشاه مرگ.»
بانو شانهام را گرفت.
به پشتم که نگاه کردم، نزدیک به ۱۰۰۰ نفر از اعضای قبیله خانوادگیام همگی به من خیره شده بودند.
«این بار یک قبیله خانوادگی ساختی. جالب میشه. ایمان لبریز خواهد شد. احساس میکنی هر کاری که بخوای و هر زمانی که بخوای میتونی انجام بدی.»
بانویی که در سراب راه میرود، به آرامی زمزمه کرد.
«با این حال، اونها گروهی هستن که فقط به خاطر تو متحد در کنار هم ایستادهن.»
گروهی که متحد ایستاده بودند، به من نگاه کردند.
«اگه تو نباشی، اگه تو این اطراف نباشی، اونها تبدیل به گروهی میشن که هیچ دلیلی برای یکپارچه بودن ندارن.»
«میدونستی؟»
بانو به آرامی به سمتم خزید، دستش را از پشت روی شانهام گذاشت و زمزمه کرد.
«اعضای فرقه شیطانی نمیتونن استل رو که بیرحمانه مردم رو قتلعام کرده تحمل کنن. قاتل صورتهای فلکی، که قبلاً صورتهای فلکی رو میکشت، نمیتونه پسرت، اوبورکا رو بپذیره. اونها همگی آدمهایی هستن که زندگیهای متفاوتی رو در دنیاهای متفاوتی تجربه کردن. اونها نمیتونن با هم ترکیب بشن.»
زمزمههایش مانند هیسهیسِ یک مار بود.
«علاوه بر این، اینها همهشون نیستن، مگه نه؟»
«...»
«آدمهایی هستن که حتی خودت هم اونها رو به تعویق انداختی تا زمان مناسبش فرا برسه، اینطور نیست؟ در بین آدمهایی که در آینده ملاقات میکنی، مطمئنم کسانی خواهند بود که میخوای در آغوششون بگیری، درسته؟»
درست میگفت.
«پادشاه مرگ، هرچی خانوادهات بزرگتر بشه، اون اختلاف و ناهماهنگی هم بیشتر میشه. اونوقت...»
با این اوصاف.
«لحظهای که تو نباشی، یا حتی در کوچکترین خطری قرار بگیری...»
بانو دستهایش را به هم چسباند و سپس از هم باز کرد.
پوف-
صدای یک انفجارِ بازیگوشانه از دهان بانو خارج شد. سپس، طوری خندید که انگار حسابی به او خوش میگذشت.
«بالا رفتن از برج؟ کمک به ضعیفان؟ ساختن دنیایی که در اون فداکاریِ هیچکس اجباری نباشه و هرکس فقط مجبور باشه زخمهای خودش رو به دوش بکشه؟ با اینکه این داستانِ قشنگیه، پادشاه مرگ، اگه تو بمیری، یا واقعاً صدمه ببینی... در نهایت فقط تبدیل میشه به داستانی که برای بچهها تعریف میکنن و [اهمیت چندانی نداره].»
«همه دارن بدون اهمیت دادن به دنیا، به خاطر تو دست و پا میزنن. اون تعادل به هم خورده و چیزهایی مثل دنیا هرگز هموزن و همارزشِ تو نخواهند بود.»
پنجره اطلاعات
[«بانویی که در سراب راه میرود» هشدار عمیقی میدهد.]
«نمیر. پادشاه مرگ.»
«...»
«آسیب نبین. ربوده نشو. شکنجه نشو. خودت رو برای انجام کاری فدا نکن. مقدار خونی که میریزی، وزن اون خون، همون سهمی از قلب اون بچههاست که به رنگ سرخ درمیاد.»
در این دنیای سفیدِ خالص که شبیه به یک معبدِ تقلبی بود، با لبخندی سبکسرانه و صدایی تا حدودی محترمانه، دخترِ خدا به من پیشگوییای ارائه داد.
«خوشحال باش.»
«...»
«اگه تو خوشحال باشی، بقیه اعضای قبیله خانوادگیت هم خوشحال میشن. تمام تلاشت رو بکن. این فقط درباره خوشحالیِ احساسی نیست، بلکه درباره اینه که دقیقاً بدونی چرا داریم این کار رو میکنیم، و دقیقاً بدونی وقتی تموم بشه چقدر عالی میشه، چیزهایی شبیه به این. این همونقدر خوشحالیه که باید داشته باشی.»
من.
سر تکان دادم.
«بله.»
«هوم. یه جواب سریعِ دیگه. مطمئنی که جواب رو میدونی؟»
«اگه بقیه آدمها خوشحال باشن، من هم خوشحال میشم.»
با تاکید گفتم:
«تا زمانی که برای کسی میجنگم، تا زمانی که به مبارزه ادامه میدم، هیچوقت روزی نمیرسه که از خوشحالی دست بکشم.»
«همم.»
بانو لبخندی زد.
سپس، دستانم را گرفت.
«لطفاً مراقب مادرم باش.»
نوری درخشان از میان دستان گرهخوردهمان ساطع شد.
در همان لحظه، یکه خوردم.
میتوانستم لرزش دستان بانو را روی دستانم حس کنم. این تنشی بود که اصلاً به بانویی که به نظر میرسید همیشه با آسودگی لبخند میزند، نمیآمد. ناخودآگاه سرم را بالا آوردم و به چهرهاش نگاه کردم.
«...بانو؟»
«خواهش میکنم. خواهش میکنم.»
دخترِ خدا، با چشمانی اشکبار التماس کرد:
«مادرم رو نجات بده...»
...
«زندگیهای غمانگیز خیلی زیادی وجود دارن. برای همین زندگیهای خیلی زیادی هستن که مادرم رو مقصر میدونن، زندگیهایی که مادرم در قبالشون مسئوله، دردهای خیلی زیادی...»
«بانو.»
«همین الانش هم خیلی زیادن، بیش از حد زیاد، و هر ثانیه هم بیشتر و بیشتر میشن.»
به نظر میرسید که حقیقت دارد.
به دنیاهایی که در طول مأموریتها تجربه کرده بودم، فکر کردم.
با خودم فکر کردم چند نفر از مردم عادی که در دنیای امپراتوری اِگیم به خاطر حمله پادشاه اهریمن بیهوده جان باخته بودند، ارباب برج بودهاند. با خودم فکر کردم چند تا از اجساد یخزدهی آدمهای بینام و نشانی که در موریمِ متعلق به استادم از گرسنگی مرده بودند، ارباب برج بودهاند. در دنیاهای مبشر سعادت ابدی و چندتای دیگر.
چند نفر از کسانی که در امپراتوری رایم، که توسط مفتش بدعتکار ساخته شده بود، مورد تبعیض، آزار و اذیت و کشتار قرار گرفته بودند، ارباب برج بودند.
چند نفر از مردم روی زمین، جایی که زمانی در آن زندگی میکردم.
«خواهش میکنم.»
دخترِ خدای دردمند، به خاطر داشتن چنین خدایی به عنوان مادر، هقهق گریه میکرد.
«التماست میکنم، خواهش میکنم.»
و.
در همان لحظه، صدایی که ورود به مرحله را اعلام میکرد، در فضا طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
[مرحله طبقه ۳۶ باز شده است.]
پنجره اطلاعات
[ای کسانی که از برج بالا میروید.]
پنجره اطلاعات
[باشد که شانس با شما یار باشد.]
دستی به شانه بانو زدم.
«باشه.»
با قاطعیت سر تکان دادم.
«نجاتش میدم.»
طبقه ۱۰۰ هنوز خیلی دور بود.
با این حال، وقتی به آنجا میرسیدم، این قطعاً کاری بود که انجامش میدادم.
«با اینکه سخت میشه، اما لطفاً منتظر بمون.»
برای نجات خدای همهچیز در هر دنیا.
ما آن خدا را نجات میدادیم.
همهچیز ساده، واضح و بینقص بود.
«چون ما قوی هستیم.»
پنجره اطلاعات
[شما به اجبار به طبقه ۳۶ فرستاده میشوید!]
دوباره به شانه بانویی که هنوز در حال گریه بود زدم و مستقیم به روبهرویم خیره شدم. نور از آن سوی کاغذ نقاشیِ بیپایان به سمت ما سرازیر میشد.
این به معنای واقعی کلمه، یک انفجار خاموش از نور بود.
سونامیِ نور، من، کیم یول، سیلویا اوانایل و حدود ۱۰۰۰ نفر دیگر از اعضای قبیله خانوادهام را بلعید و در یک آن، همگی ما را با خود برد.
در آخرین لحظه، به بانویی که قرار بود تنها بماند، لبخند زدم.
۴.
سپس، برفراز یک دشت شناور شدیم.
این اولین باری نبود که خودم را مثل یک روحِ شناور در هوا میدیدم، اما قطعاً روحبازی کردن با چند نفر دیگر، یا به طور دقیقتر، با حدود ۱۰۰۰ نفر از اعضای قبیله خانوادهام، حس متفاوتی داشت.
«اگه کسی این صحنه رو میدید، فکر میکرد دنیا به آخر رسیده.»
به اطراف نگاه کردم.
خیلی زود، متوجه زمینهایی شدم که به اندازه زمینهای ما وسیع بودند.
در دو سوی این دشت پهناور.
سربازانی با پرچمهای متفاوت در حال جنگیدن بودند.
—اووووه! بکشید!
—عقبنشینی نکنید! بکشید! بکشید!
در یک سو، ارتشی از اونیها قرار داشت.
نژادی که توسط شکارچی رتبه ۶، مار سمی (افعی)، رهبری میشد.
اونیها از نژادهای دیگر بزرگتر بودند و دو شاخ روی سرشان روییده بود. آنها در حالی که زرههای گشادی به تن داشتند، شمشیرهایی را تاب میدادند که به اندازه بدن خودشان بزرگ بود.
و در سوی دیگر، ارتشی از گابلینها قرار داشت.
نژادی که من رهبریاش میکردم.
گذشته از این واقعیت که این بچهها، که مدتها بود ندیده بودمشان، شاخ نداشتند، تفاوت چندانی با اونیها نداشتند.
—کوووااااه!
—شاخدارها! بیاید پیروزی و شکست رو مشخص کنیم!
—کماندارها! تیرهاتون رو شلیک کنید!
—حواستون جمع باشه! از جنازه دشمنا به عنوان سپر استفاده کنید تا جلوی تیرها رو بگیرید!
یک میدان نبرد هولناک.
میدان نبردی که در آن حدود ۲۰۰۰۰ نفر از هر دو طرف کشته شده و مرده بودند.
«مم.»
برای لحظهای، قلبم به تپش افتاد.
«این ناعادلانهست، چون بعضی از اونا دیگه هیچوقت نمیتونن دوباره زندگی کنن...»
صحنهای بود که نمیتوانستم پس از فکر کردن به آن مبهوت نشوم، اما ذهنم را آرام کردم.
همانجا ایستادم و اجازه ندادم احساساتم مرا با خود ببرد، اما رویم را هم برنگرداندم. با تمام آنها روبهرو شدم.
در نتیجه.
توانستم «آن» را ببینم.
«نیاهاهاها-!!»
در خط مقدم ارتش اونیها. یک شمشیرزن زن با موهای سرخِ در اهتزاز حضور داشت.
ظاهر او قطعاً ارزش توجه را داشت، چرا که با پوششی شبیه به یک ردا و دو شمشیر در دستانش، در سراسر میدان نبرد میدوید.
و این شمشیرزن زن قطعاً توجهات را به خود جلب میکرد.
—اووه! پرنسس شمشیره!
—لعنتی، اون میخواد تمام افتخارات رو برای خودش برداره...!
اونیها هورا کشیدند.
در مقایسه با چهرههای زمخت اونیهایی که در حال تشویق بودند، این یکی، چطور بگویم... انگار با سبک متفاوتی نقاشی شده بود.
مم.
اما.
اما مشکل این بود که...
«بابایی.»
اوبورکا با انگشت به شانهام زد.
«هان.»
«احیاناً، میتونی بهم بگی اون چیه...»
«مم...»
نگاهم را دزدیدم. همین چند لحظه پیش بود که تصمیم گرفته بودم بدون چشمپوشی با همهچیز روبهرو شوم، اما با این حال، در این موقعیت، دلم میخواست نگاهم را برگردانم.
با این حال، در کنارم، کیم یول با خونسردی زمزمه کرد:
«اون یه [بدن تسخیرشده] است.»
«نگو...»
«آیا اون یه ‹بازیکن›ئه که مثل ما تو حالت روحمانند قرار داره؟ من میتونم تصویر یه مرد میانسال رو ببینم که اون زنی رو که داره تو میدان نبرد وحشیانه میتازه، تسخیر کرده—»
«وااااه! نگو!»
درست است!
انعکاسِ مار سمی (افعی) روی پشت آن شمشیرزنِ زن که در میدان نبرد میدوید، دیده میشد!
به عبارت دیگر، او همان مار سمی (افعی) بود!
«رئیس خانواده.»
سیلویا آستینم را کشید.
«چی شده...»
«اون... فقط یکی نیست...»
«فقط یکی نیست...»
«اونجا، اوووون~ جا. نه، نادیدهاش نگیر. اونجا رو نگاه کن. آره. اونجا.»
سیلویا سرم را گرفت، چرخاند و مجبورم کرد به آن سمت نگاه کنم.
آن هم در خط مقدم ارتش اونیها بود.
«ای وای، چارهای نیست. باید خودم وارد عمل بشم.»
یک پسر اونی که برخلاف سایر اونیها کاملاً لاغراندام بود، در حالی که دستکشهایش را مرتب میکرد، با دو شمشیر در دستانش قدم به جلو گذاشت.
«...»
و پشت سر او نیز، انعکاس مار سمی (افعی) وجود داشت.
به عبارت دیگر، او هم مار سمی (افعی) بود.
«آهاها! همینو میگفتم دیگه. ما باید وارد عمل بشیم!»
همانطور که انتظار میرفت، یک دختر اونی که برخلاف بقیه جثه کوچکی داشت، با موهای دمخوکی و لهجهای عجیب، در حالی که دو شمشیر را میچرخاند، بیرون آمد.
البته، او هم مار سمی (افعی) بود.
«هو... ما برای همین اینجاییم، مگه نه؟»
یک مرد جوان اونی با ظاهری چنان تیز که به نظر میرسید میتواند یک کیک را به تمیزی با صورتش ببرد، در حالی که با لحنی بیپرده زمزمه میکرد، به جلو قدم برداشت.
طبیعتاً، او هم مار سمی (افعی) بود.
«مم.»
هفت اونی، هر کدام با ظاهری منحصربهفرد، در جهتهای مختلف ظاهر شدند.
«ما، [۷ قهرمان اونی] مسئولیت این میدان نبرد رو بر عهده داریم.»
به عبارت دیگر، هفت مار سمی (افعی) همزمان صحبت کردند.
من.
پنجره اطلاعات
[تسخیر چندگانه زندگی گذشته]
رتبه: SSS
تأثیر: اشخاصی را که انتخاب میکنید تسخیر کنید. وقتی آن شخص بمیرد، شما به ذهن اصلی خود بازمیگردید.
هزینه: غیرقابل فروش (این مزیت تنها از طریق یک روش خاص قابل دستیابی است)
※با این حال، شما فقط میتوانید کسی را در عرض یک دقیقه پس از مرگش تسخیر کنید.
نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و فریاد زدم:
«اونجا داری چه غلطی میکنی—!؟»