چپتر 251: بدون عنوان
چپتر 251: بدون عنوان
بدون شک، آن جنگ، نبردی بود که تا به حال دیده نشده بود.
- نیاهاها! حمله! هر کسی که سر راهمون سبز میشه رو تیکهپاره کنید!
- اوووه! به دنبال ژنرال شاهزاده شمشیر حرکت کنید!
پیش از آنکه نوازش سپیدهدم به آنها برسد، اونیها روی زمین سرد دویدند.
اونیها نیازی به سوارهنظام نداشتند. بدنهایشان تنها نیروی آنها بود. هجوم بیباکانه به جلو با شاخهایی که روی سرهایشان به سمت جلو نشانه رفته بود، هیچ تفاوتی با حمله سوارهنظام نداشت.
- حمله! حمله!
- چربی تن اون حرومزادههای خوکصفت و مغرور رو تکهتکه کنید!
اونیها هجوم آوردند و افق را در گرد و غبار پوشاندند.
آنها همچون قطاری بودند که در سراسر میدان نبرد میتاختند؛ جایی که اوبورکا قله کوهی را مانند یک دکور در آن کاشته بود.
در سمت دیگر.
- ...
گابلینها بیحرکت بودند.
مانند موشهای کوری که در زمین پنهان شده باشند، حتی صدای نفس کشیدنشان هم به گوش نمیرسید.
- ...
- ...
- ...
گابلینها با وجود هجوم هزاران اونی به سمتشان، در آرامشی بینهایت باقی ماندند. گهگاه انگشتان جنگجویان جوان از روی اضطراب میلرزید، اما هیچکس خامی و بیتجربگیشان را سرزنش نمیکرد.
- همه، آماده باشید.
رئیس شورای رودخانه آتش در این عصر، لب به سخن گشود.
همانقدر که دندانهای آسیابش گهگاه از میان ریشهایش نمایان میشد، چشمانش نیز لبریز از انتظار بود.
- آمادهایم.
- همه آمادهاند، رئیس.
حتی در حین گفتگوی آنها، هزاران اونی که هر لحظه نزدیکتر میشدند، فریاد میکشیدند.
- امروز روزیه که قدرت برتر قاره تغییر میکنه!
- نژاد گابلین! احمقهایی که فقط زندگیشون رو با رقصیدن هدر میدن! امروز روزیه که نژاد اونی ما، که هوای آسمان رو نفس میکشه و ریتم زمین رو حس میکنه، قدرت برتر رو به دست میاره!
- زندهباد نژاد اونی!
به تعداد ۹۰۰۰ نفر.
نژادی مملو از افرادی با بدنهای توانمند، در حالی که غرش میکردند به جلو یورش بردند. شتاب آنها به اندازه طوفانی درنده مانند کولاک یا سونامی، خشن و بیرحم بود.
- محافظشون یه کوه رو از جا کنده!
در خط مقدم گروه، ۷ قهرمان اونی مانند نوک نیزه در کنار هم میدویدند.
- پس ما هم اون کوه رو سوراخ میکنیم!
همزمان، هاله از یک جفت شمشیر دوقلو، یک داس، یک نیزه، یک شمشیر تک، و یک میله آهنی که برای عصا بودن بیش از حد بلند بود، فوران کرد.
و منفجر شد.
بوم...!
قله کوهی که در وسط میدان نبرد قرار داشت، به دو نیم تقسیم شد. به این ترتیب، مسیری مانند ریل راهآهن شکل گرفت. اونیها مانند یک قطار طولانی دویدند. البته، این ۷ قهرمان بودند که سر این قطار را تشکیل میدادند.
قطار عظیم ۹۰۰۰ نفری نیروها با خط مقدم گابلینها برخورد کرد.
۲.
آرایش گابلینها به سختی لاک لاکپشت بود. اما قدرت نفوذ اونیها حتی از آن هم بیشتر بود.
بوم...!
غرشی طنینانداز شد که هرگز تصور نمیشد ناشی از برخورد دو گروه از انسانها باشد. آنچه در ادامه رخ داد، بیشتر شبیه به فروپاشی یک عارضه جغرافیایی بود تا یک آرایش نظامی.
«آه.»
«مم.»
«اوگو.»
در آن لحظه، اعضای خانوادهام که از بالا به میدان نبرد نگاه میکردند، هر کدام به شیوه خودشان ابراز تعجب کردند.
«آنها... فکر کنم گفتی که آنها نژاد اونی و استاد چون مو-مون هستند. قدرت نفوذشان بیشتر از چیزی است که انتظار داشتم.»
مشاورم، استل، که ارتش پادشاه اهریمن را رهبری کرده بود، این را گفت.
«قله کوهی که فرمانده جنگجویان، اوبورکا پرتاب کرد، از قبل به بخشی از میدان نبرد تبدیل شده بود، بنابراین گابلینها در دو طرف آن اردو زدند. اما اونیها مستقیماً از میان قله کوه عبور کردند تا به مرکز برسند و گابلینها را غافلگیر کنند.»
درست بود. آرایش گابلینها مانند جانوری که قلبش در همان ضربه اول سوراخ شده باشد، در حال دست و پا زدن بود.
با این حال.
«مشکلی نیست.»
من هزاران سال به بچههای گابلین درباره آتش آموزش داده بودم. به آنها دانش آموختم. به آنها یاد دادم که چگونه شعلهور کنند و چگونه با آن بازی کنند.
آتش غار.
حتی در اعماق غار تاریک حلزونها، گابلینها هرگز آتش را رها نکردند؛ آنها زندگان را با آتش متبرک میساختند و مردگان را با آتش گرامی میداشتند.
و من به آنها یاد دادم که چگونه برقصند.
با گسترش آتش از طریق بدن و با رقصیدن، من به راحتی ذهن گابلینهای عاشق آتش را به گابلینهای عاشق رقص تغییر دادم.
۰
رقص، آتش بود و تمام کسانی که میرقصیدند، یک آتشِ واحد بودند.
- تاپاک.
در نتیجه.
- توک.
آرایش گابلینها فرو ریخت، از هم پاشید، اما این پایان کار نبود.
در عوض، این یک آغاز بود؛ بیشتر شبیه به «شکوفایی» بود تا «فروپاشی».
- تاپاک.
- توک.
- تاپاک.
- توک!
گابلینها در برابر هجوم اونیها مقاومت نکردند. اگر آنها را هل میدادند، به عقب گام برمیداشتند، و اگر سعی میکردند ضربه بزنند، از هم جدا میشدند.
با این حال، در این فرآیند، آنها کمر خود را به بالا و پایین تکان میدادند و به زمین لگد میزدند. تاپاک، تاپاک، تاپاک. جنگجویانی که در دو طرف یک شخص صف کشیده بودند، پاهایشان را به زمین میکوبیدند و لگد میزدند. تاپاک، تاپاک، تاپاک! مانند یک شعله سوزان، صدای «توکِ» قدمهایشان از یک یگان به یگان کناری، سپس به یگان بالایی و حتی به یگانهای دورتر سرایت کرد و به سرعت در تمام اردوگاه پخش شد.
تاپاک، تاپاک تاپاک، توک، تاپاک، تاپاک، تاپاک، توک!
میدان نبرد از صدای قدمهای هزاران نیرو پر شد. همانطور که پاهایشان را به زمین میکوبیدند، گابلینها خود را در هاله پیچیدند. در نتیجه، قدمهایشان نه توسط تختهسنگهای قله کوه متوقف شد و نه از درختان افرا کمانه کرد، بلکه در عوض به شعلههایی تبدیل شد که تا اعماق جهان جریان یافت.
- چـ-چه اتفاقی داره میافته؟!
اونیها گیج شده بودند.
- لعنتی! اونا دارن چه غلطی میکنن؟!
- چرا از هم نمیپاشن؟!
مانند یک کیسه چرمی سفت، گابلینها تمام هجومهای اونیها را پذیرفتند، ارتعاشات ناشی از برخورد را به جان خریدند— و آنها را هضم کردند.
نمیتوانستم جلوی تحسین کردنم را بگیرم.
«آه.»
سپس، غرق در شادی عجیبی شدم.
«آنها کاملش کردند... آرایش آسمانهای دوزخی را.»
ایدهای که یک روز به طرز معجزهآسایی به ذهنم خطور کرده بود.
اگر نه فقط یک نفر، بلکه چند صد یا حتی هزاران نفر به طور همزمان از هنر شیطانی آسمانهای دوزخی استفاده میکردند— احساس میکردم که احتمالات کشفنشده جدیدی به وجود خواهد آمد.
بنابراین برای اولین بار یک مهارت خلق کردم.
+
پنجره اطلاعات
[آرایش آسمانهای دوزخی]
رتبه: نامشخص
تأثیر: این آرایشی است که بر اساس هنر شیطانی آسمانهای دوزخی ساخته شده است. این آرایش، تصویری را تجسم میبخشد که بین اجراکنندگان مشترک است. هرچه تعداد اجراکنندگان شرکتکننده در آرایش بیشتر باشد و هرچه اجراکنندگان در هنر شیطانی آسمانهای دوزخی مهارت بیشتری داشته باشند، تصویرِ به اشتراک گذاشته شده واضحتر و قدرت آرایش قویتر خواهد بود.
پنجره اطلاعات
هنوز اثربخشی این آرایش ثابت نشده است!
شما خالق این مهارت هستید. این به شما بستگی دارد که پتانسیل «آرایش آسمانهای دوزخی» را به نمایش بگذارید. زمانی که دادههای کافی جمعآوری شود، رتبه و توضیحات مهارت اصلاح خواهد شد.
※ در حال حاضر، سطح مهارت نامشخص است.
«هنر شیطانی آسمانهای دوزخی» برای شکست دادن نیروهای عظیم جهان هیچ کم و کاستی نداشت.
با این اوصاف، اگر «هنر شیطانی آسمانهای دوزخی» بهبود مییافت و توسط یک گروه استفاده میشد... آنها قادر بودند چه قدرت مهیبی را به نمایش بگذارند؟
«به همین خاطر بود که هنر شیطانی آسمانهای دوزخی رو به اوبورکا یاد دادم.»
افکارم به پرواز درآمدند.
این افکار سرگردان به قلبم رسوخ کردند و پس از تبدیل شدن به شادی، آرام گرفتند.
«اوبورکا هنر شیطانی آسمانهای دوزخی رو بین جنگجوهای اون دوران پخش کرد. هنر شیطانی آسمانهای دوزخی تبدیل به تکنیک شمشیرزنی اصیل نژاد گابلینها شد. و من... «استفاده از هاله برای اجرای نمایش یا رقص» رو بین بچهها رواج دادم.»
برای جنگجویان نژاد گابلینها، هاله همان «هنر شیطانی آسمانهای دوزخی» بود. تمام نمایشهایی که روی صحنه اجرا میشدند با هنر شیطانی آسمانهای دوزخی در هم آمیخته بودند، و با افزایش تعداد بازیگران به ۳، ۶، ۱۸ و بیشتر، تعداد فزایندهای از هنرهای شیطانی آسمانهای دوزخی روی صحنه نقش میبست.
«طبیعیه.»
تماشاچیان مجذوب «نمایشهای آتشین غار» شده بودند.
قلبهایشان به تپش افتاده بود.
روی صحنه، آنها مهمانانی ساکت بودند، اما بیرون از صحنه، مانند هموطنانشان جنگجویانی قدرتمند به حساب میآمدند. جنگجویان، یعنی نژاد گابلینها، معتقد بودند که نمایشهای آتشین زمانی به زیباترین شکل خود میرسند که به جای صحنه نمایش، در دنیای واقعی اجرا شوند.
«با اینکه من فرصتش رو فراهم کردم، اما گذاشتم اون بچهها خودشون سرگرم بشن و کشفش کنن.»
جنگجویان گابلین نمایشهای آتشین غار را وارد ارتش کرده بودند.
تنظیم ضربآهنگ، کوک کردن ملودی. تنها با همین کار، هاله تقویت میشد. با این حال، نکته مهم این بود که تمام جنگجویان تصویر یکسانی را در ذهن خود ترسیم کنند.
آنها تصویر «داستان شیر سفید» را که اوبورکا مانند یک افسانه سینه به سینه منتقل کرده بود، در ذهن خود پروراندند. شیر سفید. خدای ما. دوست ما. کسی که مراقب ماست. کسی که مناظری را که هنگام سرگردانی در جهان دیده بود به ما نشان داد—عمارت در حال سوختن، دشت برفی ویرانشده، قلب شکسته در آینه—همه اینها از کودکی در ذهن گابلینها حک شده بود.
- او.
بنابراین، آنها آواز خواندند.
- او.
- او.
- اوگو.
صدای قدمها متوقف نشده بود. قدمهایی که با هاله حمل میشدند، دشت را پر کردند و فریادهای تیز گابلینها بر فراز آن طنینانداز شد. گابلینها سرهایشان را رو به آسمان گرفتند و مانند گرگها زوزه کشیدند. و اینگونه، صدای کوبنده قدمها زمین را مسدود کرد و فریادهای طنینانداز، آسمان را پوشاند.
او، او، او، اوگو! او، او، او، اوگو! او، اوگو!
تاپاک، تاپاک تاپاک، توک، تاپاک، تاپاک، تاپاک، توک!
زمین و آسمان میدان نبرد مسدود شده بود.
نور خورشید در سپیدهدم از پردهی ضخیم هاله بازتاب مییافت و دیگر نمیتوانست نور خنک خود را بتاباند. دشتی که اونیها به آن هجوم آورده بودند، در تاریکی مطلق فرو رفت.
سایهای لرزان بر سر اونیها فرود آمد.
۳.
- نیاه!؟
شاهزاده شمشیر، که در خط مقدم بود، اولین کسی بود که متوجه این ناهنجاری شد.
- این دیگه چیه؟ جادو... نه، هاله است!؟
- لعنتیا، مگه هزاران نفر همزمان با هم چادر زدن؟
- چه هدر دادن بیمعنیای از هاله... اگه فکر کردید این کار برای غافلگیر کردن ما کافیه، کاملاً در اشتباهید!
۷ قهرمان به زیردستان خود نهیب زدند.
- هول نکنید! این فقط یه ذره تاریکی جلوی چشماتونه!
- هیچ آسیبی بهمون نرسیده! اونا فقط دارن با این ادا و اطوارها سعی میکنن ما رو بترسونن!
- ما با همین حمله حداقل ۲۰ درصدشون رو کشتیم! فقط همینطوری به حمله ادامه بدید! برتری با ماست!
- اگه دارن تقلا میکنن که تیکهتیکه نشن، از داخل پارشون کنید!
اونیها سعی کردند به صدای ۷ قهرمان پاسخ دهند. با این حال، بوم، بوم، صدای قدمها پیوسته بلندتر میشد و سایهی در حال گسترش، آنها را در بر گرفت.
- این انگار...
یکی از جنگجویان اونی با احساس انرژی شومی، زیر لب زمزمه کرد.
- حسش بیشتر شبیه بودن تو یه غاره تا یه دشت...
شتاب هجوم آنها کاهش یافت و متوقف شد. غرشها دیگر برای حمله و کشتار نبود، بلکه به فریادهایی غیرارادی برای مقابله با آن احساس شوم تبدیل شد.
توبوک.
ناگهان، جنگجو متوجه شد که حس زمینی که روی آن قدم میگذاشتند تغییر کرده است.
- ...چوب؟
تا همین چند لحظه پیش، اونیها روی زمین خاکی قدم میگذاشتند. زمینی ناهموار که سنگهایی در آن میغلتیدند و اگر مراقب نبودند باعث زمین خوردنشان میشد.
اما حالا، حس زمینی که در این مکان تاریک روی آن قدم میگذاشتند، تغییر کرده بود.
- شبیه چوبه.
- خوب نمیتونم ببینمش.
- نه، چوبه. کفپوش چوبی. این کفپوش چوبیِ یه عمارت خیلی قدیمیه.
- یعنی میگی اون خوکهای حرومزاده از هالهشون استفاده کردن تا منطقه رو بپوشونن و یه بافت شبیه چوب بسازن؟
- آخه چرا باید یه همچین غلطی بکنن...؟
جنگجویان اونی زیر لب زمزمه میکردند.
او، او، او، اوگو! او، او، او، اوگو! او، اوگو!
تاپاک، تاپاک تاپاک، توک، تاپاک، تاپاک، تاپاک، توک!
در همین حین، آواز و رقص در اطرافشان به تدریج اوج گرفت.
زمانی که هوا روشن بود، این آواز چیزی بیش از یک فریاد جنگی برای تقویت روحیه به نظر نمیرسید. با این حال، میدان نبرد تاریک شده بود. نور خورشید در سپیدهدم ضعیفتر از آن بود که بتواند این تاریکی را رقیق کند.
او، او، او، اوگو! او، او، او، اوگو! او، اوگو!
تاپاک، تاپاک تاپاک، توک، تاپاک، تاپاک، تاپاک، توک!
در تاریکی، صدای گابلینها به گونهای بود که انگار داشتند چیزی را احضار میکردند، چیزی شبیه به یک مراسم آیینی یا یک نفرین. این موضوع جنگجویان اونی را مضطرب کرد و عرق سردی پشت گردنشان نشست.
ماجرا به همینجا ختم نشد.
اونیها، که هالههای خود را با مهارت آموزش داده بودند، به اطراف نگاه کردند و متوجه شدند که توسط چیزی محاصره شدهاند. چیزی بدون فرم و بدون خصومت... چیزی محو و کمرنگ، که دور مچ پاهایشان پیچیده بود.
- دود...؟
این هالهای بود که مانند دود جریان داشت.
(یک شخص تصادفی: چطور تو جنگ پیروز شدید؟
گابلینها: رقصیدیم و آواز خوندیم.)