چپتر 254: بدون عنوان
چپتر 254: بدون عنوان
۱.
آن روز باران میبارید.
- هه. آخه بارون باریدن داخل برج دیگه چه منطقی داره؟
مار سمی (افعی) در حالی که با قدمهای سنگین از خیابانی تاریک میگذشت، غرولند کرد. چند تیر چراغ برق ساخته شده بود، اما پراکنده بودند. انگار یک دانشآموز دبستانی چند جوانه لوبیا را برای کاشتن پرت کرده باشد. بعضیهایشان حتی خراب شده بودند.
- لعنتی.
مار سمی (افعی) با نگاهی به یک تیر چراغ برقِ شکسته، اخم کرد.
در نخستین روزهای برج.
زمانی که زیرساختها هنوز بازسازی و اصلاح نشده بودند.
ساختمانها هر وقت دلشان میخواست قطعی برق داشتند و انواع و اقسام جرایم در خیابانهای بدون چراغ راهنمایی یا خط عابر پیاده رخ میداد.
قدیس شمشیر که از این وضعیت خسته شده بود، اعلام کرد [من یک گروه شبهنظامی مدنی تشکیل خواهم داد]، اما... خب، آیا این کار جواب میداد؟ مار سمی (افعی) شک داشت.
اینجا پاتوق تفالهها و دیوانهها بود.
- آه! اربابِ چون مو-مون!
سپس صدای مردی به گوش رسید که میشد او را رهبر دیوانهها نامید. از پشت سرش.
او اصلاً دلش نمیخواست برگردد، اما با توجه به جایگاه اجتماعی آن دیوانه، چارهای نداشت.
- ...چیه؟
- آه. همانطور که انتظار میرفت، ارباب چون مو-مون است!
لبخندی با روکش طلا.
وقتی برگشت، کودکِ پریمانندی را دید که مثل یک سطل زباله در وسط خیابان ایستاده بود. کودکی که به نظر میرسید در تمام عمرش هیچ کار اشتباهی انجام نداده است، لبخند میزد. موهای بلوند و تازهاش، انگار که تازه از حمام آمده باشد، عطر تندی به لبخند او میافزود.
- مفتش بدعتکار.
مار سمی (افعی) نام این موجود خطرناک را میدانست.
- داره بارون میباره، پس چرا صدام میکنی؟
- آهاها، چقدر خشک و رسمی! من از ارباب اژدهای سیاه نصیحتی دریافت کردم! ایشان به من گفتند که در ملأ عام با شما صحبت کنم!
مار سمی (افعی) اخم کرد.
- یعنی چی؟ با اینطور حرف زدن با من تو ملأ عام اونم زیر بارون، سعی داری این تصور رو ایجاد کنی که [چون مو-مون و معبد ده هزار رابطه خوبی با هم دارن]؟
- اوه، دقیقاً! منظورم دقیقاً همین بود!
- چطور من خبر نداشتم؟ تو خیلی خوب از دستورات پیروی میکنی.
- من هنوز در حال یادگیری هستم. چاره دیگری نداشتم! همم، برای پایبندی به هدفم، خیلی کارآمدتر خواهد بود که با هم به یک کافه برویم و از زیر باران خارج شویم تا اینکه اینجا این کار را انجام دهیم!
نوک بینی مار سمی (افعی) تکان خورد.
«همونطور که انتظار میرفت، یه جای کار میلنگه.»
چیزی، به طور غریزی، بین آن دو [جور درنمیآمد].
پس از رد و بدل کردن کلمات، طرف مقابل نتیجهگیری میکرد و پیش میرفت. با این حال، مار سمی (افعی) احساسِ [تبادل کلمات] را نداشت. کاملاً برعکس. انگار داشتند کلماتی را رد و بدل میکردند، اما به زبانی بیگانه، به طوری که هرگز قادر به درک یکدیگر نبودند.
- اوم. یه کافه.
- بله، یک کافه خوب!
دوباره.
با اینکه هر دو کلمه [کافه] را به زبان آوردند، اما او میتوانست تفاوتی را احساس کند.
آیا کلمه کافهای که او به کار میبرد واقعاً با مال خودش یکی بود؟ آیا او اصلاً متوجه میشد؟ اگر یک طوطی الگوها را حفظ میکرد و پرسشها و پاسخها را در یک مکالمه با انسان رد و بدل میکرد، آیا میشد آن را ارتباط نامید؟
- .......
مار سمی (افعی) با تنها چشم باقیماندهاش به چشمان مفتش بدعتکار خیره شد.
هیچ انعکاسی از او در چشمان مفتش بدعتکار وجود نداشت. چشمان آبیاش به نظر میرسید فقط رنگ آسمان را منعکس میکنند.
در این صورت، هیچ تفاوتی بین [صحبت کردن با این مرد] یا [صحبت کردن با آسمان] وجود نداشت. در هر صورت، مکالمه به جایی نمیرسید.
با دینی که از روی تمایل به صحبت با خدایانی که نمیشد با آنها ارتباط برقرار کرد به وجود آمده بود، تلاش برای صحبت با رهبر آن دین میتوانست کنایهآمیز تلقی شود.
- هی. شیاد مذهبی.
- بله، شیاد شمشیری!
- ارباب معبد ده هزار.
- بله، ارباب چون مو-مون!
- مفتش بدعتکار.
- بله، مار سمی (افعی)!
- درسته.
مار سمی (افعی) رو به آسمان بارانی گفت.
- درسته. بیا بریم کافه.
آن روز باران میبارید.
۲.
باران میبارید.
«پادشاه مرگ...!»
غرشی آغشته به باران طنینانداز شد. ارباب چون مو-مون. شکارچیای با لقب مار سمی (افعی)، که بدن یک جنگجوی اونی با شاخ شکسته را قرض گرفته بود، چشمان قرمزش را گشاد کرد.
فقط چشمانش نبودند که قرمز بودند. موهای ژولیده. تکشاخ. عضلات سینه و ناخنهای آویزان. آب باران قرمز رنگ روی تمام قسمتهای بدنش جاری بود. هرچه بدنش بیشتر به رنگ قرمز درمیآمد، بدن تسخیرشده مار سمی (افعی) بیشتر در هم میپیچید، گویی که دردی غیرقابل تحمل را تجربه میکرد.
«کوااااااک!»
این هاله آرایش آسمانهای دوزخی بود که توسط استل و من آزاد شده بود.
بارش باشکوه اندوه آسمان.
باران پاییزی که استل در زمان پادشاه اهریمن بودنش در سراسر جهان پراکنده بود. کینه و دشمنی استل مانند آب بارانی بیپایان جریان داشت. مار سمی (افعی) که چندین بدن تسخیرشده را قرض گرفته بود، به یکباره مورد اصابت این رگبار قرمز قرار گرفت.
«هو، هووو... هوهو... آهاهاهاهاها!»
بدنهای تسخیرشده یکی پس از دیگری سقوط میکردند و جنگجوی تکشاخ میخندید. آن جنگجو از میان تودهای از اجساد اونیها برخاست. او اجساد همنوعانش را کنار زد، روی آنها پا گذاشت و با لگد دورشان کرد تا راهی برای خود باز کند.
شکل اونی شبیه به یک مار سمی بود. (: منظور لقب او نیست)
جنگجو، نه، مار سمی (افعی) با صدای خفهای خندید. نور چشمانش از باران هم قرمزتر بود. این نشانه واضحی از ناهماهنگی بود. تمام بدن مار سمی (افعی) غرق در خون بود و او آب بارانی را که به دهانش میریخت، طوری میلیسید که انگار آب خنک چشمه است.
«قصد داری جلوی ما... جلوی من رو بگیری، پادشاه مرگ؟!»
«بله.»
من جواب دادم.
«قصد دارم متوقفت کنم. ارباب چون مو-مون.»
«چرا؟!»
«یکی از بچههایی که ازشون مراقبت میکنم بهم چیزی گفت.»
نگاهی به جایی که رئیس گابلینها بود انداختم.
«اگر اوبورکا تو رو شکست بده، این پیروزیِ اونهاست یا پیروزیِ اوبورکا؟»
«اوهو.»
«با همین منطق، اگه تو این موقعیت از یه لشکر برای پیروزی استفاده کنی، این پیروزیِ توئه، نه پیروزی نژادت.»
«اوهاهاها،»
جنگجویی که در وضعیت ناهماهنگی فرو رفته بود، با صدای بلندی زیر باران زوزه کشید.
«اگه نژادی باشه که تو رهبریش میکنی، دیگه حرفی از شرافت یا درستی باقی نمیمونه.»
«...»
«آه، خیلی عصبانیم... درسته. حق با توئه. این همون کاریه که آدمی مثل من انجام میده، لعنتی.»
«ارباب چون مو-مون،»
«چطور اون بچهها رو اینقدر شرافتمند و درستکار بزرگ کردی، لعنتی!»
ترق تروق-
جریان الکتریکی در زیر پاهای مار سمی (افعی) رقصید. گویی در پاسخ به آن، صاعقهای از آسمان بارانی فرود آمد. بوم! تلاطم هاله، زمین را لرزاند. قطرات بارانی که روی زمین جمع شده بودند به اطراف پاشیدند و آب بارانی که آسمان را زینت داده بود، در برخورد با صاعقه تبخیر شد.
«لعنت بهش!»
جریان الکتریسیته از میان گودال آب روی زمین عبور کرد. قطرات بارانِ باردار شده در هر جهتی به خود میپیچیدند. مار سمی (افعی)، که در وسط این گودال برقدار قرار داشت، محکم روی هر دو پایش ایستاد.
«بچههای من!»
در کمال تعجب، رنگ جریان الکتریسیته و صاعقه بنفش بود.
«چرا برای بالا بردن آدمی مثل من اینقدر به دردسر میافتن!»
«...»
«ها؟ پادشاه مرگ!!»
مار سمی (افعی) در حالی که صاعقه را از آسمان پایین میکشید، زوزه کشید.
۳.
آن روز باران میبارید.
- مجبور نبودی بکشیشون.
مار سمی (افعی) در مقابل جسد در حال سرد شدن در یک کوچه پسکوچه، زیر لب زمزمه کرد.
- چرا کشتیشون؟ واقعاً نیازی به این کار بود؟ مفتش بدعتکار. تو یه بچه اعجوبهای. اما چرا همیشه این کار رو میکنی...
- اوم، راستش...
مفتش بدعتکار در حالی که هر دو دستش آغشته به خون بود، سرش را به یک طرف کج کرد.
مار سمی (افعی) نمیتوانست تشخیص دهد که آیا دارد از مفتش بدعتکار پاسخی دریافت میکند یا از آسمان بارانی.
- چون این روش کارآمدتر است!
- ...
- اجساد نمیتوانند صحبت کنند. آنها نمیتوانند کاری انجام دهند. بنابراین نمیتوانند زیر قولشان بزنند یا به تهدیدات آینده تبدیل شوند! به همین دلیل است که بهتر است کسانی را که خصومت نشان میدهند، هر زمان که میتوانم بکشم!
با افزایش روزهای بارانی یکی پس از دیگری، زمان سپری شده دو برابر میشد.
اکنون، در خیابانی که تعداد تیرهای چراغ برق در آن افزایش یافته بود، فرزند یک خدای درهمشکسته که بارها مردم را به بخشی از خیابان تبدیل کرده بود، سرانجام، گویی که از آن خسته شده باشد، چانهاش را در دست گرفت و گفت.
- ارباب چون مو-مون.
- ...
- من میدانم که شما سعی دارید مرا «اصلاح» کنید.
مفتش بدعتکار لبخند درخشانی زد.
- تلاشهای شما نتیجه داده است و اکنون میتوان گفت که ما دو نفر رابطهای داریم که در آن، به جای رفتن به یک کافه برای نشان دادن نزدیکی بین گیلدهایمان، میتوانیم برای سفارش قهوه به آنجا برویم.
- ...
- با این حال، این تمام ماجراست.
مفتش بدعتکار به مار سمی (افعی) نگاه کرد.
چشمانش، که شبیه به آسمان بودند، نه جسد را منعکس میکردند و نه مار سمی (افعی) را که در مقابلش ایستاده بود.
- شما فقط میتوانید مانند بقیه از من استفاده کنید. شما نمیتوانید اصول رفتاری مرا تغییر دهید.
وسایل نقلیه قدیمی در جاده میتاختند.
همه آنها ماشینهایی بودند که باید تا به حال به عتیقهفروشی فرستاده میشدند، اما در بابل، دیدن چنین قراضههایی که در حال حرکت بودند، عادی بود. بنگ! بنگ! صدای اگزوزشان شبیه خسخسِ ریههایی ضعیف بود.
- چرا؟
- چون شما نمیتوانید مسئولیت مرا بر عهده بگیرید.
اگرچه بیرحمانه بود، اما کلماتِ تیز و برندهای که زیر باران ادا شدند، حقایقی ساده و محض بودند.
ـ من اینگونه متولد شدهام. اینگونه زیستهام. این تنها راهی است که میتوانم زندگی کنم و تلاشهای شما برای القای یک سبک زندگی متفاوت به من، با وجود نیت خیرتان، محکوم به شکست است.
یک چراغ خیابانِ خراب بر اثر باران سرنگون شد.
با این وجود، مفتش بدعتکار با آغوشی باز، لبخند درخشانی زد.
ـ با این حال، ارباب چون مو-مون. آیا این واقعاً چیز بدی است؟
ـ من کسانی را که سعی میکنند مرا بکشند، چون نمیتوانند مسئولیتم را بپذیرند، به عنوان دشمنانم تعریف میکنم. متأسفانه، ۹۹ درصد جهان از دشمنان تشکیل شده است. از این نظر، ارباب چون مو-مون یک مورد بسیار نادر است. شما احتمالاً حتی اگر فرصتش را هم داشتید، مرا نمیکشتید!
رعد و برق زد.
در آن باران سیلآسا، صاعقه بنفش به نظر میرسید. ماشینی که از آن جا خورده بود، از آن نزدیکی رد شد و به شدت در یک گودال آب افتاد. گویی دست نامرئی آب را پاشیده باشد، فوارهای از آب به هوا برخاست و به آن دو نفر پاشید.
ـ اگر بخواهم ساده بگویم، ما دو نفر دوست و همکار هستیم.
ـ همین کافی نیست؟
این کافی نبود.
اما اگر این بهترین گزینه بود، چارهای جز رضایت دادن نداشت.
این چیزی بود که او فکر میکرد.
فکر میکرد.
۴.
رعد و برق در میان باران زد.
تمام هالهها رنگ متفاوتی دارند. با این حال، فقط رنگ نیست که تفاوت دارد. حتی با یک هاله قرمزِ یکسان، ممکن است معنای «خون» یا «گل سرخ» را بدهد. بسته به تصویری که کاربر هاله در قلبش دارد و تصویری که در هستهاش نهادینه شده، هاله نیز متفاوت خواهد بود.
هاله من شبیه به خون و شعلهها بود.
و به نظر میرسید شکارچی رتبه ۶، مار سمی (افعی)، صاعقه بنفشِ مخرب را در قلبش داشت.
«...که، من،»
شمشیر یکی از اجسادی که در همان نزدیکی افتاده بود را چنگ زدم.
«من از کجا باید بدونم؟!»
«چرا نمیدونی، عوضی!»
مار سمی (افعی) به جلو هجوم آورد.
درست همانطور که فرم هالهاش صاعقه بود، مار سمی (افعی) که در وضعیت ناهماهنگی فرو رفته و کی واقعیاش را آزاد کرده بود، به سرعتِ رعد بود. دنبال کردن حرکات مار سمی (افعی) با چشم غیرمسلح تقریباً غیرممکن بود. در یک چشم به هم زدن، قامت مار سمی (افعی) از کنارم گذشت.
سوووش!
«لعنتی،»
خطی از خون از شانهام شکافت. خون به بیرون فواره زد.
یک شمشیر سریع و عجیب. اگر کمی عمیقتر بریده بود، ممکن بود دست چپم را از دست بدهم، اما من به دلایل دیگری عصبانی بودم، نه به خاطر جراحت.
«لعنتی، چرا همونجا مات و مبهوت وایسادی؟!»
قبل از اینکه بازگشت را تجربه کنم، ارباب چون مو-مون یکی از آن شخصیتهای بزرگی بود که حتی جرئت نمیکردم به او نگاه کنم.
حتی بعد از اینکه فهمیدم او یک امپراتور لایتناول با خلق و خویی شلخته است، در سطحی بنیادین، هنوز هم به این مرد احترام میگذاشتم.
حتی با در نظر گرفتن این واقعیت که در وضعیت ناهماهنگی نمیتوانست درست فکر کند، نمیتوانستم تحمل کنم که چنین مردی اینگونه رفتار میکند.
«اینطوری با یه تازهکار رفتار میکنی، خجالت نمیکشی؟!»
«تازهکار؟ هه. کجای دنیا یه تازهکار مثل تو پیدا میشه!»
صدای مار سمی (افعی) از هر طرف به گوش میرسید. این به خاطر آن بود که مار سمی (افعی) بدون توقف بدنش را در هر جهتی حرکت میداد.
با سرعتی که یک ثانیه را به چندین تکه تقسیم میکرد، پیش از آنکه متوجه شوم، مار سمی (افعی) در برابرم ظاهر شد. از هاله استفاده کردم تا حواسم را تا جای ممکن تقویت کنم. اما در آن زمانِ بینهایت کِشآمده، مار سمی (افعی) به شکم، چانه و سرم ضربه زد.
ضربهای کشنده.
عزم کشتن من در هر ضربهاش نهفته بود.
با حرکت دادن پاهایم، هل دادن دستهایم و چرخاندن کمرم، از ضربات جاخالی دادم.
«چرا!»
مار سمی (افعی) متوقف نشد.
تات، پیش از آنکه صدای قدمش محو شود، مار سمی (افعی) در سمت دیگر ظاهر شد. شمشیرش را تاب داد. با هل دادن هالهام تا مرز محدودیت، به سختی از ضربه شمشیر مار سمی (افعی) جاخالی دادم.
«پادشاه مرگ! چرا تو؟!»
در همان لحظهای که از ضربه شمشیر جاخالی دادم.
چشمان مار سمی (افعی) با چشمانم تلاقی کرد. چشمانش از زهر میسوخت. آنقدر زهرآگین بود که آدم را به این فکر میانداخت که آیا حشرات سمیِ «گو» وقتی در یک کوزه حبس میشوند، چنین شکلی پیدا میکنند.
مردمکهای مار سمی (افعی) به کوزههایی از زهر تبدیل شدند که به رنگ قرمز تیره میدرخشیدند.
«چرا فقط تویی که بقیه رو خوشحال میکنی!»
«یهو چی داری...»
«تو میراث بهشتهای دوزخی رو به ارث بردی!»
آن داستان.
برای من خیلی ناگهانی بود.
و بر سرِ منی که خشکم زده بود، مار سمی (افعی) فریاد کشید؛ گویی داشت خون بالا میآورد.
«تو بهترین لحظه رو برای اهریمن آسمانی رقم زدی! بهش یه هدیه دادی. با وجود اینکه داشت از درد مرگ ذرهذره از بین میرفت، اهریمن آسمانی باز هم تونست از تهدل به هدایایی که بهش دادی بخنده!»
او نیز همکاری بود که در «تاریخچه اهریمن آسمانی» به من پیوسته بود.
من در سمت جناح فرقه شیطانی میجنگیدم، در حالی که مار سمی (افعی) برای جناح فرقه صالح میجنگید.
من اهریمن آسمانی را به عنوان استادم انتخاب کردم و مار سمی (افعی)، ارباب موریم را به عنوان استادش برگزید.
«چرا!»
همکاری که آن زمستان را با من شریک شده بود، فریاد کشید.
«چرا ارباب این کار رو نکرد!»
«...»
آن فریاد قدرتی داشت که پاهایم را برای لحظهای در جای خود میخکوب کرد.
کیِ شمشیرِ مار سمی (افعی) گونهام را خراشید و باعث پاشیدن خون شد، اما نتوانستم کاری جز بیحرکت ایستادن انجام دهم.
«پدربزرگ نامگونگ یون هم با ناامیدی زندگی کرد! اون میخواست تبدیل به انسانی بشه که بتونه با اهریمن آسمانی مقابله کنه، هر طور که شده... اون تمام زندگیش رو وقف تمرین و ممارست کرد! تو همون یک چشمِ من، ارباب موریم باشکوه به نظر میرسید! اما چرا... چرا یه همچین مرد شریفی باید با چنین پایانی روبهرو میشد، چرا همیشه باید شادی رو تو مراقبت از آدمایی پیدا میکرد که هیچی نمیدونستن...»
هاله مار سمی (افعی) تاریکتر شد.
هاله بنفش از شانههایش برخاست، به آرامی به سمت بالا زبانه کشید و در هوا امتداد یافت.
«تقصیر منه.»
«...»
«اونم تقصیر منه. درست همونطور که از این بچهها خوب مراقبت نکردم، سعی نکردم پدربزرگ ارباب موریم رو هم عمیقتر درک کنم...»
سر مار سمی (افعی) هنوز پایین بود.
اما درست به همان اندازهای که ساکت شده بود، به همان میزان هاله از بدنش سرازیر میشد. حالا، هاله مار سمی (افعی) از پشتش آویزان بود و مانند شاخکهایی به خود میپیچید.
سکوت.
مبارزه بین چون مو-مون و خانواده پادشاه مرگ از قبل رو به پایان بود.
هر بار که کیم یول شمشیرش را تاب میداد، یک یا دو بدنِ تسخیرشده میمردند. هر بار که اوبورکا تبرش را میچرخاند، پنج یا شش نفر متلاشی میشدند. هر بار که استل شمشیرش را تاب میداد، ردیفی از اجساد تسخیرشده که سعی در ضدحمله داشتند، در یک چشم به هم زدن تبخیر میشدند.
«...»
تنها صدا، فریادهای خودِ مار سمی (افعی) بود.
هرچه شکست عمیقتر میشد، سکوت نیز سنگینتر میگشت.
«پادشاه مرگ...»
«بله، ارباب چون مو-مون.»
«من، چرا...»
سپس.
مار سمی (افعی) سرش را بالا آورد.
چشمانمان با هم تلاقی کرد.
وقتی چشمان سیاه و لرزانش را دیدم، متوجه شدم.
«آه.»
تنها پس از دیدن آن چشمها بود که مطمئن شدم. معنای نهفته در چشمان مار سمی (افعی) و لرزش صدایش را درک کردم. این احتمالاً چیزی بود که در سن و سال خودم بیشتر از هر چیز دیگری آن را میفهمیدم.
زیرا این همان چشمها و صدایی بود که در گذشته داشتم.
اولین آرزوی من. حسرتی که تا زمان اولین مرگم برآورده نشد. آرزویم، جوهرهی وجودم برای ایستادن بر فراز یک خطالرأس بلند تا هر طور که دلم میخواهد هوای تازه را تنفس کنم، هر طور که دلم میخواهد شمشیرم را تاب دهم، تنها در مسیری قدم بگذارم که میخواهم در آن راه بروم و زندگیای را داشته باشم که میخواهم زندگی کنم.
اولین مهارتی که به دست آوردم.
[میخواهم درست مثل تو شوم].
به محض اینکه به چشمان مار سمی (افعی) نگاه کردم، نام «سمی» را بیشتر از هر کس دیگری درک کردم.
«من هم...»
مار سمی (افعی) این را به زبان آورد.
«من هم میخوام مثل تو بشم.»
درست است.
در مقطعی از زمان، من برای دیگران به چنین وجودی تبدیل شده بودم.