چپتر 257: بدون عنوان
چپتر 257: بدون عنوان
۱.
شواااااا-
صدای عجیبی که انگار انرژیام را میمکید در گوشم طنینانداز شد، اما منظره پیش چشمانم بهطرز غیرقابلتوصیفی الهی بود.
نور از هالهای که دور سرم پیچیده بود شروع شد، سپس گردن، شانهها و بازوهایم را پوشاند و در نهایت مانند حریر دور پاها و قدمهایم سرازیر شد و در تمام جهات پخش گشت.
«این نورها احتمالاً نوعی مهارت هستند.»
اگر اینطور بود، زندگی چه کسی را در خود جای داده بودند؟
با احساسی کمی نوستالژیک، در سکوت به پراکنده شدن این نور حریرمانند خیره شدم...
«تسلیم شدن! این مسخرهست!»
نتوانستم به تماشا کردن ادامه دهم.
چهره آشنای بانو با صدای «پاپ!» از زمین بیرون پرید.
نه تنها افکت صوتی خستهکننده به نظر میرسید، بلکه پسزمینه هم خسته بود. سوراخی در زمین ظاهر شد و او با غروغربی از آن بیرون آمد. قرار بود این یک روح باشد؟ آیا صنعت فیلمهای ترسناک دچار رکود شده بود که او را مجبور کرده در یک فیلم کمدی دنبال کار بگردد؟ چقدر مایه تأسف...
«تو، اصلاً پیش خودت چی فکر میکنی؟ چرا باید اینجا تسلیم بشی؟!»
بانویی که در سراب راه میرود.
او هم ستونی بود که برج را سر پا نگه میداشت و هم دختر ارباب برج.
دختری که احتمالاً بعد از ارباب برج بیشترین قدرت را در برج در اختیار داشت، با چرخاندن بالشی که معمولاً با خود حمل میکرد، در حال تخلیه استرسش بود.
«حتماً اشتباهی شده، مگه نه؟ هان؟ پادشاه مرگ ما، تو فقط داری وانمود میکنی که تسلیم شدی و نقشه دیگهای تو سرت داری، درسته؟ این خواهرت بهت اعتماد داره. حالا بهم بگو قضیه چیه!»
با آرامش گفتم: «نه. من واقعاً دارم تسلیم میشم.»
بانو منفجر شد: «چی! هوووف؟!»
«این مثل اینه که برنج پخته رو بریزی دور! داری چیکار میکنی؟! بعد از اینکه با اونهمه دقت و وسواس بچههای نژاد گابلین رو بزرگ کردی و نازشون رو کشیدی! حالا گابلینها بالاخره شانس این رو دارن که واقعاً قاره رو متحد کنن. اما چرا، چرا داری تسلیم میشی...؟»
«اون بچهها این رو نمیخوان.»
«ها؟»
روی یک صندلی سفید نشستم. این فضا که در آن فقط سفیدی تا افق امتداد داشت، بهطرز غافلگیرکنندهای راحت بود. اگر فکر میکردم «چقدر خوب میشد اگه اینجا یه صندلی ظاهر میشد»، بلافاصله ظاهر میشد.
همینکه روی صندلی نشستم، انگار که منتظرش بوده باشم، یک فنجان چای سیاه هم ظاهر شد.
«ممم.»
چای را برداشتم و عطرش را بوییدم. یک چای سیاه هلوی واقعاً اصیل بود. اگر میخواستم مقایسهاش کنم...
«...»
طعم یک آیستی لیپتون را میداد که مقام شوالیهگری دریافت کرده، سه نسل خود را وقف خدمت کرده، با نواده نسل سومش یک نبرد بزرگ را به پیروزی رسانده و در نهایت رسماً به مقام اشرافیت رسیده باشد.
ممم.
سرم را پایین آوردم و چای را چشیدم.
«برام جای سؤاله که کِی استعارههای غذایی من قراره باکلاستر بشن...»
«هوووف...»
«آه نکش بانو. وگرنه منم دلم میخواد آه بکشم.»
آیا با دیدن نگرش خردهبورژوایی من، وقار اشرافیاش را بازیافته بود؟
بانو درحالیکه ابروهایش را در هم کشیده بود، روبهرویم نشست. از افتادگی شانههایش به نظر میرسید که سرزنش کردنم را برای لحظهای به تعویق انداخته است.
«خب، با گذشت زمان باکلاستر میشه، نه؟ وقتی بچه بودم، اولین باری که پیتزا خوردم جوری تحتتأثیر قرار گرفتم که انگار سه پرس تونکاتسو خورده بودم، اما وقتی بزرگتر شدم و برای اولین بار مرغ سوخاری تند خوردم، به همون اندازه شوکه شدم که انگار پنج تا پیتزا خورده بودم.»
«بانو، پس تو دنیای شما هم تونکاتسو، پیتزا و مرغ سوخاری تند پیدا میشه.»
«اوهوم. برای همین الان، واحد پایه طعمسنجی من مرغ سوخاری تنده. پرزهای چشایی من در مقایسه با بچگیهام واقعاً باکلاستر شدن.»
واقعاً سلیقه باکلاسی بود.
«در واقع، از یه نجیبزاده پادشاهی همین انتظار هم میرفت... نه، باید بگم از یه ستون برج؟»
بهعنوان کسی که مثل یک پرنسس زندگیاش را بالای ابرها گذرانده بود، احتمالاً برایش غیرممکن بود که زندگی مثل من را تصور کند، کسی که میتوانست تعداد دوکبوکیهایی را که در خیابان به او داده بودند بشمارد... در آن لحظه دقیقاً همین فکر را میکردم.
بانو درحالیکه بالش خود را بغل کرده بود، گفت:
«اما با این حال، خوشمزهترین چیز، خورش خمیر سویاییه که خود مامان شخصاً میپزه.»
«پس خورش خمیر سویا هم بود.»
«اوهوم. همون بهتنهایی طعم خاصی داره که حتی با چند تا مرغ سوخاری تند هم نمیشه توصیفش کرد. اون به معنای واقعی کلمه طعم خاطراته. برای همینه که هنوز هم هر از گاهی ازش میخوام برام درستش کنه.»
«میفهمم. منم اغلب به برنج مخلوط با تخممرغ نیمرو، روغن کنجد و سس سویایی فکر میکنم که مدیر پرورشگاه قبلاً بهم میداد تا بخورم. در واقع، قبل از به چالش کشیدن طبقه ۳۱ام چند بار ازش خواستم که برام درستش کنه.»
اگر اعضای خانوادهام حضور داشتند، استل میپرسید: «ارباب برج خورش خمیر سویا میپزه؟»، سیلویا سؤال میکرد: «خانواده بانو واقعاً اشرافزادهان...؟» و کیم یول سرزنشم میکرد: «رئیس خانواده، یه چیزی مثل برنج و تخممرغ رو خودت درست کن. مگه دست و پا نداری؟ دست از استثمار دوست من بردار.» اما هیچکدام از اینها اتفاق نیفتاد.
این واقعیت که تازه الان فاش کردم که فقط من و بانو در این مکان نشستهایم و نه اعضای خانواده، میتوانست یک آرایه استعاری نامیده شود.
-عوضی روانی...
[شاینی در سکوتی عمیق فرو میرود و با امپراتور شمشیر همدردی میکند.]
مثل همیشه، بیایید فقط آن دو را نادیده بگیریم.
در هر صورت، این لحظهای بود که من و بانو، که در طبقات اقتصادی کاملاً متفاوتی زندگی کرده بودیم، بهطرز چشمگیری با هم تفاهم پیدا کردیم.
«آرا.»
ناگهان، کمی احساس سرگیجه کردم.
نیمهچشم الهی که هنگام رویارویی با مار سمی فعال کرده بودم.
ناگهان، بدون هیچ هشداری در برابر چشمانم سوسو زد.
پیش از آنکه بتوانم مقاومت کنم، درمانده و بیاختیار به درون یک رؤیای بیداری کشیده شدم.
۲.
-عزیزم.
احساسی شبیه به جاسوسی در گذشته یک نفر از طریق تروماهایش.
-دخترِ من...
یک زیرزمین تاریک بود.
جا سو-جونگ، که هنوز به ارباب برج تبدیل نشده بود، با چهرهای که هرگز پیش از این نشان نداده بود، در حال مراقبت از کسی بود.
یک کودک خردسال بود.
با اینکه خیلی کوچکتر از الان بود، او را بهعنوان بانویی که در سراب راه میرود شناختم.
-دختر دلبند من.
کسی که قرار بود به ارباب مانسنگ و الهه برج تبدیل شود، گونه کودک را نوازش کرد.
-هنگ. بیا بریم خونه. بیا بخوابیم، مامان.
و دخترک، که هنوز «بانویی که در سراب راه میرود» و مدیر این مرحله نشده بود، او نیز گونه مادرش را نوازش کرد.
«...»
با نگاهی خالی به این رؤیای بیداری خیره شدم.
مکانی که مادر و دختر گونههای یکدیگر را نوازش میکردند، مکانی مقدس بود. بنابراین، احساس میشد که هیچکس نباید جرئت نزدیک شدن به آن را داشته باشد. در چشمان ارباب برج که به دخترش نگاه میکرد، تنها عطوفت وجود داشت؛ عطوفتی که بهنوعی باعث میشد آدم فقط با تماشای آن بخواهد گریه کند.
آن احتمالاً یکی از چهرههای واقعی خدا بود.
خدا و دخترش دست در دست هم دادند و به جایی رفتند. همین.
در رؤیای بیداریِ نشاندادهشده توسط نیمهچشم الهی، نمیتوانستم ببینم آن دو به کجا میروند یا چرا گفتند «بیا بریم خونه».
درست زمانی که آن دو پیکر از پلهها بالا رفتند و زیرزمین تاریک را ترک کردند...
«...»
تق،
رؤیای بیداری قطع شد.
۳.
چشمانم را پلک زدم.
واقعیت از همانجایی که رؤیا قطع شده بود، ادامه یافت.
«—همونطور که میگفتم، برای همینه که منم تو آشپزی خیلی خوبم، میدونی؟»
بانویی که در سراب راه میرود با هیجان و پرحرفی ادامه داد.
«آشپزی من احتمالاً رتبه EX میگیره. هیچ رتبهای بالاتر از رتبه EX وجود نداره. بههرحال، من دستپخت مامان رو به ارث بردم. حالا، اگه من با اون دستپخت بهجای خورش خمیر سویا، مرغ سوخاری تند درست کنم... میشه طعم خاطرات. پادشاه مرگ، این یه طعم انقلابی میشه. یه رمان با عنوان "بانویی که آشپزی میکند!" احتمالاً حدود ۲۰۰ جلد از یه ماجراجویی حماسی رو در بر میگیره...»
بانو بیآنکه متوجه شود من در رؤیای بیداری فرو رفته بودم، با افتخار لاف میزد.
تصویری که از من در چشمان بانو منعکس میشد، بهشدت گیج و سردرگم بود. این فقط نقشه وحشتناکِ طعم انقلابی نبود که مرا شوکه کرده بود.
من به پدیدهای که تازه به من نشان داده شده بود فکر میکردم.
«آیا این هم بخشی از ترومایی است که ارباب برج به دوش میکشد؟»
برای جا سو-جونگ، تمام زندگیاش چیزی جز تروما نیست.
او نه تنها تروماهای خودش، بلکه تروماهای دیگران را نیز جمعآوری کرده بود و حتی دنیاهای موازی بیشماری را با این فرض که «اگر اتفاق دیگری میافتاد چه میشد» خلق کرده بود. در هر دنیای موازی، جا سو-جونگ کسی را نجات داده، مرده، شکنجه شده یا قتلعام شده بود.
«تمام آن خاطرات اکنون درون من پنهان شدهاند.»
ظاهراً حدسی که هنگام رویارویی با مار سمی زده بودم، درست بود.
«حتی همین الان.»
حجم اطلاعات به قدری عظیم بود که نمیتوانستم آگاهانه آن را درک کنم.
مانند این بار، گاهی اوقات بهطور ناخودآگاه، همچون یک رؤیا ظاهر میشدند.
«دردسرسازه.»
شاید صحنهای از آینده را میدیدم که دههها بعد اتفاق میافتاد، یا رویدادی که صدها سال پیش در دنیایی رخ داده بود که هیچ ربطی به من نداشت.
نه. یا شاید دنیایی فرضی مانند آن دنیا را ببینم که یو سو-ها در کنار جا سو-جونگ بود.
بهجای رؤیای بیداری، باید چه نامی بر آن میگذاشتم؟
«حالا میفهمم چرا اون موقع اینقدر تلاش کرد تا منصرفم کنه.»
لبخند تلخی در قلبم شکل گرفت.
وقتی اعلام کردم که میخواهم ترومای ارباب برج را ببینم، ارباب برج ناامیدانه سعی کرد مرا منصرف کند. او هدایا یا پاداشهای دیگری پیشنهاد داد و التماس کرد که به ترومایش نگاه نکنم.
-خواهش میکنم.
-درهم میشکنی.
اینگونه بود که ارباب برج التماس کرد.
حالا، احساس میکردم کمی معنی آن هشدار را میفهمم.
جرعهای از نسخه فوق پیشرفته چای یخ لیپتون نوشیدم و به بانو نگاه کردم.
«بانو.»
«ها؟ چیه؟ دلت میخواد یه وقتایی مزهاش کنی؟ شرمنده پادشاه مرگ. برای این کار، اول باید با دستپخت خودت قانعم کنی. به عبارت دیگه، من پادشاه مطلق تو یه مانهوای آشپزیام. وقتی تو برای درست کردن بهترین غذاهات جون میکَنی، من به راحتی ازش جلو میزنم و جهانبینیت رو گسترش میدم—»
«نه، بانو... واقعاً مادرش رو دوست داره.»
بانو لحظهای مکث کرد.
پس از مدت کوتاهی، لبخندی روی لبانش نقش بست.
«اوهوم، من مامان رو دوست دارم.»
لبخندی بدون هیچگونه تردید بود.
«تو به عنوان دختر خدا به دنیا اومدی. هیچوقت احساس نکردی باری روی دوشته یا همچین چیزی؟ میدونی چرا میپرسم؟ چون معمولاً تو کلیشهها، آدما میگن «دلم میخواست تو یه خانواده معمولی به دنیا بیام».»
«آهاها. این دیگه چیه؟»
بانو در حالی که با فنجان چایش بازی میکرد، خندید.
«خب، باشه. راستش اول میخواستم بپرسم چرا انصراف دادی، اما فعلاً کنجکاویت رو برطرف میکنم.»
«واقعاً چه حسی داره؟ زندگی به عنوان دختر خدا؟»
«اومم. بچه مامان بودن من رو بینهایت خوشحال میکنه!»
بانو با چهرهای درخشان لبخند زد.
«اما یه ایراد تو سوالی که پرسیدی وجود داره، پادشاه مرگ. سوالاتی مثل «اگه تو یه خانواده معمولی به دنیا میاومدم، یکم خوشحالتر بودم» در مورد من صدق نمیکنه... نه، در مورد هیچکدوم از بچههای مادرم صدق نمیکنه.»
«ها؟»
«ما همگی بچههایی هستیم که فقط میتونستیم از مادر خودمون متولد بشیم.»
سرم را کج کردم، چون متوجه منظورش نشدم.
بانو جرعهای از چایش نوشید و از بالای فنجان با چشمانی نیمهباز به من نگاه کرد.
«درک کردن همهچیز به یکباره سخته، نه؟ پس این رو تصور کن.»
کنار فنجان چای، یک شیشه پر از حبههای قند قرار داشت.
بانو در شیشه را باز کرد و بالاترین حبه قند را با انگشتان ظریفش برداشت.
«هنگام تولد، یک انسان «خاص» وجود داره که به ناچار دست به قتلعام میزنه.»
حبه قندی که برداشته بود، به آرامی از شیشه بیرون آمد.
«مهم نیست تو چه دنیایی به دنیا بیاد، این شخص همیشه همونطور باقی میمونه.»
حبه قند روی فنجان چای قرار گرفت و با صدای «تق»ی به درون آن افتاد.
«اونها آدمها رو نابود میکنن، به آتیش میکشنشون، کشورها رو ویران میکنن و قارهها رو درهم میشکنن.»
حبه قند در چای حل شد و در آن چرخید.
«تو هر دنیایی، هر خانوادهای و زیر دست هر پدر و مادری، این موضوع تغییر نمیکنه. این شخص از این نظر واقعاً یک وجود «خاص» به حساب میاد.»
این آرزویی بود که زمانی برای یو سو-ها داشتم.
اگر ممکن بود، امیدوار بودم که یو سو-ها یک موجود شیطانی نابخشودنی باشد که وجودش از بدو تولد، یا حتی پیش از آن، اشتباه بوده است.
«هیچکس نمیتونه ذهن این شخص رو تغییر بده. هیچکس نمیتونه کاری کنه که این شخص عشق رو درک کنه. هیچکس نمیتونه این شخص رو متقاعد یا راضی کنه که «چرا دنیا همونطور که الان هست، بهتر از اینه که نابود بشه».»
بانو فنجان چای را به لبانش نزدیک کرد.
تا زمانی که فنجان دوباره روی میز قرار گرفت، پیشاپیش نتیجه را حدس زده بودم و از نتیجهای که در ذهن داشتم، لرزه بر اندامم افتاد.
پشتم سرد شد.
«یعنی...»
«فکر میکنم در کل دنیا ۲۴ موجود «خاص» اینچنینی وجود داره.»
بانو پوزخند پهنی زد.
«و مامان ۲۴ تا بچه داره.»
«خب، من بزرگترینشون هستم. تو پادشاهیای که پادشاه مرگ ازش دیدن کرد، من رو بک سو-جونگ صدا میزنن. واقعاً میگم. خواهر و برادرهای کوچیکترم از همه دردسرسازترن!»
ساکت ماندم.
ناخودآگاه، شعاری را که ارباب این برج همیشه تکرار میکرد، زیر لب زمزمه کردم.
«هیچ انسانی در این دنیا اشتباه متولد نمیشود...»
«دقیقاً!»
تق. بانو به آرامی دستانش را به هم کوبید.
«مامانمون یکم احمقه، مگه نه؟ به هر حال، اون فقط بچههایی رو دور هم جمع کرد که قرار بود اشتباه متولد بشن، و اونها رو تبدیل به بچههای خودش کرد.»
«و به همه ما عشق رو یاد داد.»
بانو با شیطنت چشمک زد.
«اما حدش همونجا بود.»
«حدش...؟»
«ما حالا احساس عشق رو میشناسیم. اما فقط مامانمون رو دوست داریم. ترازوی ما با بقیه آدما خیلی فرق داره، برای همین حتی اگه کل دنیا رو تو یک کفه ترازو و مامانمون رو تو کفه دیگه بذاریم، وزن مامان به راحتی از اون بیشتر میشه. ممم. دنیا تقریباً وزنی کمتر از یک پر خواهد داشت.»
که اینطور.
به عبارت دیگر.
این دقیقاً نقطه مقابل رابطه من به عنوان یک پدر با نژاد گابلینها بود.
«اوهوم.»
بانوی روبهرویم، دختر خدا.
«مثلاً، دلیل اینکه همین الان این برج یا برجهای دیگه رو ویران نمیکنم، فقط به این خاطره که مامان ازم خواسته این کار رو نکنم.»
آنها کاملاً به والد خود وابسته بودند.
بانو، که در رابطه والد-فرزندیِ کاملاً متفاوتی نسبت به من قرار داشت، لبخند درخشانی زد.
«نگران نباش. حتی اگه بعضی وقتا از روی شیطنت از خواسته مامانمون سرپیچی کنیم، واقعاً کاری نمیکنیم که باعث ناراحتیش بشه. چند تا دیوونه بینمون هستن، اما اونها اجازه ورود به برج رو ندارن، پس نگران نباش.»
«...»
«خب داشتم چی میگفتم... آه، درسته. انصرافت! چرا انصراف دادی، پادشاه مرگ!؟ فقط دو قدم تا فتح قاره توسط گابلینها مونده بود! هیچ منطقی نداره که اونجا انصراف بدی، مگه نه؟»
قلبم را آرام کردم.
شاید همین لحظه پیش، بانو از حالت چهرهاش بیخبر بود.
لحظهای که گفت «میتونم برج رو ویران کنم»، چشمانش... نه، بیخیال. ظاهر کردن یک روح شیطانی به نفع چه کسی بود؟ نیازی نبود نفرینی را که در سکوت مهر و موم شده بود، با دهانم آزاد کنم.
بانو کسی است که مرحله را مدیریت میکند. من کسی هستم که از مراحل بالا میرود.
فعلاً، همین رابطه کافی است.
«همونطور که گفتم، اون بچهها از این کار خوششون نیومد.»
«اون بچهها؟ منظورت اینه که نژاد گابلینها ازش خوششون نیومد؟ دلیل انصرافت این بود؟»
«آره.»
سرم را تکان دادم.
«ما به گابلینها پیشنهاد کمک دادیم. نه تو هر چیزی، بلکه تو جنگ. تو میدون جنگی که آدما مدام کشته میشن، کیه که کمک نخواد؟ با این حال، گابلینها قاطعانه ردش کردن و گفتن «این مشکل خودمونه».»
«همم.»
«بچهها از قبل شروع به هموار کردن مسیر خودشون کردن. اتفاقاتی که اونجا میافته، اشتباهات... حتی مرگ و میرها، اون بچهها به این باور رسیدن که میتونن و باید خودشون از پسش بربیان. و مهارت انجامش رو هم دارن.»
با یادآوری رئیس شورای رودخانه آتش در این عصر که به اوبورکا با چیزی شبیه به «تو کار ما دخالت نکن» جواب داده بود، لبخندی زدم.
«اونها بزرگ شدن.»
«...»
«حالا دیگه نباید تو کار اون بچهها دخالت کنم. البته، دخالت نکردن میتونه آسیب بیشتری به همراه داشته باشه. غمانگیز و ناامیدکننده خواهد بود... اما تا زمانی که اون بچههای گابلین خودشون اول درخواست کمک نکنن، من فقط مراقبشون خواهم بود.»
به لطف شانس و مهارت، موفق شدم نژاد گابلینها را به گونهای پرورش دهم که به یکی از برترین قبایل قاره تبدیل شوند.
با این حال، این بدان معنا نبود که میخواستم چیزهایی مثل «اینکه بزرگ شدید همه به لطف منه» یا «شما باید من رو به عنوان خدا بپرستید» را بگویم یا بشنوم.
«تا همینجا کافیه.»
مأموریت من برای راهنمایی این کودکان از بیرونِ دنیایشان، در همینجا به پایان میرسد.
گابلینها با دو پای خود روی زمین ایستاده بودند.
آنها به وضوح نشان داده بودند که برای شکست دادن دشمنِ پیش رویشان، به چیزی بیشتر از قدرت بازوان خود نیاز ندارند و برای رسیدن به مقصد، نیازی به تکیه بر شانههای یک خدا ندارند.
بنابراین، تنها کاری که آن خدا میتوانست انجام دهد این بود که یک قدم به عقب بردارد و مراقبشان باشد.
«اما بازم! اصلاً نگران یا کنجکاو نیستی!؟»
بانو با شیطنت بالشش را تکان داد.
«مثلاً اینکه چه فجایعی تو طبقات باقیمونده رخ میده!؟ چه اتفاقی برای تنها تکامل باقیمونده نژاد گابلینها میافته!؟ ماهیت واقعی پاداشهای به تعویق افتاده چیه!؟»
«در جوابت باید بگم که، من از قبل هویت طبقات باقیمونده رو میدونم.»
البته که میدانستم.
پیش از بازگشتم، دیده بودم که یو سو-ها تا طبقه ۴۰ را پاکسازی کرده بود.
«مخصوصاً از طبقه ۳۷ که «مأموریت جهانی» نامیده میشد.»
تا زمانی که دیگر مأموریتهای موضوعی در کار نباشد، محتوای آنها تفاوت چندانی با آنچه میدانستم نخواهد داشت.
«در مورد پاداشها هم میدونم.»
زمانی به همراهانم در برج گفته بودم که فاش نشدنِ پاداشهای پاکسازی طبقات، خودش یک راز است.
این راز زمانی برملا میشد که طبقه ۴۰ پاکسازی شود.
علاوه بر این، به همین دلیل.
«نگران نیستم که نتونم گابلینهایی رو که آخرین تکاملشون رو پشت سر گذاشتن ملاقات کنم.»
با اطمینان صحبت کردم.
«من، پادشاه مرگ، از طبقه ۳۶ انصراف میدم. بانویی که در سراب راه میرود.»
«...»
«و بهزودی، همونطور که قبلاً قول دادم، یک بار دیگه بالا رفتن از برج رو شروع میکنم و مادرت رو نجات میدم.»
تعظیم کردم.
«بنابراین، خواهش میکنم.»
«.......»
«لطفاً بهم اجازه بده اون بچهها رو مستقل کنم.»
سکوتی طولانی.
سکوتی بس طولانی فرا رسید.
بانو به من نگاه کرد و آهی کشید. خیره. با نگاهی خالی. ناگهان، عطر چای سیاه فروکش کرد و گرمای آن کاملاً از بین رفت. پس از چند دقیقه خیره شدن به یکدیگر در حالی که صدای ضربان قلبمان را پنهان میکردیم، بانو به آرامی لبانش را از هم گشود.
«بسیار خب.»
بانو لبخند تلخی زد.
«قبل از من، گابلینها مستقل شدن.»
همراه با آن مرثیه آرام، صدای برج به صدا درآمد.
پنجره اطلاعات
انصراف از مرحله.
پنجره اطلاعات
پادشاه مرگ از مرحله طبقه ۳۶ انصراف داده است.
پنجره اطلاعات
«بانویی که در سراب راه میرود» انصراف پادشاه مرگ را تأیید میکند!
حالا.
فرزندانم.
از این پس، عصر شماست.