چپتر 258: بدون عنوان
چپتر 258: بدون عنوان
۴.
«میخوای به بابل در طبقه ۱ منتقلت کنم؟ یا...»
«نه. میخوام همینجا منتظر بمونم.»
این را در حالی گفتم که چای سیاه شیک لیپتونم را پایین میگذاشتم.
بانو لبخند محوی زد.
«باشه، قبوله. حتی به عنوان اشانتیون یه دوربین هم برات اضافه میکنم.»
با به هم خوردن دستهای بانو، هولوگرام عظیمی در هوا باز شد.
روی صفحه نمایش، گابلینها و اونیها دیده میشدند. میتوانستم به هر شهری که میخواهم نگاه کنم و به سرعت از شهر دور شوم و کل قاره را ببینم.
«این... فوقالعادهست.»
«اوهوم. حتی میتونی سرعتش رو هم تنظیم کنی! سرعت ۱۰ برابر، ۱۰۰ برابر، ۱۰۰۰ برابر و ۱۰۰۰۰ برابر همهشون امکانپذیرن، پس هر جور دوست داری تماشا کن.»
«ممنون.»
اینگونه بود که جریان «جهان» را تماشا کردیم.
۵.
روی صفحه نمایش، جنگجویان گابلین دستهایشان را تکان میدادند و غرش میکردند.
-حمله همهجانبه!
در کمال تعجب، آنها داشتند با اوبورکا میجنگیدند.
-اوگور! جدِ لعنتی! ما کمک تو رو رد کردیم!
-اوهاها!
اوبورکا با قدرت قهقهه زد.
-درسته، این رو گفتید! اما اونیها میخواستند از قدرت خدایان برای جنگیدن با شما استفاده کنند! تو درسی که چنان تار و مار میشدید که حتی نمیتونستید مقاومت درستی نشون بدید، فکر میکردید میتونید از پسش بربیاید!؟
-اون هم آزمونی بود که خودمون باید تحملش میکردیم!
-خوب حرف میزنی! اما استدلال ضعیفها چیزی جز حرف مفت نیست!
اوبورکا در حالی که تبرش را در دست داشت غرش کرد.
-اگه میتونستید خودتون از پسش بربیاید! اگه به کمک من نیازی نداشتید! اوگور، پس ای حرومزادهها...
اوبورکا لبخند زد.
این همان لبخندی بود که وقتی یک بار راه سرزمین مقدس نژاد حلزون را بسته بود، بر لب داشت.
-با من بجنگید، پیروز بشید و ثابت کنید که حرفهاتون بلوف نیست!!
عملاً از چشمان جنگجویان گابلین جرقه میپرید.
-همین کار رو میکنیم!!
در حالی که گابلینها در بحبوحه دادن «امتحان فارغالتحصیلی» خود بودند، اونیهای شکستخورده نیز با خدای خود روبهرو شده بودند.
-متأسفم.
مار سمی (افعی) در برابر کسانی که رهبریشان میکرد، سر خم کرد.
-وظایف خدا برای خداست. وظایف انسان برای انسان. از اونجایی که من به عنوان خدا به شما کمک میکردم، باید فاش میکردم که خدا هستم.
-...
-از همون لحظهای که نتونستم این احترام ساده رو حفظ کنم، هم به عنوان یک خدا و هم به عنوان یک جنگجو شکست خوردم. باورم نمیشه که باز هم تو این درس بازنده شدم. واقعاً شرمندهام...
مار سمی (افعی) پشت سرش را خاراند. لبخند ناشیانهای گوشه لبهایش نشست، اما خیلی زود مثل شبنم تبخیر شد.
-ببخشید، من فقط......
اشک از چشمانش سرازیر شد، تا جایی که چشمبندش دیگر قادر به مهار آنها نبود.
-من فقط... میتونستم بهتر عمل کنم...
تنها تعداد انگشتشماری از اونیها توانسته بودند از گورستان سوزان جان سالم به در ببرند. آنها هنوز در وضعیت اسفناکی بودند. همه آنها دچار شکستگی یا بریدگی شده بودند.
با این حال، آنها خدای خود را مقصر ندانستند.
-سرت رو بالا بگیر، خدا!
-تو تمام تلاشت رو کردی!
اونیها با صدای بلند فریاد زدند.
-ما هنوز نابود نشدیم!
-شاخهای ما هنوز نشکسته!
برخی از آنها حتی لبخند زدند.
-ما تا حالا بارها و بارها شکست خوردیم!
-ما به باختن عادت داریم!
-گاهاها! خدا هم باید بهش عادت کنه! اگه بخوای با این رفتار نرم و لطیف مثل توفو از ما مراقبت کنی، ما درجا منفجر میشیم و به بهشت میریم!
این نه تمسخر خود بود و نه خودآزاری.
این صرفاً دلداریِ آنها به خدایشان بود؛ گواه محکمی بر اینکه شوخیهایشان برای تمسخر او نبود، بلکه برای تسلی دادنش بود.
-شما بچهها...
مار سمی (افعی) این را زیر لب زمزمه کرد. صورتش از اشک و آببینیاش که سرازیر شده بود، به هم ریخته بود.
اونیها در برابر خدای خود تعظیم کردند.
-ما کاستیهای زیادی داریم.
-این یعنی چیزهای زیادی برای پیشرفت داریم!
-ما میتونیم پیروز بشیم!
-پس لطفاً ما رو راهنمایی کن تا بتونیم انجامش بدیم.
-لطفاً ما رو راهنمایی کن، خدا.
مار سمی (افعی) برای مدتی سکوت کرد.
سپس، مشتش را گره کرد و فریاد زد.
-لعنت! این که معلومه! به من اعتماد کنید و دنبالم بیاید، بچهها!
اونیها با صدای بلند پاسخ دادند.
-بله!
در یک سو، گابلینها که از آغوش خدای خود بیرون آمده بودند، با مغرورترین قهرمان تاریخشان میجنگیدند و در سوی دیگر، اونیها به خدایی که در برابرشان ظاهر شده بود، عهد بستند که دوباره بازخواهند گشت.
در آن لحظه، قلبم از این تضاد تکهتکه شد.
«این فوقالعادهست.»
«اوه، ترسوندیم!»
در حالی که غرق در صفحه نمایش بودم، ناگهان صدایی از کنارم شنیدم.
صدای بانو نبود، بلکه صدایی بسیار آشنا بود. موهای سیاه با هالهای از رنگ نیلی تاب میخوردند. زنی با لباسهای سیاهی به تیرگی موهایش، با هیجان به هولوگرام نگاه میکرد.
دوستم.
ارباب اژدهای سیاه.
۶.
با حیرت فریاد زدم.
«ا-ارباب اژدهای سیاه؟ نه. آناستازیا. تو چطور یهو اومدی اینجا...؟»
«من صداش کردم!»
بانویی که در سراب راه میرود، با یک «اهم» گلویش را صاف کرد.
چهرهاش شبیه کودکی بود که پس از انجام یک کار خوب، انتظار تشویق داشت.
«شما صداش کردید؟»
«اوهوم. اون از این مأموریت حذف شد.»
«نه، چی شد؟»
وقتی این را پرسیدم، ارباب اژدهای سیاه شانهای بالا انداخت.
«ورشکست شدم.»
«منظورت از ورشکست...»
«دقیقاً همون، امتیازات نژاد من منفی شد. وقتی خونآشامها و اهریمنهای رویا با هم ترکیب شدن، چارهای نداشتم جز اینکه پول قرض کنم، با اینکه میدونستم نمیتونم پسش بدم.»
نژاد اهریمن رویا.
با شنیدن این اسم که مدتها بود نشنیده بودم، نتوانستم جلوی پلک زدنم را بگیرم.
«دوباره با اهریمنهای رویا روبهرو شدی؟»
«اوهوم. اون بچهها حسابی بزرگ شدن.»
«دقیقاً چه اتفاقی افتاد...»
«خودت به زودی میبینی. مهمتر از اون، شماها! عجله کنید و بیاید اینجا بشینید.»
شماها؟
وقتی با شنیدن این حرفها به اطراف نگاه کردم، دیدم که فقط ارباب اژدهای سیاه نبود، بلکه جنگجوی صلیبی، مفتش بدعتکار و کنت هم احضار شده بودند. واقعاً قبل از اینکه متوجه بشوم، این اتفاق افتاده بود.
«همونطور که حدس زدی، من صداشون کردم. بالاخره، مگه همه کنجکاو نیستن که بدونن چه بلایی سر نژادهاشون اومده؟»
بانو دوباره گلویش را صاف کرد.
به نظر میرسید که او این مکان را دقیقاً با همین قصد ایجاد کرده بود.
«ممنون که من رو صدا کردید. نگران بودم که اون بچههای پری دریایی چطورن.»
جنگجوی صلیبی به سمت مبل رفت و با آهی نشست.
در همین حال، کنت از پشتی مبل بالا رفت و خودش را جمع کرد.
«باید حالشون خوب باشه. مگه کنترل کاملی روی لجستیک نداشتن؟ اونها با گابلینها هم رابطه خوبی دارن، پس تا زمانی که به لجستیک دریایی پایبند باشن و طمع نکنن، مشکلی پیش نمیاد.»
ممم.
مدت زیادی از آخرین باری که دیده بودمش میگذشت، اما مهارت ویژه کنت [دگردیسی] بود. آن هم دگردیسی به یک گربه.
بنابراین، این یک گربه بود، نه کنت، که روی پشتی مبل چنبره زده بود. وگرنه، فقط در صورتی که کنت استاد یوگا بود، چنین منظرهای میتوانست از دور امکانپذیر باشد.
«خیلی وقته ندیدمتون! ارباب!»
مفتش بدعتکار بالا پرید و دستش را روی مبل من گذاشت.
برای لحظهای، به صحنهای نگاه کردم که به سرعت به یک دورهمی دوستانه برای شکارچیان ردهبالا تبدیل شده بود. بانو نودلهای لیوانی و چای یخ لیپتون به شکارچیان داد و شکارچیان در حالی که میگفتند چقدر خوشمزهاند، آنها را میخوردند.
«چه هرجومرجیه...»
«آرا، از کجا فهمیدی؟»
«ها؟»
«این بار که به بابل برگشتم، دنبال تمام نیروهای بدعتکاری گشتم که در معبد ده هزار کمین کرده بودن. آهاها، من مطمئن بودم که پرسنل رو با دقت مدیریت کردم، اما هنوز تعدادشون خیلی زیاد بود! در میان اونها، یک سازمان مخفی به نام [هرجومرج] رو نابود کردم!»
«اوه...»
نه.
منظورم اون نبود...
منظورم این بود که خود این وضعیت یه هرجومرج کامله...
«همه! با دقت نگاه کنید!»
مثل همیشه، تنها قهرمانی که میتونست این سردرگمی رو آروم کنه، ارباب اژدهای سیاه، آناستازیا بود. آناستازیا با چشمانی که برق میزد، به صفحه نمایش اشاره کرد.
«اونیها شورای رودخانه آتش متعلق به گابلینها رو به دوئل دعوت کردن!»
تحت تأثیر هیجان ارباب اژدهای سیاه، همگی با هم به صفحه نمایش خیره شدیم.
توی همون مدتی که چشم ازش برداشته بودم، زمان زیادی توی اون دنیا گذشته بود. معلوم نبود دقیقاً چند سال سپری شده، اما حداقل باید یک قرن گذشته باشه؛ چون قله کوهی که اوبورکا کنده بود، حالا با یه حصار دورش، تبدیل به یه جاذبه گردشگری شده بود.
توی دنیایی که اینهمه زمان توش گذشته بود، روند کتک خوردن و لهولورده شدن هفت اونی، یکی پس از دیگری، به دست رئیس شورای رودخانه آتش به وضوح ادامه داشت.
«مگه اونا الان دارن داغون نمیشن، آناستازیا؟»
«نکتهاش این نیست! واقعاً پادشاه مرگ... گونگجا! تو که اینقدر باهوشی، چرا فقط تو اینجور مواقع خنگ میشی!»
-نه، برعکسه. این حرومزاده ذاتاً یه احمقه، فقط وقتایی که داره نقش بازی میکنه باهوش میشه.
کنارم، به هو-ریونگ هم چند کلمهای اضافه کرد، اما خوشبختانه من تنها کسی بودم که میتونست صداش رو بشنوه؛ برای همین تحریف واقعیتش بین بقیه پخش نشد.
در همین حین، آناستازیا ادامه داد.
«چیزی که مهمه اینه که افراد دیگهای غیر از گابلینها هم توی شورای رودخانه آتش حضور دارن! نگاه کن، کیم گونگجا! اون اونیها به عنوان اعضای شورا دارن شرکت میکنن!»
«اعضای شورا؟ آخه، شورای رودخانه آتش یه شورا برای نژاد گابلینهاست. چطور ممکنه اونیها...»
درست همون موقع که ما دو تا داشتیم درباره صحنه روی نمایشگر بحث میکردیم.
یهو حس کردم واکنشهای اطرافم عجیبه.
«...شماها... چتون شده؟»
وقتی تعجبم رو ابراز کردم، کنت گربهای که با نگاهی خالی به من زل زده بود، با گیجی به حرف اومد.
«نـ-نه. فقط اینکه، اگه اشتباه نشنیده باشم، همین الان، فکر کنم شنیدم که ارباب اژدهای سیاه... و پادشاه مرگ، همدیگه رو به جای القاب، با اسم کوچیک صدا زدید...»
«اشتباه نشنیدی.»
سرم رو تکون دادم.
«من و آناستازیا با هم دوستیم.»
«...»
تا حالا قیافه بهتزده یه گربه رو دیدید؟ حداقل برای من که بار اولم بود. دهنش باز موند و چشماش تا ته گشاد شد، اما اونقدرها هم حالت قشنگی نبود که دلم بخواد دوباره ببینمش.
«اوهوم، درسته. من و کیم گونگجا با هم دوستیم.»
ارباب اژدهای سیاه هیزم توی آتیش ریخت.
نه، شاید دقیقتر باشه اگه بگم یه خیار پرت کرد و گربه رو حتی بیشتر از قبل زهرهترک کرد.
«ما تصمیم گرفتیم همدیگه رو با اسم کوچیک صدا کنیم. حتی بر همین اساس یه قرارداد دوستی هم نوشتیم.»
کمر کنت گربهای با زاویهای عجیب و غریب به سمت بالا قوس برداشت.
«قرارداد دوستی...؟ نکنه دارید برای دوستی پول میدید یا یه همچین چیزی...؟»
«کنت... با پول نمیشه دوست خرید.»
«تو داری سعی میکنی بیشتر دوستیهای منو نابود کنی، مگه نه؟!»
«به هر حال، الان این موضوع مهم نیست.»
در این لحظه، در حالی که کنت گربهای غرق در غم از دست دادن دوستانش بود، بقیه شکارچیها همچنان تو شوک بودن. آناستازیا طوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، به صفحه نمایش اشاره کرد.
«همونطور که گفتی گونگجا، هفت اونی صلاحیت عضویت توی شورای رودخانه آتش رو پیدا کردن، شورایی که باید منحصراً متعلق به گابلینها باشه. و اونا با غرور نژاد اونی، شورا رو به چالش کشیدن.»
«همینطوره.»
دستبهسینه شدم.
«اونا به جای راه انداختن یه جنگ تمامعیار، تصمیم گرفتن توی شورای رودخانه آتش دوئل کنن.»
«اوهوم. اما نکته جالب اینجاست که این تازه شروعه، کیم گونگجا.»
با خندهای ریز، یه هولوگرام رو بالا آورد.
این فقط خنده یه دوست صمیمی بود، بدون هیچ حقه یا نیت پنهانیای.
من تا حدودی بهش عادت کرده بودم، اما به نظر نمیرسید برای بقیه شکارچیهایی که چند قدم اونطرفتر بودن هم همینطور باشه، چون هنوز با نگاههایی ناآشنا بهمون خیره شده بودن.
«نه، نگاه کن.»
هولوگرامی که آناستازیا نشون داد، صندلیهای شورا رو به تصویر میکشید.
اکثریت اونا سبز بودن که نشون میداد متعلق به گابلینها هستن، اما اینجا و اونجا لکههایی از رنگ صورتی هم به چشم میخورد.
«الفها.»
چشمان کنت گربهای که خدای الفها بود، گشاد شد.
«اوهوم، اوهوم. درسته. پادشاه مرگ، تو گذشته، مگه تو نبودی که الفها رو وارد نمایشهای آتش کردی که منحصراً متعلق به گابلینها بود؟ میشه گفت این نتیجه همون کاره.»
سونیا.
کودک الفی که میخواست تبدیل به آتشی بشه که در غاری تاریک میرقصه.
«این فقط یه حدسه، اما احتمالاً بعد از اون بچه، یه رنسانس توی نمایشهای آتش به وجود اومده که باعث ایجاد تغییراتی تو شورای رودخانه آتش هم شده. حتی اگه الف باشن، تا زمانی که تو نمایشهای آتش مهارت داشته باشن یا به اندازه کافی قوی باشن، به عنوان عضو رسمی شورای رودخانه آتش به رسمیت شناخته میشن.»
«...واقعاً، پس به خاطر همینه که اونیها هم میتونن.»
«اوهوم. از اون به بعد، شورای رودخانه آتش دیگه [دارایی انحصاری گابلینها] نبود!»
اشاره آناستازیا درست بود.
با گذشت زمان، در میان صندلیهایی که عمدتاً سبز بودن، رنگهای دیگه هم به تدریج شروع به افزایش کردن.
«این...؟»
«احتمالاً یه پری دریاییه.»
وول خوردن.
کنت گربهای خودش رو بین ما جا داد. در حالی که با بیثباتی از شونه راست من و شونه چپ آناستازیا بالا میرفت، به هولوگرام صندلیها نگاه کرد.
«یه پری دریایی؟»
«آره. حالا، توی کشور تو، نه، توی کشور گابلینها، اقتصاد و ارتش کاملاً از هم جدا شدن. اقتصاد در انحصار الفهاست و ارتش در انحصار گابلینها. و توی صنعت فرهنگی که با نمایشهای آتش شناخته میشه، این دو نژاد با هم همکاری میکنن.»
جنگجوی صلیبی که در مقطعی به ما نزدیک شده بود، گفت: «با این حال، پریهای دریایی کسانی هستن که کالاها رو در امتداد رودخونه حمل میکنن و سرمایه میسازن.»
کنت سر تکون داد.
«آره! پریهای دریایی با تواناییهای فوقالعادهای توی حملونقل لجستیک به دنیا میان. بعد از کشف قاره جدید، اونا نه تنها قادر به سفرهای ساحلی، بلکه سفرهای قارهای هم هستن. هرچی کشور گابلینها بزرگتر بشه، الفها کالاهای بیشتری رو میتونن مدیریت کنن، محصولات بیشتر میشه و نقش پریهای دریایی پررنگتر.»
«به عبارت دیگه...؟»
«صدای پریهای دریایی رو دیگه نمیشه نادیده گرفت. اگه اونا اعتصاب کنن، لجستیک کشور نابود میشه. احتمالاً پریهای دریایی هم چند جنگجوی بااستعداد رو فرستادن تا عضو شورای رودخانه آتش بشن، همونهایی که با رنگ آبی مشخص شدن.»
تو فکر فرو رفتم.
اگه بخوام خلاصهاش کنم...
«شورای رودخانه آتش، که در اصل توسط گابلینها ایجاد شده بود...»
آناستازیا ادامه حرفم رو گرفت.
«به خاطر ذات گابلینها که به جز مواقعی که نیاز به جنگ دارن غیرنظامی محسوب میشن، عملاً هر کسی صرفنظر از نژادش میتونه عضو بشه.»
در نهایت، کنت پشت دستش رو لیسید و خرخر کرد.
«اول، الفها که از نظر اقتصادی و فرهنگی بهشون نزدیکتر بودن، شروع به ورود به شورا کردن. بعدش پریهای دریایی که یه سیستم لجستیک پیشرفته رو توسعه دادن. و حالا، حتی اونیها هم میتونن جنگجوهایی رو برای نمایندگیشون بفرستن.»
ما ساکت موندیم.
«...»
«...»
به چشمهای هم نگاه کردیم. چشمهای آناستازیا از هیجان گشاد شده بود. کنت گربهای به آرومی سر تکون داد، انگار که اشتیاق آناستازیا رو پذیرفته باشه.
جنگجوی صلیبی دستبهسینه شد.
«یک شورای جهانی.»
یک شورای متحد که تمام نژادها در اون مشارکت داشتن.
چنین آیندهای داشت جلوی چشمان ما رقم میخورد.