چپتر 263: مهر و موم اژدها (۱)
چپتر 263: مهر و موم اژدها (۱)
۱.
«اژدهای انرژی یا هر چیز دیگهای، در هر صورت فقط یه توده از هالهست!»
«بیاید فقط مثل یه اکسیر بمکیمش و خودمون رو قویتر کنیم!»
ادعایی به طرز مضحکی ساده.
با این حال، همین سادگی بود که اعضای شورای رودخانه آتش را به لرزه درآورد. سالن شورا که مانند یک آمفیتئاتر توخالی ساخته شده بود، فوراً از همهمه و پچپچ صداهای بیشمار پر شد.
-بیرون کشیدن هاله از همچین هیولایی؟ آیا این... ممکنه؟
-مسخرهست.
-اما اگه همونطور که بهمون گفتن هیولا واقعاً از هاله خالص ساخته شده باشه، پس دلیلی نداره که نتونیم اونو بمکیم...
شلپ!
رئیس سیماسلم شاخک خود را به زمین کوبید.
-ساکت.
همه فوراً ساکت شدند. شورای رودخانه آتش مکانی بود که احترام به افراد قوی همچنان در آن رواج داشت، بنابراین رفتار رئیس میتوانست تقریباً اینگونه ترجمه شود: «ببخشید، اما امیدوارم تمام کسانی که از من ضعیفترند، لطفاً خفه شوند.»
سیماسلم قویترین بود و به لطف همین موضوع، سکوتی باوقار در اطرافش حاکم شد.
-بذار ازت بپرسم، اوبورکا. آیا واقعاً میتونیم با تمرین هاله از شر اون هیولا خلاص بشیم؟
-اوگور! منم همینطور فکر میکنم.
با وجود اینکه حلزون که بسیار جوانتر از او بود، غیررسمی صحبت میکرد، اوبورکا اصلاً به این موضوع اهمیتی نداد. او فقط مانند یک پسربچه شرور که در حال انجام یک شوخی بیرحمانه است، پوزخند زد.
-بهش فکر کن. وقتی چیزی میخوریم، مگه بخشی از بدنمون نمیشه؟ به همین شکل، حتی اگه از ریههای اون یارو بیاد، هالهای که میمکیم تبدیل به هاله خودمون میشه.
اوبورکا مشتهای گرهکردهاش را به هم کوبید.
-به خاطر همینه که من یه گاز میزنم و تو هم یه گاز میزنی! اگه همه رو دور هم جمع کنیم و هر لقمه رو با هم شریک بشیم، اوگور! اون لاکپشت بدون هیچ ردی ناپدید میشه و تنها چیزی که باقی میمونه، ماییم که قویتر شدیم!
-ممم.
سیماسلم عمیقاً به فکر فرو رفت.
اعضای نژاد حلزون ذاتاً جثه کوچکی داشتند. آنها هماندازه یا کوچکتر از گابلینها بودند، اما حالا که اعضای نژاد گابلین به هابگابلین تکامل یافته بودند، دیگر اصلاً قابل مقایسه نبودند. حتی اکنون، کسی که با دستهای به سینه گرهخورده کنار سیماسلم نشسته بود، اوبورکا بود؛ بزرگترین جنگجو در تاریخ نژاد گابلین.
-ریم.
پس سیماسلم در کنار اوبورکا چقدر کوچک به نظر میرسید؟
حتی وقتی صحبت از شاخکها میشد که مایه افتخار نژاد حلزون بودند، سیماسلم تنها یک شاخک برایش باقی مانده بود. پوسته قدیمی روی پشتش چروکیده و زشت بود.
با این حال، با وجود نشستن در کنار اوبورکای عظیمالجثه که مانند کوهی سبز بود، اعتماد به نفس و وقار سیماسلم هیچ خدشهای ندیده بود.
-همه گوش کنن.
شاید این موضوعی طبیعی بود.
-ما حالا مسیر اقدام شورای رودخانه آتش رو در این وضعیت بیسابقه مشخص میکنیم.
من آموزههای فرقه شیطانی را در آن دنیا گسترش داده بودم و گابلینها نژادی بودند که بر اساس آن آموزهها نظم یافته و آموزش دیده بودند. حلزونها تسلیم شده و صدها سال زیر سلطه گابلینها زندگی کرده بودند. آموزههای هنر شیطانی آسمانهای دوزخی نیز به شورای رودخانه آتش نفوذ کرده بود، بنابراین اگر اوبورکا میتوانست اولین اهریمن آسمانی در نظر گرفته شود، پس سیماسلم ۴۱۷مین اهریمن آسمانی بود.
تحت دکترین آسمانهای دوزخی، زخمِ قطع شدن تمام شاخکهایشان نه یک مایه شرمساری، بلکه مایه افتخار بود. هرچه تعداد زخمها بیشتر میشد، مسیر شمشیر نیز گسترش مییافت و هرچه عمق زخمها بیشتر میشد، هنر شیطانی آسمانهای دوزخی آزادتر میگشت.
-ما به توصیه رئیس سابق، اوبورکا، گوش میدیم و هاله اژدهای انرژی ساکن در دریای عمیق رو جذب میکنیم!
این همان لحظهای بود که شورای رودخانه آتش در مورد مسیر اقدام برای حادثه اژدهای انرژی تصمیم گرفت.
طولی نکشید که چند نفر از اعضای شورا از جا پریدند، گویی منتظر بودند تا این تابلوی راهنما در جای خود قرار گیرد.
-رئیس! من برای تمام الفها احضاریه میفرستم!
-چرا الفها سعی میکنن جلو بیفتن؟ خدای مار باید اول بره، یعنی اونایی که شاخ دارن باید حق تقدم داشته باشن!
-اوهوهو... همه چقدر سرزندهان. فکر میکنید بدون قایق میتونیم به اونجا برسیم؟
-اوهو، همه دارن از طمع لبریز میشن. ما، «گروهی که قاطعانه با استفاده انحصاری از اژدهای انرژی مخالفه»، مایلیم با قدرت تأسیس کمیتهای رو برای استفاده عادلانه و برابر از اژدهای انرژی پیشنهاد بدیم...
-همه ساکت شید!
سیماسلم دوباره شاخکش را به زمین کوبید.
-میدونم همه شما میخواید نماینده نژادهای خودتون باشید، ریم! با این حال، ما «همه» یکسانیم! همه اینجا جمع شدن تا نماینده نژاد مربوط به خودشون باشن!
اعضای شورا مکث کردند،
سیماسلم ادامه داد.
-به همین دلیله که ما باید به نتایجی برسیم که نماینده «همه نژادها» باشه! و این وظیفه ما به عنوان اعضای شوراست که چنین نتایجی بگیریم!
این کلمات باعث شد اعضای شورای رودخانه آتش با خجالت سرفه کنند.
او اولین غیرگابلین در تاریخ بود که به مقام ریاست میرسید. بنابراین، سیماسلم نه تنها قوی بود، بلکه قدرت سیاسی لازم برای پشتیبانی از این قدرت را نیز داشت.
طولی نکشید که شورای رودخانه آتش توانست به توافق برسد.
-نژاد خونآشام ما فوراً این موضوع رو به دنیا اعلام میکنه. ما با اعلان رویا بهشون اطلاع میدیم.
یک عضو شورای خونآشامها گفت.
اعضای نژادهای دیگر نیز به دنبال او گفتند.
-نژاد الف ما از بالاترین دستور بسیج نیروها برای این زیارت استفاده میکنه. اعلان رویا فقط باعث هرج و مرج میشه.
-نژاد اونی ما امنیت سفر رو به عهده میگیره تا راهزنها نتونن هیچ حرکتی بکنن.
-نژاد پری دریایی ما قایقهایی رو برای زائران آماده میکنه. حمل و نقل مسافر در مقیاس بزرگ رو به ما بسپارید.
-نژاد حلزون ما مسئولیت ساخت و ساز رو بر عهده میگیره، ریم. اون لاکپشت خیلی بزرگه پس ما باید سازههایی بسازیم تا بتونیم روی پشتش بریم.
-نژاد گابلین ما تمام گروههای نمایش آتش رو بسیج میکنه. اوگور. ما همچنین قصد داریم دانش گروههای تئاتر رو به اشتراک بذاریم تا یک نمایش آتش آموزشی بسازیم که به مبتدیها اجازه بده به راحتی هاله رو تمرین کنن.
با اینکه مسائل یکی پس از دیگری حل و فصل میشدند، سیماسلم راضی نبود.
-شما احمقها! مهمترین مشکل رو فراموش نکردید؟!
سیماسلم در حالی که به اعضای شورا نگاه میکرد، گفت.
-اگه میخواید سوپ لاکپشت درست کنید، اول باید لاکپشت رو بگیرید. ریمو. اما اون لاکپشت هنوز زندهست! چطور میتونید قبل از اینکه درباره نحوه پختنش حرف بزنید، در مورد اینکه تو کدوم بشقاب بذاریدش صحبت کنید؟!
بار دیگر، شرم بر چهره اعضای شورا شکوفا شد.
اوبورکا، رئیس سابق، در حالی که با خوشحالی این صحنه را تماشا میکرد، لبخند زد.
-اوگور، درسته. اون مشکل مثل یه دونه ارزنه.
-مثل یه دونه ارزن نیست، این مشکل مثل یه تیکه گوهه، ریمو.
-اینطوری هم میشه گفت. به هر حال، اژدهای انرژی یه خودآگاهی داره.
اوبورکا چانهاش را لمس کرد.
-مثل همون اژدهایی که سرش رو قطع کردی و انداختی تو دریا...
-اون مال چند وقت پیش بود؟ این یه داستان مال دهها سال پیشه. ریم.
-آه، ببخشید. اوگور. وقتی تبدیل به یک صورت فلکی میشی و فقط روی تمرین تمرکز میکنی، درک زمانت با آدمهای عادی خیلی فرق میکنه. در هر صورت، اژدهایی که تو دخلش رو آوردی خودآگاهی نداشت. اون چیزی بیشتر از یه جانور نبود که فقط میتونست بعد از صدمه دیدن از درد غرش کنه و وقتی بهش حمله میشد، متقابلاً بجنگه. اما اون لاکپشت فرق داره.
اوبورکا در حالی که چانهاش را میخاراند، گفت.
-اینکه چطور یه توده خالی از هاله تونسته خودآگاهی به دست بیاره، یه موضوع عجیب برای اون محققهاییه که دوست دارن مغزشون رو به کار بندازن. اوگو. در حالی که اونا با هیجان مهمونی کتابخونیشون رو برگزار میکنن، ما تو دردسر میافتیم.
-اون فقط از شر چیزهای کوچیکی که مثل آفت بهش چسبیدن خلاص میشه. برای جلوگیری از این اتفاق، ما باید همونطور که قبلاً گفتم سرش رو قطع کنیم، اما...
سیماسلم با تنها شاخک باقیماندهاش، پوسته خود را خاراند.
-اون برای مقابله ما خیلی بزرگه. سخته بگیم چند تا جنگجو میمیرن، نه، حتی اگه بمیرن هم هیچ تضمینی نیست که بتونیم سرش رو قطع کنیم.
-اوگور. ما میتونیم فقط بهش بچسبیم و هالهاش رو بمکیم. با گذشت زمان، مقاومتش به تدریج ضعیف میشه.
-بر اساس استانداردهای خودت فکر نکن. ریم. روش اساسی برای تمرین هاله اینه که با آرومترین ذهن ممکن تو وضعیت نیلوفر آبی بشینی، اما اگه اون لاکپشت دائماً در حال وحشیبازی باشه، ما حتی نمیتونیم تو وضعیت نیلوفر آبی بشینیم.
سیماسلم در حالی که پوستهاش را میخاراند، گفت.
-علاوه بر این، یه وحشیبازی تو اون مقیاس قطعاً روی دنیا تأثیر میذاره. کشتیهایی که بین قارههای جدید و قدیم سفر میکنن واژگون میشن، شهرهای امتداد ساحل توسط سونامیها بلعیده میشن، خسارات غیرقابل توصیف خواهد بود. نه، اینم ممکنه که فشار انباشتهشده باعث فورانهای آتشفشانی بشه، درست مثل ترکیدن جوش. ریمو.
سیماسلم به فکر عمیقی فرو رفت.
نگرانیهای او به وضوح از طریق هولوگرام منتقل میشد. در واقع، سرنوشت قاره و مسیری که تمام نژادها در پیش میگرفتند، به این شورا بستگی داشت و او رئیس فعلی این شورا بود.
و ماجرا این بود که او «رئیس» شورا بود، به عبارت دیگر، او «پادشاه» شورا نبود.
-ببخشید.
نماینده نژاد خونآشام دستش را بالا برد.
او همان شخصی بود که از اعلان رویا استفاده کرده بود تا موقعیت و هویت اژدهای انرژی را با همه به اشتراک بگذارد.
-شاید ایده خوبی برای این کار داشته باشم.
از آنجا که او رئیس بود و نه پادشاه، سیماسلم مجبور نبود خودش به تنهایی تمام برنامهها را ارائه و اجرا کند.
شورا مکانی برای تبادل نظر بود.
همانطور که خود سیماسلم گفته بود، اعضای جمع شده در شورا کسانی بودند که کارشان ابراز عقیده بود.
-ایده خوبیه. چیه؟
-راستش...
عضو خونآشام شورا شروع به صحبت کرد. سبیل کایزری مرتبش همراه با حرکت لبهایش تکان میخورد.
لحظاتی بعد، وقتی حرفش تمام شد، اعضای شورا که به او گوش میدادند، در شوک فرو رفتند.
-اوه، که اینطور.
-قطعا ایده خوبیه.
-همم. ولی اصلا همچین چیزی ممکنه؟
-چون خودآگاهی داره، ممکنه؟
در میان هیاهوی نظرات، سیماسلم با تنها شاخکش روی میز زد.
-شاید ارزش امتحان کردن رو داشته باشه. ریم.
عضو خونآشام شورا نیشخند زد.
با این حال، حرف سیماسلم تمام نشده بود.
-با این حال، برای اینکه این ایده خوب جواب بده، باید توجه اون لاکپشت رو درگیر کنیم.
صداهای «همم» از سراسر اتاق جلسه به گوش رسید.
این موضوع معادل بستن زنگوله به گردن گربه بود، بنابراین واکنشهای آنها طبیعی بود و سیماسلم اهمیتی نداد.
-من اولین نفریام که داوطلب میشم.
اعضای شورا مکث کردند.
پورپورپ، رئیس سیماسلم به آنها نگاه کرد و خندهای مخصوص نژاد حلزون سر داد.
-بهش فکر کنید، ای قارچپاهای بیخاصیت. مگه اون بچههایی که اول از همه با اژدهای انرژی درگیر میشن و موفق میشن مدیتیشن رو شروع کنن، همونایی نیستن که آخر سر بیشترین عسل رو میمکن؟
-..!
-البته که من حاضر نیستم همچین موقعیت نابی رو به کس دیگهای واگذار کنم، به همین خاطر من به عنوان رئیس ششصد و بیست و نهم، اعلام میکنم که خودم تو خط مقدم میایستم.
رئیس سیماسلم سرش را چرخاند تا به اوبورکا نگاه کند.
-جد بزرگ چه کار میکنه؟
-اوگو. من تنها کسیام که این اعتماد به نفس رو داره که بشینه رو پشت اون لاکپشت و عسل بمکه، حالا چه اون حیوون شروع کنه به آروغ زدن چه دیوونه بشه.
اوبورکا با نشان دادن دندانهای نیشش لبخند زد.
-به عنوان فرزند ارشد، اگه فقط با پررویی چشم طمع به عسل داشته باشم، دیگه لیاقت برادر بزرگتر بودن رو ندارم. اوگور. اما شما هم به عنوان خواهر و برادرهای کوچیکتر، براتون خجالتآور نیست که هر وقت اتفاقی میافته سریع به برادر بزرگترتون آویزون بشید؟
در واقع، شورای رودخانه آتش قبلاً کمک من و اوبورکا را رد کرده بود.
حتی در مرحله طبقه ۳۷، اوبورکا قدم پیش نگذاشته بود و مار سمی (افعی)، که خدای مار نامیده میشد، نیز از شرکت کردن امتناع کرده بود.
مسائل این دوران متعلق به مردم همین دوران بود.
مسائل این دنیا متعلق به بومیان همین دنیا بود.
این تفکری بود که در سراسر شورای رودخانه آتش رواج یافته بود.
اما.
-ها!
سیماسلم پوزخند زد.
-اراده فقط زمانی قشنگه که قدرت اثباتش رو داشته باشی، ریمو. ارادهای که نشه ثابتش کرد، چیزی جز یه دست و پا زدن مغرورانه نیست. و نتیجهاش هم فقط قربانی دادنه، ریمو. در نهایت، این ضعیفها هستن که مجبورن تاوان این دست و پا زدنهای مغرورانه رو پس بدن.
بنگ! سیماسلم با صدایی شبیه به شلاق روی میز کوبید.
-اون لاکپشت حرومزاده گفت که هر کسی رو که نتونه از هاله استفاده کنه، میکشه.
با یادآوری تهدید اژدهای انرژی، چهره اعضای شورا خشمگین و خطرناک شد.
-این حرفش به این معنیه که نه تنها کسانی که نتونستن هالهشون رو بیدار کنن میکشه، بلکه حتی نوزادهای تازهمتولدشدهای که هنوز زبون هم نمیفهمن رو قتلعام میکنه.
بنگ! سیماسلم دوباره روی میز کوبید.
-نمیدونم حیوونی پیدا میشه که وقتی بچهاش تهدید میشه خشمگین نشه یا نه، اما ما قطعا از اون دسته حیوونها نیستیم.
-اوووه! دقیقاً!
اعضای شورا صدایشان را بالا بردند.
-درسته، رئیس!
-ما از اون حیوونها نیستیم!
-نیستیم...! ما نیستیم...!
-ما، «گروهی که از اون حیوونها نیستند»، قویاً از بیانیه رئیس حمایت میکنیم...
-ساکت!
سیماسلم دوباره روی میز زد.
پس از اینکه اعضای شورا دهانشان را بستند، سیماسلم دوباره با انزجار به اوبورکا نگاه کرد.
-پس، حتی اگه عن سگ هم باشه، تا وقتی که بشه ازش استفاده کرد، ما ازش استفاده میکنیم. به ما کمک میکنی، جد بزرگ؟
-اوگور. یه کم بیانصافیه که با من مثل عن سگ رفتار بشه، ولی باشه.
اوبورکا لبخند زد.
-کمک میکنم.
-خوبه.
سیماسلم سر تکان داد.
-پس، بیایید یه تیم عملیات ویژه با محوریت من و جد بزرگ تشکیل بدیم تا توجه لاکپشت رو جلب کنیم. ریم. همونطور که قبلاً گفتم، کسانی که برای این تیم داوطلب میشن، اولین نفراتی هستن که حق بالا رفتن از لاک اون حیوون و نشستن روش رو به دست میارن.
تیم عملیات ویژه به سرعت تشکیل شد. درست مثل مورچههایی که دور یه شیرینی عسلیِ افتاده رو زمین جمع میشن، درخواستهای بیشماری برای پیوستن به تیم سرازیر شد.
هرچه نباشد، شورای رودخانه آتش فقط محل تجمع اعضای شورا نبود، بلکه گردهمایی جنگجویان نیز بود. وقتی خود رئیس داوطلب شده بود تا در خط مقدم بایستد، دیگر جایی برای ترس باقی نمیماند.
-همم. تعدادمون یه کم کمه.
با این حال، سیماسلم اخم کرد.
-راستش رو بخواید، به جز من و جد بزرگ، سطح بقیه یه کم پایینه. کاش میشد یهو ۲۰۰ یا ۳۰۰ تا آدم قویتر از آسمون بیفتن پایین...
-کوکوکو.
ناگهان، درِ شورای رودخانه آتش باز شد.
-ما منتظر همین حرف بودیم.
با باز شدن در بزرگ، نور خورشید به داخل سرازیر شد.
نور خورشید هنوز زیاد به داخل نتابیده بود که سایههای بلندی روی زمین نقش بست. سایهها در یک صف ایستاده بودند و تکشاخهای روی پیشانیشان به طرز فوقالعادهای تیز به نظر میرسید.
-ما پیروان خدای مار هستیم.
-ارتش الهی که مستقیماً تحت فرمان خدای مار قرار دارد.
-«اسکادران ۲۵۶ اونیِ رنگِ حقیقی»!
یک لحظه سکوت برقرار شد.
-همم.
سیماسلم چانهاش را خاراند.
اوبورکا پشت سرش را خاراند.
-هی، یادت میاد؟
-همم.
-گفتی در صورت لزوم حتی از عن سگ هم استفاده میکنی، مگه نه؟
-گفتم.
-پس از اونا استفاده میکنی؟
-همم... یه دقیقه بهم وقت بده، ریم. الان دارم جداً بهش فکر میکنم...
و به این ترتیب، پس از گذشت زمان زیادی، جلسه آن روز شورای رودخانه آتش به پایان رسید.
و پس از مدتی، کسانی که ماموریت داشتند شروع به حرکت به سمت اژدهای انرژی ساکن در دریای عمیق کردند.
این آغاز یک مسیر زیارتی بود که بعدها «جاده هاله» نامیده شد.
۲.
غرررررش-!!
اژدهای انرژی ساکن در دریای عمیق، قدرتمندترین اژدهای انرژی، نعره کشید.
اژدهای انرژی که به اعماق دریا فرو رفته بود، آنقدر قدرتمند بود که بتوان او را قویترین موجود جهان نامید.
-آاااخ!
-کیااااه...!
او اوبورکا و همچنین «اسکادران ۲۵۶ اونیِ رنگِ حقیقی» را شکست داد. او تمام کسانی که به سویش یورش بردند را در هم شکست.
اژدهای انرژی ساکن در دریای عمیق، شماره یکِ جهان بود.
-وااای، ما کارمون تمومه!
-لعنتی، فرار کنید!!
تمام موجودات بیارزشی که نتوانسته بودند هالهشان را بیدار کنند، پا به فرار گذاشتند.
اما، اژدهای انرژی باز هم آنها را در هم کوبید.
-آه، لعنتی...!
-هاله... کاش سخت روی هاله تمرین کرده بودم...!
اما دیگر برای پشیمانی خیلی دیر بود.
غرررررش-!!!
اژدهای انرژی ساکن در دریای عمیق.
این همان لحظهای بود که او تمام کسانی را که هالهشان را بیدار نکرده بودند، به سادگی، به طور کامل و بدون هیچ راه بازگشتی قتلعام کرد...
۳.
-داداش بزرگ، لاکپشته داره میخنده؟
-ولش کن. حتماً داره خواب خوبی میبینه.
رئیس نژاد خونآشام در حالی که سیگاری روشن میکرد، این را گفت.
پشت سر او، صدها هزار خونآشام—که با نژاد اهریمن رویا ادغام شده بودند—در حالی که امواج ذهنی ساطع میکردند، بالهایشان را به هم میزدند.
~~~