چپتر 267: درهم‌شکستن تصویر (بت‌شکنی) (۲)
چپتر 267: درهم‌شکستن تصویر (بت‌شکنی) (۲)
«بذار هر چقدر که دوست دارن بفهمن.»
با اعتماد به نفس به بانو گفتم.
«نه. ازت میخوام که لطفاً بذاری بفهمن. مگه نگفتی قراره ویدیوهای هر کاری که برای گابلینها کردم رو مستقیماً توی ذهنشون پخش کنی؟ اوه خدای من. چقدر لطف داری.»
«کیم گونگجا...؟»
پاسخ من، در حالی که همراهانم هنوز مردد بودند، با طراوتی حیرتانگیز به زبان آمد.
انگار منتظر فرصتی بودم تا این را بگویم.
«حتی اگه نتونیم بگیم بهترین نژاد رو پرورش دادیم، تمام تلاشمون رو برای بزرگ کردن نژادهامون کردیم. آه، واقعاً میتونم این رو بدون اینکه لکهای روی قلبم بمونه بگم. تو نمیتونی؟»
«...»
«آناستازیا. برای چی تردید داری؟ نگرانی که اون بچهها با دیدن چهره واقعی ما شوکه بشن؟ فکر میکنی با فهمیدن این حقیقت که ما هم موجوداتی درست مثل خودشون هستیم، توی ناامیدی و اندوه غرق میشن؟»
آناستازیا پاسخی نداد. با این حال، در چشمان سیاه بهترین دوستم، حس واضحی از اضطراب موج میزد.
به نظر میرسید اضطراب درون چشمان آناستازیا در حال زمزمه است.
«چه میشود اگر از من ناامید شوند؟»
«اگر به خاطر اینکه خدایی دروغین هستم، به من ناسزا بگویند، شکایت کنند یا نفرینم کنند چه؟»
«اگر اینطور شود، آنوقت باید چه کنم؟»
این یک نگرانی جدی بود.
به آرامی سر تکان دادم.
«البته... طبیعیه که مضطرب باشی.»
والدین همهچیز را درباره فرزندانشان میدانند.
به همین دلیل است که وقتی میگویند دوستت دارند، میتوانند بدون هیچ شکی به تو عشق بورزند.
از طرف دیگر، بچهها چطور؟
بچهها تقریباً هیچچیز درباره والدینشان نمیدانند.
بچهها زمانی به دنیا میآیند که والدینشان بزرگسالانی بالغ هستند. اینکه والدینشان قبلاً چه میکردند، کجا به دنیا آمدهاند، در زادگاهشان چه جور آدمهایی بودهاند، پس از ترک زادگاهشان چه احساسی داشتند— بچهها اینهمه چیز را درباره زندگی آنها نمیدانستند.
آنها هم نمیخواستند که بچهها بدانند.
والدین فقط میخواستند فرزندانشان جنبههایی را بشناسند که خودشان به آنها نشان میدادند. رفتارهایی که تا حدودی پخته و بالغ شده بودند. با یک لبخند، در حالی که سر فرزندانشان را نوازش میکردند، برای این کودکان خردسال تبدیل به فرشتگانی میشدند که بر آنها فرمانروایی میکردند.
«با این حال، آناستازیا. لطفاً به صورتم نگاه کن.»
«...»
از جایم بلند شدم و همسطح چشمان آناستازیا قرار گرفتم. از آنجا که او از من کوتاهتر بود، چارهای نداشتم جز اینکه روی یک زانو بنشینم تا بتوانم در چشمانش نگاه کنم.
«مدیر پرورشگاه که من رو بزرگ کرد... واقعاً کارهای زیادی برای بزرگ کردن ما انجام داد. از اون زمان تا حالا، اداره کردن یه پرورشگاه چقدر براش سخت بوده؟»
داستانم را تعریف کردم.
با لحنی که عمداً سبک و بیتفاوت بود، انگار که اصلاً مسئله مهمی نبود.
«وقتی پدربزرگ رئیس منطقه فوت کرد، ما فقط باید لباس سیاه میپوشیدیم و توی مراسم خاکسپاری شرکت میکردیم، اما مدیر پرورشگاه نه. اون شخص هیچ ربطی به ما نداشت و حتی به مدیر پرورشگاه هم نزدیک نبود. اما اون باز هم به تمام مراسمهای عزاداری شهر میرفت تا خودش رو نشون بده. مجبور بود. خب، به این کار میگن اثر گذاشتن. اینجور تأثیرگذاریها توی کشور ما خیلی مهمه.»
«...»
«اگه توی دفتر منطقه مراسمی باشه، باید فوراً بره. یه کوه کار توی پرورشگاه ریخته، اما اگه بهش بگن برو، باید بره. حتی اگه مراسمی توی دفتر منطقه باشه، کلی دستفروش اونجا هستن که انواع و اقسام سفالهای رنگارنگ، گلدونهای کاکتوس که هیچکس بهشون نیاز نداره و کیفپولهای دستدوزی که هیچکس ازشون خوشش نمیاد رو میخرن و یه بازارچه کوچیک راه میندازن. تمام این غرفهها توسط دفتر منطقه حمایت میشن، پس میتونی بهش بگی یه منطقه تجاری محلی، مگه نه؟ اونا فقط میخوان فروش داشته باشن.»
«...»
«هر وقت مدیر پرورشگاه به اونجا میرفت، همیشه به رئیس منطقه میچسبید و سه تا هدیه میخرید. و میگفت: "این قطعه خیلی قشنگه." اون که معمولاً برای خرج کردن ده هزار وون دست و دلش میلرزید... در نهایت خیلی "عادی" بیست هزار یا سی هزار وون خرج میکرد.»
چشمانم را میبندم.
آن روز، مخفیانه مدیر پرورشگاه را از دور تعقیب کردم. بازارچه محلی دستفروشها شبیه یک جشنواره بود و حتی ماسکهای رنگارنگ هم میفروختند. با زدن یک ماسک، وانمود کردم کودکی هستم که همراه با بزرگسالانِ اطرافش حرکت میکند، در حالی که یواشکی به مدیر پرورشگاه که با رئیس منطقه قدم میزد، نگاه میکردم.
«نه، رئیس، چطور همچین قطعه زیبایی ساختن؟ واو، فقط استادکاران ماهر توی این خیابون جمع شدن. واقعاً خیابون استادهاست. به نظر میرسه یه چیز دیگه هم برای افتخار کردن منطقهمون اضافه شده. فکر کنم بچهها هم خیلی ازش خوششون بیاد...»
حالت چهره، صدا و لحن مدیر پرورشگاه کاملاً با زمانی که در پرورشگاه بود تفاوت داشت. اگر بچههای دیگر به جای من این را میدیدند، احتمالاً بزرگترین شوک زندگیشان را تجربه میکردند. برای ما، مدیر پرورشگاه همیشه کمی دور به نظر میرسید؛ کسی که همیشه میتوانستیم به دیدنش برویم، اما در عین حال در لایهای از مهی رازآلود پوشیده شده بود.
«حالا که حرفش شد، اینا همهشون صنایع دستی هستن، مگه نه؟ پس میتونم از کسانی که اینا رو ساختن خواهش کنم که یه کلاس توی پرورشگاه برگزار کنن؟»
«همم؟ منظورت از کلاس توی پرورشگاه...»
«بله. بچهها همهشون خیلی مؤدب هستن. با اینکه مؤدبن، اما چیزهای زیادی برای بازی کردن یا یاد گرفتن ندارن. حتی اگه یه کلاس ساخت گلدون کاکتوس باشه، اگه هفتهای یک بار برگزار بشه، باور دارم که برای رشد شخصیت بچهها خوبه... این برای شما هم ارزشمند نیست، رئیس؟ کارگاهی که توسط شهرداری و منطقه حمایت میشه. و حالا همون کارگاه به بچههای محلی آموزش میده... تصویر زیبایی نیست؟»
«همم. پس هزینه کلاسها...»
«اوه، خیلی عالی میشه اگه دفتر منطقه بتونه بودجهاش رو تأمین کنه. اونوقت تبدیل به پروژهای میشه که کاملاً توسط دفتر منطقه هدایت میشه. رئیس، مگه نمیدونید که پرورشگاه ما خیلی شفافه؟ چه از نظر نیروی انسانی و چه چیزهای دیگه، وقتی پای حسابداری به میون میاد، پرورشگاه ما پاکترین مکان توی این منطقهست. این کار رو براتون راحتتر نمیکنه؟»
«...پرورشگاهِ مدیر لی قطعاً به عنوان یه مکان بیدردسر برای کار کردن معروفه. هیچ مشکلی توی کاغذبازیها وجود نداره. شما هیچوقت هیچ فرم یا مهلتی رو از دست ندادید.»
«همم.»
مردی میانسال که نامش را نمیدانستم و احتمالاً چهرهاش را برای همیشه فراموش کردهام، سر تکان داد.
«پس بذارید مسئول اجرایی کارها رو به دست بگیره و انجامش بده. من بخش هدایتش رو به عهده میگیرم... اگه مدیر پرورشگاه بخواد بهش رسیدگی کنه، ممکنه کمی عجیب به نظر برسه. مهدکودکها چطور؟ مگه بچههای مهدکودکی دوست ندارن با شن و خاک بازی کنن؟ بیایید یه کلاس سفالگری و یه کلاس کاردستی براشون بذاریم تا ببینیم چی میشه.»
«بله، متوجهم.»
«ممنونم! همونطور که از رئیس انتظار میرفت، ایشون نه تنها خیابونها رو زیبا میکنن، بلکه قلبهای مردم رو هم زیبا میکنن! داشتن کسی مثل رئیس که بتونه برای انجام کارها قدم پیش بذاره، واقعاً مایه آرامشه.»
«هاها. مدیر پرورشگاه ما خیلی خوب حرف میزنه.»
گروهی که رئیس منطقه را احاطه کرده بودند، دور و دورتر شدند. باید تعقیبشان میکردم، اما دیگر تحمل ادامه دادن نداشتم. دیدن چهره واقعی مدیر پرورشگاه شوک بزرگی بود.
«چقدر خجالتآور.»
در آن زمان، مدیر پرورشگاه والد من بود. او چیزی فراتر از یک والد بود. او معلم همه ما بود، مشاوری که هر زمان مشکلی پیش میآمد راهنماییمان میکرد، و اربابی که خردمندانه بر دنیای بسته پرورشگاه فرمانروایی میکرد.
هر زمان که وقت خواب میرسید، مدیر پرورشگاه برای ما داستانهایی از هزاران سال پیش تعریف میکرد. تکتک حالتهای چهره، لحن و صدایمان را از او به ارث برده بودیم. اینکه در مقیاسی قارهای رشد کنیم. اینکه همیشه آرام بمانیم. منطقی باشیم. و بالاتر از همه، از بیعدالتی خشمگین شویم...
برای خودِ خردسال ما، چطور ممکن بود مدیر پرورشگاه یک خدا نباشد؟
«چقدر شرمآور.»
من فهمیدم که مدیر پرورشگاه در «دنیای بیرون» با چه چهرهای قدم میزند و با چه صدایی صحبت میکند. مدیر پرورشگاه خدای مهربان و خردمند ما نبود. مدیر پرورشگاه فقط... وقتی از دور میدیدمش که با رئیس منطقه یا مسئول اجرایی صحبت میکند... فقط یک عمو بود.
عمو.
یک عموی معمولی.
«...»
چشمانم را باز کردم.
شاید به خاطر سکوت عجیب بود.
آناستازیا بدون اینکه چیزی بگوید به صورتم نگاه میکرد. مفتش بدعتکار، کنت و جنگجوی صلیبی هم به من زل زده بودند. یک بار سر تکان دادم و بعد به آرامی با آنها صحبت کردم.
«کمی خجالت کشیدن چطوره؟»
«...»
«چون اونها جوون هستن. اونها بچهان. تو ذهنهای جوونشون، این حقیقت که خدایانشون در واقع آدمهای معمولی هستن ممکنه باعث بشه شرم عمیقی رو حس کنن. "آه. کسی که با اون صدای شگفتانگیز بهمون پیشگویی میداد... در واقع فقط کسی بوده که میدونسته چطور از هاله استفاده کنه. فکر میکردم اونها از بالا بهمون نگاه میکنن و با معجزات بزرگ ازمون مراقبت میکنن، اما اونها فقط آدمهایی بودن که اینطرف و اونطرف میدویدن و تو جاهایی که ما نمیتونستیم ببینیم، سخت کار میکردن..."»
یک روز.
کلاس ساخت گلدان برای گیاهان ساکولنت در پرورشگاه برگزار شد.
برای بچههایی که از گلدوزی و کشیدن کاریکاتور خسته شده بودند، بازی ور رفتن با خاک رس برای ساختن کاسه بهطرز غافلگیرکنندهای تازه و جذاب بود. هر بار که کلاسی برگزار میشد، حدود ۱۵ بچه دور هم جمع میشدند تا به گل رس دست بزنند.
معلم سفالگری مهربان بود و بچهها حسابی ذوق کرده بودند.
من شرکت نکردم.
یکجورهایی، شرکت کردن در آن کلاس برایم خجالتآور بود. احساس میکردم دارم نوعی بیوفایی در حق مدیر پرورشگاه مرتکب میشوم.
و در سکوت به زندگیام ادامه دادم، بدون اینکه به کسی بگویم چه چیزی دیده بودم.
«اگه اونها خود واقعی ما رو ببینن... ممکنه احساس خجالت کنن. نه، احتمالاً همین حس رو پیدا میکنن، اما.»
با به یاد آوردن زخمهای دوران کودکیام، به همراهان فعلیام گفتم.
«اما همهچیز به همین ختم میشه.»
«...»
«بعد از گذشت زمان، زمان کافی برای اینکه اون بچهها این موضوع رو هضم کنن، در نهایت میپذیرن که ما برای خاطر اونها تلاش کردیم، زحمت کشیدیم و سخت کار کردیم. اونها میفهمن که ما هم آدمیم.»
«واقعاً... اینطور میشه؟»
آناستازیا مردد بود.
«شنیدهام که چنین چیزی حتی بین والدین و فرزندان عادی هم سخته. اما اگه این رابطه بین یک خدا و نژادش باشه، مثل ما...»
«مشکلی نیست. ما هرگز والدین معمولیای نبودیم و بچههای عادیای هم بزرگ نکردیم.»
در هولوگرام، هیولایی وجود داشت که مدام کوچک و کوچکتر شده بود، تا جایی که اندازهاش به حد یک ماموت بزرگ رسیده بود.
صدها هزار نفر در کنار هیولا هورا میکشیدند و جشنوارهای از هالههای رنگارنگ به پا کرده بودند. اینکه آنها بدون هیچ تلفاتی بر فاجعه غلبه کرده بودند، اینکه همهچیز را خودشان رهبری کرده بودند، و اینکه به موفقیتی بینقص دست یافته بودند. همه، فارغ از نژادشان، این حقایق را جشن میگرفتند.
«درسته.»
ما والدین و فرزندان معمولیای نبودیم.
«آناستازیا. ما فقط گروهی از بهترین افراد در میان کسانی هستیم که وارد برج شدن.»
«...»
«و صادقانه بگم، بچههای ما خیلی بهتر از انسانهای دنیای خودمون هستن. هیچ دلیلی وجود نداره که همهچیز درست پیش نره.»
نگاهم را از هولوگرام گرفتم.
و با خونسردی به [بانویی که در سراب راه میرود] گفتم.
«همهچیز رو به اون بچهها بگو.»
«...جدی؟ واقعاً؟ نمیخوای بیشتر در موردش فکر کنی؟»
«جای نگرانی نیست. هیچکس نمیتونست با فداکاری بیشتری از من اونها رو بزرگ کنه. رک و پوستکنده بگم، فارغ از اینکه من یک خدا باشم، یک انسان، یا یک هیولای فضایی با صد تا شاخک، اونها من رو میپذیرن. پس لطفاً همین الان همهچیز رو به گابلینها بگو.»
«واو. از پادشاه مرگ همین انتظار میرفت. نمیتونم از این اعتماد به نفس سرشارت بدم بیاد.»
بانو برگشت تا به سایر همراهانم نگاه کند.
«بقیه بچهها چطور؟ بقیه هم با پادشاه مرگ همعقیدهان؟»
«...»
«شما همگی با هم از طبقه ۳۱ عبور کردید. پس اگه حتی یک نفرتون هم نخواد این کار رو بکنه، اوضاع کمی معذبکننده میشه. خب، فقط کسانی که رأی منفی بدن مشمول اقدامات ویژه محدودیت دسترسی میشن که از عبور اونها از طبقه ۴۰ جلوگیری میکنه...»
«من انجامش میدم.»
آناستازیا دهان باز کرد.
عزم و اراده از قبل در چهرهاش نقش بسته بود.
«من انجامش میدم. فارغ از اینکه از من متنفر بشن یا نه، این به خودشون بستگی داره. اگه به خاطر ترس از اینکه دوستم نداشته باشن نتونم این کار رو بکنم، از همون اول باید از انتخاب یک نژاد خودداری میکردم. من تا اینجای کار اومدم، پس با وجود اینکه آرزو دارم اون بچهها رو تا ابد بزرگ کنم... این فقط طمع منه. پس حقیقت رو به خونآشامها هم بگو.»
«آه. من هم موافقم!»
مفتش بدعتکار دستش را بالا برد.
«من حلزونها رو با تمام توانم بزرگ کردم. آهاها، شاید بهترینِ من با بهترینِ بقیه فرق داشته باشه، اما در مقایسه با اون والدینی که حتی تمام تلاششون رو هم نمیکنن، من هنوز هم خوب محسوب میشم! مم! مطمئنم وقتی حلزونها حقیقت رو بفهمن، قطعاً نظر خیلی خوبی نسبت به من پیدا میکنن. پس حقیقت رو به حلزونها هم بگید!»
«...اگه از روانپریش معصوممون بگذریم.»
جنگجوی صلیبی آهی کشید.
«بچهها حق دارن در مورد والدینشون بدونن. مخصوصاً وقتی که بچهها بزرگ میشن. با اطمینان میشه گفت که نژادهای ساکن در قاره وارد دوره بلوغ خودشون شدن. حقیقت رو به پریان دریایی بگو.»
«...اوم، اوووم.»
کنت در عذاب بود. مم، مم، مم، او در حالی که با خودش غرولند میکرد، چند بار صورتش را با پنجههای گربهایاش شست. با این حال، بعد از حدود پنج دقیقه، کنت بالاخره تصمیمش را گرفت.
«خب، باشه! در هر صورت، من نذاشتم اونها گرسنگی بکشن. وقتی به این فکر میکنی که چقدر آدم تو این دنیا از گرسنگی میمیرن، لطفهایی که الفها به من بدهکارن مثل یک دریای ستارهست. تا زمانی که اونها الف به دنیا میان، مگه بدون انجام هیچ کاری وارد طبقه متوسط به بالا نمیشن؟ بیخیال، این بزرگترین مایه اعتماد به نفس منه. من به خودم افتخار میکنم!»
«کنت موافقه؟»
«موافقم. حقیقت رو به الفها نشون بده!»
اوهوهو، بانویی که در سراب راه میرود ریز خندید.
«جداً. چه بچههای بامزهای. با این اوصاف، نمیتونم به این تبعیض قائل شدن ادامه بدم... خب، چی بگم؟»
تَق!
بانو دستانش را به هم کوبید.
«مار سمی (افعی) و قدیس شمشیر که هنوز تو این مرحله هستن هم با افشای اطلاعات موافقت کردن. از اونجایی که هر ۷ نفری که تو این حمله شرکت کردن موافقن، من با اختیاراتم بهعنوان مدیر، اطلاعات رو برای همه نژادها فاش میکنم!»
پنجره اطلاعات
[اطلاعات مربوط به مفتش بدعتکار برای تمام نژاد حلزون فاش شد!]
در همان لحظه.
در آن سوی هولوگرام، زمزمههایی به گوش رسید.
-رایم؟
-این چیه، ریمو... یه توهمه؟
-نه، نمیشه گفت این یه توهم دستهجمعیه...
اولین نژادی که واکنش نشان داد، حلزونها بودند.
حلزونها که در حال حمل صدفهای چروکیدهشان بر پشت خود بودند و پلههای چوبی و ابزارهای حالا دیگر بیمصرف را جمع میکردند، شاخکهایشان را بالا بردند و با تعجب زمزمه کردند.
همانطور که بانویی که در سراب راه میرود گفته بود، [اطلاعات] بهطور خودکار برای آنها پخش شد.
-...برج؟ حمله؟
-تولهسگ بزرگِ ما، این دیگه چه کوفتیه...
با این حال، سردرگمی هیچ نشانهای از فروکش کردن نشان نمیداد.
در عوض، انگار پدال گاز تا انتها فشرده شده بود.
پنجره اطلاعات
[اطلاعات مربوط به ارباب اژدهای سیاه برای تمام نژاد خونآشام فاش شد!]
«کی؟»، «کوو؟»، خفاشهایی که وارونه از درختان نخل در جنگل آویزان بودند، سرهایشان را تکان دادند. پلههایی که روی بدن هیولا ساخته شده بودند لرزیدند و برگهای بیشماری در جنگل فرو ریختند.
پنجره اطلاعات
[اطلاعات مربوط به جنگجوی صلیبی برای تمام نژاد پریان دریایی فاش شد!]
پریان دریایی که در حال حمل غذا، نوشیدنی و رختخواب برای صدها هزار نفر در کشتیهایشان بودند، از جا پریدند. دمهای چرخانشان قطرات آب را به هوا پاشید و چندین کشتی به شدت تکان خوردند.
این تمام ماجرا نبود.
-این چیه؟!
-چـ... چه اتفاقی داره جلوی چشمهامون میافته؟
-این... نکنه اون اژدهای انرژی یا هر یاروی دیگهای، قبل از مرگش طلسمی چیزی رومون اجرا کرده؟
-نه. همین الان توی سرم... یه صدای واضح شنیدم. این حقیقتِ دلفین سرخه. مگه اینکه شیطانی چیزی بخواد گولمون بزنه...
-اوگور؟ شماها چرا یهو اینطوری شدین؟
جنگل، تمام جهان، شروع به لرزیدن کرد. هر جا که نژادها فضاهای زندگی خود را ساخته بودند، همهمهها یکی پس از دیگری فوران میکرد. روستاها. شهرکها. شهرها. یا درست همانجا، در قبر اژدهای انرژی، جایی که تقریباً تمام جنگجویان جمع شده بودند.
پنجره اطلاعات
[اطلاعات مربوط به کنت برای تمام نژاد الف فاش شد!]
پنجره اطلاعات
[اطلاعات مربوط به مار سمی (افعی) برای تمام نژاد اونی فاش شد!]
پنجره اطلاعات
[اطلاعات مربوط به قدیس شمشیر برای تمام نژاد انسان فاش شد!]
سپس.
پنجره اطلاعات
[اطلاعات مربوط به پادشاه مرگ برای تمام نژاد گابلین فاش شد!]
لحظهای که بالاخره باید یک روز فرا میرسید، سرانجام از راه رسید.