چپتر 27: برگزیدگان (۲)
چپتر 27: برگزیدگان (۲)
«...حرف بزنیم؟»
«بله. راستش رو بخواهید، الان یکم جا خوردم.»
در مرحله طبقه ۱۲، یعنی قصر، داخل اتاق پذیرایی بودیم. صدایم در میان اتاق طنینانداز شد.
«نمیدونم چرا دارید به من حمله میکنید. شاید شما من رو برای اولین بار میبینید، اما من همیشه تکنیک شمشیرزنی شما رو تحسین میکردم. اینکه اینطوری شمشیرتون رو به روم میکشید، واقعاً برام معذبکنندهست.»
چهره قدیس شمشیر در هم رفت.
با اینکه داشتم حقیقت را میگفتم.
'حدس میزدم واکنشش همین باشه.'
دلیلی برای این چهره در هم کشیدهاش وجود داشت.
اولین روزی که با من روبهرو شد، روزی که خودش به یاد نمیآورد، قدیس شمشیر این حرف را زده بود.
-فکر کردی نمیفهمم یه قاتلی هستی که از طرف اژدهای سیاه فرستاده شدی؟
-نمیدونم جادوگر تو رو فرستاده یا نه، اما تمام تلاشم رو میکنم تا بکشمت!
او فکر میکرد من یک قاتلم.
'اون هم یه قاتل از طرف اژدهای سیاه.'
احتمالاً الان هم داشت به همین موضوع فکر میکرد. اینکه من قاتلی اجیرشده توسط اژدهای سیاه هستم که جان انسانهای بیگناه زیادی را گرفتهام. نه، شاید الان حتی بیشتر از قبل از این بابت مطمئن بود.
'یا یه قاتل ویژه از طرف پنج گیلد بزرگ.'
-ممم. درسته.
به هو-ریونگ سرش را تکان داد.
-از دید بقیه، تو واقعاً آدم عجیبی هستی.
'دقیقاً.'
ظهور یک قهرمان جدید، درست زمانی که هیچکس انتظارش را نداشت!
یک شکارچی رتبه E مرحلهای غیرقابلعبور را پاکسازی کرده بود. و به محض انجام این کار، با پنج گیلد بزرگ معاملهای کرده و به او قول داده بودند که با او دقیقاً مثل اربابان گیلد رفتار شود...
'خیلی عجیبه.'
-آره. از دید بابابزرگ مارکوس، تو شکارچیای نیستی که برای رسیدن به اینجا سخت تلاش کرده باشه. تو یه قهرمان قلابی هستی که گیلدهای بزرگ علمش کردن. نوچ نوچ.
به هو-ریونگ نوچنوچ کرد.
-زامبی. آمار کشتارهات چندتا بود؟ ۴۰۹۰ تا؟
'الان احتمالاً روی ۴۰۹۳ ئه.'
-آره دیگه. اون عدد ۴۰۹۳ که بابابزرگ مارکوس میبینه، فقط تعداد آدمهاییه که کشتی. چون تو شکارچیای نیستی که تنهایی حرکت کنه، بلکه شکارچیای هستی که گیلدهای بزرگ ساختنش.
این تنها نتیجهای بود که قدیس شمشیر میتوانست به آن برسد.
-و...
'آره.'
سر و ته یک کرباس.
'احتمالاً فکر میکنه این تعداد آدم رو به دستور گیلدهای بزرگ کشتم.'
گیلدهای بزرگی که بر برج حکومت میکردند.
اینکه آنها ۴۰۹۳ انسان را کشته بودند.
این یک سوءتفاهم بود... اما برای او، احتمالاً منظرهای کثیف و تهوعآور به نظر میرسید.
«هاه.»
اگر پیرمردی تا این حد پایبند به عدالت نبود، همینجا عقب میکشید.
«بابل هیچ فرقی با دنیای بیرون نداره.»
اما قدیس شمشیر عقبنشینی را بلد نبود.
حتی اگر هم بلد بود، از انجامش امتناع میکرد.
«بعد از اینکه وارد برج شدم، هر روز بهم التماس میکردید که به یه گیلد ملحق بشم. اما من رد کردم. میدونید چرا؟»
قدیس شمشیر شمشیرش را محکمتر در دست فشرد. دستانش پیر بودند. پوستش چروکیده و افتاده بود. اما رگهای بیرونزدهاش به هیچوجه نشانی از پیری نداشتند.
دندانهای یک شیر به خاطر کهولت سن از تیزی نمیافتادند.
«میخواستم این رو توی این برج نشون بدم. اینکه توی این دنیای جدید، میتونی به تنهایی در اوج حکومت کنی.»
قدیس شمشیر با چشمانی خشمگین به اطرافش نگاه کرد.
«خانواده، کشور، زادگاه. برخلاف دنیای بیرون، توی این مکان میتونی فقط با یه شمشیر به تنهایی دوام بیاری. اگه سخت تلاش کنی، میتونی موفق بشی.»
«...»
«برای اینکه این امید رو به مردم نشون بدم، تا الان به هیچ گیلدی ملحق نشدم. اما شماها چیکار کردید؟»
او تیغهاش را بالا آورد.
«شما هیچ فرقی با آب گندیدهای که پر از کثافته ندارید.»
اربابان گیلد به خود پیچیدند.
خشم. تحقیر. نفرت.
احساسات در چشمانشان موج میزد. حرفی که قدیس شمشیر به زبان آورد، به معنای اعلان جنگ بود.
کسانی هم بودند که انگار نه انگار اتفاقی افتاده باشد، فقط لبخند میزدند، مثل مفتش بدعتکار؛ اما چهره اکثر اربابان گیلد چندان جالب به نظر نمیرسید.
«قدیس شمشیر. بقیه رو نمیدونم، اما تو...»
«ها! یادت رفته چطور وقتی داشتیم طبقه ۵ رو فتح میکردیم، جا زدی و فرار کردی؟ انگار به خاطر آلزایمر فراموشش کردی!»
«آره، آقای کالنبوری. اگه از روابطت توی دنیای بیرون استفاده میکردی، ما غذای بیشتری داشتیم و سانگریون...»
همه آنها فریاد میزدند.
تمام شکارچیان حاضر در اینجا از همان ابتدای برج یکدیگر را میشناختند. آیا به خاطر این بود که احساسات سرکوبشده زیادی نسبت به هم داشتند؟ با برخورد احساسات با یکدیگر، فضای اتاق پذیرایی به سرعت تاریک و سنگین شد.
«اگه تو رتبه ۱ هستی، باید رفتاری درخور اون نشون میدادی. اما تو فقط به فکر خودت بودی. برای خودت زندگی کردی. میدونی اگه اینقدر مغرورانه رفتار نمیکردی، میتونستیم جون چندتا شکارچی رو نجات بدیم؟»
جادوگر اژدهای سیاه طوری حرف میزد که انگار داشت او را نفرین میکرد.
«فقط طبقه ۵ نیست. اگه توی طبقه ۷ و ۹ کمکمون میکردی، تلفاتمون نصف میشد!»
مار سمی از فرقه چن-مو، قصد قتلش را آشکار کرد.
«کسی که توی دنیای بیرون از یه خانواده ثروتمند بوده. اگه یه ذره کمک میکردی، وضعیت برج خیلی باثباتتر میشد. ما آب گندیدهایم؟ باشه. پس تو هم بچهای هستی که هیچ حس مسئولیتی نداره.»
کنت به او چشمغره رفت.
وضعیت کاملاً آشفته بود.
حتی با وجود دشنامها و نگاههای مرگبار اربابان گیلد، قدیس شمشیر فقط چهره در هم کشید. هر بار که لب به سخن باز میکرد، اوضاع را بدتر میکرد.
«ساکت شید.»
«...»
«شما بزرگسالها دارید در مورد چی وراجی میکنید... فکر کردید من پدربزرگتونم؟ بس کنید. اگه قراره حمله کنید، با شمشیر حمله کنید.»
اتاق پذیرایی به طرز غیرقابلکنترلی متشنج شد.
-ایول! از بابابزرگ همین انتظار میرفت. قطعاً تنها شاگرد خودمه.
به هو-ریونگ که اصلاً نمیتوانست جو را درک کند، با شگفتی فریاد زد.
-هیچچیزی چندشآورتر از بازیکنایی نیست که در مورد روابط یا سیاست حرف میزنن. اگه وقت دارید نگران اینجور چیزا باشید، به جاش باید با شمشیرتون بجنگید!
حرفش منطقی بود.
اما...
در قلبم احساس تأسف میکردم.
«حتی توی جایی که فقط ۱۰ نفر حضور دارن، با هم میجنگید.»
همه شکارچیها به من نگاه کردند.
آهی کشیدم.
«حتی انپیسیهای طبقه ۱۱ هم برای محافظت از امپراتوریشون جنگیدن. اما نگاه کنید. شکارچیهایی مثل ما فقط دارن انگشت اتهام رو به سمت هم نشونه میگیرن و میگن تقصیر کیه. خجالتآور نیست که از انپیسیها هم بدتر باشیم؟»
«...شکارچی کیم گونگجا.»
جادوگر حرف زد.
«این هیچ ربطی به تو نداره. این بدتر از چیزیه که تو...»
«میدونم. متوجهم، اما... اگه ما شکارچی هستیم، کاری هست که باید انجامش بدیم.»
نگاهی به اطراف اتاق پذیرایی انداختم.
«بیاید اول روی پاکسازی طبقه ۱۲ تمرکز کنیم.»
«...»
«امید دادن به مردم خوبه، و کاهش تلفات هم قابل احترامه، همهچیز خوبه. اما لطفاً برای پاکسازی مرحلهای که جلوتونه تلاش کنید.»
بهویژه به قدیس شمشیر نگاه کردم.
«اونا فقط انپیسی هستن... اما امپراتوریشون تو خطره. اونا کمک میخوان. اگه ما بهعنوان جنگجو احضار شدیم و فقط بین خودمون با حرف میجنگیم، چقدر رقتانگیزه.»
«تو...»
من کاملاً صادق بودم.
به هر حال قدیس شمشیر نمیتونست اینجا جونم رو تهدید کنه. چون اختلاف قدرت خیلی واضح بود. پس تنها تمرکزم پاکسازی طبقه ۱۲ بود.
من هیچ علاقهای به سیاستبازیها یا دغدغههای احساسیشون نداشتم.
«جنگجو یعنی چی؟ یعنی کمک به دیگران برای حل چیزی که خودشون نمیتونن. حالا که طبقه ۱۱ رو پاکسازی کردیم، بیاید بقیه مراحل رو هم حل کنیم.»
«حق با کیم گونگجاست.»
خوشبختانه، شکارچیای بود که موافقت کنه.
جنگجوی صلیبی.
معاون گیلد شبهنظامیان مدنی (ویجیلانته) جلو اومد.
«نمیفهمم چرا قدیس شمشیر به کیم گونگجا حمله کرد. اما الان وقت جنگیدن ما نیست. این یک مورد کاملاً روشنه. همهتون الان خیلی عصبی و متشنج هستید.»
«...»
«...»
جنگجوی صلیبی به وسط اتاق رفت. اما هیچکس گاردش رو پایین نیاورد. قدیس شمشیر، مار سمی (افعی)، کنت و مفتش بدعتکار هنوز آماده بودن تا در صورت نیاز حمله کنن.
اونا اونقدر نسبت به هم بیاعتماد بودن که نمیشد با حرف همدیگه رو متقاعد کنن.
بهخاطر احساساتی که مدتها سرکوب شده بود.
«هوف.»
جنگجوی صلیبی با درک این موضوع، آهی کشید.
«باشه. من یکم فداکاری میکنم.»
با شنیدن کلمه فداکاری، شکارچیها به عقب نگاه کردند.
جنگجوی صلیبی در مرکز توجه، زیر لب زمزمه کرد.
«باز شدن کارت مهارت.»
ووش!
نوری از دست جنگجوی صلیبی به بالا اوج گرفت. لحظهای بعد، یک کارت نقرهای ظاهر شد. کارتی بود که هیچکس نمیتونست ببینه مگه اینکه خود شکارچی بهشون اجازه بده. این کارت مهارت جنگجوی صلیبی بود.
«...معاون گیلد.»
به نظر میرسید جادوگر نگران جنگجوی صلیبی است. رتبهبالاها کارتهای مهارتشون رو به دیگران نشون نمیدادن. این سلاح مخفی یک شکارچی بود. نشون دادنش به دیگران مثل فاش کردن نقطه ضعفت بود.
«مشکلی نیست. اهمیتی نداره.»
سپس جنگجوی صلیبی کارت رو برگردوند.
«خوب نگاه کنید.»
پنجره اطلاعات
[تشخیص دروغ (A-)]
تأثیرات: میتوانید تشخیص دهید که آیا کسی دروغ میگوید یا نه. این ویژگی نه تنها برای انسانها، بلکه برای انپیسیها و هیولاها نیز اعمال میشود! اما آنچه آنها بهعنوان «حقیقت» میپندارند، ممکن است در واقع «دروغ» باشد. اعتماد. شک. همهچیز در دستان شماست.
※ با این حال، نمیتوانید تضمین کنید که دیگران آنچه را که بهعنوان حقیقت میگویید، باور کنند.
چشمهام گشاد شد.
«تشخیص دروغ!»
این همون مهارتی بود که امپراتور شعله درباره داشتنش دروغ گفته بود. پس. جنگجوی صلیبی اون رو داشت، نه امپراتور شعله.
«کاملاً برازنده معاون گیلد شبهنظامیان مدنی (ویجیلانته) هست!»
شبهنظامیان مدنی (ویجیلانته) گیلدی بود که نظم رو برقرار میکرد. جنایت در برج بیداد میکرد. درست مثل همین. امپراتور شعله یا قدیس شمشیر آدمها رو جایی میکشتن که دیگران نمیتونستن ببینن.
این دنیا اینطوری بود. مهارت تشخیص دروغ میتونست برای شناسایی مجرمان استفاده بشه.
«همونطور که میبینید.»
جنگجوی صلیبی با کارتی در دست صحبت کرد.
«من این توانایی رو دارم که تشخیص بدم کسی داره دروغ میگه یا نه. اغراق نیست اگه بگم این همون مهارتیه که من رو به جایگاه امروزم رسونده. قدیس شمشیر.»
«...چیه.»
«اگه بهم اعتماد داری، هر چی میخوای از کیم گونگجا بپرس. من بهت میگم که داره حقیقت رو میگه یا نه.»
جنگجوی صلیبی با چشمهایی بیتفاوت به من و قدیس شمشیر نگاه کرد.
«کیم گونگجا. در مورد تو هم همینطوره. اگه حرفم رو باور داری، میتونم تضمین کنم که آیا چیزی که میگی حقیقت داره یا نه.»
«...»
«شک، زهریه که انسانها رو میبلعه و حقیقت، قویترین پادزهره. نمیتونی اعتماد از دسترفته رو برگردونی، اما با این کار، میتونیم توی طبقه ۱۲ با هم همکاری کنیم.»
«ممم...»
قدیس شمشیر در حالی که ریشش رو میمالید، غرق در فکر شد.
«واو.»
و با خودم فکر کردم.
«معرکهست.»
این بهترین فرصت بود. شانسی بود که اصلاً انتظار نداشتم سر راهم قرار بگیره. اما... این درست بود. دلیل اینکه قدیس شمشیر به من شک کرده بود، بهخاطر مهارتش بود. از اونجایی که یک مهارت باعث شک اون شده بود، میشد از یک مهارت هم برای رفع اون استفاده کرد!
«من با این موضوع مشکلی ندارم.»
فوراً جواب دادم.
این کار به نفع کسی بود که اول اون رو میپذیرفت.
«...جنگجوی صلیبی. تو تنها کسی هستی که اینجا به هیچکس آسیبی نرسونده. باشه. منم حرفت رو باور میکنم.»
قدیس شمشیر کلمات مرموزی به زبون آورد و اون رو پذیرفت.
جنگجوی صلیبی سر تکون داد.
«پس فرض رو بر این میذارم که هر دوتون موافقید. قدیس شمشیر. هر چی میخوای از کیم گونگجا بپرس. من شرافتم رو وسط میذارم و عادلانه جوابهاش رو قضاوت میکنم.»
«ممم.»
قدیس شمشیر به من خیره شد.
چهرهاش آماده بود، انگار برای این لحظه صبر کرده بود. آیا بهخاطر این بود که میخواست ثابت کنه من چقدر آدم بدیام؟ چشمهاش پر از حس پیروزی بود.
-نه...
به هو-ریونگ در کنارم به حرف اومد.
-نههه، بابابزرگ مارکوس. ای پیرمرد خرفت. واسه همینه که گفتم اینقدر به مهارتت تکیه نکن. کسی که با مهارتها زندگی میکنه، با همونا هم میمیره! نههه، نه.
«لطفاً ساکت شو.»
متأسفانه، بابابزرگ مارکوس نمیتونست صدای به هو-ریونگ رو بشنوه. این حرومزاده شبحی، حرومزاده شبحیِ من بود.
«شکارچی کیم گونگجا.»
«بله.»
«تو بیش از ۴۰۰۰ نفر رو کشتی. مگه نه.»