چپتر 272: بحث خانوادگی (۴)
چپتر 272: بحث خانوادگی (۴)
۶.
-مادر؟
یک پری دریایی به جنگجوی صلیبی گفت.
جنگجوی صلیبی نگاهش را به سمت خاصی دوخته بود. پریهای دریایی درحالیکه دمهایشان را تکان میدادند و با بالههایشان آب را به صخره میپاشیدند، به همان سمت نگاه کردند.
-مادر، چرا اینقدر به جایی که الفها هستند علاقه داری...؟
«نه. فقط اونقدر جا خوردم که زبونم بند اومد. بعد از یه مدت حرف زدن بین والد و فرزند، اون شخص واقعاً نتونست جلوی خودش رو بگیره.»
-...
لبخند تلخی بر لبان جنگجوی صلیبی نقش بست. به نظر میرسید این کار اضطراب نژاد پری دریایی را تحریک کرد.
-ما درباره مادر خیلی چیزها میدونیم، اما اون شخص رو نمیشناسیم. آدم خوبیه؟
«آدم غمگینیه.»
جنگجوی صلیبی بهسادگی... کنت را اینگونه توصیف کرد.
«و یک آدم پاک.»
سپس جنگجوی صلیبی در افکارش غرق شد. به نظر میرسید برای لحظهای در فکر فرو رفته است.
اما طول نکشید.
«ممم.»
جنگجوی صلیبی کلاهخودی را که روی صخره گذاشته بود، برداشت. جیرینگ. بدون هیچ حرفی، کلاهخود را دوباره روی سرش گذاشت.
فضای داخل کلاهخود، پچپچهای کوچکی را که از دنیای بیرون میآمد، فیلتر میکرد. رنگهای فریبنده دنیا محدود شدند. این میدان دید فیلترشده و محدود، آنقدر کوچک بود که او فقط کارهایی را که باید انجام میداد به یاد میآورد.
«پریهای دریایی.»
جنگجوی صلیبی ایستاد و به اطراف نگاه کرد.
در رودخانهای که صخره در آن قرار داشت، پریهای دریایی شنا میکردند یا بیحرکت مانده بودند، بدون استثنا، دهها هزار پری دریایی به جنگجوی صلیبی چشم دوخته بودند.
«ممنونم که منِ سادهلوح رو آروم کردید و اشتباهاتم رو زیبا خوندید. حرفهایی که امشب بهم زدید و صحنه عبورتون از آبهای تاریک رو، تا آخر عمر تو قلبم نگه میدارم.»
-داری میری، مادر؟
«با این حال هرازگاهی میام بهتون سر میزنم.»
جنگجوی صلیبی سر تکان داد.
«منم کارهای زیادی برای انجام دادن دارم. چارهای نیست.»
-...
مکثی به وجود آمد.
آب رودخانه و آب دریایی که پریهای دریایی در آن شناور بودند، گاهی بهطور نامنظم متورم میشد. پریهای دریایی عادت داشتند یکدیگر را محکم بغل کنند و در گوش هم پچپچ کنند. این بار هم، بهآرامی شانههای همنوعان خود را گرفتند و زمزمهها از یکی به دیگری، و دوباره از یکی به ده نفر پخش شد.
-مادر.
پس از پایان زمزمهها.
یک پری دریایی به نمایندگی از تمام نژاد صحبت کرد.
-ما رو با خودت نمیبری؟
«...»
-به ما درباره جایی به اسم برج گفتن. و بهمون گفتن اونجا جاییه که بهزودی میبینیمش. اگه اونجا سرزمین مادریه، اشکالی نداره که ما هم با مادر به اونجا بیایم؟
-ما آب رو دوست داریم. اما خشکیای رو که نمیتونیم روش شنا کنیم، یکم بیشتر دوست داریم. و اگه اون خشکی جایی باشه که مادرمون توش زندگی میکنه، حتی بیشتر هم دوستش خواهیم داشت.
-لطفاً ما رو با خودت ببر.
جنگجوی صلیبی حرفی برای گفتن نداشت.
او بدون هیچ کلمهای، قبضه شمشیرش را تنظیم کرد.
«توی برج، آدمهای پست زیادی وجود دارن. نمیخوام از دست اونها آسیب ببینید.»
-چه آدمهای پستی؟
«فقط به خاطر اینکه دم دارید، بهتون میگن ماهی. این کار رو بهعنوان یه شوخی بامزه هم انجام نمیدن، فقط بهتون میگن ماهی تا احساس بدی پیدا کنید.»
-...
«آدمهای خیلی خیلی زیادی هستن که جوری زندگی میکنن انگار به هیچچیزی جز خراب کردن حال بقیه اهمیت نمیدن. برای همین...»
-مادر.
پریهای دریایی قبل از اینکه دوباره به جنگجوی صلیبی نگاه کنند، به یکدیگر نگاه کردند.
-آدمهایی مثل اونها، اینجا هم زیاد پیدا میشن.
جنگجوی صلیبی دهانش را بست.
-بین ما هم از این آدمها زیادن.
-آدمهای ضعیف.
-آدمهای مریض.
-تو دنیا آدمهای زیادی هستن که فقط به خاطر اینکه اعصابشون خورده، بقیه رو عذاب میدن.
-همیشه همچین آدمهایی بودن و همیشه هم خواهند بود.
-نه فراتر از اونها.
-بین خودمون.
پریهای دریایی یکصدا گفتند.
-پس این نمیتونه دلیلی باشه که ما دنیای مادر رو نبینیم.
«من...»
جنگجوی صلیبی برای لحظهای تردید کرد.
«یه لحظه صبر کن.»
یک نفر شانه جنگجوی صلیبی را گرفت.
اگرچه این گرفتن، ملایم و با ملاحظه بود، اما ارادهای محکم در آن موج میزد.
جنگجوی صلیبی فقط یک نفر را میشناخت که میتوانست شانهاش را اینگونه بگیرد.
پنجره اطلاعات
[پادشاه مرگ نزول کرده است.]
۷.
«نیازی نیست بترسی، ارشد.»
«...پادشاه مرگ.»
جنگجوی صلیبی سرش را چرخاند و به من نگاه کرد.
«منظورت از ترسیدن چیه؟»
جوابی ندادم.
مثلاً نگفتم که او میترسید روزی برسد که پریهای دریایی بفهمند خود جنگجوی صلیبی هم یک انسان معمولی است.
فقط با خوشرویی گفتم.
«نظرت در مورد این چیه؟»
«در مورد چی؟»
«بهجای اینکه بچههای پری دریایی رو از همون اول به برج خودمون دعوت کنی، میتونی اونها رو بفرستی طبقه ۱۱، تا توی امپراتوری اِگیم درس بخونن. اونجا هم پریهای دریایی زندگی میکنن.»
«آه.»
چشمان جنگجوی صلیبی گشاد شد.
سر تکان دادم.
بعیده که به این موضوع فکر کرده باشه. هرچی باشه، جنگجوی صلیبی اون زمان تو حمله شرکت نکرده بود.
اتفاقی افتاده بود.
در آن زمان، من شبح گرسنه را بهعنوان سرباز گرفته بودم. با این حال، امپراتوری اِگیم هنوز این حقیقت را نمیدانست. به همین دلیل، آنها یک اتحاد چندنژادی برای تعقیب جادوگر تشکیل دادند و در میان آنها چنین شخصیتهایی نیز حضور داشتند.
«از چشم این جوان، مشکل در نهایت ساده بود. من...»
«اینکه این مرد جوان واقعاً فرستاده امپراتور بنیانگذار است، یا اینکه آن زن واقعاً همان جادوگر بوده. اینکه آیا فرستاده واقعاً جادوگر را شکست داده و او را تحت سلطه خود درآورده یا نه. تا زمانی که بتونیم این رو تایید کنیم، همهچیز حل میشه.»
«این جواهر روحیه که ملکه پریهای دریایی به من داده.»
«اگه یک قطره خون اینجا بریزی، میتونی تشخیص بدی که صاحب خون دارای یک روح نیکسرشت است یا یک روح بدسرشت. اگه روح نیکسرشتی داشته باشی، جواهر نور سفیدی ساطع میکنه، و اگه روح بدسرشتی داشته باشی، نور سیاهی پدیدار میشه!»
همانطور که همه میدانند، من با خونسردی خونم را روی جواهر پاشیدم.
«آه؟ اوه، هاه...؟»
«چـ-چطور ممکنه این... چطور ممکنه روحش اینقدر... تو جون چند نفر رو نجات دادی، اینقدر سفید خالص، این... این واقعاً...!»
«این شخص... اون خودِ نوره...!»
گونگجای درخشان.
آن لحظهای بود که من تاجگذاری کردم.
«پریهای دریایی که تو طبقه ۱۵ زندگی میکنن، خیلی با من صمیمیان. اونها فکر میکنن من واقعاً فرستاده خدا هستم. نه، خب، خدای اونجا الهه محافظت است، و این الهه محافظت همون شاینیه که الان به کمرم بسته شده، پس این تحلیل کاملاً هم اشتباه نیست، اما...»
شمشیرِ بستهشده به کمرم، در غلافش لرزید. احساس میشد این یک اعتراض است که از من میخواهد بیشتر مراقبش باشم.
بین ملاقات با ارباب برج، خوب بزرگ کردن بچهها، میانجیگری بین همکارانم، و شوخی کردن با به هو-ریونگ، هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن داشتم. شاینی. لطفاً یکم دیگه صبر کن. شاید یه روز نقش اصلی یه سفرنامه غذایی فرعی به اسم «خاطرات غذایی طبقه ۱ برج به قلم الهه شاینیشاینی» رو بگیری.
در هر صورت.
«نکته اینه که تو یه دنیای دیگه، پریهای دریاییِ دوستدارِ من زندگی میکنن.»
«...»
«میتونه مثل یه جور مرحله آموزشی باشه. اونجا مقصد مناسبی برای درس خوندن پریهای دریایی نیست؟»
جنگجوی صلیبی به چشمانم نگاه کرد.
«میشه پاهام رو ول کنی؟»
«طبیعتاً. فکر نمیکنی ارتباطات شخصی دقیقاً برای همین مواقع ساخته شدن، نه وقتهای دیگه؟»
«پادشاه مرگ... نه، کیم گونگجا.»
حالت چهره جنگجوی صلیبی تغییر کرد.
از آنجایی که این تغییر حالت بسیار ناچیز بود، حتی من هم فقط میتوانستم از روی چهرهاش بخوانم که آیا او در حالت خوب است یا حالت غیردوستانه، اما حالتی که جنگجوی صلیبی این بار نشان میداد، خواندنش آسان بود.
«ادب رو رعایت کن.»
«نه نه. نیازی به تشکر نیست. من فقط دارم کار طبیعی رو انجام میدم.»
«کیم گونگجا. نه، گونگجای درخشان. تو واقعاً خوشقلبی.»
«آهاها... من نسبتاً خوشقلبم. اوم، بههرحال-»
«خوشقلب و همینطور خوشقیافه. میگن زندگی یه آدم تو چهرهاش منعکس میشه، به نظر میرسه حقیقت داره.»
«نه... من قطعاً سرشار از زندگیام، اما فکر نمیکنم نیازی باشه که-»
«حتی صدات هم قشنگه. فکر کنم حتی اگه همین الان خواننده بشی هم کارت میگیره. خواننده مادرزاد به این میگن؟ گونگجای خواننده.»
«گونگجای خواننده؟ اوم... اه... ارشد. ببخشید؟»
«تو خوشقلبی، خوشقیافهای و تو خوندن هم مهارت داری، پس نباید مشکلی باشه که از خدمت سربازی معاف بشی. شنیدم تو کره خدمت سربازی اجباریه. گونگجای سرباز.»
«نه، وقتی من بچه بودم به خدمت سربازی داوطلبانه تغییر کرد!؟ و داستان معافیت سلبریتیها از سربازی دیگه خیلی قدیمیه. علاوه بر این، از اونجایی که من یه رنکر برترم، حتی اگه هنوز سیستم سربازی اجباری وجود داشت، احتمال زیادی بود که به خاطر افتخارآفرینی ملی یا یه همچین چیزی، از خدمت سربازی معاف بشم...»
«مطمئنم همینطور میشد. گونگجای افتخار ملی.»
«هاه، گونگجای افتخار ملی... نه، بههرحال، ارشد! داری من رو مسخره میکنی، مگه نه!؟ درست مثل همون موقعی که برای اولین بار بازی با آتش رو درآوردی، درسته!؟»
«نمیدونم داری در مورد چی حرف میزنی.»
جنگجوی صلیبی خودش را به آن راه زد.
آهی کشیدم. جنگجوی صلیبی با لبخندی محو، به سمتم چرخید و شانهام را گرفت.
و کشید.
«اوه،»
بهطور طبیعی، کمرم خم شد.
جنگجوی صلیبی درحالیکه دستانش را دور گردنم انداخته بود، چهرهام را به پریهای دریایی نشان داد.
«این پادشاه مرگه. اون خدای گابلینها و یه رنکر تو برج ماست. همونطور که میبینید، اون سالپایینیِ منه، و همینطور رفیقم.»
پریهای دریایی به پچپچ افتادند.
-پادشاه مرگ!
-خدای گابلینها!
-سالپایینیِ مادر!
-رفیقِ مادر!
-گونگجای افتخار ملی!
لعنتی، احساس میکردم صورتم داره آتیش میگیره...
«خب، پادشاه مرگ.»
جنگجوی صلیبی حلقه دستانش را دور گردنم شل کرد. لبخند ملایمی بر لبانش نشست.
«واقعاً میخوام بابت پیشنهاد خوبت ازت تشکر کنم. ممم. بیا طبق چیزی که پادشاه مرگ گفت برنامهریزی کنیم.»
سپس، جنگجوی صلیبی بهسرعت یک طرح پیشنهادی آماده کرد.
او قصد داشت چند دانشجوی خارجی را برای تحصیل در آبشارهای پری دریایی امپراتوری اِگیم انتخاب کند.
برنامه این بود که مشکلات و درگیریهایی که ممکن است در آنجا به وجود بیاید را مشاهده کنند، راهحلهایی تدوین کنند و سپس تعداد دانشآموزان خارجی را افزایش دهند.
سپس، در حالی که بهتدریج تعداد دانشآموزان را افزایش میداد، در نهایت پریان دریایی را به بابل، شهر طبقه ۱ برج ما، معرفی میکرد.
«هوهو.»
جنگجوی صلیبی خندید. به نظر میرسید نژاد پریان دریایی کاملاً با این پیشنهاد متقاعد شده بودند، چرا که بدون هیچ تردیدی تصمیم گرفتند از جنگجوی صلیبی پیروی کنند. آنها با هیجان چیزهایی میگفتند مثل: «پریان دریایی دنیای دیگه چه شکلیان؟»، «توی یه دریاچه خیلی بزرگ زندگی میکنن، نه تو دریا.» و «اون دریاچه واقعاً اینقدر بزرگه؟».
درست مثل بچههایی که به اردوی مدرسه میروند.
«واقعاً نمیدونی زندگی قراره چطور پیش بره.»
«ها؟»
«هرچند این فقط یه اصطلاحه، اما من خودم رو جای یه والد گذاشتم تا بچههایی رو بزرگ کنم، با ارباب اژدهای سیاه آشتی کردم و دوباره با هم دوست شدیم. حتی رابطهام با بقیه اربابان گیلدها...»
جنگجوی صلیبی با لبخندی به من نگاه کرد. با این حال، به نظر میرسید نگاهش به من نیست، بلکه به جای دیگری خیره شده است.
«...جداً. یه همچین اتفاقاتی افتاد.»
صدای جنگجوی صلیبی ناگهان محو شد.
انگار داشت خاطرات گذشته را مرور میکرد.
«...»
این بار هم دهانم را بسته نگه داشتم.
قبل از رسیدن به طبقه ۱۵ که دریاچه پریان دریایی در آن قرار داشت. وقتی برای اولین بار به طبقه ۱۳ برج صعود کرده بودم، به خاطر وجود یک خائن در میانمان، از هم پاشیده بودیم.
ما دچار تفرقه شده بودیم.
«...»
حدس زده بودم خائن چه کسی است. با این حال، به جای اینکه سعی کنم هویت خائن را فاش کنم، با تغییر دادن خود مرحله، آن را عمیقاً دفن کردم تا از وقوع آن جلوگیری کنم.
آن زمان، گاهی از خودم میپرسیدم که آیا بررسی نکردن هویت خائن کار درستی بود یا نه، اما لحظهای که نیمرخ جنگجوی صلیبی را دیدم، توانستم بدون هیچ تردیدی به نتیجه برسم.
'درسته.'
کار خوبی کردم.
'و همین کافی بود.'
کمکم مه سحرگاهی در جنگل بالا آمد. زیر درختان نخل، مفتش بدعتکار همچنان داشت در مورد چیزی با حلزونها صحبت میکرد. با وجود اینکه حالت چهره مفتش بدعتکار جدی بود، گاهی اوقات مثل همیشه لبخند میزد.
در همین حال، در طرف دیگر، کنت داشت سر الفها را نوازش میکرد. شاید نوعی سوگند وفاداری بود. یا شاید والدی بود که برای اولین بار به فرزندانش محبت نشان میداد. شاید هم هر دو بود، با این حال، کنت لبخند میزد و الفها خوشحال به نظر میرسیدند.
«ممنون.»
جنگجوی صلیبی گفت.
و به من نگاه کرد.
«تو دوست خوبی هستی. کیم گونگجا.»
«...»
«پاتریشیا.»
سکوت برقرار شد.
«این اسم واقعی منه. پاتریشیا. در آینده، اگه کس دیگهای اطرافمون نبود، میتونی من رو پاتریشیا صدا کنی. اگه شبهنظامیان مدنی بشنون، ممکنه سر تبعیض و پارتیبازی دعوا راه بیفته.»
«...»
«مطمئنم بچههایی که تو بزرگ کردی هم درکت میکنن. می آمیگو.»
جنگجوی صلیبی به سمت جویباری رفت که پریان دریایی در آن آببازی میکردند. سپس، زره سنگین، کلاهخود و دستکشهای آهنیاش را درآورد و در میان پریان دریایی شیرجه زد.
پنجره اطلاعات
پیشرفت ماموریت.
پنجره اطلاعات
آغاز رایگیری نژاد پریان دریایی.
شلپ!
پنجره اطلاعات
شمارش آرا تکمیل شد.
پنجره اطلاعات
تعداد آرای گزینه ۲: ۰۱.۳۲ درصد
پنجره اطلاعات
تعداد آرای گزینه ۱: ۹۸.۶۸ درصد
پنجره اطلاعات
لطفاً توجه داشته باشید که گزینه ۱ بیش از نیمی از آرا را به خود اختصاص داده است.
از دوردست، صدای خنده پریان دریایی به گوش میرسید.
میتوانستم داستانهایی از قدم زدن خدایشان با آنها بشنوم، داستانهایی از اینکه خدایشان را بر پشت خود سوار میکردند، و حتی داستانهایی از رقصیدن خدایشان با آنها...
اینکه خدایشان با آنها شنا میکرد، خوشبختیای بود که تنها نژاد پریان دریایی میتوانست آن را تجربه کند.
پنجره اطلاعات
مرحله پاکسازی شد.
پنجره اطلاعات
مرحله طبقه ۴۲ پاکسازی شد!
مدت زیادی به تماشای منظره یک خدا و نژادش، یک والد و فرزندانش که با هم شنا میکردند، نشستم.
سپس.
«اوگور.»
صدای آشنای یک فرزند آشنا را از پشت سرم شنیدم.
«بابایی.»
اوبورکا بود.
سرم را تکان دادم.
'درسته.'
مفتش بدعتکار، کنت و جنگجوی صلیبی همگی یکی پس از دیگری مراحل را پاکسازی کرده بودند و حالا نوبت من و ارباب اژدهای سیاه بود.
وقتی اتاق انتظار را ترک میکردیم، ارباب اژدهای سیاه از من قول گرفت و گفت: «مبادا دید بزنی، کیم گونگجا! اگه یواشکی نگاه کنی، مسمومت میکنم!». او میگفت که نمیخواهد کسی او را در حالت والدانه ببیند که دارد با خونآشامها صمیمانه حرف میزند یا یک همچین چیزی.
اینکه او به جای گفتن «میکشمت»، روش خاص «مسموم کردن» را ذکر کرد، نشان میداد که آناستازیا چقدر جدی است.
چطور میخواست این کار را بکند؟
اینطور نبود که من یک تازهکار باشم که حتی مهارت مصونیت هم ندارد.
«هوو...»
با این حال، برخلاف آناستازیا، من اصلاً خجالت نمیکشیدم. من چقدر به بچهها نزدیک بودم؟ در عوض، امیدوار بودم که همه، در حالی که تماشا میکنند من چطور هماهنگ با بچهها گپ میزنم و میبینند پیوند والد و فرزندی ما چقدر قوی است، حسودی کنند. اگر حسادت میکردند، ممنون هم میشدم.
«بیا اینجا، اوبورکا-»
بهآرامی برگشتم و دستهایم را باز کردم، قصد داشتم اوبورکا را در آغوش بگیرم.
مفتش بدعتکار با نشان دادن ترحم نسبت به فرزندانش، رشد ذهنی خود را به رخ کشیده بود، کنت با فراهم کردن شخصاً شغل برای فرزندانش، فضایل سرمایهداری خود را نشان داده بود، جنگجوی صلیبی با اولویت دادن به قلب فرزندانش، ذهن اخلاقی خود را به نمایش گذاشته بود.
من، کیم گونگجا، به سادگی یک آسمان بودم.
آنقدر اعتمادبهنفس داشتم که هیچگونه رشد ذهنی، ارزشهای سرمایهداری یا حتی ذهن اخلاقیام را نشان ندهم.
اگر خودت و دشمنت را بشناسی، میتوانی در هر نبردی پیروز شوی.
از یک جنبه، بزرگترین دشمن در زندگی هر فرد، فرزندان خودش بودند، و در این زمینه، آن بچهگابلینها حریف من که از قبل به همهچیز بصیرت داشتم، نمیشدند.
'اوگور! حتی وقتی همکارانت مسخرهات کردن و به خاطر انتخاب گابلینها زیر سوال بردنت، بابایی بازم قاطعانه نژاد گابلین ما رو انتخاب کرد...!'
یک چیزی تو این مایهها.
'من افسانه بابایی رو که بهمون حروف و خالکوبی یاد داد میدونستم، اما اینکه با چشمای خودم توی سرم دیدمش خیلی تکاندهنده بود! اوگور! نمیشه گفت که بابایی همهچیزش رو به ما نداده!'
یا یک چیزی تو این مایهها.
'لطف بابایی مثل آسمونه، برای همین هیچ راهی برای جبرانش نداریم... اگه به خاطر بابایی نبود، ما اربابان قاره نمیشدیم، و از چیزی که الان هستیم هم چندشآورتر میشدیم. بابایی واقعاً یه دوست واقعیه.'
تاپ، تاپ.
در گوشهایم، میتوانستم صدای صدها هزار گابلین، از جمله اوبورکا را بشنوم که مانند یک سرود مذهبی «بابایی، بابایی» میخواندند.
البته، در مواجهه با این ستایش، من...،
'ای بابا. این چه حرفیه؟ به خاطر اینه که همهتون خیلی فوقالعادهاید.'
'برای این بابا همین کافیه که بزرگ شدن همهتون رو تماشا کنه...'
'دوستون دارم، بچههای من...!'
آماده بودم تا فروتن باشم.
بینقص بود.
از این به بعد، من دیگر فقط نور نبودم. من آسمانی پر از نور بودم.
نه درخشان، بلکه خود آسمان.
لحظه باشکوهی که در آن گونگجا به عنوان آسمان حقیقی دوباره متولد میشد، اکنون در حال رقم خوردن بود.
همانطور که برمیگشتم، لبخند تجاریای را که از ارباب اژدهای سیاه یاد گرفته بودم پهنتر کردم،
و در انتظار آغوش پرشور فرزندم بودم،
«حالا، بیا یه بغل-»
«بابایی.»
یک چیز پرشور نصیبم شد.
«کلاً بیدفاعی.»
یک تبر عظیم که با شور و حرارت به سمت سینهام پرواز میکرد.
«-ها، این چه گوهیه!؟»
تیت!
فقط به لطف مرحله بالایم بود که توانستم از این ضربه جاخالی بدهم. شاید به این خاطر بود که نوعی هشدار قبلی از طرف به هو-ریونگ دریافت کردم که با حالتی به شدت ترحمآمیز به من نگاه میکرد، اما اگر به خاطر تکنیک قدمبرداری عمیقم نبود، نمیتوانستم از آن دوری کنم.
«اوگو.»
اوبورکای تبر به دست اخم کرد.
سپس روی زمین تف کرد.
«حرکات بابایی مثل سنجابیه که تو جنگل میدوئه. فکر میکردم حملهام رو بینقص اجرا کردم.»
«چـ-چیکار داری میکنی، اوبورکا!؟»
با دستپاچگی، از روی شانه اوبورکا نگاه کردم. بچههایی که به دنبال اوبورکا آمده بودند، که حالا پوستشان به سرخی قلبهایشان بود، در یک جمعیت انبوه ایستاده بودند.
مگر اینکه چشمهایم آسیب جدی دیده باشند، وگرنه همه آنها هم در دستهایشان سلاح داشتند.
آنها را تنها میشد به عنوان تجهیزاتی بسیار نامناسب برای سلام و احوالپرسی با والدین توصیف کرد.
«پس اون تجدید دیدار احساسی کجاست!؟ مگه همهتون ویدیوی من رو ندیدید که هزاران سال ازتون مراقبت کردم!؟»
«دیدیم.»
«اگه دیدید، پس چرا داری تبرت رو میچرخونی!؟»
«نمیفهمم درباره چی حرف میزنی.»
اوبورکا دندانهای نیشش را نشان داد.
«ما خیلی وقته میدونیم که بابایی بهمون اهمیت میده، برای همین موقع دیدن اون ویدیو زیاد تحتتاثیر قرار نگرفتیم.»
«چـ-چی؟»
«بهش فکر کن. اوگو. ما هروقت حوصلمون سر میره میریم تئاتر تا نمایشهای آتش رو ببینیم. هر روز، موضوعاتی که تو نمایشهای آتش نشون داده میشه همهاش درباره عشق، سختیها و داستان دوستان باباییه. نمایشهای آتشی که بابایی شخصیت اصلیشونه الان اونقدر تکراری شدن که بیشتر گابلینها احتمالاً میتونن با چشم بسته از حفظ بخوننشون.»
«...»
«بابایی، به نظر میرسه یادت رفته که آدما یه ظرفیتی دارن.»
نمیتوانستم باورش کنم.
یعنی این، همون بود؟
پدیدهای که در آن اگر روزانه بیش از حد عشق نشان دهی، عشقت به عنوان یک چیز بدیهی در نظر گرفته میشود و دیگر حس احترام فرزندی احساس نمیشود؟
«ا-امکان نداره!»
«چرا، امکان داره.»
ووش.
اوبورکا یک بار دیگر تبرش را چرخاند. این بار، حتی آن را با دقت در هاله پیچید. به نظر میرسید مرحله هالهاش پس از جذب اژدهای انرژی رشد کرده بود و باعث شده بود قدرت حملهاش به اوج برسد.
«هیییک! به بابایی رحم کن!»
«اووه! خیلی وقت بود منتظر رسیدن چنین روزی بودم!»
عضلات بازوی اوبورکا نبض میزد.
«اولین باری که بابایی رو دیدم به طرز ناجوری کتک خوردم! حتی بعد از اینکه تبدیل به یه صورت فلکی شدم، بازم از بابایی کتک خوردم! اما، اما، امروز! امروز، بعد از خوردن سر اون لاکپشت، بالاخره به بابایی یه درس حسابی میدم!»
«حرامزاده دیوونه! دو بار باختی و هنوز تو دلت نگهش داشتی!؟»
«اوگور. فکر میکنی من کیام، بابایی!؟»
پنجره اطلاعات
عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد غرش میکند.
«من اوبورکا هستم، رئیس شورای رودخانه آتش، فرمانده جنگجویان خانواده پادشاه مرگ، فرزند بابایی، و کسی که رویای درس دادن به بابایی رو تو سر داره!»
این بچه داشت ارزش اسمش را به رخ من میکشید؟