چپتر 273: مذهب شیر سفید (۱)
چپتر 273: مذهب شیر سفید (۱)
- بارایا، بارایا!
«قلبم همچون مشعل است.»
- آگا بارایا!
«من فرزندی ناخلف خواهم بود!»
گابلینها با شور و شوق آواز نمایش نقاشی آتش را میخواندند و من بهسختی، فقط با مویی فاصله، از تبری که اوبورکا در برابرم تاب میداد جاخالی دادم.
اما قلبم بهشدت ناآرام بود.
همانطور که از ششمین ضربه جاخالی میدادم، فریاد زدم:
«هی! اینجا بارایا نخونید، ای دیوونهها!»
«چرا نمیتونیم بخونیم؟»
«وقتی میگم نخونید، پس نخونید!»
آموزههای فرقه شیطانی بهطور گستردهای در میان گابلینها پخش شده بود.
از طریق پروژههای فرهنگی مانند نمایش نقاشی آتش و تاکتیکهای نظامی مانند آرایش آسمانهای دوزخی، گابلینها آگاهانه یا ناآگاهانه با آموزههای فرقه شیطانی زندگی میکردند. «آگابارایا» نوعی همسرایی بود که روحیه گابلینها را بالا میبرد و آنها آزاد بودند هر چقدر که میخواهند آن را بخوانند، اما...
«چرا فقط برای گرفتن من بارایا بارایا میخونید! هان؟! وقتی اژدهای انرژی رو گرفتید، از آرایش آسمانهای دوزخی استفاده نکردید و فقط تمرینات تنفسی انجام دادید، پس چرا برای شکار من دارید تمام توانتون رو به کار میگیرید؟!»
«اوگور.»
با شنیدن حرفهایم، اوبورکا خندید.
«بابا، واقعاً متوجه نمیشی؟»
هوووش!
اوبورکا تبرش را در قوسی پهناور تاب داد و هر چیزی را که در شعاع آن بود نابود کرد. او تنها با فشار باد، درختان نخل، صخرهها و هرگونه حیاتی را که در آن میان بود پودر کرد. «لعنتی!» من هم اگر با عجله عقبنشینی نکرده بودم، حداقل یک پاشنهام را از دست میدادم.
«برای ما، بابا همهچیزه.»
«چی؟»
«گفتم همهچیز.»
تاپ.
اوبورکا، درحالیکه نوری سرخ در چشمانش جریان داشت، به من نزدیک شد. نگاهش چنان نافذ بود که قلبم برای لحظهای از تپش ایستاد.
«چی؟»
فکر کردم شاید با بالا بردن انرژی معنویاش دچار ناهماهنگی شده است. اما این غیرممکن بود. سطح اوبورکا آنقدر پایین نبود که گرفتار ناهماهنگی شود و در فرقه شیطانی ما، دچار شدن به ناهماهنگی و از دست دادن کنترل بر خود، یک ننگ به شمار میرفت.
خیلی ساده.
«بابا هنوز درک نکرده که برای ما چه وجود بزرگیه. تو واقعاً این رو حس نکردی.»
در حدی که آن را با ناهماهنگی اشتباه گرفتم، اوبورکا داشت از تمام بدنش هاله بیرون میکشید.
«داری در مورد چی حرف میزنی؟ البته که من نزدیکترین دوست شما هستم...»
«همین رو میگم دیگه. اوگور. بابا واقعاً خودش رو نمیشناسه.»
اوبورکا به نرمی خندید.
سپس، گویی گفتگوی قبلی یک شوخی بود، سفره دلش را باز کرد و از احساسات واقعیاش گفت.
«همونطور که بابا گفت، بابا به ما حروف الفبا رو داد. تماشای بابا که مراقب ما بود و با زحمت فراوان حروفی رو برای نژاد گابلین ما، متناسب با ذات قبیله، خلق میکرد... با اینکه در تئوری این رو میدونستیم، اما تأثیر متفاوتی روم گذاشت.»
- اوگور! دیدن داشت.
پشت سرم، گابلینها و آسوراها با پوستهایی که به سرخی میگرایید، با او همصدا شدند. «اوگور!» «اوگور!» وقتی آنها به حرفهای اوبورکا همسرایی اضافه میکردند، احساس میکردم موجی سرخ در حال تبدیل شدن به جزر و مدی عظیم است که به سمتم میآید.
«یادت میاد اون روزی رو که بابا برای اولین بار به ما حروف رو یاد داد؟ روزی که بهمون یاد داد چطور اونا رو تلفظ کنیم.»
«...»
دسته شمشیرم را محکم فشردم.
هالهای سهمگین از میان آن موج سرخ در حال جوشیدن بود.
شبیه همان حسی بود که وقتی قاتل صورتهای فلکی در طبقه ۵۰ برای کشتنم به سمتم میآمد، تجربه کرده بودم. چیزی بزرگتر از من، قویتر از من و شاید مستأصلتر از من. آن نیت قتل مورمورکنندهای که وقتی شمشیرش را به سمتم نشانه رفت حس کرده بودم، اکنون میتوانستم آن را بهشدت از موج سرخ این بچهها احساس کنم.
با چشمانم فاصله را تخمین زدم و گفتم:
«یادمه. به وضوحِ همین دیروز.»
«بابا حروف رو به بچههایی یاد داد که هوششون هنوز کاملاً رشد نکرده بود. موقع آموزش، اول فقط برای چیزهایی که دوست داشتن حروف ساخت. چیزهایی که باهاشون بازی میکردن. چیزهایی که خوشحالشون میکرد.»
«...»
«با ملایمت.»
گِل یعنی ■.
آسمان یعنی O.
خورشید یعنی ☆.
ماه یعنی ★.
آب یعنی ~.
روزهایی که با پنجههای یک شیر روی گِل نرم حکاکی میکردم و به گابلینهای کوچک نوشتن میآموختم، هنوز بهوضوح در ذهنم باقی مانده است.
بهعنوان یک خاطره گرم.
«بابا حتماً زبانهای بیشماری رو بلد بود. با این حال، بابا میدونست زبانهایی که ما تو زندگی بهشون نیاز داشتیم فقط حدود هفت تا بودن. پس بابا میتونست ما رو سرزنش کنه.»
چرا دنیا را اینقدر محدود میبینید؟
این درخت است، این کوه است.
بیشتر یاد بگیرید، بیشتر بدانید.
«اما اون ما رو سرزنش نکرد.»
«...»
«بابا بهجای سرزنش کردن، ترجیح داد دنیای کوچیکی که داشتیم رو بهدرستی برامون باز کنه. وقتی بارون میبارید، به بچهها یاد نداد که "بارون زود بند میاد، پس نگران نباشید". در عوض، وقتی ما وحشتزده بودیم و از ترسی غریزی میلرزیدیم، درحالیکه بارون با خشم به زمین میکوبید، بابا پیشقدم شد و زوزه کشید.»
- کییییی!
با استفاده از کلمه گابلینی برای باران، یعنی «که».
اگر به زبان امروزی ترجمه شود...
آب میآید.
- کررررر! کییییی!
آب به خشکی میآید، به سطح زمین.
بیرون از کلبه، باران بیوقفه میبارید. گابلینهای کوچک داخل کلبه کز کرده بودند و میلرزیدند. برای نژاد بدوی گابلین، باران شدید نوعی خدا بود. این خشم خدا بود که بهصورت باران تجلی مییافت.
«شاید کار اشتباهی کردیم که خدا رو عصبانی کردیم.»
در جامعهای در سطح قبیلهای، جایی که زبان هنوز بهطور پیچیدهای شکل نگرفته بود، ساختن چنین جملات واضحی دشوار بود. در واقعیت، در بهترین حالت، کلمات تکهپارهای مانند «ما، آسمان، اشتباه؟» از دهانشان خارج میشد.
عصری که حتی ترسهایشان را نیز تنها میتوانستند در قالب کلماتی تکهپاره بیان کنند. قبیله اینگونه بود. دورانی که رنگ آسمان ثابت نبود، دلیل چرخش خورشید و ماه یک راز بود و تمام موجوداتِ زادهشده، از ترس آنچه از بیرون حمله میکرد و احساسات ناشناخته درونشان، بر خود میلرزیدند.
- کررررر! کییییی!
سپس کسی زوزه کشید.
- کرر! کی! کییییی!
آب میآید.
آب به خشکی میآید.
فقط همان زوزه ساده.
در میان باران سیلآسای جنگلهای نخستین، گویی که هر لحظه ممکن بود دنیا توسط جریانهای خروشان شسته و برده شود، شیر یالسفید بر روی صخرهای بیوقفه غرش میکرد. آب میآید. آب میآید. آب میآید...
- کر...
- کررروک...
این یک جادو بود.
طلسمی واضحتر از طلسم هر فالگیر مرموزی.
- کررررر...
- کی... کییییی!
چندین گابلین کلبه را ترک کردند و به شیر سفید نزدیک شدند. از آنجا که نیمی از کلبه پیش از آن بر اثر باران شدید زیر آب رفته بود، گابلینها هیچ تردیدی نداشتند. آنها از صخره بلندی که بهخاطر باران لغزنده شده بود بالا رفتند و بارها دستوپا زدند. آنها در حین بالا رفتن همچنان زوزه میکشیدند.
- کییییی!
- کرر، کی! کرر، کییییی!
آب میآید.
آب به خشکی میآید.
در حالی که دهها گابلین برای رسیدن به قله تقلا میکردند، شیر سفید آنجا بود؛ با چانهای برافراشته، به آسمان تاریک چشم دوخته بود.
- کیی...
گابلینها که غرق در وحشت بودند، نفسنفس میزدند.
آنها وحشتزده بودند. ابرهای تیره میجوشیدند، گویی هر لحظه آماده بودند تا خشم خدا را رها کنند. آذرخشها، صاعقهها، طوفانهای تندری. برای گابلینها که چیز زیادی نمیدانستند، تمام اینها قدرتهایی الهی بودند.
غیرقابل درک، غیرقابل لمس، اجتنابناپذیر. تنها باید از آنها اطاعت میشد... تنها اگر خدایان به آنها لطف میکردند، به آنها رحم میکردند، آنوقت بود که میتوانستند امروز را زنده بمانند...
- کییییی!
با این حال، شیر سفید با سرکشی غرش کرد.
در حالی که جهان در محاصره غولهای خاکستری بود، همهچیز تیره و تاریک بود، و حتی رطوبت دلپذیر در میان بادهای تند گره خورده و باعث آشفتگی میشد، حتی در لحظهای که ممکن بود جهان به پایان برسد، شیر سفید تنها سرش را بالا گرفت و زوزه کشید.
- کییییی!
آب میآید.
- کییییی!
آب میآید.
- ...کییی، رور. کررر...
- کییییی...
- کررررر...
گابلینهای کوچک شروع به چسبیدن به بدن شیر سفید کردند. آنها به پنجهها، دم، تنه و یال شیر چسبیدند و از شدت وحشت میلرزیدند.
آنها هیچ درکی از این نداشتند که چرا شیر سفید غرش میکند، چرا با آن فریاد به اینجا کشیده شدهاند و چرا سعی میکنند زوزه شیر را تقلید کنند.
- کییییی!
- کی، کییییی!
- کرر، کی!
گابلینها با تمام توانشان فریاد زدند.
آب میآید.
آب میآید.
آب میآید.
؟
؟
؟
؟
؟
تاپ.
باران سیلآسایی که تمام شب باریده بود سرانجام ضعیف شد. گابلینهایی که روی صخرههای دوردست نشسته بودند، اولین کسانی بودند که متوجه شدند. چک، قطرات باران بهآرامی روی بینیهای عقابیشان افتاد. چک، قطرات باران بهنرمی روی پیشانیهای چروکیده و سبزشان نشست.
- کی...
چه اتفاقی داشت میافتاد؟
- کرر...؟
چه معجزهای در حال رخ دادن بود؟
- کییییی.
گابلینها همگی به شیر سفید نگاه کردند. یالش بر اثر باران شبانه خیس و کشیده شده بود، اما برقی که در چشمانش بود، از خورشیدِ در حال طلوعِ صبحگاهی درخشانتر بود.
آب، آبی که به نظر میرسید میتواند دنیا را نابود کند، عقبنشینی کرده بود.
- ککه.
شیر سفید با رضایت غرش کرد.
باران خشن گذشته بود و حالا قطراتی ملایم با لطافت علفزارها را مرطوب میکردند. شیر سفید با اشاره به نورهای آبگونی که از آسمان به زمین میباریدند، اعلام کرد:
- ککه.
گابلینها با شگفتی سرهایشان را کج کردند.
بچهها که غرق در احساسی عجیب شده بودند، کلمات شیر سفید را تکرار کردند.
- ککه؟
- ککه.
باران.
- ککه.
باران.
- .......
باران.
- ککه.
و در آن روز، نژاد گابلین به چیزی پی برد.
شاید قصد شیر سفید تنها این بود که کلمه [باران] را به آن موجودات بدوی بیاموزد. اما ماجرا فراتر از این بود. تاثیری که شیر سفید بر گابلینها گذاشت، آنقدر عظیم بود که نمیشد آن را تنها در کلمه [باران] خلاصه کرد.
- ککه!
گابلینها بر ترس چیره شدند.
آنها میتوانستند در کلبههای امن خود کز کنند و بلرزند. دعا کنند که خدایان به آنها رحم کنند و بهسلامت از کنارشان بگذرند، و زیر لب اورادشان را زمزمه کنند. محرابها برپا کنند و برای فرونشاندن خشم خدایان قربانی دهند، و هر فصل بارندگی یک گابلین را برای قربانی کردن آماده کنند، و بدین ترتیب هزار سال را به هدر بدهند.
آنها میتوانستند با وحشت نام [باران] را فریاد بزنند. آن آب، آبی نبود که روی زمین جریان داشته باشد، بلکه آبی بود که از آسمان فرو میریخت. آبی که به خاطر خشم خدایان میبارید. بدین ترتیب، [باران] تبدیل به یک خدا میشد و نام [باران] به چیزی بسیار طولانیتر و وحشتناکتر، مانند [جاروبگر جهان] یا [فرمانروای وحشت پاییزی] تغییر مییافت.
«اما.»
اوبورکا.
او بهعنوان شاهد زنده گابلینها، تبرش را بالا برد.
«این اتفاق نیفتاد.»
«.......»
«بابایی فقط به ما حروف رو یاد نداد. نه، یاد داد، اما چیز خیلی بزرگتری رو به ما آموخت. بابایی به ما پیروزی رو یاد داد!»
این پیروزی بر ترس بود.
جهان پوشیده از ناشناختهها بود؛ برای پنهان شدن از آن، آنها مجبور بودند در تونلها پناه بگیرند و زیر کلبههای کوچک جمع شوند. در دوران باستان، خانهها پایگاههای راحتی نبودند، بلکه تنها پناهگاههایی برای فرار از دست دنیا بودند.
«به لطف بابایی، ما آب رو فتح کردیم.»
- اوگور! اوگور!
«به لطف بابایی، ما آتش رو فتح کردیم.»
- اوگور! اوگور!
«به لطف بابایی، ما رعد و برق، رودخانهها و دریاها رو فتح کردیم! ما حتی جهنم استخراج نمک رو که در اعماق زمین دفن شده بود، فتح کردیم!»
- اوگور! اوگور!
«ککرررررر!»
اوبورکا بازوانش را کاملاً از هم باز کرد و با صدای بلندی فریاد زد.
«این نام تهدیدآمیزِ یک خدا نیست، بلکه فقط بارانه! فقط باران! چیزی که ما بر اون پیروز شدیم، چیزی که ترسمون رو ازش دور انداختیم! برای ما، ککه فقط یک کلمه ساده نیست، بلکه نام جنگیه که در اون پیروز شدیم، و در نتیجه، غنیمت افتخارآمیز پیروزی ماست!»
- کرررررر!
«آسمان! این خدایی نیست که ما رو مجازات میکنه. ما مقام الهی رو از آسمان، ککه، سلب کردیم. آسمان! این فقط آسمانه! ما از حریر بنفشی که در سپیدهدم میبافه شگفتزده میشیم، و برای سرخیِ تنبلانهاش در غروب اشک میریزیم، اما این هیچ فرقی با اشک دلسوزیای که برای یک دشمن شکستخورده میریزیم نداره! آسمان! اون هم نام چیزیه که ما غارتش کردیم.»
- اوگور! اوگور!
«دو راه برای استفاده از کلمات وجود داره. اینکه چیزی ترسناک رو در قالب حروف حک کنیم. درحالیکه نژادهای دیگه کلمه آتش رو به وجود آوردن چون از آتش میترسیدن، باید ازش دوری میکردن و امیدوار بودن که هرگز سراغشون نیاد، ما آتش رو بهعنوان یک کلمه تنها برای جشن گرفتن پیروزیمون حک کردیم! چون این شکاریه که ما با موفقیت شکارش کردیم و به چنگ آوردیمش! ما کلمه آتش رو توی غارهای مرطوبمون حک کردیم و بهش خندیدیم!»
- گور!
«گور!»
- گور!
«گور!»
در جنگلی که سپیدهدم هنوز به آن نرسیده بود.
آتش نه در آسمان، بلکه بر روی زمینِ پست شعلهور شد.
«این نامیه که آتشِ ما به دوش میکشه!»
هزاران آسورا هاله خود را بالا بردند.
«وقتی اونا از آتش میترسن، وقتی ازش وحشت دارن، وقتی سعی میکنن ازش دوری کنن، وقتی سعی میکنن کنترلش کنن، ما فقط رو به سرخیِ شعلهور فریاد میزنیم "گور".»
- اوگور!
«فوقالعادهست!»
شعلهها شدت گرفتند.
«آتش، چقدر باشکوه! چقدر زیبا!»
- اوگور! اوگور! اوگور!
آنها همگی آسوراهایی متعلق به شورای رودخانه آتش بودند. آنها در دوران آموزش خود اولین قدمهای هنرهای رزمی را از طریق قدرت الهی دوزخی آموخته بودند، به جنگجویانی مهیب تبدیل شده بودند که یکییکی بر آرایش آسمانهای دوزخی مسلط گشتند، و در نهایت به جایگاهی رسیدند که کرسیای در شورای رودخانه آتش، یعنی نخبهترینِ نخبگان، به دست آوردند.
«بابایی!»
در جلو، اوبورکا با بازوانی گشوده ایستاده بود و میخندید.
- ککرکر! ککرکر!
در پشت سر او، آسوراها با هیجان نیزهها، شمشیرها، تبرها و مشتهایشان را تکان میدادند.
«بابایی فقط به ما حروف رو یاد نداد! در مورد دنیا هم به ما آموزش نداد! فقط به ما یاد نداد که چطور پیروز بشیم، و تنها بهمون نیاموخت که چطور با ترسی که تمام موجودات زنده در قلبشون دارن روبهرو بشیم، اون رو بپذیریم، به اشتراک بذاریمش و بر اون غلبه کنیم! بابایی به ما چی داد؟ بابایی برای ما چیه؟ آیا بابایی فقط معلمیه که چیزهای زیادی به ما یاد داده؟»
- اوگور! اوگور! اوگور!
«نه! پس اون چیه؟ یک خدا؟ خالقی که به ما زمین و آسمان داد و اجازه داد نفس بکشیم؟ آیا بابایی برای ما فقط یک خداست؟»
- اوگور! اوگور! اوگور!
«نه، اینطور نیست!»
پنجره اطلاعات
[«عضلهکلّهای که رویای گناه علیه بهشت را دارد» غرش میکند.]
«پس بابایی برای ما چیه! هموطنان عزیزم! کسانی که مثل من عاشق گِل و لای هستن، مجذوب بارانِ در حال بارش میشن، کسانی که وقتی آسمان هقهق میکنه چشمانشون میلرزه، کسانی که وقتی شعلهها اوج میگیرن قلبشون به تپش میافته! بابایی برای ما چیه!»
- ککرکر! ککرکر!
«بله!»
اوبورکا از ته دل خندید.
«برای ما بابایی، جهانِ ماست!»
آه.
«بابایی برای ما همهچیزه!»
من هستم.
«ما همهچیز رو توی این دنیا فتح کردیم! من، اوبورکا، حتی مرگ رو هم شکست دادم. بنابراین، ما میتونیم برای هر کلمه آهنگهایی پر از شادی بخونیم. هر جمله، تنها ردپایی از غلبه بر ترسه! هر مکالمه بیوقفه بهعنوان جشنی برای نبردهای پیروزمندانه طنینانداز میشه! ما شجاعیم، ما گریه میکنیم، ما به هر چیزی توی دنیا که با ما جنگیده احترام میذاریم، و با این حال میخندیم چون پیروز شدیم و به پیروز شدن ادامه میدیم!»
- ککرکر! ککرکر!
«بهجز یک چیز.»
اوبورکا تبرش را بالا برد و آن را به سمت من نشانه گرفت.
«بابایی.»
«.......»
«ککرکر!»
«.......»
جانوری کاملاً سفید از آسمان فرود آمد.
در زبان گابلینها، این کلمه چنین معنایی دارد.
نه یک اهریمن است و نه یک خدا،
«این جهانِ ماست!»
جهان.
«متولد شده از جهانِ تو، گشودن چشمانمون به جهانِ تو، استشمام رایحههای جهانِ تو، قدم گذاشتن به جهانِ تو، ما خوشحال بودیم! اوگور! ما از صمیم قلبمون فریاد میزنیم، ککرکر! ما عاشق این جهانیم!»
تمام جنگل.
در سایه درختان نخل و بوتهها، دستنخورده از نور سپیدهدم، اوج گرفت. بر روی سرزمین مرده لاکپشتی خاص، که گفته میشد این قاره را به وجود آورده، آسوراهایی که اکنون بر آن حکومت میکنند، فانوسی روشن کردهاند.
آرایش آسمانهای دوزخی.
صدها هزار آسورا بهطور همزمان شعار بارایا را سر دادند.
«حالا وقتشه که نقطه پایان رو بر آخرین چیزی که هنوز باید فتحش کنیم، بذاریم!»
- ککرکر! ککرکر!
بیشتر از آنچه فکر میکردم، بسیار بیشتر.
من برای این بچهها موجودی بسیار بزرگتر از آنچه فکر میکردم، بودم.
به چنین موجودی تبدیل شده بودم.
«.......»
چشمانم را بستم.
حسِ در بر گرفته شدن در میان شعلههای جهان.
در کمال تعجب، آن شعلهها که لبریز از عشق و محبت نسبت به من بودند، داغ نبودند. در عوض، تنها لذتِ تلاش برای غلبه بر من مستقیماً به قلبم منتقل میشد.
هیچ شعلهای ملایمتر از این برای گرم کردن قلب وجود نداشت.
"پس اینطور است."
صحنهای را به یاد آوردم که استادم کوهستان برفی را شکافته بود.
در آن زمان، قلب استادم تنها قلهی سر به فلک کشیده را نشکافته بود.
"آیا یک شخص هم میتواند برای کسی تبدیل به یک جهان شود؟"
در آن زمان، استاد بیشک فصل را شکافته بود.
او زمانی را شکافته بود که تمام حیات را منجمد میکرد.
او جهان را شکافته بود.
"بله."
دسته شمشیرم را فشردم.
«کسانی که آرزو دارند برای کسی یک خدا باشند، باید آماده باشند تا به یک والد تبدیل شوند.»
با صدایی فلزی، شمشیرم را از غلاف بیرون کشیدم.
«کسانی که آرزو دارند برای کسی یک والد باشند. آنها نیز باید آماده باشند تا به جهانِ او تبدیل شوند.»
درخشش.
شمشیر مقدس که برای مدتی طولانی با من بود، به زیبایی درخشید.
در پاسخ به حس عمیق مسئولیتپذیری من، برای بخشیدن زندگی، زندگیِ خودم، و جهان به آتش، شمشیری که زمانی یک الهه بود، به رنگ سفید درخشید.
«شما آتش هستید، پس بهخوبی میتوانید جهان را بسوزانید.»
یک جفت دستکش از جیبم بیرون آوردم.
تلپ.
دستکشهای سفید را، که حامل عطر راویل بودند، به سمت آنها پرتاب کردم.
«پیش از درگیر شدن در یک دوئل، معرفی خود، راه و رسم دنیای رزمی است. فرقه شیطانی ما که ریشه در دنیای رزمی دارد، نیز باید به احترام به اجدادمان پایبند باشد.»
درحالیکه آماده بودم تا در هر لحظه ارتش خانواده پادشاه مرگ را فرا بخوانم.
«من شکارچی رتبه دوم شهر صعود، جنگجویی از امپراتوری اِگیم، شاگرد مستقیم اهریمن آسمانی، ارباب جوان فرقه شیطانی، تنها ماهِ خانواده دوک ایوانسیا، رئیس خانواده پادشاه مرگ، و... شما هستم.»
خطاب به فرزندانی که هزاران سال پیروز بودهاند.
از تاریخچه خودم سخن گفتم، تاریخچهای غنیتر از پیروزیها در طول زمانهایی حتی طولانیتر.
«من ککرکر هستم.»
شمشیرم را از غلاف بیرون کشیدم.
در همان لحظه.
پنجره اطلاعات
[نامگذاری جهان.]
پنجره اطلاعات
[«جهان بینام -30-1316782» رسماً ثبت شد.]
پنجره اطلاعات
[نام این جهان «جهان شیر» است.]
چیک.
چیزی روی شمشیرم افتاد.
پنجره اطلاعات
[باشد که بخت یار «جهان شیر» باشد.]
یک قطره آب.
قطرهای از آب باران روی تیغه شمشیرم پاشید.